#empatia — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #empatia, aggregated by home.social.
-
EMPATIAN kuolema on varhaisimpia ja varmimpia merkkejä yhteiskunnan väkivaltaisesta romahduksesta. - Hannah Arendtia mukaillen #empatia #hallitus #oikeisto #aarioikeisto #yhteiskunta
-
📰 "Cero empatía": activista de la discapacidad acusa uso malintencionado de estacionamiento en un mall
🔗 https://www.biobiochile.cl/noticias/nacional/region-metropolitana/2026/09/04/cero-empatia-activista-de-la-discapacidad-acusa-uso-malintencionado-en-estacionamiento-en-un-mall.shtml -
✦ Hay problemas que duelen más cuando los demás no los consideran problemas.
Porque bastante tienes ya con lo que llevas encima como para que alguien te diga «eso no es para tanto», «yo no le daría importancia» o «hay gente con problemas de verdad».
Como si existiera una clasificación oficial del sufrimiento y alguien hubiera decidido que lo tuyo no merece pasar el corte.Lo curioso es que muchas veces no necesitas que te solucionen nada.
Solo necesitas que alguien entienda que para ti aquello está siendo difícil.
Punto.Cada persona tiene sus propios límites, sus miedos y sus mierdas.
Lo que a uno le resbala a otro puede dejarlo hecho polvo.
Y no, eso no significa que sea débil.
Significa que somos personas y no venimos todos con el mismo manual de instrucciones.A veces lo que más necesitas escuchar no es «no pasa nada», sino «entiendo que para ti sí pasa».
Y cambia bastante la cosa.✧・゚: ✧・゚: ───── :・゚✧:・゚✧
#psicologiacotidiana #reflexiones #emociones #empatia #saludmental #vidacotidiana #personas #sentimientos #comprender #realidad
-
:BlobAngrySigh: Hay problemas que duelen más cuando los demás no los consideran problemas.
Porque bastante tienes ya con lo que llevas encima como para que alguien te diga «eso no es para tanto», «yo no le daría importancia» o «hay gente con problemas de verdad».
Como si existiera una clasificación oficial del sufrimiento y alguien hubiera decidido que lo tuyo no merece pasar el corte.Lo curioso es que muchas veces no necesitas que te solucionen nada.
Solo necesitas que alguien entienda que para ti aquello está siendo difícil.
Punto.Cada persona tiene sus propios límites, sus miedos y sus mierdas.
Lo que a uno le resbala a otro puede dejarlo hecho polvo.
Y no, eso no significa que sea débil.
Significa que somos personas y no venimos todos con el mismo manual de instrucciones.A veces lo que más necesitas escuchar no es «no pasa nada», sino «entiendo que para ti sí pasa».
Y cambia bastante la cosa.✧・゚: ✧・゚: ───── :・゚✧:・゚✧
#psicologiacotidiana #reflexiones #emociones #empatía #saludmental #vidacotidiana #personas #sentimientos #comprender #realidad
-
El mapa no es el territorio
Nuestra mente no registra el mundo tal como es, sino tal como somos nosotros. Cada estímulo, palabra o evento que nos rodea pasa primero por un filtro invisible construido por nuestras experiencias pasadas, la educación recibida y las heridas que aún no sanan. La percepción moldea la realidad individual. Lo que para una persona representa una amenaza intolerable, para otra puede ser una oportunidad de aprendizaje. Esto ocurre porque respondemos al mapa mental que hemos edificado, no al territorio real.
Si tuviéramos la oportunidad de acceder a otros conocimientos, de explorar culturas distintas o de sanar viejos dolores, nuestra forma de interpretar la vida daría un giro absoluto. Cambiar lo que conocemos transforma nuestras acciones. Si modificamos el ángulo desde el cual observamos un problema, las emociones asociadas a este se transforman de inmediato. Dejaríamos de reaccionar con enojo para responder con curiosidad, y el miedo cedería su lugar a la comprensión.
