#sayings — Public Fediverse posts

13 everyday idioms that make zero sense until you know where they come from

https://fed.brid.gy/r/https://www.upworthy.com/13-everyday-idiom-origins-ex1/

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.| SearchingΤheMeaningOfLife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η τυραννία της οικειότητας» του Richard Sennett

👥 Σήμερα δεν μαθαίνουμε «από» το σεξ, μία και κάτι τέτοιο θα έθετε τη σεξουαλικότητα εκτός του εγώ’ αντ’αυτού, αναζητούμε ακατάπαυστα και εις μάτην τον εαυτό μας μέσω των γεννητικών οργάνων.

👥 Η συνηθέστερη μορφή με την οποία ο ναρκισσισμός αναγνωρίζεται σε ένα πρόσωπο είναι μία διαδικασία αντίστροφης: μόνο αν μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ή αν μπορούσα να αισθανθώ πραγματικά, θα μπορούσα να σχετισθώ με άλλους ή να έχω «πραγματικές» σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο ποτέ δεν νιώθω πληρότητα στη διάρκεια μιας συνάντησης. Το πρόδηλο νόημα σε αυτή την αντίστροφη είναι η αυτοκατηγορία, όμως βαθύτερο κρύβεται η αίσθηση ότι ο κόσμος να προδίδει.

👥 Τα ναρκισσιστικά αισθήματα συχνά εστιάζονται σε ιδεοληπτικά ερωτήματα του κατά πόσο είμαι αρκετά καλός, κατά πόσον είμαι επαρκής και τα παρόμοια.

👥 Η κατάργηση των τοίχων, υποστηρίζουν με σπουδή οι σχεδιαστές γραφείων, αυξάνει την αποδοτικότητα του γραφείου, επειδή όταν οι άνθρωποι έχουν αμοιβαία οπτική επαφή καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κουτσομπολεύουν και να φλυαρούν, και περισσότερες να αυτοπεριορίζονται. Από τη στιγμή που ο καθένας έχει τους άλλους υπό επιτήρηση, η κοινωνικότητα ελαττώνεται, η σιωπή γίνεται η αποκλειστική μορφή προστασίας.

👥  Η «οικειότητα» σημαίνει ταυτόχρονα θέρμη, εμπιστοσύνη και ελεύθερη έκφραση αισθημάτων. Ωστόσο ακριβώς επειδή φτάσαμε στο σημείο να αναμένουμε αυτά τα ψυχολογικά οφέλη σ’ όλο το φάσμα της εμπειρίας μας, και ακριβώς επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής, αν και είναι μεστό νοήματος, δεν μπορεί να αποφέρει τέτοιες ψυχολογικές ανταμοιβές, ο εξωτερικός κόσμος, ο απρόσωπος κόσμος, μοιάζει να μας προδίδει, μία μοιάζει φθαρμένος και άδειος.

👥 Ότι η ανθρωπιά ίσως να συνίσταται στο να μην δείχνουμε σε κάποιον τα προβληματικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτόν, ότι η συγκάλυψη αισθημάτων και ο αυτοπεριορισμός ενδεχομένως να είναι ηθικά εκφραστικός – αυτές οι ιδέες, υπό τη σκέπη της αυθεντικότητας, παύουν να έχουν σημασία.

👥 Η δεσπόζουσα πεποίθηση σήμερα είναι ότι η εγγύτητα μεταξύ προσώπων συνιστά ηθικό αγαθό. Η δεσπόζουσα βλέψη σήμερα είναι η ανάπτυξη ατομικής προσωπικότητας διαμέσου εμπειριών εγγύτητας και εγκαρδιότητας με τους άλλους. Ο δεσπόζων μύθος σήμερα είναι ότι τα δεινά της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν στο σύνολό τους ως δεινά προερχόμενα από την απροσωπεία την αποξένωση και την ψυχρότητα. Η σύνοψη σε αυτών των τριών είναι η ιδεολογία της οικειότητας: οι κοινωνικές σχέσεις κάθε είδους είναι πραγματικές αξιόπιστες και αυθεντικές όσο εγγύτερα βρίσκονται στα εσώτερα ψυχολογικά ενδιαφέροντα εκάστου προσώπου. Αυτή η ιδεολογία μεταστοιχειώνει τις πολιτικές κατηγορίες σε ψυχολογικές. Η ιδεολογία της οικειότητας καθορίζει το ανθρωπιστικό πνεύμα μιας κοινωνίας χωρίς θεούς: η εγκαρδιότητα είναι ο θεός μας. Η ιστορία της ακμής και της παρακμής της δημόσιας κουλτούρας θετει, στην καλύτερη περίπτωση, υπο αμφισβήτησε αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα.

👥 Μάζες ανθρώπων ασχολούνται με τις μεμονωμένες βιογραφίες τους και με τα ιδιαίτερα πάθη τους όσο ποτέ άλλοτε’ αυτή η ενασχόληση αποδείχτηκε πως είναι πιο πολύ παγίδα πάρα πολύ απελευθέρωση.

👥 Οι δύο τούτες μορφές τυραννία της οικειότητας, οι δύο τούτες αρνήσεις της πραγματικότητας και της αξίας που έχει η απρόσωπη ζωή, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανανέωση της πόλης, η αποτίναξη των αλυσίδων του τοπικισμού που σφυρηλατήθηκαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και σήμερα έχουν καταστεί πιστεύω, είναι συνάμα η ανανέωση μιας αρχής πολιτικής συμπεριφοράς. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε οι άνθρωποι να διεκδικούν επιθετικά τα συμφέροντά τους στην κοινωνία, τόσο περισσότερο μαθαίνουν να δρουν απρόσωπα. Η πόλη οφείλει να είναι ο δάσκαλος τούτης της δράσης, η αγορά όπου αποκτά νόημα η σύμπραξη με άλλα πρόσωπα, χωρίς τον καταναγκασμό να γνωρίζονται ως πρόσωπα. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι επιπόλαιο όνειρο’ η πόλη χρησίμευσε ως εστία για γνήσια κοινωνική ζωή, για τη σύγκρουση και για το παιγνίδι συμφερόντων, για την εμπειρία του ανθρώπινως δυνατού, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του πολιτισμένου ανθρώπου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η πολιτισμένη δυνατότητα βρίσκεται σήμερα σε λήθαργο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

I heard a good one the other day Ive added to my repetoire..

"The only free cheese is in the mouse trap"

#randomness
#sayings

I heard a good one the other day Ive added to my repetoire..

"The only free cheese is in the mouse trap"

#randomness
#sayings

I heard a good one the other day Ive added to my repetoire..

"The only free cheese is in the mouse trap"

#randomness
#sayings

I heard a good one the other day Ive added to my repetoire..

"The only free cheese is in the mouse trap"

#randomness
#sayings

I heard a good one the other day Ive added to my repetoire..

"The only free cheese is in the mouse trap"

#randomness
#sayings

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνPaul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jacksonο. |

[Thessaloniki, Hellas 2019]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ανθρώπινη Επικοινωνία» των Paul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jackson

✉ …ένα φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο εφόσον το φάσμα της παρατήρησης δεν είναι αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται αυτό το φαινόμενο.

✉ Ο παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς στρέφεται τότε από μία συμπερασματική μελέτη του ανθρώπινου νου στη μελέτη των παρατηρήσιμων εκδηλώσεων αυτής της σχέσης. Το όχημα αυτών των εκδηλώσεων είναι η επικοινωνία.

✉ Το νόημα είναι το βασικό μέλημα της σημασιολογίας. Ενώ λοιπόν είναι απολύτως εφικτό να μεταδοθεί μία σειρά συμβόλων με συντακτική ακρίβεια, αυτά θα παρέμεναν δίχως νόημα, εκτός αν ο πομπός και ο δέκτης είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων για τη σημασία τους. Υπό αυτή την έννοια, όλες οι διαμοιραζόμενες πληροφορίες προϋποθέτουν σημασιολογική σύμβαση. Τέλος η επικοινωνία επηρεάζει τη συμπεριφορά και αυτή είναι η πραγματολογική της υπόσταση. Παρότι επομένως είναι εφικτός ένας ασαφής εννοιολογικός διαχωρισμός των τριών περιοχών, αυτές είναι αλληλοεξαρτώμενες. Οπως επισημαίνει ο George (1962, σ.41), «από πολλές απόψεις είναι ορθό να λέμε ότι η σύνταξη είναι η μαθηματική λογική ότι σημασιολογία είναι η φιλοσοφία ή η φιλοσοφία της επιστήμης και ότι η πραγματολογία είναι η ψυχολογία, αλλά αυτά τα πεδία δεν είναι στην πραγματικότητα εντελώς διαχωρισμένα«.

✉ … γεννήθηκε η ισχυρή έννοια της μεταβλητής: μία έννοια που στον κλασικό Έλληνα μαθηματικό θα είχε φανεί τόσο πλασματική όσο μία ψευδαίσθηση. Διότι, σε αντίθεση με τον αριθμό ο οποίος συμβολίζει ένα αντιληπτό μέγεθος, οι μεταβλητές δεν έχουν δικό τους νόημα. είναι φορείς νοήματος μόνο όταν η μία σχετίζεται άμεσα με την άλλη.

✉ Επομένως, η ουσία των αντιλήψεων μας δεν είναι τα «πράγματα» αλλά οι συναρτήσεις – και οι συναρτήσεις όπως έχουμε δει δεν είναι απομονωμένα μεγέθη, άλλα «σύμβολα που αναπαριστούν μία διασύνδεση … ένα άπειρο πλήθος εφικτών θέσεων όμοιου χαρακτήρα.

✉ Claude Bernard, «η σταθερότητα του εσωτερικού μέσου είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερης ζωής.»

✉ Επηρεαζόμαστε διαρκώς από την επικοινωνία’ όπως ήδη αναφέραμε, ακόμα και η αυτεπίγνωση μας βασίζεται στην επικοινωνία. Αυτό έχει διατυπωθεί εμπεριστατομένα από τον Hora: «Για να κατανοήσει τον εαυτό του ο άνθρωπος χρειάζεται να γίνει κατανοητός από κάποιον άλλο. Για να γίνει κατανοητός από κάποιο άλλο χρειάζεται να κατανοήσει τον άλλο» (1959 σ. 237) Αλλά αν οι γλωσσολογική κατανόηση βασίζεται στους κανόνες της γραμματικής, του συντακτικού, της σημασιολογίας κ.λ.π., ποιοι είναι τότε οι κανόνες για το είδος της κατανόησης που εννοεί ο Hora; Για άλλη μία φορά φαίνεται ότι τους γνωρίζουμε δίχως να γνωρίζουμε ότι τους γνωρίζουμε. Βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία και εν τούτοις είμαστε σχεδόν εντελώς ανίκανοι να επικοινωνήσουμε σχετικά με την επικοινωνία.

✉ Το ίδιο είδος της συλλογιστικής εφαρμόζεται σε αυτή την άκαρπη διαμάχη: είναι παθολογική η επικοινωνία μιας δεδομένης οικογένειας επειδή ένα μέλος της είναι ψυχωτικό, ή είναι ψυχωτικό ένα μέλος επειδή η επικοινωνία είναι παθολογική;

✉ Τώρα, αν αποδεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μία κατάσταση αλληλεπίδρασης έχει αξία μηνύματος, δηλαδή είναι επικοινωνία, έπεται ότι όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν μπορεί να μην επικοινωνεί.

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνο.

✉  «Στην ανθρώπινη κοινωνία», γράφει ο Martin Buber:
σε όλα τα επίπεδά της, τα πρόσωπα επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο με πρακτικό τρόπο, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, ως προς τις προσωπικές τους αρετές και ικανότητες, και μία κοινωνία μπορεί να οριστεί ως ανθρώπινη στο μέτρο κατά το οποίο τα μέλη της επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο. Η βάση της ζωής του ανθρώπου με τον άνθρωπο είναι διττή, και ωστόσο αδιαίρετη -είναι η επιθυμία κάθε ανθρώπου να επιβεβαιώνεται ως αυτό που είναι, ακόμα και ως αυτό που μπορεί να γίνει, από τους ανθρωπους’ και, συγχρόνως, η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να επιβεβαιώνει τους συνανθρώπους του με αυτό τον τρόπο. Το γεγονός ότι αυτή η ιδιότητα παραμένει σε τέτοια έκταση ακαλλιέργητη συνιστά την πραγματική αδυναμία και τον προβληματικό χαρακτήρα της ανθρώπινης φυλής: η πραγματική ανθρωπιά υπάρχει μόνο εκεί όπου ξεδιπλώνεται αυτή η ικανότητα (1957 σ. 101- 2).

