#excerpts — Public Fediverse posts

Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ

[photo by StavTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»

•  Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν.  Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.

•  Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.

•  Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε  λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.

•  Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.

• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.

• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.

•  Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.

•  Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα  την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου  και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.

•  Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.

• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.

•  Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.

• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.

• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.

• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.

• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.

• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.

• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.

• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.

• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη  δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.

• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.

• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.

• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.

• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.

• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό. 

•  Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.

•  Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.

•  Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.

• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.

• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.

• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται  προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.

•  Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.

•  Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;

• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.

• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.

•  Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.

•   Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη. 

•   Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.

•  Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

[photo by ChrisTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Okay, I'm milking this day--4/20. Another quick scene from my book BEER POUR of the pot-smoking Vice President, Jacqueline Farmington. #Marijuana #fourtwenty #excerpts #books #book #bookstodon #writersofMastodon #mastodon #humor #mood #milk #advertising #film #filmMastodon #bookLovers #readers #readingCommunity #reading #writing #writer #writingCommunity #writers #scribesAndMakers #funny #scene #character #characters

Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο

[Hellas Summer 2020]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»

• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.

• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.

• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.

• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.

• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.

• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.

• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.

• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.

• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».

• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .

• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».

• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.

• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…

• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

The April Monthly Writing Contest themes are:
#superheroes #comics #manga #action #adventure

Please note: Fanfiction is NOT accepted. Please submit original work only.

Submissions can include the following formats:
#flashfiction
#shortstories
#webcomics
#comicbooks
#manga
#poetry
#illustratedstories
#illustratedpoetry
#excerpts
creative #memoirs
#essays pertaining to the above genres

https://www.underground-bookshelf.com/3088965_april-2026-contest-submissions

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη

ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.

Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε. | Fernando Pessoa

[Flogita May 2021]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ταξίδι στην Άβυσσο» «Η Ώρα του Διαβόλου» του Fernando Pessoa

• Έχεις προσέξει πως δεν μπορούμε να δούμε περισσότερες από δύο πλευρές του παλατιού με την ίδια ματιά; Πως ο Θεός ίσως να βρίσκεται από την πλευρά που δεν μπορούμε να δούμε; Να ‘ξερες πώς αυτή η σκέψη είναι η ζωή μου ολόκληρη!

• Φαίνεται πως δεν έχω κουραστεί εγώ vα υπάρχω, αλλά έχουν κουραστεί τα πράγματα από την ματιά μου… Αρχίζω να πεθαίνω ανάμεσα στα πράγματα…Αυτό που σβήνει από μένα αρχίζει να σβήνει στον ουρανό, στα δέντρα, στο δωμάτιο, στις κουρτίνες αυτού του κρεβατιού…

• Βαθιά στην ψυχή μου ξέρω ότι θα επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί που δεν είμαι, για να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν κάπου αλλού…

• Δεν υπάρχει κανείς. Όλος ο κόσμος είναι ένας και μόνο άνθρωπος, ο ίδιος, που δεν υπάρχει…

• Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ… Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου… Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές… Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου… Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ’ αλήθεια… Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του… Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ’ άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.

• Σαλώμη:
Η ομορφιά μου κάνει τους άντρες να υπνοβατούν, και η γοητεία της φωνής μου τους αποσπά από τα όνειρά τους. Οι εκλεκτές τους με μισούν, χωρίς να ξέρουν αν υπάρχω, επειδή, μέσα στα ερωτόλογά τους με τις αόριστες λέξεις, η εικόνα μου μπερδεύει τις φράσεις τους, και με νιώθουν να περνώ, όμοια με τραγούδι σειρήνας, μέσα στη λήθη της φωνής τους και το χαλάρωμα των μπράτσων και των χεριών, που αγκαλιάζουν ή σφίγγουν. Είμαι το άρωμα που, μόλις το ovειρευτούν, κυκλώνει μ’ ένα φωτοστέφανο τη φαντασία τους, και ποτέ δε θα μπορέσουν να χαϊδέψουν τη σύζυγο ή τη μνηστή, ή ακόμα και την αδελφή, αφού θα θυμούνταν πως εγώ είμαι, η πριγκίπισσα που κάποτε υπήρξε γι’ αυτούς ολόκληρη η ζωή. […]

• Θέλω να ovειρευτώ μαζί σας μεγαλόφωνα, να υφάνει η φωνή μου μαζί με τις δικές σας μια ιστορία που μέσα της θα μπορούμε να προστατευτούμε απο τη ζωή, όπως μέσα σε κουκούλι.

• Όμως αυτά τα πράγματα συνέβησαν επειδή κάποιοι τα διηγήθηκαν.

• Αυτός ο άνθρωπος ονομαζόταν Ιωάννης, γιατί στο όνειρο μου ονομάζεται Ιωάννης. Είναι, εβραϊκό όνομα, αλλά ευτυχώς δεν το έχει χρησιμοποιήσει ακόμα κανένας προφήτης ή ραβίνος. Αυτός ο άνθρωπος τελαλούσε μέσα στις ερήμους τον ερχομό αυτού του θεού που ήθελε, και τον τελαλούσε επειδή τον ήθελε, κι όχι επειδή έπρεπε να συμβεί. Φώναζε όμως τόσο πολύ, που αυτός ο θεός που έπλαθε δε γινόταν να μην τον ακούσει. Κι ο θεός θα ερχόταν στην ώρα του, γιατί γι’ αυτόν που ονειρεύεται δεν υπάρχει ώρα, και η ψυχή δεν μπορεί να λοξοδρομήσει από το πεπρωμένο της.

• Αχ, ίσως το όνειρο να μη δημιουργεί, αλλά να βλέπει, και να κάνει μονάχα αυτό που μαντεύει!

• Αξίζει τον κόπο ν’ αγαπάμε αυτό που μπορούμε ν’ αποκτήσουμε; Αγαπώ σημαίνει θέλω κάτι που δεν έχω. Αγαπώ δεν σημαίνει έχω Αυτό που έχουμε, το έχουμε, δεν το αγαπάμε.