El verdadero crecimiento humano comienza cuando desafiamos la rigidez de nuestras propias certezas. Entender que nuestra visión es solo una versión de los hechos nos vuelve más flexibles y empáticos. Expandir la mente altera el comportamiento y el destino. Es por eso que aprender a percibir el entorno de un modo diferente es la herramienta más poderosa que poseemos para transformar radicalmente la manera en que sentimos, decidimos y amamos.
M. P., MSc. en Psicología Clínica
#psicologia #reflexion #percepcion #mente #crecimiento #empatia #conducta
-
Giornata Internazionale del Perdono
C’è qualcosa di profondamente liberatorio in un semplice gesto: perdonare. È come aprire le finestre dopo giorni di pioggia e lasciare entrare il sole. Non a caso, esiste una giornata dedicata proprio a questo:
la Giornata Internazionale del Perdono.
Un piccolo, grande appuntamento con il cuore… e con noi stessi.
Ma da dove arriva questa ricorrenza così dolce, eppure così potente?
🌱 Un’idea nata dal cuore
La Giornata Internazionale del Perdono nacque nel 1996 su iniziativa della Worldwide Forgiveness Alliance (WFA), organizzazione non profit fondata dall’avvocato e mediatore californiano Robert W. Plath. L’obiettivo era creare una giornata dedicata alla diffusione del perdono come strumento di riconciliazione, benessere personale e costruzione della pace. Con il passare degli anni, la ricorrenza si è diffusa in numerosi Paesi, pur non essendo una celebrazione ufficialmente riconosciuta dalle Nazioni Unite.
- Robert W. Plath, avvocato e mediatore californiano, è riconosciuto come il fondatore della Worldwide Forgiveness Alliance (WFA).
- La WFA è un’organizzazione non profit nata con lo scopo di diffondere la cultura del perdono attraverso programmi educativi, eventi e campagne di sensibilizzazione.
- La WFA promosse e organizzò la prima International Forgiveness Day, celebrata la prima domenica di agosto a partire dal 1996.
Plath era convinto che il perdono non fosse un segno di debolezza, ma una forza capace di trasformare le persone, migliorare le relazioni e contribuire a costruire una società più pacifica.
🗓 La prima volta… e la data scelta
La prima celebrazione ufficiale della Giornata del Perdono si è tenuta nel 1996. Da allora, il mondo ha iniziato a parlarne sempre di più, tanto che questa giornata è stata inserita tra le ricorrenze internazionali più “sentite” dai promotori della cultura della pace.
La data assegnata? La prima domenica di agosto di ogni anno.
Perché proprio quel giorno? Perché è piena estate, stagione simbolo di rinascita, leggerezza e apertura. Il caldo invita a uscire, a stare insieme, a lasciar andare. E cosa c’è di più liberatorio che perdonare – o perdonarsi – quando tutto attorno profuma di vacanze e spensieratezza?
✨ Perché il perdono merita una giornata tutta sua?
Perdonare non è dimenticare. Non è giustificare. È un regalo che si fa a sé stessi, prima di tutto. È come svuotare la borsa dal superfluo, quella che ci portiamo ovunque piena di risentimenti, rimpianti, parole non dette.
Il perdono non cambia il passato, ma può decisamente alleggerire il presente e migliorare il futuro.
Curiosità chic: Sapevate che esistono persino laboratori del perdono in alcune scuole americane e nei centri di meditazione? E che nei Paesi nordici il perdono viene insegnato ai bambini fin dalla scuola materna come strumento di empatia?
☀️ E nel 2026?
La Giornata Internazionale del Perdono (International Forgiveness Day) è oggi domenica 2 agosto.
Un’occasione perfetta per lasciar andare vecchi rancori, scrivere una lettera che non manderete mai (ma che farà bene al cuore), o semplicemente fare pace… con se stessi.
Magari proprio davanti a un cappuccino, guardando fuori dalla finestra e pensando:
Oggi scelgo la leggerezza. Oggi scelgo il perdono.
