#sayings — Public Fediverse posts

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία: