home.social

#excerpts — Public Fediverse posts

Live and recent posts from across the Fediverse tagged #excerpts, aggregated by home.social.

  1. […] Ακόμα κι αν δεν έχεις γεννηθεί στις Βερσαλλίες, την Αθήνα, τη Ρώμη ή το Παρίσι, το υψηλό πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο να σου φανερωθεί. | Georgi Gospodinov 

    Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Georgi Gospodinov «O ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ»

     

    🪶Όταν ήμουν μικρός, διάλεγα από τη βιβλιοθήκη μόνο τα βιβλία που ήταν γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, γιατί ήξερα πως εκεί ο ήρωας δεν θα πέθαινε. Ε, αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, παρόλο που ο αληθινός του ήρωας πεθαίνει. Μόνο οι αφηγητές των ιστοριών επιβιώνουν, αλλά κι αυτοί μια μέρα θα πεθάνουν. Μόνο οι ιστορίες επιβιώνουν. 

     

    🪶Το είχα γράψει κάπου, σε κάποιο από τα παλιά μου σημειωματάρια τι να ήξερα τότε από θάνατο. Αργότερα, βρήκα παρόμοια λόγια και σε άλλα τετράδια. Μας απομένει τουλάχιστον η παρηγοριά ότι θα ζήσουμε μόνο μία φορά τον θάνατο των γονιών μας. Για τον δικό μας θάνατο δεν μιλάω καν. Αυτόν δεν θα τον ζήσουμε ούτε μία φορά. 

    🪶Ποτέ δεν είχα δει τους γονείς μου έτσι. Ήταν πάντα οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώριζα, αλλά μαζί μας δεν ήταν τόσο τυπικοί, δεν μας χαϊδολογούσαν ιδιαίτερα, πόσο μάλλον να μας φιλήσουν το χέρι. Τα παιδιά του σοσιαλισμού τα αγαπούσαν χωρίς πολλές τελετουργίες – ήμασταν κάπως σαν ενοχλητικά πιτσιρίκια που έπρεπε να ξέρουμε τη θέση μας.

     

    🪶Θλίψη για την κερήθρα γεμάτη μέλι, αλλά ακόμα περισσότερο για τα άδεια κελιά της – γι’ αυτά η θλίψη είναι πιο δυνατή.

    🪶Από την άλλη, σκέφτομαι, ίσως το μόνο καλό του πόνου είναι πως το φυσικό του πέπλο κρύβει διάφορες μεταφυσικές αβύσσους.

     

    🪶Ξέρω ότι δεν μπορούμε να παρακάμψουμε τον θάνατο. Αλλά μπορούμε τουλάχιστον να τον καθυστερήσουμε λίγο ακόμα. Να αφηγηθείς έναν θάνατο δεν είναι πιο εύκολο από το να τον βιώσεις.

     

    🪶Υπάρχει μόνο η παιδική ηλικία και ο θάνατος, έλεγε ο Γκαουστίν. Μιλάω για την παιδική ηλικία για να μη μιλήσω για τον θάνατο. Μόνο εκεί, στην παιδική ηλικία, είμαστε πρακτικά αθάνατοι. Τις περισσότερες φορές.

     

    🪶Ο πόνος στο τέλος είναι αβάσταχτος – ο πόνος με τον οποίο ξεκολλάει από τη ζωή η ζωή.

     

    🪶Το σκυλί είναι το τελευταίο που αποδέχεται τον θάνατο του αφέντη του. Και το τελευταίο που τον ξεχνά, όπως ξέρουμε από την Οδύσσεια του Ομήρου. Το μόνο πλάσμα που αναγνωρίζει αμέσως τον ήρωα μετά από είκοσι χρόνια απουσίας, χωρίς να χρειάζεται καμία απόδειξη, είναι ο Άργος, το σκυλί του Οδυσσέα, εξαντλημένο και αδύναμο, να περιμένει ως το τέλος, που μόλις και μετά βίας κουνάει την ουρά του – Σε περίμενα. Δεν έφυγα από εδώ. Τώρα μπορώ να πεθάνω.

     

    🪶Και τότε το ανακάλυψα, όχι πως το είχε κρυμμένο κάπου, αλλά το άνοιξα για πρώτη φορά. Το τεφτέρι του πατέρα μου. To μοναδικό του ημερολόγιο, γραμμένο τα τελευταία χρόνια. Όταν λέω ημερολόγιο, η λέξη είναι παραπλανητική, δεν θα βρείτε τίποτα προσωπικό μέσα, αλλά τέτοια είναι τα βουλγαρικά ημερολόγια. Περισσότερο παρατηρήσεις στο περιθώριο της καθημερινότητας, με πρακτικό προσανατολισμό. (Όπως, άλλωστε, προέκυψε και η ίδια η γραφή – κατά τα γνωστά, το πρώτο γραπτό τεκμήριο ήταν μια πήλινη πλάκα όπου κάποιος σημείωσε αριθμό προβάτων ή χοίρων, το είχα ξεχάσει.) Δεν υπάρχει ισχυρή παράδοση ούτε τον περασμένο αιώνα ούτε τους ακόμα παλιότερους για προσωπικά ημερολόγια, μυθιστορήματα σε επιστολές και τα συναφή στον βουλγαρικό τρόπο ζωής. Και αυτό είναι μέρος της εγχώριας αδυναμίας μας να εκφραστούμε προσωπικά.