Perché alla fine, il perdono è un atto chic. Raffinato. Elegante come chi sa sorridere anche quando la vita si mette di traverso.
E voi? Avete già scelto chi – o cosa – perdonare quest’anno?Autore: Lynda Di Natale Fonte: web Immagine: AI
#accoglienza #Amore #amoreperse #animebelle #Armonia #Autostima #bellezza #Benessere #Cambiamento #Compassione #connessione #consapevolezza #Crescita #CuoreAperto #cuoreleggero #cuorepulito #Dolcezza #Emozioni #Empatia #empatiaquotidiana #Equilibrio #Felicità #felicitàinteriore #Forza #Gentilezza #gentilezzagenerale #Gratitudine #Guarigione #introspezione #ispirazione #lasciarandare #leggerezza #liberazione #Meditazione #MillValley #Mindfulness #OggiScelgoLaLeggerezzaOggiScelgoIlPerdono #paceinteriore #perdonarsi #Perdono #primoSabatoDiAgosto #Relazioni #resilienza #riconciliazione #riflessione #Rinascita #Rispetto #RobertWPlath #saggezza #secondachance #Serenità #spiritualgrowth #Spiritualità #Umanità #WorldwideForgivenessAlliance -
La evolución de la Zoociedad
Hoy quisimos salir a almorzar a un restaurante casero. La comida estaba muy buena. De esas que todavía saben a cocina de verdad y no a una receta industrial.
Pero terminé mirando más a las personas que al plato.
Eso siempre me pasa.
No salgo únicamente a comer. Salgo a observar. A fotografiar desconocidos. A intentar entender esta cosa que llamamos sociedad y que, hace tiempo, decidí llamar Zoociedad.
En una mesa había una señora mayor. Almorzaba mientras hablaba con alguien. Su mesa estaba vacía.
No estaba completamente sola.
Pero la escena me dejó pensando.
No en ella.
En mí.
Porque yo también almuerzo solo muchas veces. También entro a un café con mi cámara, me siento en silencio y observo cómo transcurre la vida de personas cuyos nombres jamás conoceré.
La diferencia es que todavía no llego a la vejez.
Y entonces apareció una pregunta incómoda.
¿Cuándo fue la última vez que le dijiste a un desconocido: “¿Puedo sentarme con usted y acompañarlo mientras almorzamos?”
La pregunta incomoda.
Suena extraña.
Hasta peligrosa.
La Zoociedad nos enseñó que un desconocido es un posible ladrón, un estafador, alguien con malas intenciones o, simplemente, una persona a la que no debemos dirigirle la palabra.
Compartimos ascensores sin saludarnos.
Esperamos en la misma fila sin cruzar una mirada.
Viajamos hombro con hombro mirando una pantalla.
Almorzamos separados por un metro de distancia y por kilómetros de silencio.
Mientras observaba a aquella señora pensé, por un instante, en acercarme.
Preguntarle si podía sentarme.
Conversar un rato.
Compartir el almuerzo con alguien a quien probablemente nunca volvería a ver.
No lo hice.
Me ganó la costumbre.
Esa norma invisible que nadie escribió, pero que todos obedecemos.
La de no invadir.
La de no hablar.
La de no acercarse.
No sé si aquella señora necesitaba compañía.
No sé si habría aceptado.
No sé absolutamente nada de su vida.
Quizá estaba feliz hablando con alguien.
Quizá esperaba a un familiar.
Quizá simplemente disfrutaba ese momento.
No tengo derecho a escribir su historia.
Pero sí puedo escribir la mía.
Y la mía dice que tuve miedo de hacer una pregunta tan sencilla como humana.
Entonces pensé en eso que llamamos evolución.
Nos enseñaron que evolucionar era construir ciudades, inventar internet, crear inteligencia artificial, fabricar teléfonos capaces de hacer millones de operaciones por segundo.
Todo parece avanzar.
Menos nosotros.
Construimos algoritmos capaces de anticipar qué compraremos mañana, pero seguimos sin entender qué siente quien está sentado a un metro de distancia.