• Όσο πιο πολύ σκέφτομαι το καθετί, τόσο αυτό γεμίζει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαιρέσεις!

• Για δες πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ μ’ αγαπάς γιατί με χρειάζεσαι’ εγώ σ’ αγαπώ γιατί δε σε χρειάζομαι. Μ’ αγαπάς με την πεζή για τα απαραίτητα, εγώ σ’ αγαπώ με εκείνη την υψηλή αγάπη που έχει ο άνθρωπος για τα περιττά.

• Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ’ όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.

• Μόνο τα όνειρα είναι πάντα αυτό που είναι. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε, όπου είμαστε πάντα φυσικοί, όπου είμαστε πάντα ο εαυτός μας.

• Ένας καλός ονειροπόλος δεν ξυπνάει. Εγώ δεν ξύπνησα ποτέ μου.

• Όπως δε μάλλον θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι άκακοι, εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για υπονοήσουν κάποια αλήθεια.

• Μείνετε ήσυχη, λοιπόν. Διαφθείρω, είναι αλήθεια, γιατί κεντρίζω τη φαντασία. ‘Ομως ο Θεός είναι χειρότερος – τουλάχιστον κατά μία έννοια, αφού δημιούργησε το σώμα που μπορεί να διαφθείρει, κι αυτό είναι χειρότερο από άποψη αισθητικής. Τα όνειρα, τουλάχιστον, δε σαπίζουν. Περνούν. Καλύτερα δεν είναι έτσι;

• Ο άνθρωπος δε διαφέρει από το ζώο, παρά μόνο επειδή γνωρίζει ότι δεν είναι ζώο.

• Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.

• Κυρία μου, όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν δείχνουν να αντιτίθενται η μια στην άλλη. Είναι διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες’ έτσι ώστε αυτοί που λένε το ίδιο πράγμα να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Όταν ένας ειδωλολάτρης λέει «Δίας» κι ένας χριστιανός λέει «Θεός», βάζουν το ίδιο συναίσθημα μέσα σε διαφορετικούς νοητικούς όρους: σκέπτονται με διαφορετικό τρόπο την ίδια διαίσθηση.

• Γιατί αν αντιτίθεσαι σε πράξεις, όσο κακές και αν είναι, διαταράσσεις την περιστροφή του κόσμου, που είναι κι αυτή πράξη. Όμως αν αντιτίθεσαι σε ιδέες ωθείς τους άλλους να σ’ εγκαταλείψουν, και πέφτεις στην απελπισία, κι από ‘κει στο όνειρο, και συνεπώς έτσι κάνεις τον εαυτό σου μέρος του κόσμου.

• Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί – όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους. 

• Ό,τι είναι χαμηλά είναι σαν αυτό που είναι ψηλά, λέει ο Τρισμέγιστος Ερμής που, όπως όλοι oι ιδρυτές των θρησκειών, θυμήθηκε τα πάντα εκτός από το να υπάρξει.

• Μακάριοι όσοι κοιμούνται μέσα στη ζωώδη ζωή τους – ένα ιδιαίτερο ψυχικό σύστημα κάτω από ένα πέπλο ποίησης και εκφρασμένο με λέξεις.

• Και πήγε να ξαπλώσει, χαμογελώντας, αλλά χωρίς να τον φιλήσει – χωρίς να του δώσει το συνηθισμένο φιλί που κανείς δεν ξέρει, όταν το δίνει, αν είναι φιλί ή συνήθεια.
Κανείς από τους δυο τους δεν πρόσεξε ότι δεν είχαν φιληθεί.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Νὰ τὸν προστατέψω ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῶν αὐτοκατηγοριῶν του. | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Πές μου τί συμβαίνει μέσα σου».

«Ντροπή. Κυρίως ντροπή. Ντρεπόμουν νὰ σοῦ ὁμολογήσω ὅτι μπορεῖ νὰ μὴν παντρευτῶ τὴ Μαρὶ ἀφότου δουλέψαμε μαζὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ δύσκολα θέματα ποὺ προέκυψαν μετὰ τὴ διάγνωση τοῦ καρκίνου τῆς καὶ μετὰ τὴ μαστεκτομή της ».

« Συνέχισε ».

«Θέλω νὰ πῶ, ποιός μαλάκας ἀφήνει μιὰ γυναίκα ποὺ πάσχει ἀπὸ καρκίνο; Τί ἄνθρωπος προδίδει καὶ ἐγκαταλείπει μιὰ γυναίκα ἐπειδὴ ἔχασε τὸ ἕνα στῆθος της; Ντροπή. Μεγάλη ντροπή. Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι πὼς εἶμαι γιατρός. Ὑποτίθεται πὼς πρέπει νὰ φροντίζω τοὺς ἄλλους».

Ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι ἀληθινὴ θλίψη γιὰ κεῖνον καὶ παρατήρησα πὼς μέσα μου ξεπηδοῦσε ἡ παρόρμηση νὰ τὸν προστατέψω ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῶν αὐτοκατηγοριῶν του. Ἤθελα νὰ τοῦ θυμίσω ὅτι ἡ σχέση του μὲ τὴ Μαρὶ εἶχε προβλήματα ἤδη πολὺ καιρὸ πρὶν μάθουν γιὰ τὸν καρκίνο, τώρα ὅμως ὁ Τζάροντ περνοῦσε τόσο μεγάλη κρίση καὶ τὸν ἀπασχολοῦσε ἕνα τόσο σημαντικὸ δίλημμα, ποὺ φοβόμουν πὼς ὅ,τι καὶ νὰ ἔλεγα θὰ τὸ ἔπαιρνε σὰν ὁδηγία. Εχω γνωρίσει πάρα πολλοὺς θεραπευόμενους ποὺ ἔχουν βρεθεῖ σὲ παρόμοια κατάσταση, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν τοὺς ἄλλους γύρω τους καὶ τὸν θεραπευτή τους νὰ πάρουν γιὰ λογαριασμό τους τὴν ἀπόφαση ποὺ πρέπει νὰ πάρουν οἱ ἴδιοι. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μοῦ φαινόταν πολὺ πιθανὸ ὁ Τζάροντ νὰ ἔσπρωχνε συγκαλυμμένα τὴ Μαρὶ νὰ πάρει ἡ ἴδια τὴν ἀπόφαση νὰ διακόψει τὴ σχέση τους. Πῶς εἶχε ἀνακαλύψει ἄλλωστε ἐκεῖνα τὰ ἠλεκτρονικὰ μηνύματα; Προφανῶς ὁ Τζάροντ θὰ εἶχε συμμαχήσει ἀσυνείδητα μαζί της. Ἀλλιῶς γιατί δὲν εἶχε πετάξει καὶ διαγράψει τὴν ἀλληλογραφία του;