✉ …ένα πρόσωπο που ενεργεί με βάση τον συλογισμό «κανείς δεν με συμπαθεί» θα συμπεριφέρεται με δύσπιστο, αμυντικό ή επιθετικό τρόπο, στον οποίο οι άλλοι πιθανώς θα αντιδράσουν δίχως κατανόηση, επιβεβαιώνοντας έτσι τον αρχικό του συλλογισμό.

✉ Μία εντελώς διαφορετική κατάσταση προκύπτει αν η γραμματέας δεν παραμένει εντός του πλαισίου που όρισε η εντολή, αλλά τη σχολιάσει’ με άλλα λόγια, αν δεν αντιδράσει στο περιεχόμενο της διαταγής του αφεντικού, αλλά επικοινωνήσει σχετικά με την επικοινωνία του. Με αυτό τον τρόπο βγαίνει από το πλαίσιο που εκείνος έχει δημιουργήσει και δεν παγιδεύεται στο δίλημμα. Αυτό συνήθως δεν είναι εύκολο.

✉ Εκεί όπου το παράδοξο μολύνει την ανθρώπινες σχέσεις εμφανίζεται ασθένεια.

✉ Η συντριπτική πλειονότητα των αποφάσεων βασίζεται στην εμπιστοσύνη, όποιου είδους και αν είναι αυτή. Άρα η εμπιστοσύνη συνδέεται πάντοτε με τα μελλοντικά αποτελέσματα και, πιο συγκεκριμένα με την προβλεψιμότητά τους.

✉ «Δεν είναι τα πράγματα καθεαυτά που ταράσσουν τους ανθρώπους, αλλά οι γνώμες των ανθρώπων για τα πράγματα. Επίκτητος (1ος αι. μ.Χ.)

✉ Η απουσία νοήματος είναι η φρίκη της υπαρξιακής Ανυπαρξίας. Αυτή είναι η υποκειμενική κατάσταση στην οποία η πραγματικότητα έχει απομακρυνθεί ή εξαφανιστεί εντελώς και μαζί με αυτήν κάθε επίγνωση του εαυτού και των άλλων. Για τον Gabriel Marcel: «Η ζωή είναι ένας αγώνας εναντίον της Ανυπαρξίας». Και πάνω από εκατό χρόνια πριν ο Kierkegaard είχε γράψει: «Θέλω να πάω σ’ ένα φρενοκομείο για να δω αν η άβυσσος της τρέλας μπορεί να μου δώσει τη λύση στο γρίφο της ζωής».

✉ Εντός αυτού του ορίου μπορούν να διατυπωθούν και να απαντηθούν ερωτήσεις: «Αν μια ερώτηση μπορεί να τεθεί, τότε μπορεί επίσης να απαντηθεί»(σ.187) αλλά η λύση στο αίνιγμα της ζωής μέσα στον χώρο και τον χρόνο βρίσκεται εκτός του χώρου και του χρόνου (σ. 185) Διότι, όπως θα πρέπει πλέον να είναι περισσότερο από σαφές, τίποτα εντός ενός πλαισίου δεν μπορεί να δηλώσει, ή έστω να ρωτήσει κάτι περί αυτού του πλαισίου. Επομένως η λύση δεν έγκειται στο να βρούμε μία απάντηση στο αίνιγμα της ύπαρξης, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει αίνιγμα. Αυτή είναι η ουσία των εξαίσιων καταπληκτικών προτάσεων του Tractatus, που θυμίζουν λιγάκι το βουδιστικό Ζεν:
Για μία ερώτηση που δεν μπορεί να διατυπωθεί, η απάντηση επίσης δεν μπορεί να διατυπωθεί. Το αίνιγμα δεν υπάρχει…
Πιστεύουμε ότι ακόμα και αν όλα τα πιθανά επιστημονικά ερωτήματα απαντηθούν, τα προβλήματα της ζωής δεν έχουν θιγεί ούτε στο ελάχιστο. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει απομείνει καμία ερώτηση και αυτό ακριβώς είναι η απάντηση.
Η λύση του προβλήματος της ζωής έγκειται στην εξαφάνιση αυτού του προβλήματος. (Άραγε αυτό δεν εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι, στους οποίους η έννοια της ζωής κατέστη σαφής, ύστερα από παρατεταμένη περίοδο αμφιβολίας, δεν μπορούν κατόπιν να πουν σε τι συνίσταται αυτή η έννοια;) Υπάρχει πράγματι το ανέκφραστο. Αυτό επεξηγεί τον εαυτό του’ είναι μυστικιστικό…
Για ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς πρέπει να σιωπά (σ.180 7-9).

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνPaul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jacksonο. |

[Thessaloniki, Hellas 2019]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ανθρώπινη Επικοινωνία» των Paul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jackson

✉ …ένα φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο εφόσον το φάσμα της παρατήρησης δεν είναι αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται αυτό το φαινόμενο.

✉ Ο παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς στρέφεται τότε από μία συμπερασματική μελέτη του ανθρώπινου νου στη μελέτη των παρατηρήσιμων εκδηλώσεων αυτής της σχέσης. Το όχημα αυτών των εκδηλώσεων είναι η επικοινωνία.

✉ Το νόημα είναι το βασικό μέλημα της σημασιολογίας. Ενώ λοιπόν είναι απολύτως εφικτό να μεταδοθεί μία σειρά συμβόλων με συντακτική ακρίβεια, αυτά θα παρέμεναν δίχως νόημα, εκτός αν ο πομπός και ο δέκτης είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων για τη σημασία τους. Υπό αυτή την έννοια, όλες οι διαμοιραζόμενες πληροφορίες προϋποθέτουν σημασιολογική σύμβαση. Τέλος η επικοινωνία επηρεάζει τη συμπεριφορά και αυτή είναι η πραγματολογική της υπόσταση. Παρότι επομένως είναι εφικτός ένας ασαφής εννοιολογικός διαχωρισμός των τριών περιοχών, αυτές είναι αλληλοεξαρτώμενες. Οπως επισημαίνει ο George (1962, σ.41), «από πολλές απόψεις είναι ορθό να λέμε ότι η σύνταξη είναι η μαθηματική λογική ότι σημασιολογία είναι η φιλοσοφία ή η φιλοσοφία της επιστήμης και ότι η πραγματολογία είναι η ψυχολογία, αλλά αυτά τα πεδία δεν είναι στην πραγματικότητα εντελώς διαχωρισμένα«.

✉ … γεννήθηκε η ισχυρή έννοια της μεταβλητής: μία έννοια που στον κλασικό Έλληνα μαθηματικό θα είχε φανεί τόσο πλασματική όσο μία ψευδαίσθηση. Διότι, σε αντίθεση με τον αριθμό ο οποίος συμβολίζει ένα αντιληπτό μέγεθος, οι μεταβλητές δεν έχουν δικό τους νόημα. είναι φορείς νοήματος μόνο όταν η μία σχετίζεται άμεσα με την άλλη.

✉ Επομένως, η ουσία των αντιλήψεων μας δεν είναι τα «πράγματα» αλλά οι συναρτήσεις – και οι συναρτήσεις όπως έχουμε δει δεν είναι απομονωμένα μεγέθη, άλλα «σύμβολα που αναπαριστούν μία διασύνδεση … ένα άπειρο πλήθος εφικτών θέσεων όμοιου χαρακτήρα.

✉ Claude Bernard, «η σταθερότητα του εσωτερικού μέσου είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερης ζωής.»

✉ Επηρεαζόμαστε διαρκώς από την επικοινωνία’ όπως ήδη αναφέραμε, ακόμα και η αυτεπίγνωση μας βασίζεται στην επικοινωνία. Αυτό έχει διατυπωθεί εμπεριστατομένα από τον Hora: «Για να κατανοήσει τον εαυτό του ο άνθρωπος χρειάζεται να γίνει κατανοητός από κάποιον άλλο. Για να γίνει κατανοητός από κάποιο άλλο χρειάζεται να κατανοήσει τον άλλο» (1959 σ. 237) Αλλά αν οι γλωσσολογική κατανόηση βασίζεται στους κανόνες της γραμματικής, του συντακτικού, της σημασιολογίας κ.λ.π., ποιοι είναι τότε οι κανόνες για το είδος της κατανόησης που εννοεί ο Hora; Για άλλη μία φορά φαίνεται ότι τους γνωρίζουμε δίχως να γνωρίζουμε ότι τους γνωρίζουμε. Βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία και εν τούτοις είμαστε σχεδόν εντελώς ανίκανοι να επικοινωνήσουμε σχετικά με την επικοινωνία.

✉ Το ίδιο είδος της συλλογιστικής εφαρμόζεται σε αυτή την άκαρπη διαμάχη: είναι παθολογική η επικοινωνία μιας δεδομένης οικογένειας επειδή ένα μέλος της είναι ψυχωτικό, ή είναι ψυχωτικό ένα μέλος επειδή η επικοινωνία είναι παθολογική;

✉ Τώρα, αν αποδεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μία κατάσταση αλληλεπίδρασης έχει αξία μηνύματος, δηλαδή είναι επικοινωνία, έπεται ότι όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν μπορεί να μην επικοινωνεί.

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνο.

✉  «Στην ανθρώπινη κοινωνία», γράφει ο Martin Buber:
σε όλα τα επίπεδά της, τα πρόσωπα επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο με πρακτικό τρόπο, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, ως προς τις προσωπικές τους αρετές και ικανότητες, και μία κοινωνία μπορεί να οριστεί ως ανθρώπινη στο μέτρο κατά το οποίο τα μέλη της επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο. Η βάση της ζωής του ανθρώπου με τον άνθρωπο είναι διττή, και ωστόσο αδιαίρετη -είναι η επιθυμία κάθε ανθρώπου να επιβεβαιώνεται ως αυτό που είναι, ακόμα και ως αυτό που μπορεί να γίνει, από τους ανθρωπους’ και, συγχρόνως, η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να επιβεβαιώνει τους συνανθρώπους του με αυτό τον τρόπο. Το γεγονός ότι αυτή η ιδιότητα παραμένει σε τέτοια έκταση ακαλλιέργητη συνιστά την πραγματική αδυναμία και τον προβληματικό χαρακτήρα της ανθρώπινης φυλής: η πραγματική ανθρωπιά υπάρχει μόνο εκεί όπου ξεδιπλώνεται αυτή η ικανότητα (1957 σ. 101- 2).

✉ …ένα πρόσωπο που ενεργεί με βάση τον συλογισμό «κανείς δεν με συμπαθεί» θα συμπεριφέρεται με δύσπιστο, αμυντικό ή επιθετικό τρόπο, στον οποίο οι άλλοι πιθανώς θα αντιδράσουν δίχως κατανόηση, επιβεβαιώνοντας έτσι τον αρχικό του συλλογισμό.

✉ Μία εντελώς διαφορετική κατάσταση προκύπτει αν η γραμματέας δεν παραμένει εντός του πλαισίου που όρισε η εντολή, αλλά τη σχολιάσει’ με άλλα λόγια, αν δεν αντιδράσει στο περιεχόμενο της διαταγής του αφεντικού, αλλά επικοινωνήσει σχετικά με την επικοινωνία του. Με αυτό τον τρόπο βγαίνει από το πλαίσιο που εκείνος έχει δημιουργήσει και δεν παγιδεύεται στο δίλημμα. Αυτό συνήθως δεν είναι εύκολο.

✉ Εκεί όπου το παράδοξο μολύνει την ανθρώπινες σχέσεις εμφανίζεται ασθένεια.

✉ Η συντριπτική πλειονότητα των αποφάσεων βασίζεται στην εμπιστοσύνη, όποιου είδους και αν είναι αυτή. Άρα η εμπιστοσύνη συνδέεται πάντοτε με τα μελλοντικά αποτελέσματα και, πιο συγκεκριμένα με την προβλεψιμότητά τους.