Podemos hablar por videollamada con alguien al otro lado del planeta mientras ignoramos a quien comparte el mismo restaurante.
Nunca habíamos estado tan conectados.
Nunca habíamos estado tan encapsulados.
Antes la evolución consistía en aprender a convivir.
Hoy parece consistir en optimizar.
Optimizar el tiempo.
Optimizar la productividad.
Optimizar el cuerpo.
Optimizar el contenido.
Optimizar la atención.
Todo debe ser eficiente.
Incluso las relaciones.
Si alguien deja de entretenernos, deslizamos el dedo.
Si una conversación tarda demasiado, desbloqueamos el celular.
Si una persona envejece, muchas veces deja de existir para la mirada de los demás.
La Zoociedad no siempre es cruel.
Muchas veces solo es indiferente.
Y la indiferencia tiene una capacidad extraordinaria: convierte lo extraordinario en rutina.
Una señora almorzando con una mesa vacía.
Un vigilante que nadie saluda.
Un barrendero limpiando la basura ajena.
Un vendedor ambulante caminando kilómetros.
Un domiciliario comiendo de pie entre un pedido y otro.
Los vemos todos los días.
Precisamente por eso dejamos de verlos.
Quizá la evolución nunca consistió en crear máquinas más inteligentes.
Quizá consistía en no olvidar cómo acercarse a otro ser humano.
Porque resulta curioso que una especie capaz de enviar sondas al espacio considere extraño sentarse a compartir una mesa con un desconocido.
Tal vez esa sea la verdadera paradoja de la Zoociedad.
Somos expertos en conectar dispositivos.
Pero cada vez nos cuesta más conectar personas.
Salí de ese restaurante pensando que la fotografía no había sido de aquella señora.
La fotografía había sido para mí.
Fue un espejo.
Un recordatorio de que la soledad no empieza con las canas.
Empieza el día en que dejamos de hablar con quien no conocemos.
Empieza cuando la prudencia se convierte en indiferencia.
Empieza cuando creemos que cada mesa debe ser una isla.
Quizá por eso sigo saliendo con una cámara a mirar desconocidos.
No busco la fotografía perfecta.
Busco preguntas.
Busco esos instantes que nadie publica porque no generan likes, pero que dicen más sobre nosotros que cualquier tendencia del día.
Vivimos rodeados de smartphones, Smart TV, relojes inteligentes, asistentes de hogar, neveras inteligentes, aspiradoras inteligentes y quién sabe cuántas smartpollas en vinagre más.
Todo parece ser inteligente.
Las casas.
Los carros.
Los electrodomésticos.
Los algoritmos.
Las máquinas.
Menos nosotros cuando se trata de hacer algo tan simple como mirar a otro ser humano y decirle:
”¿Le puedo acompañar el almuerzo?”
Será que soy un modelo obsoleto.
Uno de esos humanos versión antigua.
Cansado.
Fuera de serie.
Convencido de que compartir una mesa todavía vale más que compartir un enlace.
Quizá algún día sea yo quien esté sentado allí.
Almorzando solo.
Hablando con alguien.
O simplemente mirando por la ventana.
Y quizá otro desconocido, con una cámara en las manos, imagine mi historia desde la mesa de enfrente.
Probablemente se equivoque.
Como probablemente también me equivoqué yo.
Porque una fotografía nunca alcanza para explicar una vida.
Pero sí puede recordarnos una pregunta que casi nadie se atreve a hacer:
¿Puedo sentarme con usted y acompañarlo mientras almorzamos?
Quizá la evolución de una sociedad no se mida por la velocidad de sus procesadores ni por la inteligencia de sus algoritmos.
Quizá se mida por la naturalidad con la que un desconocido puede compartir una mesa sin que eso parezca un acto extraordinario.
Porque el verdadero progreso no será el día en que inventemos un asistente más inteligente.