«Καὶ ἡ Ἀλίσια;» ρώτησα. «Μπορεῖς νὰ μοῦ πεῖς μερικὰ πράγματα γιὰ τὴ σχέση σας;»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΙΩΝΙΚΗΣ ΚΟΡΗΣ | Ρέα Γαλανάκη

Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων – Οκτώβριος 2018

ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΙΩΝΙΚΗΣ ΚΟΡΗΣ | Ρέα Γαλανάκη

Γυναίκα εὐάλωτη κι ἀναλωμένη κι ἀνεξάντλητη

μ᾿ ἕνα νεκρὸ στὴ φούχτα σου εὐκλείδειο θεώρημα.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

[…]Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Έπρεπε να βρεθείς σε έναν ενδιάμεσο χώρο ούτε πολύ κολλημένος στη γη ούτε πολύ κοντά στον ουρανό για να τις δεις. […] | ΜΑΡΙΑ ΧΟΣΕ ΦΕΡΑΔΑ 

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο « Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΝΑΚΙΔΑ» της ΜΑΡΙΑ ΧΟΣΕ ΦΕΡΑΔΑ

🪶Η ιστορία της ανθρωπότητας θα δείξει ότι αυτοί που βρίσκονται στην αρχή και στο τέλος του καταλόγου, δηλαδή όσοι γελούν κι όσοι σιωπούν, καταλήγουν να ‘ναι οι πιο επικίνδυνοι. Όμως αυτή η ιστορία δεν μας πολυενδιαφέρει εδώ, οπότε, προς το παρόν, κι ενώ τα κεφάλια ξεπροβάλλουν από τα παράθυρα των πολυκατοικιών «απλώς για να δουν», στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα το ανησυχητικό.

🪶Οικογένεια. Εκείνο τον καιρό περίπου αποφάσισα ότι έτσι θα λέγεται η ταινία που θα κάνω κάποτε, όπου όλοι οι πρωταγωνιστές θα καταλήξουμε λιπόθυμοι κάτω από ένα τραπέζι επειδή θα έχουμε πιει ένα παχύρρευστο, ζαχαρώδες υγρό. «Αγάπη» θα είναι η λέξη που θα εμφανίζεται γραμμένη στην ετικέτα του μπουκαλιού, στην οποία θα εστιάσει η κάμερά μου λίγο πριν από τη λέξη «Τέλος». 

🪶Μερικές μέρες αργότερα, ενώ η μητέρα του φούσκωνε τα μπαλόνια, ένιωθε πως δεν άδειαζαν μόνο οι πνεύμονές της αλλά και η καρδιά της: Τι θα γινόταν αν δεν ερχόταν κανένας; Θα σήμαινε πως ο Ραμόν, στα οχτώ του χρόνια, είχε αποτύχει ως παιδί; Έφταιγε εκείνος; Ή, ακόμα χειρότερα, εκείνη; Δεν χρειάστηκε να ψάξει για απαντήσεις, γιατί οι καλεσμένοι ήρθαν. Και έπαιξαν, γέλασαν, μέχρι που έσπασαν και μια πινιάτα. Καθώς τους άκουγε, η μητέρα του θυμόταν τη μέρα που είχε έρθει από τον Νότο με τον Ραμόν στην αγκαλιά της, σε ένα από τα κτίρια αυτής εδώ της συνοικίας. Γιατί, παρόλο που τα διαμερίσματα ήταν μικρά, σε ορισμένες αλλόκοτες περιπτώσεις η καρδιά ήταν μεγάλη και οι οικογένειες που ήταν ήδη στριμωγμένες υποδέχονταν άλλους, που βολεύονταν όπως όπως.

🪶Το αλκοόλ; Το γνώρισε στην εφηβεία του. Τίποτα το αξιοσημείωτο. Ή μάλλον ναι. Το αλκοόλ ήταν μια ωφέλιμη ανακάλυψη, ένα φράγμα ανάμεσα σ’ αυτόν και στον θόρυβο. Και, όπως όλοι οι αλκοολικοί του κόσμου, ήταν σίγουρος ότι θα το έκοβε όποτε ήθελε.

🪶Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Ο Ραμόν ήταν σίγουρος πως υπήρχαν. Τριάντα έξι χρόνια του πήρε να βρει το παρατηρητήριο που χρειαζόταν για να συνεχίσει την αναζήτηση της σιωπής που είχε διακόψει στα εννιά του χρόνια. Ένα παρατηρητήριο και επίσης μια δουλειά που, χωρίς να του τρώει χρόνο, του επέτρεπε να αγοράσει ένα καλό παλτό και του εξασφάλιζε ένα πιάτο ρύζι. Και την μπίρα του. Υπήρχαν νήματα, εξηγούσε. Λεπτά νήματα που συνέδεαν τα πράγματα. Ένα πρωί διάλεγες τα μπλε σου παπούτσια και, ακριβώς τη στιγμή που τα έδενες, ένας αστρονόμος ανακάλυπτε ένα δυο αστέρια φασματικού τύπου που, λόγω της υψηλής επιφανειακής τους θερμοκρασίας, έλαμπαν με ένα γαλαζωπό χρώμα. Είχε παίξει κάποιο ρόλο η επιλογή σου; Με άλλα λόγια, μήπως ήταν αυτή η ανακάλυψη (σου θυμίζω: γαλάζια άστρα) το κοσμικό και φασματικό ισοδύναμο των παπουτσιών σου;

🪶Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Έπρεπε να βρεθείς σε έναν ενδιάμεσο χώρο ούτε πολύ κολλημένος στη γη ούτε πολύ κοντά στον ουρανό για να τις δεις.