✉ «Δεν είναι τα πράγματα καθεαυτά που ταράσσουν τους ανθρώπους, αλλά οι γνώμες των ανθρώπων για τα πράγματα. Επίκτητος (1ος αι. μ.Χ.)

✉ Η απουσία νοήματος είναι η φρίκη της υπαρξιακής Ανυπαρξίας. Αυτή είναι η υποκειμενική κατάσταση στην οποία η πραγματικότητα έχει απομακρυνθεί ή εξαφανιστεί εντελώς και μαζί με αυτήν κάθε επίγνωση του εαυτού και των άλλων. Για τον Gabriel Marcel: «Η ζωή είναι ένας αγώνας εναντίον της Ανυπαρξίας». Και πάνω από εκατό χρόνια πριν ο Kierkegaard είχε γράψει: «Θέλω να πάω σ’ ένα φρενοκομείο για να δω αν η άβυσσος της τρέλας μπορεί να μου δώσει τη λύση στο γρίφο της ζωής».

✉ Εντός αυτού του ορίου μπορούν να διατυπωθούν και να απαντηθούν ερωτήσεις: «Αν μια ερώτηση μπορεί να τεθεί, τότε μπορεί επίσης να απαντηθεί»(σ.187) αλλά η λύση στο αίνιγμα της ζωής μέσα στον χώρο και τον χρόνο βρίσκεται εκτός του χώρου και του χρόνου (σ. 185) Διότι, όπως θα πρέπει πλέον να είναι περισσότερο από σαφές, τίποτα εντός ενός πλαισίου δεν μπορεί να δηλώσει, ή έστω να ρωτήσει κάτι περί αυτού του πλαισίου. Επομένως η λύση δεν έγκειται στο να βρούμε μία απάντηση στο αίνιγμα της ύπαρξης, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει αίνιγμα. Αυτή είναι η ουσία των εξαίσιων καταπληκτικών προτάσεων του Tractatus, που θυμίζουν λιγάκι το βουδιστικό Ζεν:
Για μία ερώτηση που δεν μπορεί να διατυπωθεί, η απάντηση επίσης δεν μπορεί να διατυπωθεί. Το αίνιγμα δεν υπάρχει…
Πιστεύουμε ότι ακόμα και αν όλα τα πιθανά επιστημονικά ερωτήματα απαντηθούν, τα προβλήματα της ζωής δεν έχουν θιγεί ούτε στο ελάχιστο. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει απομείνει καμία ερώτηση και αυτό ακριβώς είναι η απάντηση.
Η λύση του προβλήματος της ζωής έγκειται στην εξαφάνιση αυτού του προβλήματος. (Άραγε αυτό δεν εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι, στους οποίους η έννοια της ζωής κατέστη σαφής, ύστερα από παρατεταμένη περίοδο αμφιβολίας, δεν μπορούν κατόπιν να πουν σε τι συνίσταται αυτή η έννοια;) Υπάρχει πράγματι το ανέκφραστο. Αυτό επεξηγεί τον εαυτό του’ είναι μυστικιστικό…
Για ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς πρέπει να σιωπά (σ.180 7-9).

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνPaul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jacksonο. |

[Thessaloniki, Hellas 2019]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ανθρώπινη Επικοινωνία» των Paul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jackson

✉ …ένα φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο εφόσον το φάσμα της παρατήρησης δεν είναι αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται αυτό το φαινόμενο.

✉ Ο παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς στρέφεται τότε από μία συμπερασματική μελέτη του ανθρώπινου νου στη μελέτη των παρατηρήσιμων εκδηλώσεων αυτής της σχέσης. Το όχημα αυτών των εκδηλώσεων είναι η επικοινωνία.

✉ Το νόημα είναι το βασικό μέλημα της σημασιολογίας. Ενώ λοιπόν είναι απολύτως εφικτό να μεταδοθεί μία σειρά συμβόλων με συντακτική ακρίβεια, αυτά θα παρέμεναν δίχως νόημα, εκτός αν ο πομπός και ο δέκτης είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων για τη σημασία τους. Υπό αυτή την έννοια, όλες οι διαμοιραζόμενες πληροφορίες προϋποθέτουν σημασιολογική σύμβαση. Τέλος η επικοινωνία επηρεάζει τη συμπεριφορά και αυτή είναι η πραγματολογική της υπόσταση. Παρότι επομένως είναι εφικτός ένας ασαφής εννοιολογικός διαχωρισμός των τριών περιοχών, αυτές είναι αλληλοεξαρτώμενες. Οπως επισημαίνει ο George (1962, σ.41), «από πολλές απόψεις είναι ορθό να λέμε ότι η σύνταξη είναι η μαθηματική λογική ότι σημασιολογία είναι η φιλοσοφία ή η φιλοσοφία της επιστήμης και ότι η πραγματολογία είναι η ψυχολογία, αλλά αυτά τα πεδία δεν είναι στην πραγματικότητα εντελώς διαχωρισμένα«.

✉ … γεννήθηκε η ισχυρή έννοια της μεταβλητής: μία έννοια που στον κλασικό Έλληνα μαθηματικό θα είχε φανεί τόσο πλασματική όσο μία ψευδαίσθηση. Διότι, σε αντίθεση με τον αριθμό ο οποίος συμβολίζει ένα αντιληπτό μέγεθος, οι μεταβλητές δεν έχουν δικό τους νόημα. είναι φορείς νοήματος μόνο όταν η μία σχετίζεται άμεσα με την άλλη.

✉ Επομένως, η ουσία των αντιλήψεων μας δεν είναι τα «πράγματα» αλλά οι συναρτήσεις – και οι συναρτήσεις όπως έχουμε δει δεν είναι απομονωμένα μεγέθη, άλλα «σύμβολα που αναπαριστούν μία διασύνδεση … ένα άπειρο πλήθος εφικτών θέσεων όμοιου χαρακτήρα.

✉ Claude Bernard, «η σταθερότητα του εσωτερικού μέσου είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερης ζωής.»

✉ Επηρεαζόμαστε διαρκώς από την επικοινωνία’ όπως ήδη αναφέραμε, ακόμα και η αυτεπίγνωση μας βασίζεται στην επικοινωνία. Αυτό έχει διατυπωθεί εμπεριστατομένα από τον Hora: «Για να κατανοήσει τον εαυτό του ο άνθρωπος χρειάζεται να γίνει κατανοητός από κάποιον άλλο. Για να γίνει κατανοητός από κάποιο άλλο χρειάζεται να κατανοήσει τον άλλο» (1959 σ. 237) Αλλά αν οι γλωσσολογική κατανόηση βασίζεται στους κανόνες της γραμματικής, του συντακτικού, της σημασιολογίας κ.λ.π., ποιοι είναι τότε οι κανόνες για το είδος της κατανόησης που εννοεί ο Hora; Για άλλη μία φορά φαίνεται ότι τους γνωρίζουμε δίχως να γνωρίζουμε ότι τους γνωρίζουμε. Βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία και εν τούτοις είμαστε σχεδόν εντελώς ανίκανοι να επικοινωνήσουμε σχετικά με την επικοινωνία.

✉ Το ίδιο είδος της συλλογιστικής εφαρμόζεται σε αυτή την άκαρπη διαμάχη: είναι παθολογική η επικοινωνία μιας δεδομένης οικογένειας επειδή ένα μέλος της είναι ψυχωτικό, ή είναι ψυχωτικό ένα μέλος επειδή η επικοινωνία είναι παθολογική;

✉ Τώρα, αν αποδεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μία κατάσταση αλληλεπίδρασης έχει αξία μηνύματος, δηλαδή είναι επικοινωνία, έπεται ότι όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν μπορεί να μην επικοινωνεί.

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνο.

✉  «Στην ανθρώπινη κοινωνία», γράφει ο Martin Buber:
σε όλα τα επίπεδά της, τα πρόσωπα επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο με πρακτικό τρόπο, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, ως προς τις προσωπικές τους αρετές και ικανότητες, και μία κοινωνία μπορεί να οριστεί ως ανθρώπινη στο μέτρο κατά το οποίο τα μέλη της επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο. Η βάση της ζωής του ανθρώπου με τον άνθρωπο είναι διττή, και ωστόσο αδιαίρετη -είναι η επιθυμία κάθε ανθρώπου να επιβεβαιώνεται ως αυτό που είναι, ακόμα και ως αυτό που μπορεί να γίνει, από τους ανθρωπους’ και, συγχρόνως, η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να επιβεβαιώνει τους συνανθρώπους του με αυτό τον τρόπο. Το γεγονός ότι αυτή η ιδιότητα παραμένει σε τέτοια έκταση ακαλλιέργητη συνιστά την πραγματική αδυναμία και τον προβληματικό χαρακτήρα της ανθρώπινης φυλής: η πραγματική ανθρωπιά υπάρχει μόνο εκεί όπου ξεδιπλώνεται αυτή η ικανότητα (1957 σ. 101- 2).

✉ …ένα πρόσωπο που ενεργεί με βάση τον συλογισμό «κανείς δεν με συμπαθεί» θα συμπεριφέρεται με δύσπιστο, αμυντικό ή επιθετικό τρόπο, στον οποίο οι άλλοι πιθανώς θα αντιδράσουν δίχως κατανόηση, επιβεβαιώνοντας έτσι τον αρχικό του συλλογισμό.

✉ Μία εντελώς διαφορετική κατάσταση προκύπτει αν η γραμματέας δεν παραμένει εντός του πλαισίου που όρισε η εντολή, αλλά τη σχολιάσει’ με άλλα λόγια, αν δεν αντιδράσει στο περιεχόμενο της διαταγής του αφεντικού, αλλά επικοινωνήσει σχετικά με την επικοινωνία του. Με αυτό τον τρόπο βγαίνει από το πλαίσιο που εκείνος έχει δημιουργήσει και δεν παγιδεύεται στο δίλημμα. Αυτό συνήθως δεν είναι εύκολο.

✉ Εκεί όπου το παράδοξο μολύνει την ανθρώπινες σχέσεις εμφανίζεται ασθένεια.

✉ Η συντριπτική πλειονότητα των αποφάσεων βασίζεται στην εμπιστοσύνη, όποιου είδους και αν είναι αυτή. Άρα η εμπιστοσύνη συνδέεται πάντοτε με τα μελλοντικά αποτελέσματα και, πιο συγκεκριμένα με την προβλεψιμότητά τους.

✉ «Δεν είναι τα πράγματα καθεαυτά που ταράσσουν τους ανθρώπους, αλλά οι γνώμες των ανθρώπων για τα πράγματα. Επίκτητος (1ος αι. μ.Χ.)

✉ Η απουσία νοήματος είναι η φρίκη της υπαρξιακής Ανυπαρξίας. Αυτή είναι η υποκειμενική κατάσταση στην οποία η πραγματικότητα έχει απομακρυνθεί ή εξαφανιστεί εντελώς και μαζί με αυτήν κάθε επίγνωση του εαυτού και των άλλων. Για τον Gabriel Marcel: «Η ζωή είναι ένας αγώνας εναντίον της Ανυπαρξίας». Και πάνω από εκατό χρόνια πριν ο Kierkegaard είχε γράψει: «Θέλω να πάω σ’ ένα φρενοκομείο για να δω αν η άβυσσος της τρέλας μπορεί να μου δώσει τη λύση στο γρίφο της ζωής».