Será el día en que dejemos de necesitar un dispositivo para recordar que, antes que usuarios, consumidores o perfiles, seguimos siendo personas.
@elmandelacamara
#adultosMayores #aislamientoSocial #algoritmos #blogPersonal #Bogotá #Cali #Caliwood #cámara #ciudad #Colombia #comportamientoHumano #conexiónHumana #culturaDigital #desconocidos #dignidad #elmandelacamara #empatía #Ensayo #ensayoFotográfico #experiencias #filosofíaCotidiana #fotografíaCallejera #fotografíaDocumental #humanidad #inteligenciaArtificial #invisibles #modernidad #observaciónSocial #observadorUrbano #operadorDeCámara #progreso #redes #Reflexión #relacionesHumanas #restaurantes #smartphones #Sociedad #soledad #streetPhotography #Tecnología #vejez #VidaCotidiana #Zoociedad
Operario de cámara. Observador de la Zoociedad. Cansado, obsoleto y fuera del rebaño. -
✦ A veces nos empeñamos en que para sentirnos cerca de alguien hace falta el contacto físico, y qué va.
Hay mensajes que te llegan al móvil en el momento justo, comentarios de gente que se ha parado a leerte de verdad y silencios compartidos que te arropan mucho más que cualquier abrazo de compromiso.Es esa conexión tan auténtica que se crea a través de las palabras.
Alguien escribe algo, tú lo lees y, de repente, sientes que han sabido plasmar exactamente lo que te rondaba por la cabeza, como un código secreto que solo entendéis vosotros.
Esos abrazos intangibles, hechos de puro tiempo y pensamiento, son los que de verdad te salvan un día gris.༻✦༺ ༻✦༺
-
🐾Me revuelve el estómago pensar en quienes ven a un animal como un trasto viejo que se puede romper o tirar cuando estorba.
A los que golpean, abandonan o disfrutan con el sufrimiento ajeno les falta algo básico: humanidad.
No son solo "bichos"; son seres que sienten, que tienen su propia conciencia y que, a diferencia de algunos, no conocen la maldad gratuita.Tratar a un animal con crueldad no te hace más fuerte, solo te deja en evidencia como alguien vacío y sin escrúpulos.
Cada herida y cada abandono dice mucho más de la miseria del que lo hace que del animal que lo sufre.
Ojalá entendiéramos de una vez que ellos también están aquí viviendo su propia historia y que su capacidad de sentir dolor es tan real como la nuestra.
Un poco de lucidez y empatía no vendría mal para darse cuenta de que la vida, en cualquier forma, merece un respeto mínimo.♡➳➳➳➳➳➳♡➳➳➳➳➳➳♡
#noalmaltratoanimal #empatia #seressintientes #justiciaanimal #realidad
-
:ablobcatwhachy: Hay gente que nace con un radar especial para el drama ajeno.
Son los que siempre están ahí, los que escuchan, los que te ponen el hombro y te sujetan el mundo cuando a ti se te cae.
Pero lo que no se ve es todo lo que van cargando ellos en silencio, sin decir ni "mú".Es un poco lo que pasa con las hogueras en mitad de la noche: todo el mundo se acerca para calentarse, aprovechan la luz y el calorcito, pero en cuanto se sienten mejor, se dan media vuelta y se van.
Casi nadie se para a pensar que ese fuego también necesita leña y que, si no se cuida la llama, se acaba apagando por puro agotamiento.Ser el refugio de todos está muy bien, pero cansa.
Cansa mucho.
Y lo peor es que, cuando eres tú quien necesita que alguien sople un poco para que tu fuego no se apague, te das cuenta de que la mayoría solo estaba allí de paso.
Al final, toca aprender que para poder cuidar a los demás, primero tienes que aprender a no dejar que se beban toda tu energía.
Que tu luz también es para ti.☼☾☀☽☼☾☀
#empatia #reflexion #autocuidado #asieslavida #silencios #relaciones #vidareal
-
🐾Hay una frase de Anatole France que dice: "Hasta que no hayas amado a un animal, una parte de tu alma permanecerá dormida".