🪶Τα νήματα που ένωναν τα πράγματα έμοιαζαν να ακολουθούν κανόνες παρόμοιους με αυτούς του συστήματος από σκοινιά και τροχαλίες που είχε χρησιμοποιήσει ο Ραμόν για να ανεβάσει τα έπιπλα. Οποιοδήποτε επιπλέον βάρος, οποιοδήποτε ελάττωμα στην ύφανση κάποιου από τα σκοινιά μπορούσε να κάνει ολόκληρο τον μηχανισμό να καταρρεύσει, ρίχνοντας κάτω ένα τραπέζι, μια καρέκλα ή ολόκληρο τον ουρανό. «Δράση και αντίδραση», μου είπε μια μέρα ο Ραμόν. «Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησα.

🪶«Γιατί σου αρέσει εδώ πάνω;» τον ρωτούσε. «Άκου», της απαντούσε. «Το μόνο που ακούω είναι ένα αυτοκίνητο που απομακρύνεται». «Αυτό ακριβώς».

🪶«Ο θόρυβος του κόσμου», έλεγε στον εαυτό του ο Ραμόν. Λόγια αγάπης. Πληροφορίες. Οδηγίες. Κατηγορίες. Γέλια. Εξηγήσεις. Και καμιά τουφεκιά που, ανάμεσα σε τόσα ακουστικά ερεθίσματα, δεν μπορούσες να ξέρεις στα σίγουρα αν ήταν αληθινή ή φανταστική.

«Μοιάζουν σαν να τεντώνονται».

«Τι πράγμα;» ρώτησε η Παουλίνα.

«Οι ήχοι».

<…>

«Ας κοιτάξουμε καλύτερα τα αστέρια. Κοίτα αυτό που ξεπροβάλλει εκεί στον λόφο, ξέρεις πώς το λένε;» ρώτησε ο Ραμόν.

«Πού να ξέρω;»

«Το λένε Πάουλι».

«Ναι, καλά».

«Είμαι ο φύλακας όλων τους και επίσης ο υπεύθυνος για την ονοματοδοσία».

🪶Μέσα σ’ αυτό το είδος ελαφρού πυρετού που νιώθει όποιος από τη μία μέρα στην άλλη βλέπει τη συνηθισμένη ζωή του να γίνεται ενδιαφέρουσα εκείνο το διάστημα, εκτός από φίλος, ένιωθα και συνεργός του Ραμόν, αντί να ψάχνω στο λεξικό τις λέξεις που μου έβαζαν για εργασία, εγώ έψαχνα δικές μου λέξεις.

Πουλί: Πτηνό, ιδίως αν είναι μικρό. Άνθρωπος: Έλλογο έμβιο ον, άντρας ή γυναίκα. Ο προϊστορικός άνθρωπος.

🪶Δεν ήταν έξι ούτε εφτά, όπως είχα υπολογίσει την προηγούμενη μέρα από το παράθυρό μου, αλλά πάνω από δέκα οι φωτιές που άναβαν όταν έπεφτε η νύχτα, σαν απομεινάρια ενός άστρου που είχε καταρρεύσει κουρασμένο στη Γη.

«Το άστρο των Χωρίς Σπίτι», είπε ο Ραμόν.

«Πότε έφτασαν;» ρώτησε η Παουλίνα, σαν να ήταν γνωστοί της.

«Πριν από μια δυο μέρες».

🪶Να ξηλώσει, παρακαλούμε, εκείνο το γελοίο έκτρωμα. Τι θα σκεφτεί ο κόσμος όταν το δει; Ότι εδώ είμαστε όλοι μας απροσάρμοστοι; Όχι, εμείς είμαστε αξιοπρεπείς άνθρωποι που κάνουν το μπάνιο τους το πρωί, δουλεύουν τη μέρα και κοιμούνται τη νύχτα. Εντάξει, υπάρχουν και μερικοί τεμπέληδες, όπως παντού, αλλά το να είναι ο συγκεκριμένος τεμπέλης το πρώτο που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει από το παράθυρό του είναι άλλο θέμα. Τι θα σκεφτούν τα παιδιά; Ότι είναι δουλειά να κάθεσαι εκεί χωρίς να κάνεις τίποτα; Ας ζήσει όπου θέλει, είπε κάποιος, την ώρα που ο γείτονας του 21 σήκωσε το χέρι του στον αέρα σαν να ήθελε να σβήσει το σχόλιο που είχε μόλις ακουστεί.

🪶Η αποκόλληση από τη γη είχε τα μειονεκτήματά της, καθώς σήμαινε την αποδέσμευση από οτιδήποτε αποτελούσε επιπλέον βάρος. Όπως, για παράδειγμα, ένα ρολόι.

🪶Η συζήτηση που είχε ο Ραμόν με τον εαυτό του, ελλείψει παρέας, πέρασε από φάσεις ευφράδειας, ακόμα και χαράς, που θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν χωρίς τη γενναιόδωρη συντροφιά του αλκοόλ. Πέρασε όμως και από σκοτεινές περιοχές -τραυλίσματα, δάκρυα, λόξιγκα που, με τον τρόπο τους, έκαναν δουλειά. Σε τι πράγμα; Μόνο εκείνος ξέρει. Εξάλλου, αυτός ήταν που διέσχισε, μονάχος του, το μονοπάτι της μέθης του. Ένα μονοπάτι γεμάτο πέτρες -το γνωρίζουν οι πότες του κόσμου αλλά τόσο διαφωτιστικό όσο και τα μονοπάτια απ’ τα οποία πέρασαν οι μεγάλοι σοφοί, της κλάσης του Ιησού Χριστού ή του παλαιστή Αντρέ του Γίγαντα.