✉ Εντός αυτού του ορίου μπορούν να διατυπωθούν και να απαντηθούν ερωτήσεις: «Αν μια ερώτηση μπορεί να τεθεί, τότε μπορεί επίσης να απαντηθεί»(σ.187) αλλά η λύση στο αίνιγμα της ζωής μέσα στον χώρο και τον χρόνο βρίσκεται εκτός του χώρου και του χρόνου (σ. 185) Διότι, όπως θα πρέπει πλέον να είναι περισσότερο από σαφές, τίποτα εντός ενός πλαισίου δεν μπορεί να δηλώσει, ή έστω να ρωτήσει κάτι περί αυτού του πλαισίου. Επομένως η λύση δεν έγκειται στο να βρούμε μία απάντηση στο αίνιγμα της ύπαρξης, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει αίνιγμα. Αυτή είναι η ουσία των εξαίσιων καταπληκτικών προτάσεων του Tractatus, που θυμίζουν λιγάκι το βουδιστικό Ζεν:
Για μία ερώτηση που δεν μπορεί να διατυπωθεί, η απάντηση επίσης δεν μπορεί να διατυπωθεί. Το αίνιγμα δεν υπάρχει…
Πιστεύουμε ότι ακόμα και αν όλα τα πιθανά επιστημονικά ερωτήματα απαντηθούν, τα προβλήματα της ζωής δεν έχουν θιγεί ούτε στο ελάχιστο. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει απομείνει καμία ερώτηση και αυτό ακριβώς είναι η απάντηση.
Η λύση του προβλήματος της ζωής έγκειται στην εξαφάνιση αυτού του προβλήματος. (Άραγε αυτό δεν εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι, στους οποίους η έννοια της ζωής κατέστη σαφής, ύστερα από παρατεταμένη περίοδο αμφιβολίας, δεν μπορούν κατόπιν να πουν σε τι συνίσταται αυτή η έννοια;) Υπάρχει πράγματι το ανέκφραστο. Αυτό επεξηγεί τον εαυτό του’ είναι μυστικιστικό…
Για ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς πρέπει να σιωπά (σ.180 7-9).

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνPaul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jacksonο. |

[Thessaloniki, Hellas 2019]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ανθρώπινη Επικοινωνία» των Paul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jackson

✉ …ένα φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο εφόσον το φάσμα της παρατήρησης δεν είναι αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται αυτό το φαινόμενο.

✉ Ο παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς στρέφεται τότε από μία συμπερασματική μελέτη του ανθρώπινου νου στη μελέτη των παρατηρήσιμων εκδηλώσεων αυτής της σχέσης. Το όχημα αυτών των εκδηλώσεων είναι η επικοινωνία.

✉ Το νόημα είναι το βασικό μέλημα της σημασιολογίας. Ενώ λοιπόν είναι απολύτως εφικτό να μεταδοθεί μία σειρά συμβόλων με συντακτική ακρίβεια, αυτά θα παρέμεναν δίχως νόημα, εκτός αν ο πομπός και ο δέκτης είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων για τη σημασία τους. Υπό αυτή την έννοια, όλες οι διαμοιραζόμενες πληροφορίες προϋποθέτουν σημασιολογική σύμβαση. Τέλος η επικοινωνία επηρεάζει τη συμπεριφορά και αυτή είναι η πραγματολογική της υπόσταση. Παρότι επομένως είναι εφικτός ένας ασαφής εννοιολογικός διαχωρισμός των τριών περιοχών, αυτές είναι αλληλοεξαρτώμενες. Οπως επισημαίνει ο George (1962, σ.41), «από πολλές απόψεις είναι ορθό να λέμε ότι η σύνταξη είναι η μαθηματική λογική ότι σημασιολογία είναι η φιλοσοφία ή η φιλοσοφία της επιστήμης και ότι η πραγματολογία είναι η ψυχολογία, αλλά αυτά τα πεδία δεν είναι στην πραγματικότητα εντελώς διαχωρισμένα«.

✉ … γεννήθηκε η ισχυρή έννοια της μεταβλητής: μία έννοια που στον κλασικό Έλληνα μαθηματικό θα είχε φανεί τόσο πλασματική όσο μία ψευδαίσθηση. Διότι, σε αντίθεση με τον αριθμό ο οποίος συμβολίζει ένα αντιληπτό μέγεθος, οι μεταβλητές δεν έχουν δικό τους νόημα. είναι φορείς νοήματος μόνο όταν η μία σχετίζεται άμεσα με την άλλη.

✉ Επομένως, η ουσία των αντιλήψεων μας δεν είναι τα «πράγματα» αλλά οι συναρτήσεις – και οι συναρτήσεις όπως έχουμε δει δεν είναι απομονωμένα μεγέθη, άλλα «σύμβολα που αναπαριστούν μία διασύνδεση … ένα άπειρο πλήθος εφικτών θέσεων όμοιου χαρακτήρα.

✉ Claude Bernard, «η σταθερότητα του εσωτερικού μέσου είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερης ζωής.»

✉ Επηρεαζόμαστε διαρκώς από την επικοινωνία’ όπως ήδη αναφέραμε, ακόμα και η αυτεπίγνωση μας βασίζεται στην επικοινωνία. Αυτό έχει διατυπωθεί εμπεριστατομένα από τον Hora: «Για να κατανοήσει τον εαυτό του ο άνθρωπος χρειάζεται να γίνει κατανοητός από κάποιον άλλο. Για να γίνει κατανοητός από κάποιο άλλο χρειάζεται να κατανοήσει τον άλλο» (1959 σ. 237) Αλλά αν οι γλωσσολογική κατανόηση βασίζεται στους κανόνες της γραμματικής, του συντακτικού, της σημασιολογίας κ.λ.π., ποιοι είναι τότε οι κανόνες για το είδος της κατανόησης που εννοεί ο Hora; Για άλλη μία φορά φαίνεται ότι τους γνωρίζουμε δίχως να γνωρίζουμε ότι τους γνωρίζουμε. Βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία και εν τούτοις είμαστε σχεδόν εντελώς ανίκανοι να επικοινωνήσουμε σχετικά με την επικοινωνία.

✉ Το ίδιο είδος της συλλογιστικής εφαρμόζεται σε αυτή την άκαρπη διαμάχη: είναι παθολογική η επικοινωνία μιας δεδομένης οικογένειας επειδή ένα μέλος της είναι ψυχωτικό, ή είναι ψυχωτικό ένα μέλος επειδή η επικοινωνία είναι παθολογική;

✉ Τώρα, αν αποδεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μία κατάσταση αλληλεπίδρασης έχει αξία μηνύματος, δηλαδή είναι επικοινωνία, έπεται ότι όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν μπορεί να μην επικοινωνεί.

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνο.

✉  «Στην ανθρώπινη κοινωνία», γράφει ο Martin Buber:
σε όλα τα επίπεδά της, τα πρόσωπα επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο με πρακτικό τρόπο, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, ως προς τις προσωπικές τους αρετές και ικανότητες, και μία κοινωνία μπορεί να οριστεί ως ανθρώπινη στο μέτρο κατά το οποίο τα μέλη της επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο. Η βάση της ζωής του ανθρώπου με τον άνθρωπο είναι διττή, και ωστόσο αδιαίρετη -είναι η επιθυμία κάθε ανθρώπου να επιβεβαιώνεται ως αυτό που είναι, ακόμα και ως αυτό που μπορεί να γίνει, από τους ανθρωπους’ και, συγχρόνως, η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να επιβεβαιώνει τους συνανθρώπους του με αυτό τον τρόπο. Το γεγονός ότι αυτή η ιδιότητα παραμένει σε τέτοια έκταση ακαλλιέργητη συνιστά την πραγματική αδυναμία και τον προβληματικό χαρακτήρα της ανθρώπινης φυλής: η πραγματική ανθρωπιά υπάρχει μόνο εκεί όπου ξεδιπλώνεται αυτή η ικανότητα (1957 σ. 101- 2).

✉ …ένα πρόσωπο που ενεργεί με βάση τον συλογισμό «κανείς δεν με συμπαθεί» θα συμπεριφέρεται με δύσπιστο, αμυντικό ή επιθετικό τρόπο, στον οποίο οι άλλοι πιθανώς θα αντιδράσουν δίχως κατανόηση, επιβεβαιώνοντας έτσι τον αρχικό του συλλογισμό.

✉ Μία εντελώς διαφορετική κατάσταση προκύπτει αν η γραμματέας δεν παραμένει εντός του πλαισίου που όρισε η εντολή, αλλά τη σχολιάσει’ με άλλα λόγια, αν δεν αντιδράσει στο περιεχόμενο της διαταγής του αφεντικού, αλλά επικοινωνήσει σχετικά με την επικοινωνία του. Με αυτό τον τρόπο βγαίνει από το πλαίσιο που εκείνος έχει δημιουργήσει και δεν παγιδεύεται στο δίλημμα. Αυτό συνήθως δεν είναι εύκολο.

✉ Εκεί όπου το παράδοξο μολύνει την ανθρώπινες σχέσεις εμφανίζεται ασθένεια.

✉ Η συντριπτική πλειονότητα των αποφάσεων βασίζεται στην εμπιστοσύνη, όποιου είδους και αν είναι αυτή. Άρα η εμπιστοσύνη συνδέεται πάντοτε με τα μελλοντικά αποτελέσματα και, πιο συγκεκριμένα με την προβλεψιμότητά τους.

✉ «Δεν είναι τα πράγματα καθεαυτά που ταράσσουν τους ανθρώπους, αλλά οι γνώμες των ανθρώπων για τα πράγματα. Επίκτητος (1ος αι. μ.Χ.)

✉ Η απουσία νοήματος είναι η φρίκη της υπαρξιακής Ανυπαρξίας. Αυτή είναι η υποκειμενική κατάσταση στην οποία η πραγματικότητα έχει απομακρυνθεί ή εξαφανιστεί εντελώς και μαζί με αυτήν κάθε επίγνωση του εαυτού και των άλλων. Για τον Gabriel Marcel: «Η ζωή είναι ένας αγώνας εναντίον της Ανυπαρξίας». Και πάνω από εκατό χρόνια πριν ο Kierkegaard είχε γράψει: «Θέλω να πάω σ’ ένα φρενοκομείο για να δω αν η άβυσσος της τρέλας μπορεί να μου δώσει τη λύση στο γρίφο της ζωής».

✉ Εντός αυτού του ορίου μπορούν να διατυπωθούν και να απαντηθούν ερωτήσεις: «Αν μια ερώτηση μπορεί να τεθεί, τότε μπορεί επίσης να απαντηθεί»(σ.187) αλλά η λύση στο αίνιγμα της ζωής μέσα στον χώρο και τον χρόνο βρίσκεται εκτός του χώρου και του χρόνου (σ. 185) Διότι, όπως θα πρέπει πλέον να είναι περισσότερο από σαφές, τίποτα εντός ενός πλαισίου δεν μπορεί να δηλώσει, ή έστω να ρωτήσει κάτι περί αυτού του πλαισίου. Επομένως η λύση δεν έγκειται στο να βρούμε μία απάντηση στο αίνιγμα της ύπαρξης, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει αίνιγμα. Αυτή είναι η ουσία των εξαίσιων καταπληκτικών προτάσεων του Tractatus, που θυμίζουν λιγάκι το βουδιστικό Ζεν:
Για μία ερώτηση που δεν μπορεί να διατυπωθεί, η απάντηση επίσης δεν μπορεί να διατυπωθεί. Το αίνιγμα δεν υπάρχει…
Πιστεύουμε ότι ακόμα και αν όλα τα πιθανά επιστημονικά ερωτήματα απαντηθούν, τα προβλήματα της ζωής δεν έχουν θιγεί ούτε στο ελάχιστο. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει απομείνει καμία ερώτηση και αυτό ακριβώς είναι η απάντηση.
Η λύση του προβλήματος της ζωής έγκειται στην εξαφάνιση αυτού του προβλήματος. (Άραγε αυτό δεν εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι, στους οποίους η έννοια της ζωής κατέστη σαφής, ύστερα από παρατεταμένη περίοδο αμφιβολίας, δεν μπορούν κατόπιν να πουν σε τι συνίσταται αυτή η έννοια;) Υπάρχει πράγματι το ανέκφραστο. Αυτό επεξηγεί τον εαυτό του’ είναι μυστικιστικό…
Για ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς πρέπει να σιωπά (σ.180 7-9).

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνPaul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jacksonο. |

[Thessaloniki, Hellas 2019]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ανθρώπινη Επικοινωνία» των Paul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jackson

✉ …ένα φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο εφόσον το φάσμα της παρατήρησης δεν είναι αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται αυτό το φαινόμενο.

✉ Ο παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς στρέφεται τότε από μία συμπερασματική μελέτη του ανθρώπινου νου στη μελέτη των παρατηρήσιμων εκδηλώσεων αυτής της σχέσης. Το όχημα αυτών των εκδηλώσεων είναι η επικοινωνία.