Y, la verdad, es que tiene toda la razón del mundo.Quienes compartimos la vida con un perro, un gato o cualquier otro compañero peludo (o plumífero) sabemos exactamente a qué se refiere.
No es solo tener una mascota; es una conexión que te cambia por dentro.
Te enseñan a amar de la forma más pura: sin juicios, sin segundas intenciones, con una lealtad que a veces los humanos olvidamos.Un animal no te quiere por lo que tienes o por tu cargo; te quiere porque eres tú.
Te reciben con una alegría genuina cuando entras por la puerta, aunque solo te hayas ido cinco minutos.
Te ofrecen consuelo en silencio cuando estás triste, simplemente estando ahí.
Esa capacidad de amor incondicional es la que despierta esa parte de nuestra alma que estaba dormida, haciéndonos más empáticos, más sensibles y, en definitiva, más humanos.
Si tienes la suerte de haber amado a un animal, sabes que ese amor es un regalo que te transforma para siempre.🐾🐾🐾🐾
#amoranimal #mascotas #reflexiones #alma #amorincondicional #compañerosdevida #empatia
-
CW: Poema propio sobre abandono animal, tristeza, soledad
Llevo días dando vueltas y tú no apareces,
recorro las inmediaciones de este lugar,
aún recuerdo ese momento en que te desvaneces,
y me quedo esperando que me vengas a buscarTras un día y medio inmóvil y hambriento,
decido que es el momento de salir y merodear,
doy un paseo en busca de mi alimento,
y busco un refugio donde poder pernoctarbusco en la basura que llevarme a la boca,
tiemblo acompasado del miedo y el frío,
hace días que nadie la mano me choca,
y mi estómago está completamente vacíoabro las bolsas y apenas hay comida,
por aquí alguien ya se ha pasado,
empiezo a temer perder mi vida,
qué feliz era cuando estaba a tu ladotras varias horas buscando por alrededor,
encuentro algunas sobras que me hacen salivar,
pese a que arrojan un tremendo hedor,
no tengo otra cosa y empiezo a devorarPronto me sacio aunque no me sienta bien,
ahora mi tripa se revuelve cual una espiral,
algo dolorido continúo con mi vaivén,
hoy pasaré la noche dentro de aquél maizalLlevo días dando vueltas y tú no apareces,
recorro las inmediaciones de este lugar,
aún recuerdo ese momento en que te desvaneces,
y me quedo esperando que me vengas a buscarrecuerdo el día que nos conocimos,
apenas tenía tres meses recién cumplidos,
desde entonces un par de años convivimos,
durante ese tiempo hemos estado muy unidosqué nos ha ocurrido para que me quede fuera,
por qué de repente aquella triste mañana,
decidiste dejarme tirado en esa gasolinera,
quedandome indefenso a una edad tan temprana#Poesía #PoesíaAnimal #PerroAbandonado #ConcienciaAnimal #NoAlAbandono #AmorAnimal #ProtecciónAnimal #RescateAnimal #Empatía #Animales #reflexion #AmorAnimal #poetry #antiespecismo #dog #poema
-
"Vaikka #Rautiainen pitää empatiataulua epäonnistuneena, myös kritiikki on ollut hänen mielestään kehnoa. Koko keskustelu on ollut irti viranomaisten lakisääteisistä velvoitteista.
– Minusta kriitikot lähinnä väittävät, että sairaalassa kaikkien potilaiden jalka pitäisi kipsata ja syrjintää olisi vain jalkansa murtaneiden ihmisten jalan kipsaaminen."
#empatiataulu #Tampere #Manse #yhdenvertaisuus #PositiivinenErityiskohtelu #syrjintä #suosinta #persut #laki #empatia
-
Cuando un corazón empieza a curarse
no es fuerte,
es delicado como el cristal recién templado.Llora por lo que recuerda,
grita por lo que no pudo cambiar,
y pide —sin saber cómo—
tiempo.