🪶«Είσαι σίγουρη πως δεν θα κατέβει;»

«Ακόμα κι αν ήθελε να κατέβει, δεν μπορεί πια».

«Εξαιτίας των γειτόνων;»

«Εξαιτίας του ίδιου, Μιγκέλ».

Υπήρχε μια πτυχή της αγάπης, λιγότερο εκτιμημένη, που είχε να κάνει με το να αφήνεις τον άλλο να ακολουθήσει τον δρόμο του. Το είχε καταλάβει η Παουλίνα, το είχε καταλάβει ο Ραμόν, και τώρα είχε έρθει η σειρά μου. Έτσι, σκούπισα τα δάκρυά μου, την αγκάλιασα και μπήκα στο σπίτι.

«Πάλι αυτή η καταραμένη μυρωδιά καπνού», είπε η μητέρα μου. Η ίδια γυναίκα που λίγες μέρες πριν είχε αναλάβει να εκφωνήσει τον περί ειρήνης λόγο στη συνέλευση της γειτονιάς με άρπαξε, με ταρακούνησε και μου έριξε δυο σφαλιάρες που με πέταξαν κάτω. Σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιό μου. Είχα μάθει από την Παουλίνα ότι μερικές φορές είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου να μη δίνεις σημασία στα λόγια και στις πράξεις των άλλων.

🪶Αλλά όχι. Δεν μπορούσες να βγάλεις από τα ρούχα τη μυρωδιά του καπνού, γιατί ο καταραμένος καπνός τα πότιζε και σε τύλιγε σε ένα σύννεφο από το οποίο δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Εκείνο το σύννεφο που βρισκόταν εκεί για να σου θυμίζει από πού ερχόσουν και, το πιο σημαντικό, μέχρι πού μπορούσες να φτάσεις.

«Έχετε νερό, έτσι δεν είναι;» ρώτησε το αφεντικό της.

«Ναι, φυσικά, μην ανησυχείτε», απάντησε εκείνη.

Εκείνος, που δεν την πίστεψε και ήξερε πως ζούσε δίπλα στο κανάλι, της πρότεινε να χρησιμοποιεί το μπάνιο του φούρνου για να πλένει τα ρούχα τα δικά της και των κοριτσιών. Τα έκανε χειρότερα.

🪶Όσο φως δεν έδιναν οι προβολείς το αναπλήρωναν τα αστέρια. Δεν ήξερα αν το είχαν προσέξει, αλλά υπήρχαν δύο που εμφανίζονταν στον ουρανό μέρα παρά μέρα, γιατί τα αστέρια, όπως και κάποιοι άνθρωποι (κι εδώ έκανα παύση, για να καταλάβουν ότι όταν έλεγα «κάποιοι» εννοούσα εμάς τους δύο), αποφάσιζαν τι είδους ζωή θα ζούσαν. Τους προβολείς;

🪶Δεν το κατάλαβαν, αλλά το παιδί που συνάντησαν στον δρόμο και τους φάνηκε πως είχε λίγο λασπωμένα ρούχα ήταν το φάντασμα του Εδουαρδίτο, του πνιγμένου, που ήθελε να τους προειδοποιήσει πως υπάρχουν σταυροδρόμια όπου η γραμμή που ενώνει το παρελθόν με το παρόν λυγίζει τόσο ώστε σχηματίζει μια τρύπα. «Άμα πέσεις εκεί μέσα, δεν ξαναγυρνάς», ήθελε να τους πει. Εκείνοι όμως, με την αδρεναλίνη που είχαν μέσα τους, δεν σταμάτησαν να τον ακούσουν και συνέχισαν. Μπορώ να τους φανταστώ να ανεβαίνουν τη σκάλα, να ψαχουλεύουν το σπίτι της πινακίδας και μετά να σκύβουν από την τρύπα που λειτουργούσε ως παράθυρο. Επίσης, μπορώ να φανταστώ τη βροχή από ούρα που έριξαν από ψηλά, γιατί, όπως είχε πει ο Ντονόσο, ο βασικός σκοπός δεν ήταν να κοιτάξουν τους λόφους και την πόλη από ψηλά, αλλά να κατουρήσουν. Τι συνέβη μετά ούτε οι ίδιοι καλοθυμούνται.

🪶Οι ηθοποιοί του θεατρικού έργου που ήταν η ζωή άρχισαν να προβάρουν το σενάριο:

Ο Ραμόν έφταιγε. Το είχαν πει επανειλημμένα: Οι άντρες και οι γυναίκες δεν είναι πουλιά. Οι άντρες και οι γυναίκες ζουν σε πολυκατοικίες, κοιμούνται σε κρεβάτια, δουλεύουν, και όταν νυχτώνει, αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες βλέπουν τηλεόραση, πέφτουν για ύπνο κι αρχίζουν να ροχαλίζουν. Τα αστέρια, η νύχτα, ο άνεμος που φυσά πιο δυνατά την ώρα που κοιμούνται είναι πράγματα που έπαψαν να τους απασχολούν από τη στιγμή που ξεφορτώθηκαν τα φτερά, τη γούνα ή το καβούκι τους. Υπάρχει μια δομή, μια τάξη. Ήταν τόσο δύσκολο να το καταλάβεις; Ήταν τόσο περίπλοκο, Ραμόν;

🪶Θα πετύχαινα κάτι αν απαντούσα ότι έλεγε ψέματα και ότι είχα ανέβει, αλλά όχι μαζί τους; Όχι, γιατί αυτό που είχαν μπροστά τους οι γείτονες δεν ήταν οι ένοχοι για την εξαφάνιση του παιδιού, αλλά η τέλεια αφορμή για να ξεφορτωθούν, μια για πάντα. τον Ραμόν, τους Χωρίς Σπίτι και ό,τι θεωρούσαν πως ήταν στο πρόβλημα», δηλαδή πράγματα ή όντα που δεν λειτουργούσαν σύμφωνα με τους κανόνες της κοινότητας, που οι ίδιοι ως δικαστές και ένορκοι μαζί είχαν αναλάβει να ορίσουν.

