🌳 Για να δηλητηριαστεί κάνεις με δηλητήριο θα πρέπει να έχει χάσει κάθε ελπίδα, θα πρέπει να έχει συγκεντρωθεί τόσο πολύ στις σκέψεις του που να σκοτεινιάζει ο κόσμος. Θα πρέπει να σταματήσει να βλέπει άλλο τίποτα εκτός απ’ το πεπρωμένο του. | Τσεσλαβ Μιλος
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η κοιλάδα του Ίσσα» του Τσεσλαβ Μιλος
Καθώς διηγείσαι, δεν ξέρεις ποια χρονική στιγμή να διαλέξεις, το παρόν ή το παρελθόν,
λες και το παρελθόν να μην μπορεί να παρέλθει εντελώς όσο ακόμα παραμένει ζωντανό στη μνήμη μιας γενιάς ή έστω στη μνήμη ενός χρονικού. Τόσο πολύ νοιάζεσαι για τη γη! Έλα ομολόγησε! Όχι, στα βάθη της καρδιάς σου κρύβεις κάτι άλλο.
Τώρα εδώ, κάτι σε τραβάει να πεταχτείς απάνω και να σηκωθείς να φύγεις. Και ο κόσμος Μπαλτάσαρ, είναι μεγάλος. Πόλη με μουσική και γέλια μέσα στη νύχτα, όπου θα μπορούσες να πέφτεις να κοιμάσαι στην όχθη του ποταμού,
μόνος, ελεύθερος, χωρίς τίποτα πίσω σου, με τη μία ζωή πίσω σου, να έχει κλείσει, και τη δεύτερη να έχει μόλις αρχίσει.
Δεν θα ντρεπόσουν για την αμαρτία, θα σου αποκαλύπτονταν όλα όσα τώρα θα μείνουν κρυφά. Επειδή φίλε μου, ο καθένας έχει λάβει μία μικρή κλωστούλα,
το πεπρωμένο του.
Ή θα πιάσεις την άκρη της κλωστούλας για να χαίρεται μετά ότι έπραξε το σωστό,
ή δεν θα την πιάσει. Εσύ δεν τα κατάφερες.
Δεν έψαξες να βρεις την κλωστούλα σου,
παρα κοιτάς το ένα και το άλλο, για να γίνεις όπως οι άλλοι. Όμως ότι για τους άλλους είναι ευτυχία
για σένα σημαίνει
δυστυχία. Περνάνε οι μέρες και οι νύχτες κι εσύ όλο και χάνεις το κουράγιο σου.
Δεν έχεις κουράγιο ούτε να κρεμαστείς ούτε να το σκάσεις. Σαπίζεις. Για να δηλητηριαστεί κάνεις με δηλητήριο θα πρέπει να
έχει χάσει κάθε ελπίδα, θα πρέπει να έχει συγκεντρωθεί τόσο πολύ στις σκέψεις του που να σκοτεινιάζει ο κόσμος. Θα
πρέπει να σταματήσει
να βλέπει άλλο τίποτα εκτός απ’
το πεπρωμένο του. Ο παπάς ξερόβηξε θυμωμένα και ανακάθισε στην καρέκλα του
διαβάζοντας για τους ατέλειωτους θεούς και θεές που λάτρευαν παλιά σ’ αυτή τη χώρα και ανακαλύπτοντας τις τόσο γνωστές του
δεισιδαιμονίες, αυτές που προσπαθούσε να ξεριζώσει.
Δεν είναι σίγουρο αν είναι
υγιές για την ψυχή να διαβάζει κανείς τέτοια πράγματα. Ααααχ! Ποτέ δεν ξέρουμε πώς να τα βγάλουμε πέρα μ’αυτή την κραυγή που ξεσπάει μέσα μας. Η μεγαλύτερη αδικία είναι ότι αρχίζουμε μία σελίδα ημερολογίου, φοράμε τις μπότες μας, κοιτάμε για λίγο τους μυς των χεριών μας και συνεχίζουμε να ζούμε. Και συγχρόνως, η ανάμνηση των πράξεών μας μας ξεσκίζει τα σωθικά, χωρίς να θυμόμαστε γιατί πράξαμε όπως πράξαμε. Ή
αυτές οι πράξεις προέκυψαν από εμάς, από τη φύση μας, από τη σημερινή μας φύση, οπότε νιώθουμε μεγάλη δυσκολία ν’ αντέξουμε αυτή τη φύση, επειδή βρωμάει και το δέρμα μας από αυτές. Ή κάποιος άλλος, με καλυμμένο το πρόσωπό τις έχει κάνει και τότε είναι ακόμα χειρότερα, επειδή δεν μπορούμε να τις ξεκολλήσουμε από πάνω μας. Ο Θεός ήταν σαν τον αέρα, και κάθε του εικόνα εξατμιζόταν αμέσως. Στη θέση της τον κατέκλυζαν ένα σωρό
εντυπώσεις από τη γη, απ’ τους ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν, απ’ τα ρούχα τους, την έκφραση των προσώπων τους. Ή πάλι,
όταν αποσπούσε την προσοχή του απ’ αυτά και κατάφερνε να ανυψωθεί, τελικά έμπαινε ο ίδιος στη θέση του Θεού και παρατηρούσε την εκκλησία και τους συγκεντρωμένους εκεί μέσα από ψηλά.
by SearchingΤheMeaningOfLife
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi
