#teràpia — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #teràpia, aggregated by home.social.
-
Ei pysty, ei kykene.
Kun kriisi on päällä, se on ainoa asia, mikä mielessä pyörii. Sitä yrittää jatkaa arkea ja suorittaa rutiineja, mutta varjona mielessä on kuitenkin koko ajan Se Juttu, joka värittää kaiken muun.
Hermostollisesti ajateltuna kyse on hätätilaan virittymisestä. Koko ajan varuillaan, valmiina, pyrkien ratkaisemaan ongelmaa. Mutta huomasitko noteerata tunteesi?
Tunteita ei voi ratkaista ajattelemalla. Ei vaan voi, vaikka kuinka tekisi mieli.
Ja ulospääsy kriisitilanteesta vaatii sekä tunteiden kohtaamista että kehomielen rauhoittamista - eli sitä hermostollisen hätätilan asettumista. Vasta sitten aukeaa tie oivalluksiin, jotka auttavat eteenpäin.
No sitten ehkä mietit, että kyllähän minä mutta miten?
Mulla on 3 kerran musiikkiterapiapaketti, jossa asetutaan yhdessä sen Sinun Juttusi äärelle. Annetaan musiikin rauhoittaa, helpottaa tunteiden kohtaamista ja johdattaa kohti uutta suuntaa.
Jos kiinnostaa, vielä löytyy vapaita aikoja ennen lomia!
Lisätietoa löytyy täältä: https://savelkulku.fi/palvelut/musiikilliset-mielikuvat-avaimena-muutokseen/
-
"Globalny spadek poziomu testosteronu u mężczyzn jest faktem, którego nie da się wyjaśnić wyłącznie procesem starzenia.
Dane z badań prowadzonych w USA, Europie i Izraelu z lat 1999-2016 wykazują gwałtowny, blisko 25% spadek średniego stężenia tego hormonu, który dotyka coraz młodsze grupy, w tym nastolatków i młodych dorosłych. Mówi się też o spadku rzędu 1% rocznie.
O pokoleniowym charakterze zjawiska świadczy fakt, że współcześni 60-latkowie mają znacznie niższy poziom testosteronu niż ich rówieśnicy jeszcze pod koniec lat 80 XX w.
Część klinicystów uważa, że zwłaszcza młodzi mężczyźni powinni w pierwszej kolejności stawiać na zmianę stylu życia i redukcję wagi - bo to te czynniki w największym stopniu obniżają wydzielanie męskiego hormonu. Inni przepisują hormonalną terapię zastępczą (TRT), która może być jednak nadużywana."#medycyna #zdrowie #mężczyzna #terapia #TRT #testosteron #hormony
-
Tunteiden vältteleminen on tosi inhimillistä. Tietenkin pahasta olosta haluaa pyrkiä mahdollisimman nopeasti pois, eikö niin?
Valitettavasti se on kuitenkin sellainen tapa, joka aiheuttaa helposti enemmän ongelmia kuin ratkaisee. Ja välttelemiseen tottuneen voi olla vaikea edes huomata tekevänsä sitä.
Tunteiden välttely voi näyttää esimerkiksi tältä:
- Kaiken ajan täyttäminen tekemisellä, ettei synny tyhjiä hetkiä, joissa on vaikea olla
- Järkeily, tunnepitoisten tilanteiden sivuuttaminen logiikalla
- Ylenmääräinen analysointi - tunteen analysoiminen ei nimittäin ole sama asia kuin sen tunteminen
- Muiden syyttely, kun oma tunnekuorma kasvaa liian vaikeaksi käsitelläNämä ovat kaikki käytösmalleja, jotka aiheuttavat useimmiten ongelmia. Joko käsittelemättömät tunteet kääntyvät itseä vastaan, tai purkautuvat haitallisesti muita kohti.
Yksi terapian tärkeimmistä opeista on opetella kohtaamaan omia tunteita turvallisesti. Ja vastustusta ja välttelyä tapahtuu toki myös terapiahuoneessa: Miksi mun täytyy ja mutta kun mä en halua ovat ihan normaaleja reaktioita nekin.
Kuitenkin kun näkee sen vaivan, että opettelee kohtaamaan ja käsittelemään omat tunteensa, palkintona on enemmän sisäistä rauhaa ja luottamusta elämään. Joskus jatkuvan hädän tunteen huomaa vasta, kun se puuttuu.
-
Ei se haittaa. Nyt on näin.
Näiden ajatuksien äärellä ollaan aika usein mun asiakkaiden kanssa.
Mitä jos se ei haittaa, että mokasi, sanoi jotain tyhmää, hävettää, on hajalla, ei uskalla tai ei saa sanaa suustaan?
Nyt on näin. Tässä ollaan. Kaiken sen vaikean, hankalan, tuskallisen ja inhottavan äärellä.
Työntämällä ne jutut matot alle olo vaan pahenee. Joten ei se haittaa, jos just nyt on kamalaa. Jos sitä ei voi ylittää, alittaa eikä kiertää, täytyy mennä läpi.
Lempeyttä viikonloppuun!
-
Não tô dizendo que é verdade.
Tô dizendo que é o que eu sinto.E o que eu sinto, Pittyco, é que já tentei o suficiente.
-
Jouduin pienen haverin vuoksi olemaan muutaman päivän sisätiloissa. Tänä aamuna suuntasin metsään, enkä hirveästi liioittele jos sanon haltioituneeni siellä. Keväinen aurinko, punarinnan laulu ja puiden latvusten havina piirsivät keholle laajemmat ääriviivat ja palauttivat huomion hetkeen.
Kun mieli voi huonosti, huomio käpertyy sisäänpäin. Mieli askartelee omien synkkien ajatusten kanssa, ulkopuolelta saattaa tulla lähinnä uhkaa ja epämukavuutta. On ihan konkreettisesti vaikea nähdä kauemmas, parempaan tulevaisuuteen tai edes ikkunasta ulos.
Kehollisesta käpertymisestä kannattaa pyrkiä ulos suuntaamalla tietoisesti huomiota laajemmalle. Katsomalla kauemmas, kuuntelemalla syvemmin. Ympäristöä kuuntelemalla ja havainnoimalla voi hetken kuluttua huomata havainnoivansa myös itseään toisella tavalla.
-
ADORO IL GENIO - DANNATO CEROTTO!
Un po' come guerre ed #Epstein files...
#adoroilgenio #24marzo #terapia #medicina #cerotto #comicità #comedy #cabaret #humor #BritishHumor #cerotti #plast #distrazione #comicitàinglese #uominiedonne #pragmatismo #Dolore #male #teatro #tv #sketch #scenetta #sketches #videoviralシ #vídeo #English #terapiadelladistrazione
-
ADORO IL GENIO - LA DIAGNOSI
A un buon #medico, per stilare una #diagnosi accurata, bastano pochi col... indizi.
#adoroilgenio #18marzo #medici #medicina #medicodibase #comicità #comedy #cabaret #humor #BritishHumor #comicitàinglese #dottore #anamnesi #Dolore #male #teatro #tv #sketch #scenetta #sketches #videoviralシ #vídeo #terapia
-
«Espero no volver a verte acá» — Internación, salud mental y aprendizaje
⏱️ Tiempo estimado de lectura: 28 minutos y 39 segundos.
Resumen
En cualquier otro contexto esa frase sonaría horrible. Para nosotras es más que un deseo, un anhelo. Es un símbolo de afecto, de amor, de compañerismo, de amistad, de experiencias compartidas.
Contenido
Pero mejor empezamos desde el principio: El 28 de enero decidí internarme de forma voluntaria en el área de salud mental de una clínica. La madrugada de ese día había tenido lugar mi tercer intento de suicidio. El primero y el segundo, habían ocurrido en mayo y junio de 2023 respectivamente. ¿Por qué? eso es algo que prefiero dejar para mí y personas cercanas. En fin, una semana después, me derivaron a un centro de salud integral en el que pasé un mes internada. Estas son mis experiencias y reflexiones.- Introducción
- El tabú del que todos hablan pero nadie entiende
- La cura que no existe
- El internado
- Estigmatización por defecto
- Desconexión total
- Terapia y tratamiento integral
- Nosotras y nosotres
- Una microsociedad sin acceso a internet
- Nuestras propias terapias grupales
- Ella es inocente aunque se demuestre lo contrario
- Hermanas de otras vidas
- Conclusiones finales
- Mimoterapia
- Aprendizajes
- Si llegaste hasta acá
- Gracias
Introducción
Nota: si sos un amigue/a y/o persona cercana y te estás enterando de esto ahora, porfa no te enojes. Mi mamá era la encargada de mi contacto con el exterior y no me pareció correcto que la atosiguen con mensajes o llamadas. El mismo era restringido como explico más abajo, y preocupar a tanta gente cuando en realidad no hubiese nada que pudieran hacer directamente, no me parecía correcto ni justo. Fue una decisión consciente que tomé incluso antes de ingresar allí. Habiendo aclarado esto, ahora sí, comencemos:
El tabú del que todos hablan pero nadie entiende
Hay un día de la prevención del suicidio, de la depresión, de la salud mental. Grandes corporaciones, empresas e instituciones de todo tipo hablan del tema. Incluso personas particulares tienen una opinión formada al respecto. Sin embargo, esto no sirve de nada si no se le da el enfoque que se merece.