Todo el tiempo que haga falta.Porque si no sana de verdad,
el mundo alrededor se vuelve áspero,
ruido, barro,
una sucesión de días mal encajados.Primero llega la herida,
después la cicatriz que acompaña,
que escuece, que pica,
que molesta mientras cierra despacio.Y en ese proceso hay llanto,
mucho,
y recuerdos que aparecen sin permiso,
una y otra vez.Quien tiene el corazón entero
no entiende las madrugadas en vela,
ni el silencio lleno de lágrimas,
ni esa necesidad urgente
de apartarse del mundo
para no romperse más.No se lo deseo a nadie, de verdad,
porque cuando un corazón está frágil
uno descubre, sin anestesia,
lo cruel que puede ser la vida
cuando decide apretar.
✧・゚: ✧・゚:#corazon #sanar #sanarduele #tiempoparacurar #fragilidad #heridasemocionales #cicatrices #empatia #procesos #emociones #vida #sentir #humanidad
-
Amor, autismo e descobertas em ‘Uma Mulher Diferente’
-
Ihmiset:
Vieno pyyntö:
Tuppaan ajatella, että myös kuolleet eläimet ovat asia, jotka Mastodonin etiketissä kuuluvat CV:n taakse.
Siinä missä kuolleet ihmisetkin.
Että näistä ei kovin moni kaipaa varoittamatta kuvia fiidiinsä.
Kiitos.
Ja mulla on tälle alustalle peilattuna kyllä varsin löyhä CV-käyttö.
#sisältövaroitus #CV #kuolema #ruumis #SuomiMastodon #MastodonFI #etiketti #huomioiminen #ToistenHuomioiminen #empatia
-
Hola Titánicos, cada 18 de junio se celebra el Día del Orgullo Autista, el que tiene por objetivo crear conciencia y reconocer a la diversidad de personas autistas, sus infinitas posibilidades y variaciones dentro de la comunidad. ¿Sabías que el autismo es un trastorno que afecta al 2 % de la población?
https://somosdisca.es/dia-mundial-del-orgullo-autista-2025/
#diamundialdelorgulloautista #autista #autismo #SomosInfinitos ##DíaDelOrgulloAutista #AutisticPrideDay #OrgulloAutista #El2% #AutismoCercaDeTi #HablemosdeAutismo #autismo #tea #ComunidadAutista #autista #salud #ElAutismoNoEsUnaEnfermedad #cuidados #empatia #respeto #visibilidad #disca #discapacidad #disability #disabilities #titan #titanicos #gentetitanica #somosdisca
-
Fenômeno dos bebês reborn levanta debates sobre os limites entre afeto, fantasia e saúde mental
Eles têm peso, textura e feições que imitam um recém-nascido. Os bebês reborn, bonecas hiper-realistas que reproduzem bebês humanos, vêm ganhando popularidade entre adultos, principalmente entre mulheres, e despertam tanto fascínio quanto polêmica. O fenômeno vem desafiando fronteiras entre realidade e representação, exigindo um olhar atento às motivações psicológicas envolvidas.
Segundo a psicóloga Valéria Figueiredo, docente do curso de psicologia da Estácio, é preciso entender o contexto em que a busca pelo hiper-real se intensifica. “Na era do imaginário, onde a imagem ganha o centro do capitalismo, precisamos nos perguntar: o que é real?”, provoca. Para ela, vivemos uma ‘inflação semiótica’, marcada por símbolos descolados de significados concretos. É nesse cenário que os bebês reborn ocupam espaço: “O real perde espaço para o hiper-real”.
Valéria explica que, do ponto de vista psicológico, o apego a esses bonecos pode ter várias camadas de significado. Uma delas está ligada ao instinto de cuidado. “Para mulheres que não puderam ter filhos, vivenciaram perdas gestacionais ou estão lidando com a síndrome do ninho vazio, o bebê reborn pode funcionar como uma forma simbólica de expressão do maternar”, afirma. Ao simular os gestos cotidianos de cuidado, como dar colo, vestir, alimentar, essas mulheres podem encontrar conforto e propósito emocional.