     

    🪶Από τη μία πλευρά, είναι τα τελετουργικά, όλες αυτές οι πρακτικές απομάκρυνσης του νεκρού από εμάς, η απόκρυψή του κάτω από το χώμα. Έχει ήδη σβηστεί από το πρόσωπο της γης, κυριολεκτικά. Το νεκροταφείο όπου έχει ταφεί βρίσκεται εκτός της πόλης ή του χωριού, έξω από τους χώρους των ζωντανών, έξω από τη ζωή. Στην πραγματικότητα, ο κύριος φόβος είναι ο νεκρός να μην επιστρέψει, να μη βρικολακιάσει. Και εδώ βρίσκεται η υπόγεια υποκρισία των τελετουργιών. Δεν θέλεις να φύγει, αλλά πρέπει να τον απομακρύνεις, γιατί έτσι το επιβάλλει η φύση. Σε κάποια μέρη σκεπάζουν τους καθρέφτες, για να μην καθρεφτιστεί ή αντικατοπτριστεί σε αυτούς ο νεκρός. Ανοίγουν αμέσως το παράθυρο, ώστε η ψυχή να βγει έξω, να μη χτυπάει στους τοίχους σαν μικρό πουλί ή σαν μύγα. Στην πραγματικότητα, σε ορισμένες περιοχές εδώ, η λέξη για την ψυχή είναι ακριβώς αυτή: μύγα, μυγάκι, έντομο. Αυτό το μυγάκι – η ψυχή.

     

    🪶Το βράδυ πήγαμε μαζί, αυτός, η μητέρα μου κι εγώ, στο θέατρο στην πόλη για να δούμε μια παράσταση βασισμένη σε δικές μου ιστορίες, με τίτλο. Όλα τα σώματά μας. Ο μεγαλύτερος ηθοποιός του θιάσου υποδυόταν τον ίδιο, τον πατέρα μου, και μάλιστα είχαν αποφασίσει να έχει το ίδιο όνομα. Στην τελευταία σκηνή, πέθαινε στο νοσοκομείο, περιστοιχισμένος από όλα του τα σώματα, σε διάφορες ηλικίες. Έλεγαν αντίο και έφευγαν ένα ένα. Το τελευταίο που έμεινε ήταν το αγόρι που ήταν κάποτε. Αυτό το αγόρι τον έπιανε από το χέρι και τον οδηγούσε στην πόρτα. Μέχρι την πόρτα, είναι καλό να έχεις κάποιον μαζί σου… Πώς να έβλεπε αυτή τη σκηνή; σκέφτομαι τώρα. Ανταλλάξαμε μερικά λόγια μετά. Νομίζω ότι δεν του άρεσε πολύ η παράσταση. Αλλά έμεινε για ένα ποτήρι κρασί, γέλασε, μίλησε με όλους.

     

    🪶Και όμως, κατά έναν τρόπο, παρά τη θνητότητα του κηπουρού, ο κήπος είναι αθάνατος. Ίσως να μην είναι πλέον ακριβώς κήπος. Στη δημιουργία ενός κήπου υπάρχουν περίπλοκοι ελιγμοί, πόλεμοι και εκεχειρίες με τη φύση. Κατά κάποιον τρόπο είσαι μαζί της, εκμεταλλεύεσαι αυτό που έχεις σπείρει, το χώμα, τη γονιμότητα, και την ίδια στιγμή δίνεις μια δεύτερη μάχη για τον περιορισμό και την καλλιέργειά της. Αυτά τα ζιζάνια να εξαφανιστούν, αυτοί οι θάμνοι να μείνουν, οι τριανταφυλλιές ναι, αλλά με αυστηρό κλάδεμα.

     

    🪶Έχουμε συνηθίσει να σκύβουμε πάνω από το τριαντάφυλλο για να το μυρίσουμε. Σκύβοντας, κάνουμε ασυναίσθητα μια υπόκλιση μπροστά στον κηπουρό που ανέθρεψε το τριαντάφυλλο, αλλά και μπροστά στον κηπουρό που ανέθρεψε την ίδια την ιδέα του τριαντάφυλλου.

    Παρεμπιπτόντως, τι συνέβη με τον Κήπο της Εδέμ αφότου εγκαταλείφθηκε; Γέμισε αγριόχορτα;

     

    🪶Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς σπίτια, αλλά και τα σπίτια που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τους ανθρώπους τους.

     

    🪶Όταν σκέφτομαι εκείνον, τον βλέπω ταυτόχρονα σε όλες του τις ηλικίες, ακόμα και ως παιδί. Μέσα σε όλα τα σώματα αυτών των ηλικιών. Από αυτή την οπτική γωνία μπορείς να καταλάβεις τα πάντα και τους πάντες. Ίσως αυτή είναι η οπτική γωνία που περιγράφουν ο Αυγουστίνος, ο Βοήθιος και άλλοι μετά από αυτούς. Έξω από τον γραμμικό χρόνο, από εκεί που μας κοιτάζει κάποιος από πάνω και μας βλέπει ταυτόχρονα στο παρελθόν μας, στο παρόν μας και στο μέλλον μας.

     

    🪶Υποτίθεται ότι έκανε τα πάντα σωστά, αλλά στο τέλος τίποτα δεν του έβγαινε. Και αυτό ήταν μάλλον ένδειξη μιας κάποιας ανεντιμότητας της εποχής παρά έλλειψης ικανότητας.

     

    🪶Λες και αυτό που ακούς μπορεί να είναι πιο φριχτό από αυτό που βλέπεις. Μόνο οι λέξεις μπορούν να σφραγίσουν την πράξη του θανάτου. Όσο κανείς δεν λέει «είναι νεκρή», «είναι νεκρός», υπάρχει ακόμα μια πιθανότητα.