Razones por las que una persona no debería suicidarse:
- Porque sos joven.
- Porque ya sos demasiado grande.
- Porque estás en la mitad de tu vida.
- Porque tenés toda una vida por delante.
- Porque tenés hijos.
- Porque tenés nietos.
- Porque tenés perros, gatos, tortugas, conejos.
- Porque tenés psicólogo y psiquiatra.
- Porque te falta Dios.
- Porque tenés trabajo, salud, algo de dinero, pareja, amor y/o el afecto de las personas que te quieren.
- Porque hay gente con problemas más graves.
- Porque siempre tenés que estar feliz y con una actitud positiva ante la vida.
- Porque te falta espiritualidad; sí, esto incluye a Dios, pero puede ser de amplio espectro: constelaciones familiares, bio descodificación, astrología, manifestar todo lo que querés lograr en tu vida para que se cumpla, el libro de autoayuda de tal o cual autor, creer en todo pero no estar segura de nada, no creer en nada pero creer que sabés la verdad de todo.
- Inserte aquí todas las otras razones que se le ocurran. Es un chiste, claro. Pero pueden dejarlas en comentarios.
Lo realmente importante no son las razones que una persona tenga para no deprimirse, hacerse daño o suicidarse. Lo importante es intentar que la persona aprenda a reconocer qué factores la llevaron a esos estados, y poder trabajar sobre ellos. Ya sea con medicación, con un tratamiento integral, con ambas, o con otras herramientas que le permitan aprender de sí misma y del resto para que dichas situaciones no vuelvan a ocurrir.
La cura que no existe
Lo primero que se debe comprender es que quienes pasamos por este tipo de estados, no somos personas convencionales mentalmente. Es decir, neurotípicas. Somos personas con factores patológicos psiquiátricos que debemos convivir con tratamiento integral durante gran parte de nuestra vida. Entonces, verlo desde una perspectiva individualista no solo es un error, sino que además causa más daño a la persona, haciéndole creer que puede con todo cuando en realidad no es así.
La culpabilidad intrínseca en este tipo de comentarios y argumentos que se genera en las personas afectadas, es altamente perjudicial, agravando el cuadro muchas veces, o impidiéndole incluso a la misma expresar sus emociones por miedo a los cuestionamientos. Existen limitaciones a lo que podemos y no podemos hacer. Y si nuestro entorno y nosotras mismas no entendemos esto, es muy probable que volvamos a recaer en ese tipo de crisis. ¿Por qué? Porque mucho que les pese a los dueños del nuevo egocentrismo new age, “nadie se salva solo”. El convivir en sociedad es una conducta básica e instintiva del ser humano como especie. La meritocracia y el avance de uno por sobre el otro, fomentando la productividad extrema, el cumplimiento de objetivos por encima de lo preestablecido y la falta de limitaciones que ponemos a nuestras propias actividades y responsabilidades, destruyen el inconsciente colectivo del trabajo comunitario y solidario en conjunto.
La supuesta horizontalidad en el trabajo y las relaciones sociales, no es más que una mera narrativa reduccionista que quita el foco y minimiza lo verdaderamente relevante para las personas: el acompañamiento del otro, la empatía, la comprensión, el entendimiento. El hecho de comprender que no es necesario sentir lo que al otro le pasa para poder ayudarlo. Sino simplemente, escuchar.
En un mundo tan hiperconectado y con la respuesta inmediata a solo un click de distancia, la prioridad de la misma es mucho más relevante que su contenido. Y no es algo solo de las redes sociales y las apps de mensajería. La inteligencia artificial también utiliza esta misma premisa, contemplando que además, ésta lo hace para ser condescendiente con el usuario. Es decir, no solo te dice lo que querés escuchar, sino que lo valida. Lo relevante para estas empresas es no perder la conexión con vos. A nadie le gustaría que una IA lo contradijera. En el caso de las personas, no es tan crítico, pero no por ello menos grave. Es decir, aunque las personas sí puedan y de hecho lo hacen, contradecirte, esto no significa que por el hecho de ser un argumento en contra este sea correcto. Y cuando de salud mental se trata, por lo general la mayoría está equivocada.
La baja tolerancia a la frustración, la depresión, los intentos de suicidio y desbordes emocionales se han incrementado muchísimo en los últimos años. El uso excesivo del celular, las redes sociales, las apps de mensajería y las aplicaciones de IA, ya es un debate abierto en especialistas de salud mental de todo el mundo. Es más, como se sabe, muchos países han tomado medidas al respecto, que como siempre ocurre en el caso de la política y los gobiernos, llegan tarde. La crisis está, y ya existe. ¿Qué podemos hacer para reparar a generaciones enteras dañadas psicológica y psiquiátricamente por empresas que ganan dinero con suscripciones, publicidad invasiva, el bombardeo constante de información, desinformación y contenido multimedia y demás? Desafortunadamente, no tengo una respuesta que deje contentos al diablo y a Dios.
El internado
Estigmatización por defecto
No sé si hace falta aclararlo antes de empezar. Pero la estigmatización que sufrimos quienes entramos en este tipo de centros, y los mismos en sí, es por demás preocupante e incluso infundada. Llamalo como quieras: manicomio, hospital psiquiátrico, hospital frenopático, centro de salud integral. No me interesa. Todos creen saber de antemano qué significa y a qué tipo de personas hace referencia. Rosalía en su canción Sakura dice: «Nunca me ha dado miedo la risa de un loco. Más miedo me da el que miente o el que ríe poco». Y quizás sea la forma más sencilla que tengo en estos momentos de explicarles lo que realmente importa de estos lugares. Cierto es que en ocasiones nos comparábamos con las presas de una cárcel, y hacíamos referencias a la canción de María Becerra en la serie «En el barro». Pero la realidad, no se parece ni por lejos a esa. Y esto quiero que quede claro desde el principio.
Desconexión total
Lo primero a destacar es que se me quitó el acceso a mi teléfono celular y a cualquier dispositivo con capacidad de conectarse a internet durante el tiempo que duró mi estadía allí. Al principio estuve en un box sin TV y con el transporte público pasando a toda hora por la avenida, ya que la ventana daba a la calle. Cuando me cambiaron a una habitación con otra compañera, sí podíamos ver la tele. Teníamos internet, pero estaba restringido a las apps que el codificador tenía por defecto, y no andaba muy bien que digamos. Es decir, que si no se tildaba, podíamos ver YouTube. Sin embargo, sí podíamos ver canales de cable. En cuanto a eso, mi compañera de cuarto miraba el canal de las novelas, así que para mí era suficiente.
Nuestro contacto con el exterior eran personas restringidas a las que podíamos llamar o que podían ir a visitarnos, pero que para ir debían sacar turno y ser aprobadas por mi equipo tratante, es decir, mi psicóloga y mi psiquiatra. El teléfono de línea tenía horarios limitados para recibir y hacer llamadas, y debíamos usarlo todas en ese horario.
Había dos sectores delimitados virtualmente, aunque eso no fue limitación para que ocasionalmente rompiéramos las reglas. En uno estaban las personas en observación. En el otro, las personas más estables. Cada sector tenía su propio office de enfermería y su propio teléfono. Pero además, el mismo teléfono era usado por las propias enfermeras para manejar asuntos relacionados con las pacientes: si nos llevaban ropa, elementos de higiene y demás.
Quienes venían a vernos, no podían subir a los sectores de las pacientes, sino que éramos nosotras quienes bajábamos a planta baja con una enfermera o un coordinador, y nos hacían pasar a una especie de patio en el que estábamos con la visita por el lapso de una hora aproximadamente, o a un consultorio si dicho patio estaba lleno.
Otro detalle: cualquier elemento que nos trajeran debía pasar la revisión de enfermería. Si se consideraba potencialmente peligroso para una misma o para terceras, no se habilitaba si no era necesario y era devuelto a la familia; y si era necesario, quedaba en enfermería cuando la paciente lo solicitara, pero con un uso limitado y vigilancia cada cierto tiempo para que no ocurriera nada grave. Ejemplo: una maquinita de depilar. Si en una hora no la devolvíamos, iban a ver cómo estábamos.
Terapia y tratamiento integral
No se trataba solo de darnos medicación. Teníamos horarios predefinidos para desayuno, almuerzo, merienda y cena. Teníamos un equipo tratante por cada una que consistía en un psicólogo o psicóloga y un o una psiquiatra que nos veían dos veces por semana. Un equipo de enfermeras, que iban alternando en guardias de ocho horas, con otras definidas para fines de semana y feriados.