✉ Το νόημα είναι το βασικό μέλημα της σημασιολογίας. Ενώ λοιπόν είναι απολύτως εφικτό να μεταδοθεί μία σειρά συμβόλων με συντακτική ακρίβεια, αυτά θα παρέμεναν δίχως νόημα, εκτός αν ο πομπός και ο δέκτης είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων για τη σημασία τους. Υπό αυτή την έννοια, όλες οι διαμοιραζόμενες πληροφορίες προϋποθέτουν σημασιολογική σύμβαση. Τέλος η επικοινωνία επηρεάζει τη συμπεριφορά και αυτή είναι η πραγματολογική της υπόσταση. Παρότι επομένως είναι εφικτός ένας ασαφής εννοιολογικός διαχωρισμός των τριών περιοχών, αυτές είναι αλληλοεξαρτώμενες. Οπως επισημαίνει ο George (1962, σ.41), «από πολλές απόψεις είναι ορθό να λέμε ότι η σύνταξη είναι η μαθηματική λογική ότι σημασιολογία είναι η φιλοσοφία ή η φιλοσοφία της επιστήμης και ότι η πραγματολογία είναι η ψυχολογία, αλλά αυτά τα πεδία δεν είναι στην πραγματικότητα εντελώς διαχωρισμένα«.

✉ … γεννήθηκε η ισχυρή έννοια της μεταβλητής: μία έννοια που στον κλασικό Έλληνα μαθηματικό θα είχε φανεί τόσο πλασματική όσο μία ψευδαίσθηση. Διότι, σε αντίθεση με τον αριθμό ο οποίος συμβολίζει ένα αντιληπτό μέγεθος, οι μεταβλητές δεν έχουν δικό τους νόημα. είναι φορείς νοήματος μόνο όταν η μία σχετίζεται άμεσα με την άλλη.

✉ Επομένως, η ουσία των αντιλήψεων μας δεν είναι τα «πράγματα» αλλά οι συναρτήσεις – και οι συναρτήσεις όπως έχουμε δει δεν είναι απομονωμένα μεγέθη, άλλα «σύμβολα που αναπαριστούν μία διασύνδεση … ένα άπειρο πλήθος εφικτών θέσεων όμοιου χαρακτήρα.

✉ Claude Bernard, «η σταθερότητα του εσωτερικού μέσου είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερης ζωής.»

✉ Επηρεαζόμαστε διαρκώς από την επικοινωνία’ όπως ήδη αναφέραμε, ακόμα και η αυτεπίγνωση μας βασίζεται στην επικοινωνία. Αυτό έχει διατυπωθεί εμπεριστατομένα από τον Hora: «Για να κατανοήσει τον εαυτό του ο άνθρωπος χρειάζεται να γίνει κατανοητός από κάποιον άλλο. Για να γίνει κατανοητός από κάποιο άλλο χρειάζεται να κατανοήσει τον άλλο» (1959 σ. 237) Αλλά αν οι γλωσσολογική κατανόηση βασίζεται στους κανόνες της γραμματικής, του συντακτικού, της σημασιολογίας κ.λ.π., ποιοι είναι τότε οι κανόνες για το είδος της κατανόησης που εννοεί ο Hora; Για άλλη μία φορά φαίνεται ότι τους γνωρίζουμε δίχως να γνωρίζουμε ότι τους γνωρίζουμε. Βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία και εν τούτοις είμαστε σχεδόν εντελώς ανίκανοι να επικοινωνήσουμε σχετικά με την επικοινωνία.

✉ Το ίδιο είδος της συλλογιστικής εφαρμόζεται σε αυτή την άκαρπη διαμάχη: είναι παθολογική η επικοινωνία μιας δεδομένης οικογένειας επειδή ένα μέλος της είναι ψυχωτικό, ή είναι ψυχωτικό ένα μέλος επειδή η επικοινωνία είναι παθολογική;

✉ Τώρα, αν αποδεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μία κατάσταση αλληλεπίδρασης έχει αξία μηνύματος, δηλαδή είναι επικοινωνία, έπεται ότι όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν μπορεί να μην επικοινωνεί.

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνο.

✉  «Στην ανθρώπινη κοινωνία», γράφει ο Martin Buber:
σε όλα τα επίπεδά της, τα πρόσωπα επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο με πρακτικό τρόπο, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, ως προς τις προσωπικές τους αρετές και ικανότητες, και μία κοινωνία μπορεί να οριστεί ως ανθρώπινη στο μέτρο κατά το οποίο τα μέλη της επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο. Η βάση της ζωής του ανθρώπου με τον άνθρωπο είναι διττή, και ωστόσο αδιαίρετη -είναι η επιθυμία κάθε ανθρώπου να επιβεβαιώνεται ως αυτό που είναι, ακόμα και ως αυτό που μπορεί να γίνει, από τους ανθρωπους’ και, συγχρόνως, η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να επιβεβαιώνει τους συνανθρώπους του με αυτό τον τρόπο. Το γεγονός ότι αυτή η ιδιότητα παραμένει σε τέτοια έκταση ακαλλιέργητη συνιστά την πραγματική αδυναμία και τον προβληματικό χαρακτήρα της ανθρώπινης φυλής: η πραγματική ανθρωπιά υπάρχει μόνο εκεί όπου ξεδιπλώνεται αυτή η ικανότητα (1957 σ. 101- 2).

✉ …ένα πρόσωπο που ενεργεί με βάση τον συλογισμό «κανείς δεν με συμπαθεί» θα συμπεριφέρεται με δύσπιστο, αμυντικό ή επιθετικό τρόπο, στον οποίο οι άλλοι πιθανώς θα αντιδράσουν δίχως κατανόηση, επιβεβαιώνοντας έτσι τον αρχικό του συλλογισμό.

✉ Μία εντελώς διαφορετική κατάσταση προκύπτει αν η γραμματέας δεν παραμένει εντός του πλαισίου που όρισε η εντολή, αλλά τη σχολιάσει’ με άλλα λόγια, αν δεν αντιδράσει στο περιεχόμενο της διαταγής του αφεντικού, αλλά επικοινωνήσει σχετικά με την επικοινωνία του. Με αυτό τον τρόπο βγαίνει από το πλαίσιο που εκείνος έχει δημιουργήσει και δεν παγιδεύεται στο δίλημμα. Αυτό συνήθως δεν είναι εύκολο.

✉ Εκεί όπου το παράδοξο μολύνει την ανθρώπινες σχέσεις εμφανίζεται ασθένεια.

✉ Η συντριπτική πλειονότητα των αποφάσεων βασίζεται στην εμπιστοσύνη, όποιου είδους και αν είναι αυτή. Άρα η εμπιστοσύνη συνδέεται πάντοτε με τα μελλοντικά αποτελέσματα και, πιο συγκεκριμένα με την προβλεψιμότητά τους.

✉ «Δεν είναι τα πράγματα καθεαυτά που ταράσσουν τους ανθρώπους, αλλά οι γνώμες των ανθρώπων για τα πράγματα. Επίκτητος (1ος αι. μ.Χ.)

✉ Η απουσία νοήματος είναι η φρίκη της υπαρξιακής Ανυπαρξίας. Αυτή είναι η υποκειμενική κατάσταση στην οποία η πραγματικότητα έχει απομακρυνθεί ή εξαφανιστεί εντελώς και μαζί με αυτήν κάθε επίγνωση του εαυτού και των άλλων. Για τον Gabriel Marcel: «Η ζωή είναι ένας αγώνας εναντίον της Ανυπαρξίας». Και πάνω από εκατό χρόνια πριν ο Kierkegaard είχε γράψει: «Θέλω να πάω σ’ ένα φρενοκομείο για να δω αν η άβυσσος της τρέλας μπορεί να μου δώσει τη λύση στο γρίφο της ζωής».

✉ Εντός αυτού του ορίου μπορούν να διατυπωθούν και να απαντηθούν ερωτήσεις: «Αν μια ερώτηση μπορεί να τεθεί, τότε μπορεί επίσης να απαντηθεί»(σ.187) αλλά η λύση στο αίνιγμα της ζωής μέσα στον χώρο και τον χρόνο βρίσκεται εκτός του χώρου και του χρόνου (σ. 185) Διότι, όπως θα πρέπει πλέον να είναι περισσότερο από σαφές, τίποτα εντός ενός πλαισίου δεν μπορεί να δηλώσει, ή έστω να ρωτήσει κάτι περί αυτού του πλαισίου. Επομένως η λύση δεν έγκειται στο να βρούμε μία απάντηση στο αίνιγμα της ύπαρξης, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει αίνιγμα. Αυτή είναι η ουσία των εξαίσιων καταπληκτικών προτάσεων του Tractatus, που θυμίζουν λιγάκι το βουδιστικό Ζεν:
Για μία ερώτηση που δεν μπορεί να διατυπωθεί, η απάντηση επίσης δεν μπορεί να διατυπωθεί. Το αίνιγμα δεν υπάρχει…
Πιστεύουμε ότι ακόμα και αν όλα τα πιθανά επιστημονικά ερωτήματα απαντηθούν, τα προβλήματα της ζωής δεν έχουν θιγεί ούτε στο ελάχιστο. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει απομείνει καμία ερώτηση και αυτό ακριβώς είναι η απάντηση.
Η λύση του προβλήματος της ζωής έγκειται στην εξαφάνιση αυτού του προβλήματος. (Άραγε αυτό δεν εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι, στους οποίους η έννοια της ζωής κατέστη σαφής, ύστερα από παρατεταμένη περίοδο αμφιβολίας, δεν μπορούν κατόπιν να πουν σε τι συνίσταται αυτή η έννοια;) Υπάρχει πράγματι το ανέκφραστο. Αυτό επεξηγεί τον εαυτό του’ είναι μυστικιστικό…
Για ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς πρέπει να σιωπά (σ.180 7-9).

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα». | Mitch Albom

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» του Mitch Albom

🎡 …συνέχισε την καθημερινή ρουτίνα του λες και είχε μπροστά του ακόμη όλες τις μέρες του κόσμου.

🎡 Κάθε ζωή συνοδεύεται από ένα στιγμιότυπο αληθινού έρωτα.

🎡 Οι άνθρωποι συχνά υποτιμούν το μέρος που γεννήθηκαν. Ο παράδεισος, όμως, υπάρχει στα πιο απίθανα μέρη.

🎡 Η ζωή και ο θάνατος δεν καθορίζονται από τη δικαιοσύνη. Αν ήταν έτσι, κανείς καλός άνθρωπος δεν θα πέθαινε νέος.

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα».

🎡 «Καμιά ζωή δεν πηγαίνει χαμένη», απάντησε ο Γαλάζιος Άνθρωπος. «Το μόνο που πηγαίνει χαμένο, είναι ο χρόνος που περνάμε νομίζοντας πως είμαστε μόνοι.»

🎡 Οι νέοι πηγαίνουν στον πόλεμο Μερικές φορές επειδή πρέπει, μερικές φορές επειδή θέλουν. Πάντα νιώθουν υποχρεωμένοι να πάνε – εξαιτίας ενός θλιβερού πλέγματος από ιστορίες της ζωής, που, αιώνες τώρα, μας δίδαξαν να συγχέουμε το κουράγιο με τα όπλα και τη δειλία με την απόρριψη τους.

🎡 Μου έκαναν του κόσμου τα εμβόλια για όλες αυτές τις αρρώστιες, και τελικά σκοτώθηκα εδώ, υγιέστατος.

🎡 Ο πόλεμος δένει τους άντρες μεταξύ τους σαν μαγνήτης, Αλλά μπορεί και να τους απώθηση σαν μαγνήτης. Όλα όσα είδαν, αυτά που έκαναν… Μερικές φορές, θέλεις απλώς να τα ξεχάσεις.

🎡 Ένας αιχμάλωτος που ξαναβρίσκει τη λευτεριά του, νιώθει συχνά εξαγριωμένος. Χαμένες μέρες και νύχτες, βασανιστήρια και ταπεινώσεις, απαιτούν όλα μία σκληρή εκδίκηση, μία ίση ανταπόδοση.