     

    🪶 Ακόμα κι αν δεν έχεις γεννηθεί στις Βερσαλλίες, την Αθήνα, τη Ρώμη ή το Παρίσι, το υψηλό πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο να σου φανερωθεί.

     

    🪶Πάντως η δική μου άγκυρα γίνεται όλο και πιο ελαφριά. Οι λέξεις μάς βρίσκουν όταν πρέπει. Είπα κάτι χωρίς να το συνειδητοποιώ πλήρως, ίσως απλώς για την ίδια τη φράση, αλλά μόλις τώρα, μετά τον θάνατο του πατέρα μου, γεμίζει με νόημα. Όμως αυτό δεν με κάνει να νιώθω πιο ανάλαφρος.

     

    🪶Εμείς εδώ είμαστε ευτυχισμένοι μόνο επειδή δεν ξέρουμε πόσο δυστυχισμένοι είμαστε. Φυσικά, ήταν μια καθαρά πολιτική δήλωση.

     

    🪶Το πένθος στην πραγματικότητα είναι εγωκεντρικό, ένα πένθος για τον εαυτό σου σε έναν κόσμο που σε έχει εγκαταλείψει. Πώς θα ζήσω εγώ χωρίς… Αλλά αυτό είναι μόνο το ένα μέρος της ιστορίας, η μία πλευρά του αποχαιρετισμού.

     

    🪶…οι άνθρωποι των ονείρων είναι περισσότεροι από εμάς/ Μα δεν καταλαμβάνουν καθόλου χώρο… – γράφει ο Τούμας Τρανστρέμερ σε έναποίημα με τίτλο «Σεμινάριο ονείρων».

    Οι νεκροί επίσης είναι περισσότεροι από εμάς, σκέφτομαι, καθώς διαβάζω αυτές τις γραμμές. Και παρόλο που δεν καταλαμβάνουν χώρο, κατοικούν σε άλλα δωμάτια, περνούν από άλλες, αόρατες πόρτες μέσα στον χρόνο, όπου συναντιόμαστε για λίγο. Δωμάτια από το χθες, όπως έλεγε ο Γκαουστίν, τα δωμάτια του απογεύματος, όπου το φως είναι θολό και η πεταλούδα νεκρή μέσα στο τασάκι του τραπεζιού. Εκεί πρέπει να πατάς απαλά, με ηρεμία, έδινε οδηγίες, να μην ανακατεύεις τη σκόνη, να κλείνεις καλά την πόρτα, για να μην μπερδεύουμε τους χρόνους. Και μην αγγίζεις το ρολόι – είναι ακριβές σε άλλο χρόνο…

     

    🪶Ο θάνατος είναι μια κερασιά που μεγαλώνει χωρίς εσένα.

     

    🪶Κανείς δεν με είχε μάθει τι να κάνω ως νεογέννητος πατέρας.

    by SearchingTheMeaningOfLife

    Βαθμολογία:

    #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #Motivational_quotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading
  2. 🐓 Όλη μας η ζωή, απ’ τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι να πεθάνουμε, είναι ένας ατελείωτος αγώνας για να προσαρμοστούμε, να αλλάξουμε, να γίνουμε κάτι. Και αυτός ο αγώνας και η σύγκρουση δημιουργεί τη σύγχυση, κάνει το νου δυσκίνητο και η καρδιά μας χάνει την ευαισθησία της. | Κρισναμούρτι

    [photo by EvAr]

    Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «Το πέταγμα του αετού»

     Αυτά τα δύο πράγματα είναι ουσιώδη: η ελευθερία και η πράξη της μάθησης. Δεν μπορεί κανένας να μάθει για τον εαυτό του αν δεν είναι ελεύθερος, ελεύθερος ώστε να μπορεί να παρατηρήσει, όχι σύμφωνα με οποιοδήποτε υπόδειγμα, φόρμουλα ή έννοια, αλλά πράγματι να παρατηρήσει τον εαυτό του όπως είναι. Αυτή η παρατήρηση, αυτή η αντίληψη, αυτό το κύτταγμα, φέρνει τη δικιά της πειθαρχία και μάθηση’ σ’ αυτή δεν υπάρχει συμμόρφωση, μίμηση, καταστολή ή οποιοσδήποτε έλεγχος -και σ’ αυτήν υπάρχει μεγάλη ομορφιά.  Αν δεν ελευθερωθεί κανένας από τούτη την ιδιότητα του φόβου δεν μπορεί να δει πολύ καθαρά, βαθειά’ και ολοφάνερα, όταν υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη.  Η ομορφιά της ελευθερίας είναι το ότι δεν αφήνει σημάδια. Ο αετός το πέταγμα του δεν αφήνει σημάδια’ ο επιστήμονας αφήνει. Διερευνώντας τούτο το ερώτημα της ελευθερίας πρέπει να υπάρχει, όχι μόνο η επιστημονική παρατήρηση, αλλά και το πέταγμα του αετού που δεν αφήνει καθόλου σημάδια’ και τα δύο χρειάζονται’ πρέπει να υπάρχει και η λεκτική εξηγήση και η μη-λεκτική αντίληψη – γιατί η περιγραφή δεν είναι ποτέ η πραγματικότητα που περιγράφεται’ η εξήγηση ολοφάνερα δεν είναι ποτέ αυτό που εξηγείται’ η λέξη δεν είναι ποτέ το πράγμα.