Ah, quizás para varias personas resulte un detalle, pero claro está que los sectores estaban divididos por género. Las mujeres estábamos por un lado y los hombres por otro. No había contacto directo entre ambos, y no se suponía que lo hubiera. De hecho, los esporádicos contactos que hubo, fueron detectados por operadores, acompañantes terapéuticos, coordinadores y enfermeros.
Este grupo de contención, además, se encargaba de gestionar las cuatro bajadas al parque que teníamos por día. Para muchas era una razón para ir a fumar. Para quienes no fumábamos, charlar, escuchar música, tomar mate, o simplemente tomar sol y un poco de aire.
Entre las actividades predefinidas por el centro estaban: sesión de manicuría el sábado a la mañana a cargo de una de las operadoras, terapia grupal (con la que no me llevé muy bien con el moderador), asamblea de convivencia, que casi ni tuvimos porque el moderador estaba de licencia, arteterapia, musicoterapia (mis favoritas) y yoga y gimnasia, mis menos favoritas en ese orden XD. Yoga me gustaba, pero requería mucho trabajo físico al que no estaba acostumbrada. Igual gimnasia. El profe era muy exigente para mi gusto, pero estas son opiniones, no datos jajaj.
Musicoterapia fue la más interesante y la que más me permitía explayarme, en la que más salía a relucir mi creatividad y mi, quizás mi no tan bueno, pero sí suficiente talento para la música. Conocí y vi de primera mano instrumentos muy interesantes. Me gustaría encontrar actividades similares ahora que estoy afuera. Pero claro, eso con el paso del tiempo.
He de destacar a nivel personal también, que por mi condición de celiaquía me daban almuerzo y cena de Sintaxis, todo con postre incluido, por lo que la comida se transformó en un lujo, privilegio o derecho al que pocas veces tuve acceso, y por el que estoy muy agradecida. Claro que el postre estaba incluido en sí para todas. De hecho, a veces nos daban frutas en cualquiera de las cuatro comidas, lo que también era bueno. Excepto el mate, no había ninguna otra bebida permitida potencialmente perjudicial para la medicación y el tratamiento, como por ejemplo, las gaseosas y el café. Me parece lógico, pero no significa que no extrañara el segundo durante los primeros días. Por último en esta sección, la diferencia de horario entre la merienda y la cena nos resultaba a todas demasiado corta, pero las reglas eran así, y había que cumplirlas a rajatabla.
Nosotras y nosotres
No sé bien por dónde empezar a escribir esta parte. Hay tanto que decir que tengo cierto temor de omitir algo. Sin embargo, aún así decido intentarlo, ya que es para mí la parte principal de todo este artículo.
Una microsociedad sin acceso a internet
El hecho de que ninguna tuviese conexión con el mundo exterior ni acceso a redes sociales, fomentaba nuestra capacidad de buscar elementos que nos ayudaran a pasar el día. Me dejaron entrar un parlante Bluetooth chiquito con un cargador portátil y un pen drive USB, con el que pasaba los dos últimos discos de Rosalía de forma constante y hasta casi obsesiva. También nos hicimos fans de una radio de Jazz que está disponible en TuneIn también.
Jugábamos a las cartas con mis cartas en braille, jugaban al uno, al tutifruti, y hasta a la generala con unos dados de una compañera. Los juegos, el mate, y hasta las sesiones personales de maquillaje y peinado se compartían en pequeños pero significativos grupos que se iban formando. Claro está que en última instancia todas teníamos contacto entre sí, y aunque algunas mujeres con patologías más complejas para relacionarse tuviesen sus dificultades adicionales, esto no significaba que no hubiese alguna dispuesta a darle su apoyo de una forma u otra.
Nuestras propias terapias grupales
Estábamos allí cada una por patologías diferentes. Unas se iban, otras volvían, otras se quedaban. Pero había cosas en común que en la mayoría de los casos habíamos compartido: depresión, autolesiones, intentos de suicidio. ¿Qué feo hablar de eso, no? ¿Cómo hacés para hablarle sobre esos temas a una criatura de 18 años o a una señora de 70? Quizás no haga falta. Quizás quien tenga que entenderlo seas vos.
Porque no importaba la patología. Estábamos ahí porque no habíamos podido con nuestra realidad. Porque nos había sobrepasado. E intentar suicidarse no es querer morir. Es querer dejar de sufrir. Es al fin deshacerse de aquello que no podemos manejar sobre nuestro entorno, pero por sobre todas las cosas, sobre nosotras mismas. De ahí lo de las razones que expuse al principio.
A todas nos habían dicho las mismas cosas. Sin importar nuestra edad, nuestras experiencias de vida, nuestras patologías, nuestras realidades, nuestra condición social, o incluso en la sección especial de Narcóticos Anónimos que había, y que olvidé mencionar más arriba, se hablaba de esto también. La sociedad, como en muchos de los casos en los que me ha tocado presenciar por mis múltiples condiciones, primero discrimina, juzga, prejuzga, habla, opina, critica, acusa, minimiza y daña antes de empatizar, entender, escuchar, comprender, y si no se puede, abrazar y contener.
La mimoterapia era la más aplicada entre nosotras mismas. Cuando no sabés qué decir o qué hacer, a veces simplemente escuchar, abrazar, contener y quedarte callada, es mejor que cualquier palabra dicha. Contuve varias veces aunque no me correspondía. Me contuvieron varias veces aunque no les correspondía. Buscamos ayuda y la exigimos cuando la necesitábamos. Desafiamos a la autoridad, cuando detectábamos injusticias que sabíamos que con un poco de buena voluntad se podían solucionar. No siempre teníamos éxito. No siempre lográbamos lo que queríamos. Pero intentarlo y arriesgarse siempre es mejor que no hacer nada. Oscilábamos entre lo justo, lo injusto y lo correcto. Lo correcto no siempre me parecía justo. Sé que ya lo dije, pero esto fue algo que también tuve que aprender en esta terapia.
Ella es inocente aunque se demuestre lo contrario
Habría muchas hermosas personitas a las que debería mencionar. Hacerlo con solo dos me parece terriblemente injusto. Pero quiero que entiendan que si lo hiciera con todas, la gente no tendría ni ganas de leer esto. Así que vamos con la primera: tiene 18 añitos. No sé el porqué. Va, en realidad sí. La otra personita especial y mi psicóloga tratante me lo dijeron. Fue por mi sobre empatía. La idea de querer ayudar a todo el mundo sin importar si me estaba ayudando a mí misma con eso o no.
Ella tenía su equipo, su mamá, a su familia, y otras compañeras con las que contar. Pero la adopté como hijita postiza. Su patología era compleja y casi que desconocida para mí. No sabía muy bien qué estaba haciendo cuando empecé a protegerla de todo mal, y luego de todo bien XD, pero lo hice. Una de las cosas que tuve que entender es: “Kathy, no podés controlarlo todo”. Sin embargo, la escuché. Escuché lo que le pasaba, lo que necesitaba, y la ayudé como pude, haciendo conscientes a las demás de qué debíamos hacer para acompañarla.
Poco a poco empezó a mimetizarse conmigo, y no estando ya mi “Smithers” porque le habían dado el alta, pude entregarme a mi crapulencia.
Vamos, que no hice demasiado che. Además de quererla mucho, brindarle mi apoyo, mi contención, defenderla de cualquier cosa de la que se le acusara aunque sea verdad, creerle casi todas sus mentiras, hacer caso a su vocecita de niña inocente cuando las demás me decían que decía cosas horribles y palabrotas, y fomentar sus comentarios insidiosos y maliciosos sobre otras personas. ¿Qué tiene de malo todo eso realmente?
Lo cierto es que ella era inocente aunque se demuestre lo contrario. Y es que, al principio me resultaba una niña aparentemente ingenua a la que temía que se la pueda manipular. Poco a poco fue aprendiendo a que podía ella misma no dejar que manipulen a las que llegaron después. Y resultó mucho más inteligente y capaz de comprender al resto de lo que yo pensaba. Eso me pasa por querer prejuzgar y querer controlar todo. Mal hecho, Kathy. Sin embargo, sos una excelentísima personita, una de las grandes amigas que me traje conmigo junto con muchas otras. Te quiero muchísimo. Y espero que estés muchísimo mejor en el nuevo lugar en el que van a poder tratar ahora sí de forma correcta tu patología.
Hermanas de otras vidas
No sé por qué yo, no sé por qué ella, no sé por qué nosotras. Pero así sucedió. Más allá de todo lo que dije de la espiritualidad, las creencias actuales y toda esa parafernalia consumista y adaptada al supuesto bienestar personal, lo cierto es que aún hoy en día hay cosas a las que no les encuentro explicación lógica. Y quizás sea mejor así. “No todo lo que puede ser cuantificado cuenta, ni todo lo que cuenta puede ser cuantificado”. También dicen que “hay razones que la propia razón nunca entenderá”.
¿Cómo dos ñoñas tan parecidas y distintas entre sí se encontraron en el mismo lugar? No lo sé. Pero hubo tres cosas que nos unieron: el lugar, nuestro TDAH, y la última que decidimos no mencionar por nuestro pacto de hermanas. Logré conectar de forma impresionante con ella. Y le pasó lo mismo conmigo. Entró dos días después que yo y salió una semana antes. Sin embargo, ese tiempo juntas fue quizás uno de los más significativos de nuestras vidas.