🎡 Μία μέρα έφτασε ένα γράμμα με ένα μετάλλιο μέσα, αλλά ο Έντι το έκυψε κάπου χωρίς να το ανοίξει. Οι μήνες μετά τον πόλεμο κύλησαν σκοτεινοί και αποπνικτικοί, ξεχνούσε λεπτομέρειες και δεν ένιωθε κανένα ενδιαφέρον να τις θυμηθεί.

🎡 Η θυσία αποτελεί μέρος της ζωής. Έτσι πρέπει να είναι, κι όχι κάτι για το οποίο μετανιώνεις μετά. Είναι κάτι που φιλοδοξείς να κάνεις. Μικρές θυσίες. Μεγάλες θυσίες. Μία μητέρα δουλεύει για να πάει το παιδί της στο σχολείο. Μία κόρη γυρίζει στο πατρικό της σπίτι για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα της. «Ένας άντρας πάει στον πόλεμο…»

🎡 Μερικές φορές όταν θυσιάζεις κάτι πολύτιμο, δεν το χάνεις πραγματικά. Απλώς το παραχωρείς σε κάποιον άλλο.

🎡  Όλοι οι γονείς κάνουν ζημιά στα παιδιά τους. Δεν μπορούν να το αποφύγουν. Το παιδί μοιάζει με παρθένο γυαλί που απορροφά τα αποτυπώματα όσων το αγγίζουν. Μερικοί γονείς μουτζουρώνουν τα παιδικά χρόνια, άλλοι τα ραγίζουν, κάποιοι τα συντρίβουν εντελώς, τα θρυμματίζουν, πέρα από κάθε επισκευή.

🎡 …ο γιος πάντα λατρεύει τον πατέρα του, όσο άσχημα κι αν του φέρεται. Έτσι μαθαίνει την αφοσίωσή. Πριν μπορέσει ένα αγόρι να αφοσιωθεί στο Θεό ή σε μία γυναίκα, αφοσιώνεται στον πατέρα του, έστω κι αν αυτή η αφοσίωση είναι ανόητη, έστω κι αν βρίσκεται πέρα από κάθε λογική εξήγηση.

🎡 …Δεν υποτίθεται πως όταν πεθαίνεις βρίσκεις τη γαλήνη;» «Γαλήνη βρίσκεις μόνο όταν γαληνέψεις με τον εαυτό σου.»

🎡 «Συχνά σε επηρεάζουν αυτά που συμβαίνουν πριν γεννηθείς«, του είπε η Ρουμπι. Και άνθρωποι που έζησαν πριν από σένα, σε επηρεάζουν και αυτοί.

🎡 Οι γονείς σπανίως απαγκιστρώνονται από τα παιδιά τους, κι έτσι αναγκάζονται τα παιδιά τους να απαγκιστρωθούν απ’ αυτούς. Προχωρούν. Μετακομίζουν. Οι στιγμές που τα καθόριζαν παλαιότερα – η επιδοκιμασία της μητέρας, ένα νεύμα του πατέρα – καλύπτονται από τις στιγμές των δικών τους επιτευγμάτων. Μόνο πολύ αργότερα, όταν σακουλιάση το δέρμα κι αδυνατίσει η καρδιά, αυτά τα παιδιά καταλαβαίνουν τελικά: οι ιστορίες τους και όλα τα επιτεύγματά τους, πατούσαν πάνω στο ιστορίες της μάνας τους και του πατέρα τους, πέτρες πάνω σε πέτρες κάτω από τα νερά της ζωής τους.

🎡»Και η θρησκεία: Το κράτος; Η αφοσίωσή μας σ’ αυτά, δεν μας οδηγεί πολλές φορές μέχρι και το θάνατο;» Ο Έντι σήκωσε τους όμους. «Καλύτερα να είμαστε αφισιωμένοι ο ένας στον άλλον.»

🎡 Τι είναι χειρότερο όταν μένει ανεξήγητο: μία ζωή ή ένας θάνατος;

🎡 Μάθε αυτό από μένα: ο θυμός που κρατάς μέσα σου σε δηλητηριάζει, σε τρώει από μέσα. Νομίζουμε ότι το μίσος είναι ένα όπλο που χτυπά εκείνον που μας έβλαψε. Αλλά το μίσος είναι δίκοπο μαχαίρι. Και το κακό που κάνουμε, το κάνουμε στον εαυτό μας. Πρέπει να συγχωρούμε.

🎡Η αγάπη μοιάζει με τη βροχή, μπορεί να θρέψει από ψηλά, μουσκεύοντας το ζευγάρι με μία καταρρακτώδη χαρά. Μερικές φορές, όμως, κάτω από την θυμωμένη θέρμη της ζωής, η αγάπη στεγνώνει στην επιφάνεια και πρέπει να προσφέρει τη θρέψη της από χαμηλά φροντίζοντας τις ρίζες της, προσπαθώντας να κρατηθεί ζωντανή.

🎡 Η χαμένη αγάπη δεν παύει να είναι αγάπη, Έντι. Απλώς παίρνει διαφορετική μορφή, αυτό είναι όλο. Δεν μπορείς να δεις το χαμόγελο εκείνου που αγαπάς, ούτε να του φέρεις φαγητό ή να του χαϊδεύεις τα μαλλιά ή να χορέψεις μαζί του. Αλλά όταν εξασθενήσουν αυτές οι αισθήσεις, δυναμώνει μία άλλη. Η μνήμη. Η μνήμη γίνεται ο σύντροφός σου. Την καλλιεργείς. Την κρατάς. Χορεύεις μαζί της. «Η ζωή πρέπει να τελειώσει κάποτε» του είπε. «Η αγάπη όχι».

🎡 …μυστικό του παραδείσου: ότι κάθε άνθρωπος επηρεάζει τον άλλον και ο άλλος επηρεάζει τον επόμενο, και ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, αλλά όλες οι ιστορίες είναι μία ιστορία.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα». | Mitch Albom

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» του Mitch Albom

🎡 …συνέχισε την καθημερινή ρουτίνα του λες και είχε μπροστά του ακόμη όλες τις μέρες του κόσμου.

🎡 Κάθε ζωή συνοδεύεται από ένα στιγμιότυπο αληθινού έρωτα.

🎡 Οι άνθρωποι συχνά υποτιμούν το μέρος που γεννήθηκαν. Ο παράδεισος, όμως, υπάρχει στα πιο απίθανα μέρη.

🎡 Η ζωή και ο θάνατος δεν καθορίζονται από τη δικαιοσύνη. Αν ήταν έτσι, κανείς καλός άνθρωπος δεν θα πέθαινε νέος.

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα».

🎡 «Καμιά ζωή δεν πηγαίνει χαμένη», απάντησε ο Γαλάζιος Άνθρωπος. «Το μόνο που πηγαίνει χαμένο, είναι ο χρόνος που περνάμε νομίζοντας πως είμαστε μόνοι.»

🎡 Οι νέοι πηγαίνουν στον πόλεμο Μερικές φορές επειδή πρέπει, μερικές φορές επειδή θέλουν. Πάντα νιώθουν υποχρεωμένοι να πάνε – εξαιτίας ενός θλιβερού πλέγματος από ιστορίες της ζωής, που, αιώνες τώρα, μας δίδαξαν να συγχέουμε το κουράγιο με τα όπλα και τη δειλία με την απόρριψη τους.

🎡 Μου έκαναν του κόσμου τα εμβόλια για όλες αυτές τις αρρώστιες, και τελικά σκοτώθηκα εδώ, υγιέστατος.

🎡 Ο πόλεμος δένει τους άντρες μεταξύ τους σαν μαγνήτης, Αλλά μπορεί και να τους απώθηση σαν μαγνήτης. Όλα όσα είδαν, αυτά που έκαναν… Μερικές φορές, θέλεις απλώς να τα ξεχάσεις.

🎡 Ένας αιχμάλωτος που ξαναβρίσκει τη λευτεριά του, νιώθει συχνά εξαγριωμένος. Χαμένες μέρες και νύχτες, βασανιστήρια και ταπεινώσεις, απαιτούν όλα μία σκληρή εκδίκηση, μία ίση ανταπόδοση.

🎡 Μία μέρα έφτασε ένα γράμμα με ένα μετάλλιο μέσα, αλλά ο Έντι το έκυψε κάπου χωρίς να το ανοίξει. Οι μήνες μετά τον πόλεμο κύλησαν σκοτεινοί και αποπνικτικοί, ξεχνούσε λεπτομέρειες και δεν ένιωθε κανένα ενδιαφέρον να τις θυμηθεί.

🎡 Η θυσία αποτελεί μέρος της ζωής. Έτσι πρέπει να είναι, κι όχι κάτι για το οποίο μετανιώνεις μετά. Είναι κάτι που φιλοδοξείς να κάνεις. Μικρές θυσίες. Μεγάλες θυσίες. Μία μητέρα δουλεύει για να πάει το παιδί της στο σχολείο. Μία κόρη γυρίζει στο πατρικό της σπίτι για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα της. «Ένας άντρας πάει στον πόλεμο…»

🎡 Μερικές φορές όταν θυσιάζεις κάτι πολύτιμο, δεν το χάνεις πραγματικά. Απλώς το παραχωρείς σε κάποιον άλλο.

🎡  Όλοι οι γονείς κάνουν ζημιά στα παιδιά τους. Δεν μπορούν να το αποφύγουν. Το παιδί μοιάζει με παρθένο γυαλί που απορροφά τα αποτυπώματα όσων το αγγίζουν. Μερικοί γονείς μουτζουρώνουν τα παιδικά χρόνια, άλλοι τα ραγίζουν, κάποιοι τα συντρίβουν εντελώς, τα θρυμματίζουν, πέρα από κάθε επισκευή.

🎡 …ο γιος πάντα λατρεύει τον πατέρα του, όσο άσχημα κι αν του φέρεται. Έτσι μαθαίνει την αφοσίωσή. Πριν μπορέσει ένα αγόρι να αφοσιωθεί στο Θεό ή σε μία γυναίκα, αφοσιώνεται στον πατέρα του, έστω κι αν αυτή η αφοσίωση είναι ανόητη, έστω κι αν βρίσκεται πέρα από κάθε λογική εξήγηση.

🎡 …Δεν υποτίθεται πως όταν πεθαίνεις βρίσκεις τη γαλήνη;» «Γαλήνη βρίσκεις μόνο όταν γαληνέψεις με τον εαυτό σου.»

🎡 «Συχνά σε επηρεάζουν αυτά που συμβαίνουν πριν γεννηθείς«, του είπε η Ρουμπι. Και άνθρωποι που έζησαν πριν από σένα, σε επηρεάζουν και αυτοί.

🎡 Οι γονείς σπανίως απαγκιστρώνονται από τα παιδιά τους, κι έτσι αναγκάζονται τα παιδιά τους να απαγκιστρωθούν απ’ αυτούς. Προχωρούν. Μετακομίζουν. Οι στιγμές που τα καθόριζαν παλαιότερα – η επιδοκιμασία της μητέρας, ένα νεύμα του πατέρα – καλύπτονται από τις στιγμές των δικών τους επιτευγμάτων. Μόνο πολύ αργότερα, όταν σακουλιάση το δέρμα κι αδυνατίσει η καρδιά, αυτά τα παιδιά καταλαβαίνουν τελικά: οι ιστορίες τους και όλα τα επιτεύγματά τους, πατούσαν πάνω στο ιστορίες της μάνας τους και του πατέρα τους, πέτρες πάνω σε πέτρες κάτω από τα νερά της ζωής τους.

🎡»Και η θρησκεία: Το κράτος; Η αφοσίωσή μας σ’ αυτά, δεν μας οδηγεί πολλές φορές μέχρι και το θάνατο;» Ο Έντι σήκωσε τους όμους. «Καλύτερα να είμαστε αφισιωμένοι ο ένας στον άλλον.»

🎡 Τι είναι χειρότερο όταν μένει ανεξήγητο: μία ζωή ή ένας θάνατος;

🎡 Μάθε αυτό από μένα: ο θυμός που κρατάς μέσα σου σε δηλητηριάζει, σε τρώει από μέσα. Νομίζουμε ότι το μίσος είναι ένα όπλο που χτυπά εκείνον που μας έβλαψε. Αλλά το μίσος είναι δίκοπο μαχαίρι. Και το κακό που κάνουμε, το κάνουμε στον εαυτό μας. Πρέπει να συγχωρούμε.