     Η σκέψη είναι υπεύθυνη για το φόβο’ επίσης, η σκέψη είναι υπεύθυνη για την ευχαρίστηση.  Η ζωή είναι μία κίνηση, μία συνεχής κίνηση σε σχέσεις’ και η σκέψη προσπαθώντας να συλλάβει αυτή την κίνηση με όρους του παρελθόντος, σα μνήμη, φοβάται τη ζωή.  Χρειάζεται να έχει κανείς μεγάλη ζωτικότητα και πάθος, ένταση, για να δει, και να παρατηρήσει το πρόβλημα και τότε, όπως παρατηρείτε, η απάντηση είναι εκεί πολύ καθαρή.  Υπάρχει ένας τρόπος να κυττάζουμε τον εαυτό μας χωρίς φόβο, χωρίς κίνδυνο‘ είναι το να κυττάζουμε χωρίς καμιά καταδίκη, χωρίς καμία δικαιολογία, απλά το να κυττάζουμε, να μην ερμηνεύουμε, να μην κρίνουμε, να μην αξιολογούμε. Για να το κάνει αυτό ο νους πρέπει να ανυπομονεί να μάθει στην παρατήρησή του αυτό που αληθινά είναι.  Ένας τεμαχισμένος δεν έχει νοημοσύνη’ ο άνθρωπος που διάγει μισή ντουζίνα ζωές – που είναι αποδεκτός σαν πάρα πολύ ηθικός – ολοφάνερα δείχνει έλλειψη νοημοσύνης.   Και μου φαίνεται πως μόνο η αγάπη, με τη βαθύτερη έννοια της λέξης, μπορεί να προξενήσει έναν τρόπο ζωής όπου δεν υπάρχει καθόλου τεμαχισμός. Ο φόβος είναι πάντα μέρος της ευχαρίστησης’ ολοφάνερα όπου υπάρχει οποιοδήποτε είδος φόβου στις σχέσεις πρέπει να υπάρχει τεμαχισμός, πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός.

    Για να μάθουμε αυτό -αν είναι δυνατό- δηλαδή, το να μην ονειρευόμαστε καθόλου, έτσι ώστε ο νους να είναι αληθινά φρέσκος όταν ξυπνάει το πρωί, χρειάζεται να έχει κανένας επίγνωση κατά τη διάρκεια της ημέρας, να έχει επίγνωση των υπαινιγμών και των νύξεων. Αυτά μπορεί κανένας να τ’ ανακαλύψει μόνο στις σχέσεις’ όταν παρατηρείται τις σχέσεις σας με άλλους, χωρίς επίκριση, κρίση, αξιολόγηση’ απλά παρατηρώντας πώς συμπεριφέρεστε, τις αντιδράσεις σας’ βλέποντας χωρίς καμία εκλογή απλά παρατηρώντας, έτσι ώστε κατά τη διάρκεια της ημέρας το κρυμμένο, το ασυνείδητο, ξεσκεπάζεται.

     Ο φθόνος παρουσιάζεται μέσω της σύγκρισης, μέσω του μετρήματος, μέσω του να θέλουμε να είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε. Μπορούμε να δούμε το φθόνο όπως είναι στην πραγματικότητα, και να ελευθερωθούμε τελείως απ’ αυτόν, ώστε να μην ξανασυμβεί; – διαφορετικά η αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει. Η αγάπη δεν ανήκει στο χρόνο’ η αγάπη δεν μπορεί να καλλιεργηθεί’ δεν είναι ένα πράγμα ευχαρίστησης.  Δεν μπορεί κανείς να τη συναντήσει, ολοκληρωτικά, απόλυτα, αν δεν πεθάνει για το παρελθόν, αν δεν πεθάνει για κάθε βάσανο, σύγκρουση και λύπη’ τότε υπάρχει αγάπη τότε μπορεί κανένας να κάνει αυτό που θέλει.  Δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε απ’ «αυτό που είναι» παρατηρώντας το πραγματικό γεγονός; Μπορείτε να ελευθερωθείτε απ’ αυτό μόνο όταν ο νους δε διαστρεβλώνει το παρατηρούμενο.  Βλέπετε τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας; – ή βλέπετε την εικόνα που έχετε γι’ αυτόν ή γι’ αυτήν; Αυτή η εικόνα είναι η έννοια μέσω της οποίας βλέπετε εννοιολογικά: αλλά όταν δεν υπάρχει καθόλου εικόνα τότε βλέπετε πραγματικά, τότε σχετίζεστε πραγματικά.

    Μπορούμε να ξέρουμε τι είναι η αγάπη μόνο όταν ξέρουμε πώς να πεθάνουμε για τα πάντα του χθες, για όλες τις εικόνες της ευχαρίστησης, τις σεξουαλικές ή τις άλλες’ τότε, όταν υπάρχει αγάπη, που είναι καθεαυτή η αρετή, που είναι καθεαυτή ηθική -όλη η ηθική υπάρχει σ’ αυτήν- μόνο τότε εκείνη η πραγματικότητα, εκείνο το κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί εμφανίζεται.

     Για να πάτε πολύ βαθιά μέσα πρέπει να γίνει κατανοητό και το έξω.  «Έφτασα στο τέλος, αυτό είναι η φώτιση». Η φώτιση δεν μπορεί να δοθεί από έναν άλλο’ η φώτιση έρχεται όταν υπάρχει η κατανόηση της σύγχυσης‘ και για να καταλάβει κανείς τη σύγχυση πρέπει να την κυττάξει.