Cuando nos poníamos a hablar de ñoñeces el resto se alejaba. Descubrí que soy una ñoña con todas las letras, que soy muy inteligente, y que muchas veces puedo resultar pedante. A veces tener una respuesta para todo no tiene sentido sin argumentos sólidos que la sostengan.
Me contuvo cuando lo necesité, la contuve cuando lo necesitó. Era la “Smithers” que no me dejaba robarle un dulce a una niña. Era la que me ponía límites cuando hacía chistes que, por lógica, nadie debería hacer en un hospital psiquiátrico, a menos que quisiera quedarse más tiempo. Era la que me decía “Katherine” cuando debía pararme el carro. Completábamos crucigramas a la velocidad de la luz.
Me estaba leyendo un libro muy hermoso sobre un personaje político que, más que un presidente, fue un militante de la vida. Libro que no pienso terminar sin que ella me lo lea. No, no. No intenten imaginar quién es dicho personaje. No es lo importante. Rompimos todas las reglas habidas y por haber. Me leía libros en mi habitación, yo iba a ver Los Simpson en la suya los sábados, y nos regalamos tesoros que valen mucho más que cualquier palabra dicha.
Nos regalamos la realidad de mostrarle a otra persona tal cual somos. Sin mentiras, con honestidad, con empatía, con respeto mutuo. Sabiendo que nada de lo que dijera una, haría enojar a la otra. Nos regalamos el arte de conocernos. La magia de estar ahí. En ese tiempo, en ese lugar. Y mientras nos preguntábamos: “¿Cuánto tiempo más llevará?”, disfrutábamos de cada momento juntas.
No, no. No se confundan. Ella no es como con otras personas especiales. No quiero ser su novia, ni me gusta de tal manera. Pero el amor que llegamos a tenernos en tan poco tiempo, trasciende las fronteras de lo que jamás había esperado que sucediera.
Y esto va para vos especialmente: no voy a negar que lloré cuando te fuiste. A pesar de lo feliz que estaba. Era como una felicidad triste, si tal cosa existe, ya que estaba segura de que era lo mejor para vos, y que íbamos a vernos afuera de todos modos. Pero lloré. Lloré como pocas veces he llorado cuando alguien se aparta de mi vida aunque sea por un tiempo tan corto.
Sí, sí. Las obsesiones y el apego emocional no son del todo buenos. Es decir, como me dijo alguien una vez, hay apegos buenos y apegos malos. Pero si hay algo que aprendí, es que puedo tener un apego bueno con vos, sin que ambas nos atosiguemos entre sí. ¿Por qué? Bueno, resulta más fácil cuando no tocás mucho esa cosa conocida como celular. No le doy mucha pelota y lo bueno es que va a seguir siendo así. Acostumbrarse un mes a estar sin eso, me dio la seguridad para entender que no necesito ni tenerlo todos los días en la mano, ni tenerlo a cada rato siquiera. Poco a poco iré activando algunas cosas, pero otras quedarán desactivadas para siempre.
Por supuesto, eso nada tiene que ver con nosotras. Te lo cuento porque es algo que hablamos y que pienso sostener por mi parte. Anotaré los números de las chicas que me los escribieron en braille con la impresora manual braille que compré por Mercado Libre. Y bueno, ya que estamos, les dejo un muy buen cargador portátil que le recomiendo a todo el mundo y con el cual, la batería del parlantito Bluetooth, me duraba cinco días. Mentira. Era tener el cargador conectado constantemente para que eso ocurriera. Pero al fin y al cabo, el cargador es lo importante XD.
No, no. No te confundas. No estoy haciendo publicidad pagada. Y perdón por incluir esto en una sección que iba exclusivamente para vos. Es que me parecieron productos tan útiles y necesarios, que no pude resistir el impulso de compartirlos. En fin, nuestra despedida ese día que faltamos a gimnasia fue de las charlas más inteligentes e interesantes que tuve con persona alguna.
Te extraño. Sí. Te extraño. Pero también me di cuenta después de que te fuiste, cuánto me extrañaba a mí también. Y quiero seguir sosteniendo eso unos días más. Y es que, volviendo a mí, mucho ha cambiado allí desde que fuimos separadas. Lo cierto es que la sociedad deprime, y el mal no se redime sin cariño, y que si no es por esas personas que acercan su alegría, sería más amargo todavía. Quizás volver a la naturaleza, o al menos a lo analógico, sería nuestra mejor riqueza. Allí podemos querernos y amarnos libremente, y ya no habrá ningún zoológico de gente. Si acaso, un jardín de gente que haya sido cultivado y regado con amor. O quizás, y solo quizás, de alguna forma por pequeñita que sea, podríamos hacerlo nosotras.
Te quiero muchísimo. Hasta prontito, Kathy — Katherine.
Conclusiones finales
No sé si escribí todo lo que quería, o si terminó siendo más de lo que debería. No sé cuánta gente va a leer esto hasta el final, y realmente no me importa. Con que una sola persona entienda de forma favorable lo que intenté explicar en este enorme post, estaré satisfecha. No escribo para hacerme famosa. No escribo para llegar a las grandes ligas, ni para ser influencer ni nada que se le parezca. Sí es cierto que promuevo mis proyectos y aplicaciones en cuanto puedo, pero también lo es que además de traerme algún beneficio propio, la idea es que sea de utilidad para el resto.
Habiendo dicho esto, vamos a continuar con este principio del fin.
Mimoterapia
Sí. Las mencioné a ellas dos. Pero no por ello las demás deberían sentirse ofendidas. Por favor, se los pido. No es más que una elección que me vi obligada a hacer debido a las circunstancias que rodean hoy en día este tipo de contenido en texto. Pero quiero que sepan que las quiero mucho también. Que algunas llegaron a ser no solo grandes compañeras, sino grandes amigas. Personitas maravillosas con las que quiero juntarme afuera para charlar de la vida, tomar un par de mates y reírnos de cuando estuvimos internadas en un hospital psiquiátrico todas juntas. Ah, y no se olviden de ir a comer a Sintaxis, ¿eh?
A las que se fueron antes, quiero contarles que seguimos manteniendo la cadena de incluir y dar la bienvenida a las nuevas. Que les damos su lugar, charlamos y vemos los puntos en común para generar espacios y hábitos agradables para compartir. Charlar de cualquier cosa con mates de por medio y jugar a algún juego, ya es una constante entre todas, y lo seguirá siendo, así que por eso no se preocupen. La tradición se mantiene viva e intacta como nuestras predecesoras la instauraron.
Aprendizajes
No puedo controlarlo todo. No puedo sentirme culpable por cosas que escapan a mi control. A veces lo justo o lo injusto, pueden ser lo correcto. Y a veces no. Debo poner límites. Debo ponerme a mí por encima de cualquier otra persona. Porque como lógica existencialista, si no me cuido a mí, si yo no estoy bien conmigo misma, o al menos aceptablemente, como ahora, no puedo cuidar a nadie más. Ni siquiera a mi gatita Kata, quien se bancó estoicamente un mes sin mí. Actualización: al momento de publicar este artículo, la susodicha ya aplicó su venganza exitosamente. Fue muy inteligente y esperó a que solo estuviésemos las 2 para realizar su malévolo plan. Admiro con gran interés, la enorme paciencia que tuvo, esperando el momento justo para hacer de las suyas. Pero mejor sigo con lo que venía diciendo.
No debo ser tan impulsiva. A veces la respuesta inmediata no es la correcta. Tengo que hablar además de escuchar. En ciertas ocasiones, no dejo que otras personas metan bocado. Soy muy inteligente, sí. Pero eso no me hace mejor ni peor que nadie. Se puede aprender de cualquier persona, desde un niño pequeño hasta de una persona de cien años o más. Lo importante no es la edad, sino lo que la otra persona pueda aportar a tu vida, siempre y cuando sea con respeto y escuchándote a su vez, como ya dije.
No es mi culpa si no sé cómo ayudar a alguien. No es mi culpa, ni la tuya, si no supiste o no pudiste ayudarme. No es nuestra culpa si decidimos alejarnos porque no podíamos llegar a un acuerdo. Y esto es muy importante: no es nuestra culpa si no podemos o no supimos cómo ayudar a una persona con depresión, autolesiones o incluso intentos de suicidio, o suicidios directamente. No lo es. No hay nada que podamos hacer. Porque hay herramientas y recursos que por más que lo intentemos, no tenemos.
La primera ayuda tiene que venir de una misma. Si yo hubiese entrado a la internación con una actitud negativa sobre la misma, me hubiese resultado mucho más difícil salir. Pero entré por mi propia voluntad. Entré y me quedé no solo porque salir o escapar me sería perjudicial, sino además porque era la única salida. Porque fue el primer pensamiento que me vino a la cabeza cuando estaba a punto de terminar con mi propia vida. Entré porque sabía que necesitaba ayuda que por fuera no podía obtener.