🎡Η αγάπη μοιάζει με τη βροχή, μπορεί να θρέψει από ψηλά, μουσκεύοντας το ζευγάρι με μία καταρρακτώδη χαρά. Μερικές φορές, όμως, κάτω από την θυμωμένη θέρμη της ζωής, η αγάπη στεγνώνει στην επιφάνεια και πρέπει να προσφέρει τη θρέψη της από χαμηλά φροντίζοντας τις ρίζες της, προσπαθώντας να κρατηθεί ζωντανή.

🎡 Η χαμένη αγάπη δεν παύει να είναι αγάπη, Έντι. Απλώς παίρνει διαφορετική μορφή, αυτό είναι όλο. Δεν μπορείς να δεις το χαμόγελο εκείνου που αγαπάς, ούτε να του φέρεις φαγητό ή να του χαϊδεύεις τα μαλλιά ή να χορέψεις μαζί του. Αλλά όταν εξασθενήσουν αυτές οι αισθήσεις, δυναμώνει μία άλλη. Η μνήμη. Η μνήμη γίνεται ο σύντροφός σου. Την καλλιεργείς. Την κρατάς. Χορεύεις μαζί της. «Η ζωή πρέπει να τελειώσει κάποτε» του είπε. «Η αγάπη όχι».

🎡 …μυστικό του παραδείσου: ότι κάθε άνθρωπος επηρεάζει τον άλλον και ο άλλος επηρεάζει τον επόμενο, και ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, αλλά όλες οι ιστορίες είναι μία ιστορία.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα». | Mitch Albom

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» του Mitch Albom

🎡 …συνέχισε την καθημερινή ρουτίνα του λες και είχε μπροστά του ακόμη όλες τις μέρες του κόσμου.

🎡 Κάθε ζωή συνοδεύεται από ένα στιγμιότυπο αληθινού έρωτα.

🎡 Οι άνθρωποι συχνά υποτιμούν το μέρος που γεννήθηκαν. Ο παράδεισος, όμως, υπάρχει στα πιο απίθανα μέρη.

🎡 Η ζωή και ο θάνατος δεν καθορίζονται από τη δικαιοσύνη. Αν ήταν έτσι, κανείς καλός άνθρωπος δεν θα πέθαινε νέος.

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα».

🎡 «Καμιά ζωή δεν πηγαίνει χαμένη», απάντησε ο Γαλάζιος Άνθρωπος. «Το μόνο που πηγαίνει χαμένο, είναι ο χρόνος που περνάμε νομίζοντας πως είμαστε μόνοι.»

🎡 Οι νέοι πηγαίνουν στον πόλεμο Μερικές φορές επειδή πρέπει, μερικές φορές επειδή θέλουν. Πάντα νιώθουν υποχρεωμένοι να πάνε – εξαιτίας ενός θλιβερού πλέγματος από ιστορίες της ζωής, που, αιώνες τώρα, μας δίδαξαν να συγχέουμε το κουράγιο με τα όπλα και τη δειλία με την απόρριψη τους.

🎡 Μου έκαναν του κόσμου τα εμβόλια για όλες αυτές τις αρρώστιες, και τελικά σκοτώθηκα εδώ, υγιέστατος.

🎡 Ο πόλεμος δένει τους άντρες μεταξύ τους σαν μαγνήτης, Αλλά μπορεί και να τους απώθηση σαν μαγνήτης. Όλα όσα είδαν, αυτά που έκαναν… Μερικές φορές, θέλεις απλώς να τα ξεχάσεις.

🎡 Ένας αιχμάλωτος που ξαναβρίσκει τη λευτεριά του, νιώθει συχνά εξαγριωμένος. Χαμένες μέρες και νύχτες, βασανιστήρια και ταπεινώσεις, απαιτούν όλα μία σκληρή εκδίκηση, μία ίση ανταπόδοση.

🎡 Μία μέρα έφτασε ένα γράμμα με ένα μετάλλιο μέσα, αλλά ο Έντι το έκυψε κάπου χωρίς να το ανοίξει. Οι μήνες μετά τον πόλεμο κύλησαν σκοτεινοί και αποπνικτικοί, ξεχνούσε λεπτομέρειες και δεν ένιωθε κανένα ενδιαφέρον να τις θυμηθεί.

🎡 Η θυσία αποτελεί μέρος της ζωής. Έτσι πρέπει να είναι, κι όχι κάτι για το οποίο μετανιώνεις μετά. Είναι κάτι που φιλοδοξείς να κάνεις. Μικρές θυσίες. Μεγάλες θυσίες. Μία μητέρα δουλεύει για να πάει το παιδί της στο σχολείο. Μία κόρη γυρίζει στο πατρικό της σπίτι για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα της. «Ένας άντρας πάει στον πόλεμο…»

🎡 Μερικές φορές όταν θυσιάζεις κάτι πολύτιμο, δεν το χάνεις πραγματικά. Απλώς το παραχωρείς σε κάποιον άλλο.

🎡  Όλοι οι γονείς κάνουν ζημιά στα παιδιά τους. Δεν μπορούν να το αποφύγουν. Το παιδί μοιάζει με παρθένο γυαλί που απορροφά τα αποτυπώματα όσων το αγγίζουν. Μερικοί γονείς μουτζουρώνουν τα παιδικά χρόνια, άλλοι τα ραγίζουν, κάποιοι τα συντρίβουν εντελώς, τα θρυμματίζουν, πέρα από κάθε επισκευή.

🎡 …ο γιος πάντα λατρεύει τον πατέρα του, όσο άσχημα κι αν του φέρεται. Έτσι μαθαίνει την αφοσίωσή. Πριν μπορέσει ένα αγόρι να αφοσιωθεί στο Θεό ή σε μία γυναίκα, αφοσιώνεται στον πατέρα του, έστω κι αν αυτή η αφοσίωση είναι ανόητη, έστω κι αν βρίσκεται πέρα από κάθε λογική εξήγηση.

🎡 …Δεν υποτίθεται πως όταν πεθαίνεις βρίσκεις τη γαλήνη;» «Γαλήνη βρίσκεις μόνο όταν γαληνέψεις με τον εαυτό σου.»

🎡 «Συχνά σε επηρεάζουν αυτά που συμβαίνουν πριν γεννηθείς«, του είπε η Ρουμπι. Και άνθρωποι που έζησαν πριν από σένα, σε επηρεάζουν και αυτοί.

🎡 Οι γονείς σπανίως απαγκιστρώνονται από τα παιδιά τους, κι έτσι αναγκάζονται τα παιδιά τους να απαγκιστρωθούν απ’ αυτούς. Προχωρούν. Μετακομίζουν. Οι στιγμές που τα καθόριζαν παλαιότερα – η επιδοκιμασία της μητέρας, ένα νεύμα του πατέρα – καλύπτονται από τις στιγμές των δικών τους επιτευγμάτων. Μόνο πολύ αργότερα, όταν σακουλιάση το δέρμα κι αδυνατίσει η καρδιά, αυτά τα παιδιά καταλαβαίνουν τελικά: οι ιστορίες τους και όλα τα επιτεύγματά τους, πατούσαν πάνω στο ιστορίες της μάνας τους και του πατέρα τους, πέτρες πάνω σε πέτρες κάτω από τα νερά της ζωής τους.

🎡»Και η θρησκεία: Το κράτος; Η αφοσίωσή μας σ’ αυτά, δεν μας οδηγεί πολλές φορές μέχρι και το θάνατο;» Ο Έντι σήκωσε τους όμους. «Καλύτερα να είμαστε αφισιωμένοι ο ένας στον άλλον.»

🎡 Τι είναι χειρότερο όταν μένει ανεξήγητο: μία ζωή ή ένας θάνατος;

🎡 Μάθε αυτό από μένα: ο θυμός που κρατάς μέσα σου σε δηλητηριάζει, σε τρώει από μέσα. Νομίζουμε ότι το μίσος είναι ένα όπλο που χτυπά εκείνον που μας έβλαψε. Αλλά το μίσος είναι δίκοπο μαχαίρι. Και το κακό που κάνουμε, το κάνουμε στον εαυτό μας. Πρέπει να συγχωρούμε.

🎡Η αγάπη μοιάζει με τη βροχή, μπορεί να θρέψει από ψηλά, μουσκεύοντας το ζευγάρι με μία καταρρακτώδη χαρά. Μερικές φορές, όμως, κάτω από την θυμωμένη θέρμη της ζωής, η αγάπη στεγνώνει στην επιφάνεια και πρέπει να προσφέρει τη θρέψη της από χαμηλά φροντίζοντας τις ρίζες της, προσπαθώντας να κρατηθεί ζωντανή.

🎡 Η χαμένη αγάπη δεν παύει να είναι αγάπη, Έντι. Απλώς παίρνει διαφορετική μορφή, αυτό είναι όλο. Δεν μπορείς να δεις το χαμόγελο εκείνου που αγαπάς, ούτε να του φέρεις φαγητό ή να του χαϊδεύεις τα μαλλιά ή να χορέψεις μαζί του. Αλλά όταν εξασθενήσουν αυτές οι αισθήσεις, δυναμώνει μία άλλη. Η μνήμη. Η μνήμη γίνεται ο σύντροφός σου. Την καλλιεργείς. Την κρατάς. Χορεύεις μαζί της. «Η ζωή πρέπει να τελειώσει κάποτε» του είπε. «Η αγάπη όχι».

🎡 …μυστικό του παραδείσου: ότι κάθε άνθρωπος επηρεάζει τον άλλον και ο άλλος επηρεάζει τον επόμενο, και ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, αλλά όλες οι ιστορίες είναι μία ιστορία.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα». | Mitch Albom

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» του Mitch Albom

🎡 …συνέχισε την καθημερινή ρουτίνα του λες και είχε μπροστά του ακόμη όλες τις μέρες του κόσμου.

🎡 Κάθε ζωή συνοδεύεται από ένα στιγμιότυπο αληθινού έρωτα.

🎡 Οι άνθρωποι συχνά υποτιμούν το μέρος που γεννήθηκαν. Ο παράδεισος, όμως, υπάρχει στα πιο απίθανα μέρη.

🎡 Η ζωή και ο θάνατος δεν καθορίζονται από τη δικαιοσύνη. Αν ήταν έτσι, κανείς καλός άνθρωπος δεν θα πέθαινε νέος.

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα».

🎡 «Καμιά ζωή δεν πηγαίνει χαμένη», απάντησε ο Γαλάζιος Άνθρωπος. «Το μόνο που πηγαίνει χαμένο, είναι ο χρόνος που περνάμε νομίζοντας πως είμαστε μόνοι.»

🎡 Οι νέοι πηγαίνουν στον πόλεμο Μερικές φορές επειδή πρέπει, μερικές φορές επειδή θέλουν. Πάντα νιώθουν υποχρεωμένοι να πάνε – εξαιτίας ενός θλιβερού πλέγματος από ιστορίες της ζωής, που, αιώνες τώρα, μας δίδαξαν να συγχέουμε το κουράγιο με τα όπλα και τη δειλία με την απόρριψη τους.

🎡 Μου έκαναν του κόσμου τα εμβόλια για όλες αυτές τις αρρώστιες, και τελικά σκοτώθηκα εδώ, υγιέστατος.

🎡 Ο πόλεμος δένει τους άντρες μεταξύ τους σαν μαγνήτης, Αλλά μπορεί και να τους απώθηση σαν μαγνήτης. Όλα όσα είδαν, αυτά που έκαναν… Μερικές φορές, θέλεις απλώς να τα ξεχάσεις.

🎡 Ένας αιχμάλωτος που ξαναβρίσκει τη λευτεριά του, νιώθει συχνά εξαγριωμένος. Χαμένες μέρες και νύχτες, βασανιστήρια και ταπεινώσεις, απαιτούν όλα μία σκληρή εκδίκηση, μία ίση ανταπόδοση.