    Ο διαχωρισμός παρουσιάζεται όταν υπάρχει φόβος. Όταν αγαπάτε δεν υπάρχει το «εμένα» και το «εσένα» το «εμείς» και το «αυτοί». Αλλά τώρα θα πείτε, «Πώς μπορώ να αγαπήσω; Πώς μπορώ να αποκτήσω αυτό το άρωμα;» Υπάρχει μόνο μία απάντηση σ’ αυτό’ κοιτάξτε τον εαυτό σας, παρατηρείστε τον εαυτό σας’ να μην καταστρέφετε τον εαυτό σας, αλλά να παρατηρείται και από αυτή την παρατήρηση, βλέποντας τα πράγματα όπως είναι, τότε ίσως θα έχετε αυτή την αγάπη. Αλλά πρέπει να δουλέψει κανείς πολύ σκληρά στην παρατήρηση, να μην είναι οκνηρός, να μην είναι δίχως προσοχή.

     Αν ένας άνθρωπος που είναι θυμωμένος υποκρίνεται ή προσπαθεί να μην είναι θυμωμένος, σ’ αυτό υπάρχει σύγκρουση. Αλλά αν πει, «θα παρατηρήσω τι είναι ο θυμός, δεν θα δοκιμάσω να ξεφύγω ή να τον εκλογικέψω», τότε υπάρχει ενέργεια για να καταλάβει και να δώσει ένα τέλος στο θυμό.

    Η λογικότητα συνεπάγεται το να μην έχει κανείς αυταπάτες, να μην έχει καθόλου εικόνες για τον εαυτό του ή για τους άλλους. Λέτε: «είμαι αυτό, είμαι εκείνο, είμαι μεγάλος, είμαι μικρός, είμαι καλός είμαι ευγενής»‘ όλα αυτά τα επίθετα είναι εικόνες για τον εαυτό μας. Όταν έχει κανείς μία εικόνα για τον εαυτό του είναι σίγουρα τρελός, ζει σε έναν κόσμο από ψευδαισθήσεις.

    Είσαστε αυτά τα έπιπλα, αυτό το σπίτι, αυτά τα χρήματα, αυτή η σημαία. Το να ζείτε μ’ αυτό τον τρόπο σημαίνει όχι μόνο να ζείτε μία ρηχή, ανόητη ζωή, αλλά το να ζείτε στη ρουτίνα και την ανία. Και όταν ζείτε στη ρουτίνα και την ανία πρέπει να έχετε βία.

    Όλη μας η ζωή, απ’ τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι να πεθάνουμε, είναι ένας ατελείωτος αγώνας για να προσαρμοστούμε, να αλλάξουμε, να γίνουμε κάτι. Και αυτός ο αγώνας και η σύγκρουση δημιουργεί τη σύγχυση, κάνει το νου δυσκίνητο και η καρδιά μας χάνει την ευαισθησία της.

     Μπορεί να είναι ο νους απόλυτα, ολότελα ελεύθερος από κάθε φόβο; Είναι ο φόβος πού καταστρέφει την αγάπη -αυτή δεν είναι μία θεωρία- είναι ο φόβος που δημιουργεί το άγχος την προσκόλληση, την κτητικότητα, την κυριαρχία, τη ζήλεια σε όλες τις σχέσεις, είναι ο φόβος που δημιουργεί τη βία.  Η φυγή, η διασκέδαση και το κουράγιο είναι όλα διάφορες μορφές αντίστασης στο πραγματικό γεγονός του φόβου.   Αν ακούτε απλά και μόνο τις λέξεις, τότε φοβάμαι πως δεν θα λύσετε βαθειά αυτό το ερώτημα του φόβου. Υπάρχει μόνο φόβος -όχι ο παρατηρητής που παρατηρεί το φόβο, επειδή ο παρατηρητής είναι ο φόβος.  Λοιπόν τι κάνει τον φόβο; Ο χρόνος και η σκέψη κάνουν το φόβο – ο χρόνος σαν χθες, σήμερα και αύριο’ υπάρχει ο φόβος πως κάτι θα συμβεί αύριο – το χάσιμο μιας δουλειάς, ο θάνατος, το πως η γυναίκα μου ή ο άντρας μου θα με εγκαταλείψει, πως η αρρώστια και ο πόνος που είχα πριν από πολλά χρόνια θα ξαναγυρίσουν. Εδώ παρεμβαίνει ο χρόνος.  Όταν ζει κανείς δεν υπάρχει αποδοχή, υπάρχει μόνο ζωή. Ζούμε τότε με την κίνηση της ζωής και η κίνηση της ζωής απαιτεί αλλαγή, ψυχολογική επανάσταση, μία μεταλλαγή.  Έτσι το ερώτημα δεν είναι το αν πρέπει να σκεφτόμαστε ή όχι αλλά το πώς να μείνουμε ξύπνιοι. Για να μείνει ξύπνιος χρειάζεται να έχει κανείς αυτή τη βαθειά κατανόηση της σκέψης, του φόβου, της αγάπης, του μίσους και της μοναξιάς’ πρέπει να είναι τελείως αναμιγμένοι σε αυτόν τον τρόπο της ζωής όπως είναι κανείς αλλά να καταλαβαίνει τελείως. Μπορεί να το καταλάβει κανείς βαθιά μόνο όταν ο νους είναι τελείως ξύπνιος, χωρίς καμία παραμόρφωση.  Ο διευθυντής της τράπεζας ενδιαφέρεται υπερβολικά για την τράπεζά του και ο καλλιτέχνης καθώς και ο επιστήμονας παραδίνονται στα δικά τους ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, αλλά ολοφάνερα είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα να έχει κανείς ένα σταθερό έντονο πάθος που να αφιερώνεται στην κατανόηση της ακεραιότητας της ζωής. Χρειάζεται να μάθει κανείς το νόημα της ζωής, όχι μόνο δίνοντάς του μία διανοητική σπουδαιότητα, αλλά κοιτάζοντας στο τι σημαίνει να ζει κανείς. Και χρειάζεται επίσης να εξετάσει κανείς αυτό το ερώτημα του τι είναι η αγάπη και τι σημαίνει να πεθαίνει κάποιος. Όλα αυτά χρειάζεται να εξεταστούν στο συνειδητό και στις βαθιές, κρυμμένες κόγχες του νου μας. Χρειάζεται να ρωτήσει κανείς τι είναι η τάξη, τι σημαίνει αληθινά η ζωή και το αν μπορεί κανείς να ζήσει μία ζωή με απόλυτη, ολική στοργή, συμπόνια, τρυφερότητα και αγάπη. Επίσης χρειάζεται να μάθει κανείς  το νόημα αυτού του ασυνήθιστου πράγματος που ονομάζεται θάνατος. Η ομορφιά, τρυφερότητα και όλο το νόημα της αγάπης δεν εξαίρουν το σεξ. Αλλά τώρα που τα πάντα επιτρέπονται, ο κόσμος φαίνεται να ανακάλυψε ξαφνικά το σεξ και έχει γίνει ασυνήθιστα σημαντικό. Πιθανόν αυτή είναι η μόνη φυγή που έχει ο άνθρωπος τώρα, η μόνη ελευθερία’ οπουδήποτε αλλού του κάνουν κουμάντο, τον κακομεταχειρίζονται, τον βιάζουν διανοητικά, συναισθηματικά, με κάθε τρόπο είναι σκλάβος, συντριμμένος, και η μόνη φορά που μπορεί να είναι ελεύθερος είναι στη σεξουαλική εμπειρία. Σε αυτή την ελευθερία συναντά μία ορισμένη χαρά και θέλει την επανάληψη αυτής της χαράς. Βλέποντάς τα όλα αυτά, πού είναι η αγάπη; Μόνο ένας νους και μία καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη μπορούν να δουν όλη την κίνηση της ζωής. Τότε οτιδήποτε και να κάνει ένας άνθρωπος που κατέχει μία τέτοια αγάπη είναι ηθικός, καλός, και αυτό που κάνει είναι όμορφο.  Όταν έχετε αυτή την καταπληκτική ικανότητα να το παρατηρείται καθαρά καθώς παρουσιάζεται και όταν έχετε το νου και την καρδιά σας τελείως για να το παρατηρείτε, τότε το παρελθόν παύει. Λοιπόν ο χρόνος και η σκέψη δεν δίνουν τέλος στο παρελθόν, γιατί ο χρόνος και η σκέψη είναι το παρελθόν.