No sabía hasta entonces en qué consistía esa ayuda realmente. Pero era mi último caballo de batalla. El último bastión de resistencia que se me presentó antes de rendirme definitivamente. Y lo aproveché. Y me sirvió. No sé si soy o no una mejor persona. Pero sí sé al menos, que desde ahora, intentaré serlo primero conmigo. Y luego con los demás.
Si llegaste hasta acá
La frase del título quizás se sobreentiende a estas alturas. Pero significa básicamente que esperamos no volver a vernos ninguna de nosotras, ni los profesionales a nosotras, en ese lugar de nuevo. Significaría que no volvimos a tener una recaída o una crisis tan fuerte como para volver. Que el tratamiento funcionó para ayudarnos a manejar mejor, a partir de ahora, los factores que nos llevaron allí en primera instancia.
También he de destacar que decidí no nombrar a personas directamente para cuidar su privacidad. Y por esa misma razón habrá referencias que solo yo y esas personas entendamos. Lo siento. Esta es una carta para todos, pero en especial para ellas y para mí.
Gracias
Muchas gracias por leer hasta el final. No solo es muy valioso para mí, sino que te invito a compartirlo para que sea de ayuda y aprendizaje también para otros. No tengo todas las respuestas. Es más, a veces se me presentan aún más preguntas. Pero sí puedo contar lo que viví y lo que aprendí. Y sí puede resultarle quizás informativo a alguien que esté pasando por lo mismo, o a alguien que tenga algún familiar en dichas situaciones y no sepa cómo manejarlo.
Mis agradecimientos a mi mamá, a mi prima, a mi familia en general que no dejaron de preocuparse ni un momento, a mi hija mayor que se “ocupó de la casa” (las comillas son chiste XD), a todas las personas cercanas que estuvieron desde el principio, a mis amigos, al equipo de profesionales del centro en su totalidad, a mis amigas que me llevo y a mis compañeras con las que quizás no tuve tanta afinidad, a mi criaturita menor por el hermoso termo que me dibujó para el mate, a Kata, a los dos gatos que daban vueltas por el centro, a la rata que asustó a mi ami-hermana y que consiguió que esta luego bajara al parque y buscara una ramita para ahuyentarla si el pobre roedor volvía a aparecer 🤣, a mi psicóloga, a mi psiquiatra, a quien no le sirve porque “siempre miente más que habla”, y a todas, pero todas las personitas que formaron parte de esta extraña aventura.
Se las quiere, se las aprecia, se les tiene cierto afecto o cariño, o “nuestra relación será distante cuanto mucho”. A los que entendieron todas las referencias, a los que no entendieron ninguna, a los que están de acuerdo, a los que no, a los que quieren contradecirme en todo, a los que no, a los grandes desastres mundiales (Perlas), a Jesús, a Alá, a Buda, los amo a todos. Ah, pero más amo a Rosalía. Y si por alguna casualidad llega a leer esto, quiero casarme con vos. No, no es una obsesión, y no estoy loca. Em, bueno… la verdad es que…
¡Adiós soperútanos!
#acompañamiento #depresión #desconexiónDigital #empatía #experienciaPersonal #hospitalPsiquiátrico #InteligenciaArtificial #intentoDeSuicidio #internaciónPsiquiátrica #neurodivergencia #prevenciónDelSuicidio #redesSociales #SaludMental #saludMentalEnArgentina #suicidio #TDAH #terapia #Testimonio #tratamientoIntegral #vínculosHumanos - Introducción
-
Hola Titánicos, cada 18 de febrero se celebra el día mundial del Síndrome de Asperger, visibilizando las necesidades de las personas con Asperger y sus familias.
https://somosdisca.es/dia-mundial-del-sindrome-de-asperger-2026/
#diamundialdelasperger #soyasperger
#asperger
#autismo #tea #aspergeryautismo #terapia #terapiatemprana #terapeuta #terapeutaocupacional #salud #enfermedad #visibilidad #dependencia #dependiente #saludmental #visibilizandoladiscapacidad #visibilizandolaenfermedad #visibilizandoelasperger #visbilizandoelautismo #cuidados #prevencion #logopeda #titan #titanicos #disca #discapacidad #disability #disabilities #discapacidad #somosdisca #gentetitanica #somosgentetitanica -
Zespół kierowany przez naukowców z Mass General Brigham i Dana-Farber Cancer Institute (USA) pracujący nad terapią najbardziej agresywnego guza mózgu - glejaka wielopostaciowego wykazał, że pojedyncze wstrzyknięcie genetycznie zmodyfikowanego wirusa opryszczki do komórek nowotworowych powoduje selektywną infekcję i niszczenie komórek rakowych.
#nauka #medycyna #onkologia #GlejakWielopostaciowy #rak #choroby #BadaniaMedyczne #terapia
https://tvn24.pl/zdrowie/nowatorska-terapia-na-glejaka-pomocny-moze-byc-wirus-opryszczki-st8903593
-
Hiszpańscy naukowcy z Narodowego Centrum Badań nad Rakiem udowodnili, że nietoksyczna terapia oparta na trzech lekach potrafiła całkowicie wyeliminować nowotwór trzustki i zapobiec jego nawrotom przez wiele miesięcy.
Kolejny etap po opublikowaniu tych wyników to rozpoczęcie badania klinicznego, co będzie wymagało zabezpieczenia odpowiedniego finansowania oraz przejścia przez procesy regulacyjne.Rak trzustki przez długi czas rozwija się niemal bezobjawowo. Symptomy takie jak żółtaczka pojawiają się zwykle dopiero wtedy, gdy guz osiąga znaczne rozmiary i zaczyna uciskać sąsiednie struktury.
W Polsce pięcioletnie przeżycie od zdiagnozowania choroby dotyczy zaledwie 5-6% pacjentów, co stawia raka trzustki wśród najbardziej śmiertelnych nowotworów w naszym kraju.#RakTrzustki #medycyna #nauka #BadaniaNaukowe #leczenie #terapia #onkologia
-
Este otro puede funcionar para una etapa más cósmica de la #terapia
https://www.youtube.com/watch?v=Fy7MWUyIAn0
Como sigue?
#murguera #muergueame #murgueate -
Si por esas cosas que pasan en la vida, buenas o malas, se te atrofia el mueve huesos #murguero....
Juanita de Matias Aguayo quizá funcione como terapia tranca para comenzar a mover la taba...
Lo prueban y me avisan!
https://www.youtube.com/watch?v=avzuSUe9CyULuego como puede continuar la #terapia? #Murguera #murgueame #murgueate
-
Ei musiikkiterapia ole mitään salatiedettä.
Joskus kuitenkin tuntuu siltä, kun juttelee ihmisten kanssa, jotka eivät ole siitä koskaan kuulleetkaan. Tai joilla ehkä on väärinkäsityksiä aiheesta.
Hälvennetäänpä hämmennystä ja murretaan myyttejä:
- Musiikkiterapia on osa julkista terveydenhuoltoa ja sitä käytetään mm. ahdistuksen ja masennuksen hoitoon sekä monenlaisten toimintakyvyn rajoitteiden kuntouttamiseen.
- Alle 26-vuotiaat nuoret voivat saada Kela-korvauksen psykoterapeuttiseen musiikkiterapiaan, kun ongelmana on esimerkiksi ahdistuneisuushäiriö tai masennus.
- Musiikkiterapia on toiminnallinen terapiamuoto, jossa hyödynnetään musiikkia asiakkaan oman mielenkiinnon mukaan. Musiikki auttaa eteenpäin, kun sanoittaminen on vaikeaa.
- Asiakkaalla ei tarvitse olla musiikkiterapiaan tullessa minkäänlaista musiikillista osaamista tai kokemusta. Menetelmät räätälöidään asiakkaalle sopiviksi.
- Musiikkiterapiaa on käytetty Suomessa jo yli 50 vuotta. Yliopistoprofessuuri löytyy Jyväskylästä ja siellä tehdään myös maailmanlaajuisesti huomattavaa tutkimusta mm. masennuksen hoidosta.
Jos haluat tietää jotain muuta, kerro ihmeessä niin avaan lisää!
#musiikkiterapia #ahdistus #masennus #terapia #terveydenhuolto
-
#BBC on julkaissut Ransom Man -sarjan Aleksanteri Kivimäestä ja Vastaamo-vuodosta.
Sarja:
https://www.bbc.co.uk/programmes/m002q86y/episodes/player
BBC:n artikkeli siihen liittyen:
https://www.bbc.com/news/articles/c62nzxqw45eo
Ylen artikkeli siihen liittyen:
#Vastaamo #Kivimäki #AleksanteriKivimäki #rikos #kiristäminen #kiristys #hakkeri #tietomurto #kyberrikollisuus #rikollisuus #lunnaat #terapia #psykoterapia #mielenterveys #RansomMan #podcast #sarja #sarjat
-
Badacze z University of Sheffield oraz COMSATS University w Pakistanie zauważyli podczas badań nad właściwościami regeneracyjnymi dezoksyrybozy, że substancja ta znacząco przyspiesza gojenie się ran u myszy, a jednocześnie powoduje gwałtowny wzrost futra wokół leczonych miejsc. Obserwacja ta stała się bazą do podjęcia prac nad preparatem na porost włosów dla ludzi.