🪶Ο πόλεμος δεν καταγράφηκε σε κανένα βιβλίο, αλλά όσοι συμμετείχαμε σε αυτόν θυμόμαστε ακόμη ότι ξεκίνησε με κάποιον που είχε δίκιο και συνεχίστηκε με λόγια που πήγαιναν κι έρχονταν.

🪶Τη μητέρα μου να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς να δίνει σημασία σ’ αυτά που δείχνει η οθόνη, περιμένοντας τη μέρα που θα μπούμε από την πόρτα για να μας τιμωρήσει με τον χειρότερο τρόπο που μπορεί να τιμωρηθεί κάποιος: να παριστάνει πως δεν υπάρχουμε.

🪶 Η Παουλίνα λέει προχώρα, πρόσεχε, στρίψε, σταμάτα κι εγώ την ακούω με τυφλή εμπιστοσύνη, Από τα μεγάφωνα ανακοινώνουν καθυστέρηση και από την άλλη πλευρά μια γυναίκα φωνάζει κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Η Παουλίνα σιωπά, γι’ αυτό ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω την αντανάκλασή μας σε μια διαφήμιση παπουτσιών Nike. Για να μην τα ξεχάσω, επαναλαμβάνω τα ονόματα των πρωτευουσών: Σαντιάγο, Λίμα, Μπουένος Άιρες, Μανάγουα, Πόλη του Μεξικού. Είναι αργά, αλλά κάνει ακόμη ζέστη.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 «Δὲν θυμᾶμαι νὰ ἔχεις ἀναφέρει ξανὰ τέτοια αἴσθηση ρηχότητας. Είναι κάτι ποὺ ἀκούγεται σημαντικὸ καὶ καλὸ θὰ εἶναι νὰ ἀσχοληθοῦμε μαζί του καὶ νὰ τὸ διερευνήσουμε. Μοῦ κάνει ἐντύπωση πόσο σὲ ἔχει ἐπηρεάσει αὐτὸ τὸ τριήμερο. Φαίνεσαι πολὺ πιὸ ἀνοιχτός, πιὸ πρόθυμος νὰ ἐξετάσεις τὴν ἴδια σου τὴ σκέψη. Πές μου, τί βρῆκες στὸ βιβλίο τοῦ Μάρκου Αὐρηλίου ποὺ πυροδότησε τέτοια ἀλλαγή;» | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Τὸ ἤξερα! Τὸ ἤξερα πὼς θὰ μοῦ κάνεις αὐτὴ τὴν ἐρώτηση. Ἀναρωτήθηκα κι ἐγὼ ὁ ἴδιος ». Ἄνοιξε τὸ φάκελο ποὺ περιεῖχε τὶς φωτοτυπίες τῶν Εἰς ἑαυτὸν κι ἔβγαλε ἀπὸ μέσα μιὰ χειρόγραφη σελίδα. «Πρὶν ἔρθω ἐδῶ σήμερα σημείωσα μερικὰ ἀποσπάσματα ποὺ μοῦ προκάλεσαν τὴ μεγαλύτερη ἀναστάτωση. Θὰ σοῦ τὰ διαβάσω. Τὰ σημείωσα μὲ τυχαία σειρά.

«“ Συχνὰ μὲ παραξένεψε, πῶς γίνεται, ἐνῶ ὁ καθένας ἀγαπάει τὸν ἑαυτό του πάνω ἀπ’ ὅλα, ἡ γνώμη του γιὰ τὸν ἑαυτό του νὰ μετράει λιγότερο ἀπ’ ὅ,τι ἡ γνώμη τῶν ἄλλων”.

» “ Μοῦ δείχνει κάποιος περιφρόνηση; Ἂς τὸ ἐξετάσει ὁ ἴδιος. Ἐγὼ θὰ κοιτάξω νὰ μὴν κάνω καὶ νὰ μὴν πῶ κάτι ποὺ νὰ ἀξίζει τὴν περιφρόνηση”.

» “ Ποτὲ μὴ θεωρήσεις συμφέρον αὐτὸ ποὺ θὰ σὲ ἀναγκάσει κάποτε νὰ παραβεῖς τὸ λόγο σου, ν’ ἀφήσεις κατὰ μέρος τὸν αὐτοσεβασμό…”»

«Μοῦ ἀρέσουν πολὺ αὐτὰ τὰ ἀποσπάσματα, Τζάροντ. Καὶ πραγματικὰ ἀφοροῦν ἄμεσα τὸ θέμα ποὺ συζητούσαμε, ὅτι τὸ κέντρο τῆς αὐτοεκτίμησης καὶ τῆς αὐτοκριτικῆς πρέπει νὰ βρίσκεται μέσα μας καὶ ὄχι στὴ σκέψη ἑνὸς ἄλλου – ὄχι δηλαδὴ στὴ δική μου εἰκόνα γιὰ σένα».

«Ναί, τὸ συνειδητοποιῶ σιγὰ σιγά. Κι ἐδῶ ἕνα ἄλλο σημεῖο μὲ παρόμοιο μήνυμα:

» “ Ἂν κάποιος φανεῖ ἱκανὸς νὰ μὲ κρίνει καὶ νὰ μοῦ δείξει ότι δὲν σκέφτομαι ἢ δὲν πράττω σωστά, τότε μετὰ χαρᾶς θὰ ἐπανορθώσω. Τὴν ἀλήθεια ἀναζητῶ, ποὺ ποτὲ δὲν ἔβλαψε κανέναν· ἀπεναντίας, βλάπτεται αὐτὸς ποὺ ἐπιμένει στὴν πλάνη καὶ τὴν ἄγνοιά του ”».