     Ο φόβος καταστρέφει το νου και τον κάνει άσχημο.

    Λοιπόν, η ανάλυση δεν είναι η λύση. Η ανάλυση υποδηλώνει πάρα πολύ χρόνο και όταν καίγεται το σπίτι δεν κάθεσαι να αναλύεις, ή να πας στον επαγγελματία και να πεις, «Σας παρακαλώ πείτε μου για τον εαυτό μου» -χρειάζεται εσείς να ενεργήσετε. Η ανάλυση είναι μία μορφή φυγής, τεμπελιάς και ανικανότητας. (Μπορεί να είναι εντάξει για το νευρωτικό να πηγαίνει στον ψυχαναλυτή, αλλά ακόμα και τότε δεν βρίσκεται τελείως στο τέλος της νεύρωσής του. Αλλά αυτό είναι μία διαφορετική ερώτηση.)  Όταν βλέπετε ένα όμορφο δέντρο ή την κίνηση ενός σύννεφου στον ουρανό, να έχετε απόλυτη επίγνωση αυτού που συμβαίνει εσωτερικά και εξωτερικά, τότε θα δείτε, όταν κοιμηθείτε, πως δεν ονειρεύεστε κι όταν ξυπνήσετε το επόμενο πρωί ο νους είναι φρέσκος έντονος και ζωντανός.  Ένας νούς που είναι βασανισμένος, απογοητευμένος, παραμορφωμένος από το περιβάλλον, που συμμορφώνεται με την κοινωνική ηθικότητα, πρέπει να είναι ο ίδιος μπερδεμένος και ένας μπερδεμένος νους δεν μπορεί να ανακαλύψει αυτό που είναι αληθινό.  Κι έτσι υπάρχει η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που είσαστε και αυτό που θα έπρεπε να είσαστε σύμφωνα με το σύστημα’ αυτό σημαίνει πως υπάρχει προσπάθεια’ κι ένας νους που κάνει προσπάθεια δεν μπορεί να είναι ποτέ ήσυχος‘ μέσω της προσπάθειας ο νους δεν μπορεί να γίνει ποτέ ακίνητος.  Για να στοχαστεί κάνεις με τη βαθύτερη έννοια της λέξης πρέπει να είναι ενάρετος, ηθικός’ να μην έχει την ηθικότητα ενός υποδείγματος μιας πρακτικής ή της κοινωνικής τάξης, αλλά την ηθικότητα που έρχεται φυσικά, αναπόφευκτα, γλυκά όταν αρχίζετε να καταλαβαίνετε τον εαυτό σας, όταν έχετε επίγνωση των σκέψεών σας, των συναισθημάτων σας, των δραστηριοτήτων σας, των ορέξεων σας, των φιλοδοξιών σας, κ. τ.λ. – επίγνωση χωρίς καμία εκλογή απλά και μόνο παρατηρώντας.  Το «εμένα» είναι το «εσένα» – το «εσένα» και τις τίγρεις σου, με τα φίδια σου- όλα αυτά είναι επίσης το «εμένα». Και λέμε, γιατί να σκοτώσουμε αυτά τα ζώα που βρίσκονται μέσα μου το ένα μετά το άλλο; Υπάρχουν χιλιάδες «εμένα» μέσα μου, χίλια φίδια, και μέχρι να τα σκοτώσω όλα θα είμαι νεκρός. Αν δεν είναι η δράση έκφραση και αντίληψη -ούσα η έκφραση το να το εκφράζεται με λέξεις- τότε υπάρχει ένας τεμαχισμός. Λοιπόν δεν είναι η αντίληψη δράση; Η ίδια η αντίληψη είναι η δράση. Όταν αντιλαμβάνομαι έναν γκρεμό και υπάρχει άμεση δράση’ αυτή η δράση είναι η έκφραση της αντίληψης. Λοιπόν η αντίληψη και η δράση δεν μπορεί ποτέ να χωριστούν, επομένως το ιδανικό και η δράση δεν είναι κάτι το δυνατόν. Αν βλέπει τη βλακεία ενός ιδανικού, η ίδια η αντίληψη της βλακείας του είναι η δράση της νοημοσύνης Λοιπόν η παρατήρηση της δισκινησίας, η αντιληψη της δυσκινησίας, είναι το καθάρισμα του νου απ’ τη δυσκινησία που είναι η δράση.  Η σύγκριση, η καταστολή, ο έλεγχος -όλα αυτά δείχνουν μία μορφή βίας. Είμαι φτιαγμένος έτσι. Συγκρίνω, καταστέλλω, είμαι φιλόδοξος. Αντιλαμβανόμενος αυτό, πώς μπορώ να ζήσω μη-βίαια; Θέλω να βρω ένα τρόπο ζωής δίχως όλες αυτές τις προστριβές.  