Dezoksyryboza to naturalnie występujący cukier, będący składnikiem DNA.
Stosowanie żelu na bazie dezoksyrybozy zwiększa liczbę naczyń krwionośnych wokół cebulek włosowych, co zapewnia im lepsze odżywienie, a w konsekwencji większą średnicę i szybszy wzrost włosów.
Perspektywy na przyszłość są bardzo obiecujące, choć naukowcy podkreślają, że badania znajdują się jeszcze na wczesnym etapie.#włosy #ŁysienieDziedziczne #łysienie #PreparatNaPorostWłosów #nauka #BadaniaNaukowe #wiedza #DNA #dezoksyryboza #terapia #leczenie #regeneracja
-
Musiikkiterapia-lehti on siirtynyt sähköiseen ja avoimeen julkaisemiseen! Uusin numero löytyy veloituksetta osoitteesta https://musiikkiterapia.journal.fi/
Voit myös rekisteröityä tilaajaksi saadaksesi ilmoituksen uusista julkaistavista lehdistä. Kiinnostavia artikkeleita on myös entistä helpompi välittää eteenpäin.
Musiikkiterapia-lehti jakaa tietoa musiikkiterapian tieteellisestä tutkimuksesta sekä muista alan ajankohtaisista aiheista.
-
Qué chévere es cuando tienes #terapia con tu psicólog@ y te alegras. La psicoterapia deberia ser reglamentaria para todos #saludmental #psicologia
-
#1dicembre giornata mondiale contro l'#AIDS
Secondo l’#OMS nel 2022 circa 1,5 milioni di persone nel mondo di età inferiore ai 15 anni è affetta da #HIV. L'articolo di #Dissertationnursing "Aderenza terapeutica fra gli #adolescenti con HIV. Una revisione della letteratura" ha l'obiettivo di individuare i possibili interventi per migliorare l’aderenza terapeutica alla #terapia antiretrovirale (ART) negli adolescenti con HIV.
⬇️ Qui in #OpenAccess: https://riviste.unimi.it/index.php/dissertationnursing/article/view/22736?mtm_campaign=mastodon
-
Terapia en la peluquería: las estilistas que combaten el estigma de la salud mental en África Occidental
-
A religião do SIM: Como dizer SIM à vida em todas as circunstâncias >> https://amorscan.blogspot.com/2025/11/a-religiao-do-sim-como-dizer-sim-vida.html?spref=tw #digasim #religiões #religião #mindset #pensamento #sabedoria #terapia #cura #crença #espiritualidade #psicologia #depressão #solidão #brasil #dívida #empréstimo #paz
-
Manual para florecer en tiempos difíciles
AnunciosEscribe tu correo
Suscribir
Tiempo lectura
18 minutosI. El ruido
El despertador sonó a las 6:30 a. m., 6:40, 6:50.
Lucía no abría los ojos, solo cambiaba de posición como si el sueño fuera un pozo demasiado hondo del que no supiera salir. Había empezado a dormir con el celular debajo de la almohada “por si algo urgente”, pero nunca había nada urgente; solo notificaciones que podían esperar, jefes que no sabían de horarios, newsletters que jamás leía.
La última alarma la obligó a incorporarse. Sentada en la orilla de la cama, miró sus manos. Sentía el cuerpo pesado, como lleno de arena húmeda.
Se puso de pie. El departamento olía a encierro y café viejo. En la barra, junto al fregadero, una taza con restos secos formaba una aureola marrón. Lucía la enjuagó sin pensarlo mucho y puso a calentar agua. Encendió la cafetera como si fuera un interruptor de existencia: sin café, nada comenzaba.
Volteó hacia la ventana del pequeño balcón. Y ahí estaba: la maceta.Era una maceta de barro color terracota, con una línea rota en la base. La había comprado dos años atrás, en un impulso optimista, cuando le pareció brillante idea empezar a cultivar albahaca “como toda adulta funcional en Pinterest”. La albahaca duró tres semanas. Desde entonces, la maceta se volvió paisaje fijo: tierra dura, grietas, polvo.
Lucía se acercó y pasó el dedo sobre la superficie seca. Se levantó una nubecita mínima.
—Igualita que yo —susurró.
Abrió un cajón de la cocina buscando un clip, encontró de casualidad un sobre arrugado: “Semillas de lavanda — aroma de calma”.
Había olvidado que las compró en una feria ecológica, el mismo día que se prometió “hacer yoga tres veces a la semana, meditar y comer mejor”. Nada de eso ocurrió. El sobre quedó enterrado entre boletas y ligas.
Lo sostuvo entre los dedos. Lo lógico era tirarlo.
En cambio, lo abrió.
Tomó tres semillas, pequeñas, oscuras. Hizo tres agujeros torpes en la tierra seca y las dejó caer. Luego, con una botella de vidrio reciclada, echó un poco de agua.El agua se quedó en la superficie unos segundos, luego desapareció en grietas.
—No va a crecer nada —dijo en voz baja, con una sonrisa cansada.
Encendió la computadora. El día empezó a tragársela otra vez.
No lo sabía aún, pero esa acción mínima, casi ridícula, había sido su primer acto de resistencia.
II. El cuerpo que avisa
Los días eran un archivo comprimido: juntas por Zoom, cambios de última hora, campañas urgentes, métricas, mensajes del jefe a las 11 de la noche con la palabra “IMPORTANTE” en mayúsculas.
Lucía comía frente a la pantalla, respondía correos en el baño, hacía scroll infinito en Instagram hasta que los ojos le ardían.
La lavanda no ocupaba un lugar real en su mente. Cada mañana se acercaba a la maceta, echaba un poco de agua y salía de cuadro. Ni esperanza ni fe; solo una repetición mecánica, como lavarse los dientes.
Hasta que un jueves, durante una presentación, la voz empezó a temblarle. El corazón le latía tan fuerte que sentía el eco en los oídos. Se le durmieron las manos, le faltó el aire.—Lucía, ¿estás ahí? —preguntó la jefa desde la pantalla.
Ella intentó contestar, pero las palabras no salieron. Cerró la laptop sin explicar. Caminó al baño. Se miró al espejo: estaba pálida, con ojeras moradas, la respiración entrecortada.
Llamó a su mamá.
—Me voy a morir —dijo, con los dedos temblando—. Me va a dar algo, siento que me apachurran el pecho.
—Lucía, mi amor, eso es ansiedad —respondió su madre, con calma—. Respira. Inhala despacio. Exhala más lento. Ve al doctor, pero también tienes que bajarle al ritmo.
Después de una revisión, el médico confirmó lo que el cuerpo llevaba meses gritando: agotamiento, estrés, ansiedad. Le recomendó terapia, pausas, caminar, “buscar actividades que te conecten con algo más que la pantalla”.
“Conectarme con algo”. La frase se le quedó dando vueltas.
Esa noche, al regresar, abrió la ventana para tomar aire.
Entonces lo vio.
Un punto verde, pequeño, absurdo, emergía entre la tierra agrietada.
Se inclinó. Acercó la cara. No estaba segura si era una hierbita cualquiera, pero algo en la rectitud del tallito, en el esfuerzo diminuto de abrirse paso, le pareció heroico.
Y por primera vez en mucho tiempo, Lucía sonrió sin obligarse.—Hola —susurró—. Así que sí estabas viva.
III. Brotes
A la mañana siguiente le escribió a su mamá:
“Salió un brotecito en la maceta. Creo que es de la lavanda. Me hizo feliz. Es ridículo, pero sí.”
Su mamá respondió con un audio lleno de cariño:
—Pues cuídalo, hija. A veces Dios, la vida, el universo, lo que tú quieras, nos manda señales chiquitas. Tú cuida esa plantita. Y cuídate tú.
Lucía decidió tomárselo en serio.
Empezó a levantarse 10 minutos antes para regar el brote con calma, sin prisa, observando cómo la gota se deslizaba por el tallo. Buscó en internet: “cómo cuidar lavanda en maceta”. Aprendió sobre sol indirecto, buen drenaje, riego moderado.
Comenzó un cuaderno al que llamó, medio en broma, medio en serio: “Manual para florecer en tiempos difíciles”.
En la primera página escribió:Día 1: No me morí. Madres dice que es ansiedad.
Día 2: El brote sigue aquí. Yo también.Los días siguientes, el tallo se alargó. Aparecieron las primeras hojas. Lucía sentía un orgullo extraño por algo que en realidad hacía solo. Pero la rutina de cuidar esa vida nueva comenzó a sembrar pequeños cambios:
- Dejó de contestar mensajes laborales después de las 9:00 p. m. “Lo vemos mañana”.
- Empezó a caminar dos cuadras para comprar frutas, en lugar de pedir todo por app.