Ὁ Τζάροντ σήκωσε τὰ μάτια ἀπὸ τὸ κείμενο. « Σὰν νὰ τὰ ἔγραψε εἰδικὰ γιὰ μένα. Ἔχω κι ἕνα τελευταῖο. Νὰ τὸ διαβάσω;»

Ἔγνεψα καταφατικά. Μοῦ ἀρέσει πάρα πολὺ νὰ μοῦ διαβάζουν, ἰδίως λόγια φορτωμένα μὲ σοφία.

«“ Ἢ πάλι [θυμήσου] ὅτι τὸ κρασὶ τῆς Καμπανίας εἶναι ζουμὶ ἀπὸ σταφύλια, κι [οἱ πορφυρὲς τήβεννοι] εἶναι τρίχες προβάτου βαμμένες μὲ αἷμα κοχυλιοῦ· […] ὅπως λοιπὸν λειτουργοῦν αὐτὲς οἱ παραστάσεις ποὺ φτάνουν στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων καὶ τὰ διαπερνοῦν ὥστε νὰ τὰ βλέπεις πῶς εἶναι στὴν πραγματικότητα, ἔτσι νὰ κάνεις σὲ κάθε περίπτωση στὴ ζωή. Ἀκόμη κι ἐκεῖ ὅπου τὰ πράγματα φαντάζουν ἐξαιρετικὰ ἀξιόπιστα, νὰ τ’ ἀπογυμνώνεις, ν’ ἀντικρίζεις τὴν εὐτέλειά τους καὶ νὰ τοὺς ἀφαιρεῖς τὸ περιτύλιγμα τῶν λέξεων ποὺ τοὺς χαρίζουν αἴγλη».

Δυναμίτης αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα! Αναρρίγησα κι ἐγώ.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ὅσο τοῦ διώχνανε τὰ ὄνειρά του τόσο γεμίζαν τὸ κενὸ χαρὲς | Ρέα Γαλανάκη 

[HORROR VACUI* | Ρέα Γαλανάκη]

Ὅσο τοῦ διώχνανε τὰ ὄνειρά του

τόσο γεμίζαν τὸ κενὸ χαρὲς

ἀπὸ τὴν τέχνη τῆς διακόσμησης:

καφές, τσιγάρο, δειλινό.

Αδύνατο νὰ γίνει τέλεια δυστυχισμένος.

*Φρίκη του κενού: Τεχνοτροπία

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές! | Γιάκομπσεν

[photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Μογκενς» του Γιάκομπσεν

• Ο εμπορικός σύμβουλος αγαπούσε τη φύση, η φύση ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο, η φύση ήταν ένα από τα ομορφότερα πράγματα της ύπαρξης.

• Ήταν φανερό πως λίγο πριν διάβαζε κάποιο βιβλίο, αυτό μπορούσε να συμπεράνει κανείς από την έκφραση των ματιών τoυ, από τα μαλλιά του και από τα χέρια του που έμοιαζαν εντελώς ακυβέρνητα.

• «Οφείλεις να σέβεσαι λίγο τα θεία, φίλε μου» είπε ο χωρικός, «αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να πας στον ουρανό».

• Μέσα στο σαλόνι είχαν ξυπνήσει όλα τα σχήματα κι όλα τα χρώματα, όλες οι γραμμές και τα περιγράμματα σαν να είχαν ζωντανέψει. Ο,τι ήταν επίπεδο είχε απλωθεί, οι στρογγυλάδες είχαν κυρτώσει, ό,τι λοξό ολίσθαινε, τα γωνιώδη τέμνονταν.

• Πόσο μοιάζουν μεταξύ τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι! Όλοι ξέρουν τα για τα ίδια πράγματα και μιλάνε για τα ίδια πράγματα, όλοι τους χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις και έχουν τις ίδιες απόψεις!

• Ξεκινάνε ουρλιάζοντας, μετά κάτι τους ενοχλεί κι η ένταση ανεβαίνει, μετά ο ένας λέει πάνω στα νεύρα του κάτι που δεν το εννοούσε, μετά λέει ο άλλος το ακριβώς αντίθετο, που ούτε αυτός το εννοούσε, και έτσι ο πρώτος καταλαβαίνει αυτό που δεν εννοούσε ο άλλος και ο άλλος αυτό που δεν εννοούσε ο πρώτος και έτσι το παιχνίδι συνεχίζεται!

• Με ενοχλούν αυτοί οι τύποι. ‘Οταν τους κοιτάζεις, θαρρείς και βλέπεις γραμμένο στο πρόσωπό τους ότι τίποτα σημαντικό δεν πρόκειται να συμβεί σε αυτό τον κόσμο.

• Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές!

• Όλη του η ζωή ήταν θλίψη, άδεια πίσω, μαύρη μπροστά. Αλλά έτσι ήταν η ζωή. Αυτοί που περιφέρονταν τριγύρω ευτυχισμένοι ήταν τυφλοί. Η δυστυχία του είχε διδάξει τον τρόπο να βλέπει.

• Και αν οι άλλοι είχαν δίκιο; Αν ο κόσμος ήταν γεμάτος από χτυποκάρδια και ο ουρανός από έναν γεμάτο αγάπη Θεό; Τότε γιατί εγώ δεν το γνωρίζω, γιατί γνωρίζω κάτι άλλο; Και αυτό που εγώ ξέρω είναι διαφορετικό, τόσο άγριο, σκληρό, αληθινό…

• Άνθος δροσερό
Άνθος δροσερό
Τα όνειρά σου άσε με ν’ ακούσω Μήπως έχουν μέσα τους την ίδια πνοή θαυμαστή
Την ίδια θαυμαστή νεραϊδοπνοή
Με όσα η καρδιά μου θέλει και ποθεί;
Ψιθύρους, παράπονα, αναστεναγμούς
Ετοιμοθάνατα αρώματα και λάμψεις που αργοσβήνουν
Μέσα σε ανθισμένους ύμνους, ήχους τρεμουλιαστούς
Στον πόθο,
Ζω μέσα στον πόθο!