Ερώτηση: Λέτε πως η παιδεία είναι βία. Κρισναμουρτι: Ναι, το λέω. Υπάρχει τρόπος εκπαίδευσης χωρίς βία; Ερώτηση: Όχι σύμφωνα με την παράδοση. Αν δεν λάβετε υπόψη όλα αυτά που έχουν συμβεί στο τέλος της ημέρας, ο εγκέφαλος πρέπει να δουλέψει τη νύχτα, όταν κοιμόμαστε για να φέρει την τάξη στον εαυτό του – πράγμα που είναι ολοφάνερο. Αν τα έχετε κάνει όλα αυτά, τότε όταν κοιμόμαστε μαθένετε ένα τελείως διαφορετικό πράγμα σε μία τελείως διαφορετική διάσταση’ και αυτό είναι μέρος του στοχασμού. Υπάρχει η διαμόρφωση της βάσης της συμπεριφοράς όπου η δράση είναι αγάπη. Υπάρχει η απόρριψη όλης της παράδοσης, έτσι ώστε να είναι ο νους απόλυτα ελεύθερος’ και ο εγκέφαλος μπορεί να είναι ήσυχος. Αν το έχετε εξετάσει θα δείτε πως ο εγκέφαλος μπορεί να είναι ήσυχος όχι μέσω κάποιου τεχνάσματος, όχι μέσω ναρκωτικών, αλλά μέσω αυτής της ενεργούς και ταυτόχρονα παθητικής επίγνωσης κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας. Και αν έχετε εξετάσει στο τέλος της ημέρας, αυτά έχουν συμβεί, και έχετε φέρει επομένως τάξη, τότε όταν υπάρχει ύπνος, το μυαλό είναι ήσυχο, μαθαίνοντας με μία διαφορετική κίνηση.  Τί είναι η έκσταση; Όταν κοιτάζετε ένα σύννεφο, το φως αυτού του σύννεφου, υπάρχει ομορφιά. Η ομορφιά είναι πάθος. Για να δείτε την ομορφιά ενός σύννεφου ή την ομορφιά του φωτός πάνω σε ένα δέντρο, πρέπει να υπάρχει πάθος, πρέπει να υπάρχει ένταση. Σε αυτή την ένταση, σε αυτό το πάθος, δεν υπάρχει κανένα απολύτως συναίσθημα, δεν υπάρχει συναίσθημα συμπάθειας ή αντιπάθειας. Η έκσταση δεν είναι προσωπική’ η έκσταση δεν είναι δικιά σας ή δικιά μου, ακριβώς όπως η αγάπη δεν είναι δικιά σας ή δικιά μου. Όταν υπάρχει ευχαρίστηση είναι δικιά σας ή δικιά μου. Όταν υπάρχει αυτός ο στοχαστικός νους έχει τη δικιά του έκσταση που δεν μπορεί να περιγραφεί, δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις.  Πώς μπορώ να έχω πλήρως, στη στιγμή, επίγνωση γι’αυτή τη σκληρότητα μέσα μου, με μεγάλη ενέργεια, ώστε να μην υπάρχει τριβή ούτε αντίφαση, ώστε να είναι απόλυτη, όλη; Πώς θα το επιφέρω αυτό; Είπαμε πώς είναι δυνατό μόνο όταν υπάρχει απόλυτη προσοχή’ και πως η απόλυτη προσοχή δεν υπάρχει επειδή περνάμε τη ζωή μας σπαταλώντας ενεργή στη μη-προσοχή. by SearchingΤheMeaningOfLife

    Βαθμολογία:

    #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi
  3. 🪶Είναι το γέλιο της ελαφρότητας που παράγει μια όμορφη μέρα, όταν ξαπλώνεις στους αγρούς του κόσμου, όπως και άλλοι ξέγνοιαστοι άνθρωποι.  | Georgi Gospodinov

    [photo by GTsik]

    Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Georgi Gospodinov «ΠΕΡΙ ΦΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ»

     

    🪶Υπάρχει ένα είδος γραμματικής του γήρατος. Η παιδική και η νεανική ηλικία είναι γεμάτες ρήματα. Δεν μένεις σε ένα σημείο. Όλα μέσα σου μεγαλώνουν, ανθίζουν, αναπτύσσονται. Αργότερα τα ρήματα σιγά σιγά αντικαθίστανται από τα ουσιαστικά της μέσης ηλικίας. Παιδιά, αυτοκίνητο, δουλειά, οικογένεια – ουσιαστικά τα πράγματα των ουσιαστικών. Το γήρας είναι επίθετο. Μπαίνουμε στα επίθετα των γηρατειών – αργοί, απέραντοι, σκοτισμένοι, κρύοι ή διαφανείς σαν τζάμι.