- Tomaba té en lugar de su cuarto café.
- Cerraba los ojos un minuto al lado de la ventana para sentir el aire.
Un compañero de trabajo, en una videollamada, se burló:
—Te ves menos muerta, ¿cambiaste el filtro?
—Estoy intentando dormir un poco más —dijo ella.
—Qué lujo.
Lucía pensó: no es un lujo, es sobrevivir.IV. El vecino del jardín colgante
Un sábado por la tarde, mientras movía la maceta unos centímetros para que recibiera mejor luz, una voz masculina sonó al otro lado del muro del balcón.
—Se ve bien ese brote.
Lucía se sobresaltó. Giró. Desde el balcón contiguo, un hombre la miraba con una sonrisa leve. Tenía la barba descuidada y una playera gris con manchas de pintura. Detrás de él, una pared cubierta de macetas verdes: romero, albahaca, menta, suculentas, algo que parecía una higuera en miniatura.
—Perdón, no quise asustarte —dijo—. Es que llevo unos días viéndote cuidar la maceta. Creo que es lavanda, ¿no?
—Eso se supone —respondió Lucía—. Aunque pensé que no saldría nada.
—Las semillas son tercas —dijo él—. Solo necesitan que alguien no se rinda antes.
Lucía sintió que esas palabras iban dirigidas también a ella.
—Soy Andrés —agregó—. Me acabo de mudar. Si quieres, cuando crezca más, te ayudo a podarla.
—Lucía —dijo ella.
Se quedó mirando su jardín colgante.
—Tienes muchas plantas.
—Es más barato que terapia —bromeó él, pero sus ojos tenían un brillo serio.A partir de ese día comenzaron conversaciones cortas:
sobre el clima, el sol directo, bichitos blancos en la tierra, riego por la mañana o por la noche.
Una tarde, Lucía señaló una maceta en el muro de Andrés.
—¿Eso qué es?
—Romero —dijo él—. Fue la primera planta que tuve cuando estaba hecho pedazos. Huele a casa nueva.Ella quiso preguntar “¿hecho pedazos cómo?”, pero se guardó la pregunta. Intuía que algún día él mismo lo contaría.
V. La caída
El día de la tormenta llegó sin anunciarse.
Por la tarde, el cielo se puso amarillo y luego gris oscuro. Lucía, distraída en una reunión, escuchaba truenos a lo lejos, pero no se levantó a revisar nada.
Cuando por fin cerró la laptop, la lluvia caía con furia. Un viento fuerte entraba por la ventana entreabierta.
Corrió al balcón.
La maceta estaba en el suelo, volcada. El tallo principal de la lavanda se había partido casi a la mitad. Tierra húmeda salpicaba todo.
Lucía se quedó paralizada. Se arrodilló en el piso. Con manos torpes empezó a juntar puñados de tierra. El tallo se doblaba, vencido.
Sintió cómo se le llenaban los ojos de lágrimas.
No lloraba solo por la planta. Lloraba por todas las cosas que había dejado caer por descuido: amistades que ya no llamaba, citas que cancelaba, dibujos que nunca terminó, promesas hechas a sí misma que se le rompían entre correos y pendientes.
Tocaron a su puerta.
Abrió con el rostro húmedo.
Era Andrés, empapado, sosteniendo una bolsa de tierra y una maceta limpia.—Vi desde mi balcón. ¿Puedo pasar?
Lucía asintió.
Fueron juntos al balcón. Andrés habló con voz tranquila:
—A ver, no está todo perdido. Ayúdame.
Sacó con cuidado el tallo, acomodó raíces y tierra en la nueva maceta.
—Sostén aquí, por favor —le dijo a Lucía.
Sus manos se rozaron. Lucía miró la lavanda quebrada y murmuró:
—Siempre pasa esto. Empiezo algo y lo echo a perder.
Andrés levantó la vista.
—No es verdad. Aquí estás intentando salvarla.
—Pero fue mi culpa. Debería haber cerrado la ventana.
—Hay tormentas que llegan aunque cierres todo —respondió él—. Lo importante es lo que haces después.
Apretó un poco la tierra alrededor del tallo.
—Mira, si esta parte no se recupera, va a brotar desde abajo. Las plantas buscan otra vía. Nosotros también podemos.
Lucía lo miró en silencio. Sintió ganas de creerle.
—¿Tú cómo aprendiste todo esto? —preguntó.
Andrés tragó saliva.—Perdí a mi hermano en un accidente —dijo finalmente—. No sabía qué hacer con la culpa, con el tiempo, con la casa vacía. Un día, compré una planta porque necesitaba cuidar algo que no fuera mi dolor. Luego otra. Y otra. No me curó, pero me dio un ritmo. Me obligó a levantarme, abrir la ventana, regar, seguir.
Lucía sintió un nudo en la garganta.
—Lo siento.
—Yo también —dijo él—. Todavía. Pero aquí sigo. Y tú también, ¿no?
Ella asintió.
Esa noche, después de que Andrés se marchó, Lucía se sentó frente a la lavanda replantada. Aún se veía frágil.
En su cuaderno escribió:“No todo lo que se quiebra muere.
A veces solo cambia de forma.
Yo también.”VI. Pequeños rituales
Después de la tormenta, Lucía empezó a tomarse en serio la palabra “cuidado”.
Se obligó a hacer algo nuevo: pidió cita con una terapeuta.En la primera sesión, habló atropellada de trabajo, ansiedad, la sensación de ser un archivo con mil pestañas abiertas.
—¿Qué te calma? —preguntó la terapeuta.
Lucía pensó.
—Ver crecer mi planta —respondió, sorprendida de su propia honestidad.
—Entonces vamos a convertir eso en un ritual —dijo la terapeuta—. No como obligación, sino como recordatorio de que eres capaz de sostener algo con paciencia. Y también de sostenerte.
A partir de entonces, sus días empezaron a organizarse alrededor de pequeños rituales:- Por la mañana, cinco minutos de respiración junto a la ventana, con la lavanda.
- A media tarde, pausa sin pantalla: regar si hacía falta, tocar la tierra, observar.
- Por la noche, escribir una frase en el cuaderno: algo que agradecía, algo que había logrado, aunque fuera mínimo.
Un día escribió:
“Hoy no lloré en el baño de la oficina virtual. Eso cuenta.”
Otro:
“Dije que no a una entrega imposible. No se cayó el mundo.”
Andrés se asomaba algunas noches.
—Se ve más fuerte —decía señalando la lavanda.
—Creo que nos estamos ayudando mutuamente —respondía ella.
Él le enseñó a preparar infusión con hojas de menta. Ella le enseñó a hacer un pesto improvisado con casi nada.
—La vida es más fácil cuando se comparte lo que se cultiva —dijo un día Andrés.
Lucía guardó esa frase.VII. Retrocesos
No todo fue lineal.
Había días en los que Lucía despertaba con la misma piedra en el pecho de antes. Días en los que volvía a contestar correos a medianoche. Días en los que la lavanda parecía apagada, sus hojas tristes.
Un miércoles, su jefa le gritó por mensaje de voz porque una presentación no estaba lista.
Lucía se quedó inmóvil frente a la pantalla. El viejo impulso de complacer, aguantar, cederse hasta romperse volvió con fuerza.
Fue al balcón buscando aire. El sol pegaba fuerte sobre la maceta.
Las hojas estaban ligeramente caídas.—Perdón —susurró—. Te descuidé.
Le echó agua de golpe. Drenó mal. La tierra se encharcó.
En la próxima sesión, la terapeuta le dijo:
—¿Ves cómo reaccionaste? Te diste cuenta del descuido y quisiste compensarlo con demasiado. Eso hacemos con nosotras también: nos saturamos buscando corregir de golpe. Ni a la planta ni a ti les sirve el exceso.
Lucía se quedó en silencio.
—Entonces… ¿qué hago?
—Observar. Corregir con suavidad. No abandones, pero tampoco ahogues. Ni a la lavanda, ni a ti.
Eso hizo.
Destapó los agujeros de drenaje, dejó que la tierra respirara. Empezó a apagar el celular una hora antes de dormir. Puso límites con el trabajo poco a poco.
Se permitió fallar un día y retomar al siguiente sin tratarse como enemiga.
La lavanda se recuperó.
Ella también, lentamente.VIII. Comunidad
Con el tiempo, el balcón de Lucía dejó de ser un rincón triste.
Andrés le regaló un esqueje de menta. Doña Teresa, la vecina del piso inferior, subió un día con una macetita de suculenta:
—Para que no estés sola, mija. A las plantas les gusta la compañía —dijo.
El edificio comenzó a cambiar sin que nadie lo planeara. Una vecina puso geranios rojos. Otro sembró jitomates en botes reciclados. Un niño pegó un dibujo de abejas junto a la entrada.
Una tarde, al ver el conjunto, Andrés dijo:
—Parece que sembraste un movimiento.
—Yo solo quería que mi planta no muriera —respondió Lucía.