• Πόσο ασήμαντη φαινόταν μέσα σ’ όλο αυτό το αστραφτερό μεγαλείο! Αναστέναξε και κοίταξε πάλι τα πολύχρωμα σύννεφα. Δεν ήταν μια πραγματική σκέψη, ήταν κάτι φευγαλέο κι εφήμερο, κράτησε για μια στιγμή και μετά εξαφανίστηκε, λες και δεν το είχε σκεφτεί με το μυαλό αλλά με τα μάτια.

• Ναι, δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά υπάρχει κάτι στα χρώματα, στην κίνηση στα σχήματα, στη ζωή εκεί μέσα, στους χυμούς των δέντρων και των λουλουδιών, στον ήλιο και τη βροχή που τα μεγαλώνουν, στην άμμο που φυσάει στους λόφους και στις νεροποντές που σχίζουν και ανοίγουν τις πλαγιές… Όμως όχι, πραγματικά δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς, αν πρέπει να το εξηγήσω!

• Αν υπάρχει σχήμα και χρώμα και όλες αυτές οι όμορφες, ελαφρές κινήσεις, και πίσω από αυτά κρύβεται ένας περίεργος κόσμος που ζει και ενθουσιάζεται και αναστενάζει και λαχταράει, και όλα αυτά τα εκφράζει με φωνή και τραγούδι, τότε νιώθεις μιαν απέραντη μοναξιά, γιατί δεν μπορείς να πλησιάσεις αυτό τον κόσμο, και η ζωή γίνεται άχαρη και δυσβάσταχτη.

• Και αυτός, με το βίαιο και ταραχώδες παρελθόν του, ήταν άραγε άξιος εμπιστοσύνης; Δεν ήταν καv σίγουρος γι’ αυτό, το παρελθόν είναι παρελθόν, σίγουρα εκείνος είχε αλλάξει και δυσκολευόταν να καταλάβει τον παλιό εαυτό του, αλλά κάνεις δεν μπορεί να ξεφύγει εντελώς από τον ίδιο του τον εαυτό, όλα ήταν ακόμη μέσα του.

• Είχε μια αγάπη καθαρή και ευγενική, χωρίς προστυχιές και γήινο πάθος, ναι, έτσι ήταν’ κι αν δεν ήταν, έτσι έπρεπε να γίνει. Το πάθος τα κατέστρεφε όλα, ήταν τόσο άσχημο, τόσο απάνθρωπο!

• Σαν ένας αδέξιος φαύνος που μιμείται το χορό μιας Νύμφης, το κάλυμμα του κρεβατιού απέδιδε την αιθέρια φιγούρα της – όχι, όχι δεν ήθελε να τη σκέφτεται, δεν ήθελε να τη σκέφτεται έτσι, όχι, όχι, και τώρα όλα επέστρεψαν, δεν μπόρεσε να τα κρατήσει μακριά, έπρεπε να τα διώξει, να τα διώξει.

• Αν ήξερες πόσο πολύ σ’ αγαπώ, αλλά είμαι πολύ δυστυχισμένη… Δεν ξέρω γιατί… Υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ μας…

• Ο Μόγκενς είχε την εντύπωση ότι ο αέρας σηκωνόταν και βυθιζόταν σε ήσυχα κύματα, ακριβώς όπως το στήθος της.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Πέταξα ρόδι κόκκινο εὐγονικὸ στὰ πεῦκα. | Ρέα Γαλανάκη

Κουβέντα ποὺ πληγώθηκε στὰ Οἰνόφυτα

καὶ γύρισε μὲ τὸ λεωφορεῖο στὴν ᾿Αθήνα

φαντάρος κοιμισμένος πλάι δὲν ἀκούει

τὸ πρόσωπό μου θρῆνος γεωμετρικοῦ ἀμφορέα.

Πέταξα ρόδι κόκκινο εὐγονικὸ στὰ πεῦκα.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Is This WordPress Problem Affecting You? It's Been Reported https://hughsviewsandnews.com/2024/10/15/is-this-wordpress-problem-affecting-you-its-been-reported/ #BloggingAdvice, #BloggingHelp, #BloggingProblems, #BloggingTools, #Excerpts, #WordPress, #WordPressEmails, #WordPressHelp, #WordPressProblems

Is This WordPress Problem Affecting You? It's Been Reported https://hughsviewsandnews.com/2024/10/15/is-this-wordpress-problem-affecting-you-its-been-reported/ #BloggingAdvice, #BloggingHelp, #BloggingProblems, #BloggingTools, #Excerpts, #WordPress, #WordPressEmails, #WordPressHelp, #WordPressProblems

#Stop #pretending that #antitrans #persecution is about helping #trans #kids

The following #excerpts are from an #online #discussion between #Michigan and #Ohio #Republican #representatives discussing how to further #antitrans #policies in their states.

#Women #Transgender #LGBTQ #LGBTQIA #Conservatives #Extremism #Fascism #RepublicanParty #Hate #Bigotry #Violence #Genocide #Discrimination #Transphobia #ThePartyOfHate

https://newhampshirebulletin.com/2024/02/02/stop-pretending-that-trans-persecution-is-helping-kids/

#StarWars - #TheEmpireStrikesBack (1980) All #SpaceScenes

https://www.youtube.com/watch?v=SfLtdYqOFag&ab_channel=SpaceshipPorn

#EmpireStrikesBack #SpaceScenesOnly #Excerpts #Empire #Navy #RebelFleet #Rebels #SpaceBattles #TieFighters #StarDestroyers #XWings #XWingFighters