    🪶Τώρα, καθώς τα φυλλομετράω αφηρημένος για να σκοτώσω την ώρα μου, χαμογελάω – η μελαγχολία πλημμυρίζει σιγά σιγά τον κόσμο… Κάτι μέσα στον χρόνο άρχισε να κάνει κύκλους και το φθινόπωρο δεν λέει να υποχωρήσει, κάθε εποχή είναι φθινόπωρο. Παγκόσμιο φθινόπωρο… Ούτε το ταξίδι δεν γιατρεύει τη μελαγχολία. Πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο. The saddest placeis the world.

     

    🪶Είναι το γέλιο της ελαφρότητας που παράγει μια όμορφη μέρα, όταν ξαπλώνεις στους αγρούς του κόσμου, όπως και άλλοι ξέγνοιαστοι άνθρωποι. 

     

    🪶Καθετί το ορατό αντανακλάται κάπου εκεί, στη χαμένη χώρα της παιδικής μου ηλικίας. Εκεί είναι η ιδανική πόλη, η ουράνια πόλη, που μας έχει ήδη συμβεί και που σε όλες μας τις περιηγήσεις δεν μπορούμε παρά να καταγράψουμε τα ομοιώματά της – κάπου πετυχημένα, κάπου όχι.

     

    🪶Γεννήθηκε νωρίς ένα χειμωνιάτικο πρωινό. Ήταν σκοτάδι ακόμα. Επέστρεφα στο σπίτι, η έξοδος από το νοσοκομείο περνούσε μέσα από ένα παράξενο τούνελ. Ένιωθα λες και έβγαινα από μια μήτρα, πως έκανα τη διαδρομή αυτού του παιδιού. Ένας νεογέννητος πατέρας.

     

    🪶Όταν κατάλαβα πως η ικανότητά μου είχε αρχίσει να χάνεται, πως από ενσυναισθητοποιούμαι, όπως το έθεσε στ’ αστεία ο γιατρός μου, κατέφυγα σ’ αυτό το αδύναμο υποκατάστατο τις συλλογές. Ένιωσα μια έντονη ανάγκη να συλλέγω πράγματα, να τα ταχτοποιώ σε κιβώτια και σημειωματάρια, σε καταλόγους και λίστες. Να διασώσω κάτι με τις λέξεις. Ο χώρος που αδειάζει από τη μια εμμονή καταλαμβάνεται πάντα από κάποια άλλη. Παλιότερα μπορούσα να κατοικήσω σε οποιοδήποτε σώμα στον κόσμο, τώρα είμαι ευτυχής αν καταφέρω να περάσω απ’ το ένα δωμάτιο στο άλλο στο σπίτι μου μέσα στο δικό μου σώμα. Την περισσότερη ώρα τη βγάζω -αλήθεια, το έχω πει αυτό; – στο παιδικό δωμάτιο.

     

    🪶Τα γεράματα ενός ενσυναισθητικού είναι μια παράξενη και άρρωστη διαδικασία. Οι διάδρομοι προς τους άλλους και τις ιστορίες τους, που παλιότερα ήταν ανοιχτοί, τώρα αποδεικνύονται χτισμένοι. Υποχρεωτική παραμονή στο σπίτι, μέσα στο δικό σου το κορμί. 

     

    🪶Πρόκειται για μεγάλη αμαρτία και κατάρα, για εξαιρετική αδικία. Είμαι ο Μινώταυρος και δεν είμαι αιμοσταγής, δεν ζητάω να φάω επτά αγόρια κι επτά κορίτσια, δεν ξέρω για ποιο λόγο είμαι φυλακισμένος, δεν φταίω σε τίποτα… Και νιώθω έναν ζωώδη τρόμο για το σκοτάδι.

     

    🪶Ο θάνατος είναι καλός κηπουρός. Το είχα καταλάβει ήδη από τότε που ήμουν έξι ετών, ανάμεσα στις αγριοτριανταφυλλιές, τις ίριδες, ανάμεσα σε αρωματικούς, ανθισμένους θάμνους, σε δαμασκηνιές, αγριομηλιές, σε τόσο δα μικρούλια κεράσια και σαπισμένα αχλάδια στο νεκροταφείο του χωριού.

     

    🪶Δεν πρόκειται, παιδί μου, να πεθάνεις, επαναλάμβανε η προγιαγιά μου για να με παρηγορήσει. Υπάρχει μια σειρά, θησαυρέ μου, πρώτη θα πεθάνω εγώ, ύστερα η γιαγιά σου και ο παππούς σας, ύστερα… και τότε εγώ άρχισα να κλαίω ακόμα πιο ασυγκράτητα. Μια παρηγοριά χτισμένη πάνω σε μια αλυσίδα θανάτων.

    by SearchingTheMeaningOfLife

    Βαθμολογία:

    #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #Motivational_quotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading
Share on Mastodon

Enter the server where you have an account.