—Y mientras la cuidabas, nos contagiaste las ganas.
Organizaron una tarde de intercambio de esquejes. Lucía llevó frascos con flores secas de la lavanda, atados con hilo rústico y una etiqueta:“Para recordar que todo florece a su tiempo.”
—Te estás volviendo muy poética —bromeó Andrés.
—Es esto o volver a las crisis de pánico —dijo ella, riendo.
Una vecina joven, Karla, se acercó tímida:
—¿Tú escribiste esa frase?
—Sí.
—Deberías tener un blog.
Lucía sintió el corazón dar un brinco.
—Tenía uno. Lo abandoné —admitió.
—Pues riega esa maceta también —dijo Karla—. Hay gente que necesita leer esto.
La idea empezó a tomar raíz.IX. Florecer
Llegó el verano, y con él, las flores.
La lavanda se cubrió de espigas violetas que parecían pequeñas antorchas suaves. El olor era intenso, pero limpio. Cada vez que Lucía abría la ventana, el aroma la recibía como un abrazo.
Una tarde organizaron una cena sencilla en el pasillo del edificio. Cada quien llevó algo: pan, ensalada, agua fresca, una tortilla de patata, galletas. En el centro, un frasco con lavanda.Doña Teresa olfateó el ramo.
—Qué belleza. ¿Cómo le hiciste?
Lucía pensó un momento antes de responder.
—La regué cuando casi no tenía fuerzas. Le hablé cuando pensé que no me escuchaba. Le di espacio cuando estaba ahogándola. Y dejé de darla por muerta.
Andrés levantó su vaso.
—Brindo por eso.
Durante la cena, alguien preguntó a qué se dedicaba Lucía realmente.
—Trabajo en marketing —dijo—. Pero estoy aprendiendo a dedicarme también a mí.
Se rieron, pero la frase se quedó flotando.
Esa misma noche, al volver a su cama, abrió la laptop y entró al viejo blog que tenía olvidado. Leyó entradas de hace años: recetas, fotos de cafés, textos cortos sobre plantas.
Suspiró.
Luego abrió un documento nuevo y escribió el título:Manual para florecer en tiempos difíciles
Y comenzó la historia. No maquilló los ataques de ansiedad ni la sensación de vacío. Contó sobre la lavanda, Andrés, la tormenta, la terapia, los pequeños rituales. Cada capítulo era una mezcla de relato, reflexión y gesto cotidiano.
Cuando terminó, no estaba segura de si publicarlo. Le daba pudor exponerse.
Le mandó el texto a Andrés.
Al día siguiente, él le tocó la puerta con un vaso de té de lavanda.
—Lo leí —dijo—. Está vivo. No es un tutorial. Es una mano extendida. Súbelo.
—¿Y si a nadie le importa? —preguntó ella.
—Ya le importó a una persona: a ti. Eso basta para empezar.
Lo publicó.
Cerró la laptop. Se fue al balcón. La lavanda se movía leve con el viento.X. Ecos
Los primeros comentarios llegaron esa misma semana.
Una chica escribió:“Pensé que era la única que se sentía rota. Voy a plantar algo hoy.”
Otro:
“Tengo ataques de ansiedad. Nunca pensé que una planta pudiera ser parte del proceso. Gracias por contarlo sin hacerlo cursi.”
Una maestra de primaria dijo:
“Voy a leer tu historia con mis alumnos y sembrar semillas con ellos.”
Lucía se conmovió. No eran millones de vistas, pero eran raíces extendiéndose en lugares invisibles.
En una videollamada, su terapeuta sonrió cuando Lucía le contó todo.
—Convertiste tu dolor en puente —dijo—. Eso también es autocuidado: compartir para no cargar sola.
Más adelante, Lucía creó una sección fija en su blog llamada “Florecer lento”, donde mezclaba historias, tips suaves, fotos de su balcón, pequeñas guías para empezar un huerto en espacios mínimos, pero siempre atravesados por la idea de bienestar, paciencia y humanidad.
Andrés la ayudaba con fotos. Karla corregía textos. Doña Teresa aparecía de vez en cuando con refranes.
El edificio ya no era solo un conjunto de departamentos: era una comunidad pequeña que olía a tierra mojada y pan recién horneado.XI. Un año después
Un año después de haber enterrado las primeras semillas de lavanda, Lucía miró su balcón con calma.
Había lavanda, sí. Pero también menta, romero, albahaca, una bugambilia miniatura, un par de tomates cherry, suculentas, una maceta con caléndula que ella llamaba “valentía”.
El despertador sonaba menos veces. A veces se despertaba sola, con luz suave entrando por la cortina.
Había días malos todavía. Días en los que el corazón se aceleraba sin motivo, o el trabajo la sobrepasaba.
La diferencia era otra.
Ahora sabía qué hacer:- Respirar cerca de la ventana.
- No creerle al pensamiento catastrófico.
- Escribir aunque doliera.
- Mandar un mensaje a Andrés: “¿té?”
- Acariciar con los dedos una ramita morada y oler.
El dolor ya no era un abismo silencioso, sino un lugar donde podía sentarse acompañada hasta que pasara.
Un mensaje apareció en su bandeja de entrada: una lectora de otra ciudad le decía que, gracias a su historia, había vuelto a plantar algo después de una pérdida muy grande.
Lucía respondió con una frase que ya sentía suya:“No necesitas estar bien para empezar algo.
A veces es al revés: empiezas, y poquito a poco, algo dentro de ti encuentra dónde sostenerse.”Cerró la computadora. Salió al balcón.
Andrés le lanzó desde su terraza un frasco pequeño.
—¿Qué es esto? —preguntó.
—Semillas nuevas —dijo él—. Para lo que sigue.
Lucía sonrió.
—Entonces vamos a seguir floreciendo, supongo.
—En tiempos difíciles, no sabemos hacerlo de otra forma —respondió él.Epílogo: Para ti que lees esto
Si estás leyendo este “manual” esperando fórmulas rápidas, no las hay.
Lo que sí hay son pequeñas verdades que Lucía aprendió al ritmo de una lavanda testaruda:
- Florecer no es un acto espectacular, es una serie de gestos silenciosos: apagar el celular a tiempo, decir “no puedo con todo”, pedir ayuda, respirar tres veces antes de creerle al miedo.
- Cuidar algo vivo fuera de ti —una planta, un huerto en una lata, un esqueje rescatado de la calle— puede recordarte que mereces el mismo cuidado. No al revés.
- Los retrocesos no cancelan el progreso. Una planta puede doblarse, secarse un poco, enfermar; eso no la define. Tú tampoco eres tus peores días.
- La comunidad sana. Un vecino que te ayuda a replantar, una amiga que te escucha, un lector desconocido que te dice “a mí también me pasa”: todo eso son raíces que se entrelazan.
- No todo lo que se rompe muere. A veces, como la lavanda de Lucía, solo cambia el lugar desde donde vuelve a brotar.
Si estás pasando por un tiempo difícil, no necesitas tener un plan perfecto.
Empieza pequeño: una semilla en una maceta vieja, un vaso de agua junto a tu cama, tres minutos de silencio con la ventana abierta.Mientras cuidas algo, aprende a hablarte con la misma paciencia.
No le gritarías a una planta por tardar en florecer.
No te lo hagas a ti.Florecer no siempre es brillar hacia afuera;
a veces es simplemente seguir aquí,
echando raíces en medio de la tormenta,
hasta que un día —sin fecha fija— descubres
que hueles un poco más a calma.+HISTORIAS LENTEJA
+BLOGLENTEJA
«Polenta cremosa con espinacas y ajo Anuncios#amorPropio #ansiedad #ansiedadYSanación #autocuidado #autocuidadoEmocional #bienestarConsciente #bienestarEmocional #bienestarUrbano #blogEmocional #BlogLenteja #comunidadYSalud #crecimientoInterior #equilibrioMental #escrituraEmocional #escrituraVerde #florecer #florecerConPaciencia #florecerEnTiemposDifíciles #florecerLento #historiaDeSuperación #historiasConSentido #historiasDeEsperanza #HistoriasLenteja #historiasReales #historiasSobreSanar #jardínEmocional #LAVANDA #lentejaHistorias #literaturaBreve #manualesDeVida #narrativaContemporánea #naturalezaHumana #naturalezaYSaludMental #pequeñasHistorias #plantasYBienestar #reflexiónVerde #relatosInspiradores #resiliencia #resilienciaFemenina #saludMental #saludMentalEnMéxico #sanarConPlantas #terapia #vidaLenta
-
ADORO IL GENIO - PSICOLOGIA
Noi abbiamo degli amici immaginari che gestiscono un hub dedicato al divertimento e presente su tutti i social e voi?
#adoroilgenio #20ottobre #comedy #VIDEO #commedia #humor #umorismo #umorismoinglese #comico #sketch #sketches #scenetta #britishhumour #uominiedonne #gag #videoviralシ #psicologia #gruppo #terapia #terapiadigruppo #psicoterapia #amici #amicoimmaginario #immaginazione #lamicoimmaginario