Outro ponto relevante está relacionado ao luto. Em situações de perda, o boneco pode ser um objeto de transição, ajudando na elaboração do sofrimento. “A semelhança com um bebê real oferece um foco para o afeto e a saudade, permitindo uma externalização do sentimento”, observa Valéria. No entanto, ela alerta: “É necessário acompanhamento profissional nesses casos, para evitar que a fantasia substitua a realidade da perda e torne o luto mais difícil de ser elaborado”.
A solidão também aparece como uma motivação recorrente. Em tempos de vínculos frágeis e conexões digitais, o bebê reborn pode representar companhia e estimular interações em comunidades on-line. “Mesmo inanimado, o boneco pode gerar rotina, conversas e uma sensação de pertencimento”, comenta a psicóloga. Em certos contextos, ele também representa controle: “O bebê reborn pode ser aquilo que eu desejo no momento — algo que posso controlar, diferente da imprevisibilidade das relações reais”.
Sob a ótica da teoria do apego, o boneco pode suprir necessidades de segurança e proximidade emocional. Pessoas com histórico de traumas ou com padrões de apego inseguros podem encontrar nos reborns uma forma de contato afetivo previsível e livre de riscos.
Contudo, nem sempre a relação é saudável. “Quando o vínculo com o boneco substitui relações humanas significativas ou se torna uma fuga para não lidar com dores emocionais reais, é sinal de que pode haver sofrimento psíquico”, aponta Valéria. Nesses casos, o acompanhamento psicológico é fundamental.
O debate sobre os bebês reborn convida a uma análise mais ampla sobre os limites entre o simbólico e o real, a fantasia e a necessidade de afeto. “Compreender as motivações por trás desse vínculo é essencial para que possamos olhar para essas experiências com empatia, mas também com responsabilidade clínica”, conclui a psicóloga.
#acompanhamentoPsicológico #apegoEmocional #bebêsReborn #bonecasHiperRealistas #confortoSimbólico #controleEmocional #empatia #Estácio #fantasias #instintoDeCuidado #luto #psicologia #realidade #representaçãoSimbólica #saúdeMental #simbolismo #sofrimentoPsíquico #solidão #teoriaDoApego #traumas #ValériaFigueiredo #vínculosDigitais
-
Eis aí uma bela reflexão sobre tristeza, vergonha e luta, por Rui Barbosa.
#cotidiano #vida #pensamentododia #pensamento #VidaEquilibrada #sabedoria #diaadia #quote #liçãodevida #perseverar #resiliencia #mente #objetivo #meta #tempo #paciência #empatia #luz #sabedoriapopular #temposmodernos #façaoquetemqueserfeito #sejafelizhoje #lutar #viver #ruibarbosa
-
Recado importante para esse início de semana.
#cotidiano #vida #pensamentododia #pensamento #VidaEquilibrada #sabedoria #diaadia #quote #liçãodevida #perseverar #resiliencia #mente #objetivo #meta #tempo #paciência #empatia #luz #sabedoriapopular #temposmodernos #façaoquetemqueserfeito #sejafelizhoje #semana #aventura
-
Mário Quintana e suas sábias palavras...
#cotidiano #vida #pensamentododia #pensamento #VidaEquilibrada #cordialidade #sejahumano #humanidade #reflexão #reflita #pessoasdobem #amor #sabedoria #diaadia #quote #liçãodevida #perseverar #resiliencia #mente #objetivo #meta #tempo #paciência #empatia #luz #leidoretorno
-
Sobre ser luz na vida dos outros...
#cotidiano #vida #pensamentododia #pensamento #VidaEquilibrada #cordialidade #sejahumano #humanidade #reflexão #reflita #pessoasdobem #amor #sabedoria #diaadia #quote #liçãodevida #perseverar #resiliencia #mente #objetivo #meta #tempo #paciência #empatia #luz #leidoretorno