🎡 Μία μέρα έφτασε ένα γράμμα με ένα μετάλλιο μέσα, αλλά ο Έντι το έκυψε κάπου χωρίς να το ανοίξει. Οι μήνες μετά τον πόλεμο κύλησαν σκοτεινοί και αποπνικτικοί, ξεχνούσε λεπτομέρειες και δεν ένιωθε κανένα ενδιαφέρον να τις θυμηθεί.

🎡 Η θυσία αποτελεί μέρος της ζωής. Έτσι πρέπει να είναι, κι όχι κάτι για το οποίο μετανιώνεις μετά. Είναι κάτι που φιλοδοξείς να κάνεις. Μικρές θυσίες. Μεγάλες θυσίες. Μία μητέρα δουλεύει για να πάει το παιδί της στο σχολείο. Μία κόρη γυρίζει στο πατρικό της σπίτι για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα της. «Ένας άντρας πάει στον πόλεμο…»

🎡 Μερικές φορές όταν θυσιάζεις κάτι πολύτιμο, δεν το χάνεις πραγματικά. Απλώς το παραχωρείς σε κάποιον άλλο.

🎡  Όλοι οι γονείς κάνουν ζημιά στα παιδιά τους. Δεν μπορούν να το αποφύγουν. Το παιδί μοιάζει με παρθένο γυαλί που απορροφά τα αποτυπώματα όσων το αγγίζουν. Μερικοί γονείς μουτζουρώνουν τα παιδικά χρόνια, άλλοι τα ραγίζουν, κάποιοι τα συντρίβουν εντελώς, τα θρυμματίζουν, πέρα από κάθε επισκευή.

🎡 …ο γιος πάντα λατρεύει τον πατέρα του, όσο άσχημα κι αν του φέρεται. Έτσι μαθαίνει την αφοσίωσή. Πριν μπορέσει ένα αγόρι να αφοσιωθεί στο Θεό ή σε μία γυναίκα, αφοσιώνεται στον πατέρα του, έστω κι αν αυτή η αφοσίωση είναι ανόητη, έστω κι αν βρίσκεται πέρα από κάθε λογική εξήγηση.

🎡 …Δεν υποτίθεται πως όταν πεθαίνεις βρίσκεις τη γαλήνη;» «Γαλήνη βρίσκεις μόνο όταν γαληνέψεις με τον εαυτό σου.»

🎡 «Συχνά σε επηρεάζουν αυτά που συμβαίνουν πριν γεννηθείς«, του είπε η Ρουμπι. Και άνθρωποι που έζησαν πριν από σένα, σε επηρεάζουν και αυτοί.

🎡 Οι γονείς σπανίως απαγκιστρώνονται από τα παιδιά τους, κι έτσι αναγκάζονται τα παιδιά τους να απαγκιστρωθούν απ’ αυτούς. Προχωρούν. Μετακομίζουν. Οι στιγμές που τα καθόριζαν παλαιότερα – η επιδοκιμασία της μητέρας, ένα νεύμα του πατέρα – καλύπτονται από τις στιγμές των δικών τους επιτευγμάτων. Μόνο πολύ αργότερα, όταν σακουλιάση το δέρμα κι αδυνατίσει η καρδιά, αυτά τα παιδιά καταλαβαίνουν τελικά: οι ιστορίες τους και όλα τα επιτεύγματά τους, πατούσαν πάνω στο ιστορίες της μάνας τους και του πατέρα τους, πέτρες πάνω σε πέτρες κάτω από τα νερά της ζωής τους.

🎡»Και η θρησκεία: Το κράτος; Η αφοσίωσή μας σ’ αυτά, δεν μας οδηγεί πολλές φορές μέχρι και το θάνατο;» Ο Έντι σήκωσε τους όμους. «Καλύτερα να είμαστε αφισιωμένοι ο ένας στον άλλον.»

🎡 Τι είναι χειρότερο όταν μένει ανεξήγητο: μία ζωή ή ένας θάνατος;

🎡 Μάθε αυτό από μένα: ο θυμός που κρατάς μέσα σου σε δηλητηριάζει, σε τρώει από μέσα. Νομίζουμε ότι το μίσος είναι ένα όπλο που χτυπά εκείνον που μας έβλαψε. Αλλά το μίσος είναι δίκοπο μαχαίρι. Και το κακό που κάνουμε, το κάνουμε στον εαυτό μας. Πρέπει να συγχωρούμε.

🎡Η αγάπη μοιάζει με τη βροχή, μπορεί να θρέψει από ψηλά, μουσκεύοντας το ζευγάρι με μία καταρρακτώδη χαρά. Μερικές φορές, όμως, κάτω από την θυμωμένη θέρμη της ζωής, η αγάπη στεγνώνει στην επιφάνεια και πρέπει να προσφέρει τη θρέψη της από χαμηλά φροντίζοντας τις ρίζες της, προσπαθώντας να κρατηθεί ζωντανή.

🎡 Η χαμένη αγάπη δεν παύει να είναι αγάπη, Έντι. Απλώς παίρνει διαφορετική μορφή, αυτό είναι όλο. Δεν μπορείς να δεις το χαμόγελο εκείνου που αγαπάς, ούτε να του φέρεις φαγητό ή να του χαϊδεύεις τα μαλλιά ή να χορέψεις μαζί του. Αλλά όταν εξασθενήσουν αυτές οι αισθήσεις, δυναμώνει μία άλλη. Η μνήμη. Η μνήμη γίνεται ο σύντροφός σου. Την καλλιεργείς. Την κρατάς. Χορεύεις μαζί της. «Η ζωή πρέπει να τελειώσει κάποτε» του είπε. «Η αγάπη όχι».

🎡 …μυστικό του παραδείσου: ότι κάθε άνθρωπος επηρεάζει τον άλλον και ο άλλος επηρεάζει τον επόμενο, και ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, αλλά όλες οι ιστορίες είναι μία ιστορία.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα». | Mitch Albom

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» του Mitch Albom

🎡 …συνέχισε την καθημερινή ρουτίνα του λες και είχε μπροστά του ακόμη όλες τις μέρες του κόσμου.

🎡 Κάθε ζωή συνοδεύεται από ένα στιγμιότυπο αληθινού έρωτα.

🎡 Οι άνθρωποι συχνά υποτιμούν το μέρος που γεννήθηκαν. Ο παράδεισος, όμως, υπάρχει στα πιο απίθανα μέρη.

🎡 Η ζωή και ο θάνατος δεν καθορίζονται από τη δικαιοσύνη. Αν ήταν έτσι, κανείς καλός άνθρωπος δεν θα πέθαινε νέος.

🎡 «Οι ξένοι», του είπε, «είναι απλώς μέλη της οικογένειάς σου δεν τα έχεις γνωρίσει ακόμα».

🎡 «Καμιά ζωή δεν πηγαίνει χαμένη», απάντησε ο Γαλάζιος Άνθρωπος. «Το μόνο που πηγαίνει χαμένο, είναι ο χρόνος που περνάμε νομίζοντας πως είμαστε μόνοι.»

🎡 Οι νέοι πηγαίνουν στον πόλεμο Μερικές φορές επειδή πρέπει, μερικές φορές επειδή θέλουν. Πάντα νιώθουν υποχρεωμένοι να πάνε – εξαιτίας ενός θλιβερού πλέγματος από ιστορίες της ζωής, που, αιώνες τώρα, μας δίδαξαν να συγχέουμε το κουράγιο με τα όπλα και τη δειλία με την απόρριψη τους.

🎡 Μου έκαναν του κόσμου τα εμβόλια για όλες αυτές τις αρρώστιες, και τελικά σκοτώθηκα εδώ, υγιέστατος.

🎡 Ο πόλεμος δένει τους άντρες μεταξύ τους σαν μαγνήτης, Αλλά μπορεί και να τους απώθηση σαν μαγνήτης. Όλα όσα είδαν, αυτά που έκαναν… Μερικές φορές, θέλεις απλώς να τα ξεχάσεις.

🎡 Ένας αιχμάλωτος που ξαναβρίσκει τη λευτεριά του, νιώθει συχνά εξαγριωμένος. Χαμένες μέρες και νύχτες, βασανιστήρια και ταπεινώσεις, απαιτούν όλα μία σκληρή εκδίκηση, μία ίση ανταπόδοση.

🎡 Μία μέρα έφτασε ένα γράμμα με ένα μετάλλιο μέσα, αλλά ο Έντι το έκυψε κάπου χωρίς να το ανοίξει. Οι μήνες μετά τον πόλεμο κύλησαν σκοτεινοί και αποπνικτικοί, ξεχνούσε λεπτομέρειες και δεν ένιωθε κανένα ενδιαφέρον να τις θυμηθεί.

🎡 Η θυσία αποτελεί μέρος της ζωής. Έτσι πρέπει να είναι, κι όχι κάτι για το οποίο μετανιώνεις μετά. Είναι κάτι που φιλοδοξείς να κάνεις. Μικρές θυσίες. Μεγάλες θυσίες. Μία μητέρα δουλεύει για να πάει το παιδί της στο σχολείο. Μία κόρη γυρίζει στο πατρικό της σπίτι για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα της. «Ένας άντρας πάει στον πόλεμο…»

🎡 Μερικές φορές όταν θυσιάζεις κάτι πολύτιμο, δεν το χάνεις πραγματικά. Απλώς το παραχωρείς σε κάποιον άλλο.

🎡  Όλοι οι γονείς κάνουν ζημιά στα παιδιά τους. Δεν μπορούν να το αποφύγουν. Το παιδί μοιάζει με παρθένο γυαλί που απορροφά τα αποτυπώματα όσων το αγγίζουν. Μερικοί γονείς μουτζουρώνουν τα παιδικά χρόνια, άλλοι τα ραγίζουν, κάποιοι τα συντρίβουν εντελώς, τα θρυμματίζουν, πέρα από κάθε επισκευή.

🎡 …ο γιος πάντα λατρεύει τον πατέρα του, όσο άσχημα κι αν του φέρεται. Έτσι μαθαίνει την αφοσίωσή. Πριν μπορέσει ένα αγόρι να αφοσιωθεί στο Θεό ή σε μία γυναίκα, αφοσιώνεται στον πατέρα του, έστω κι αν αυτή η αφοσίωση είναι ανόητη, έστω κι αν βρίσκεται πέρα από κάθε λογική εξήγηση.

🎡 …Δεν υποτίθεται πως όταν πεθαίνεις βρίσκεις τη γαλήνη;» «Γαλήνη βρίσκεις μόνο όταν γαληνέψεις με τον εαυτό σου.»

🎡 «Συχνά σε επηρεάζουν αυτά που συμβαίνουν πριν γεννηθείς«, του είπε η Ρουμπι. Και άνθρωποι που έζησαν πριν από σένα, σε επηρεάζουν και αυτοί.

🎡 Οι γονείς σπανίως απαγκιστρώνονται από τα παιδιά τους, κι έτσι αναγκάζονται τα παιδιά τους να απαγκιστρωθούν απ’ αυτούς. Προχωρούν. Μετακομίζουν. Οι στιγμές που τα καθόριζαν παλαιότερα – η επιδοκιμασία της μητέρας, ένα νεύμα του πατέρα – καλύπτονται από τις στιγμές των δικών τους επιτευγμάτων. Μόνο πολύ αργότερα, όταν σακουλιάση το δέρμα κι αδυνατίσει η καρδιά, αυτά τα παιδιά καταλαβαίνουν τελικά: οι ιστορίες τους και όλα τα επιτεύγματά τους, πατούσαν πάνω στο ιστορίες της μάνας τους και του πατέρα τους, πέτρες πάνω σε πέτρες κάτω από τα νερά της ζωής τους.

🎡»Και η θρησκεία: Το κράτος; Η αφοσίωσή μας σ’ αυτά, δεν μας οδηγεί πολλές φορές μέχρι και το θάνατο;» Ο Έντι σήκωσε τους όμους. «Καλύτερα να είμαστε αφισιωμένοι ο ένας στον άλλον.»

🎡 Τι είναι χειρότερο όταν μένει ανεξήγητο: μία ζωή ή ένας θάνατος;

🎡 Μάθε αυτό από μένα: ο θυμός που κρατάς μέσα σου σε δηλητηριάζει, σε τρώει από μέσα. Νομίζουμε ότι το μίσος είναι ένα όπλο που χτυπά εκείνον που μας έβλαψε. Αλλά το μίσος είναι δίκοπο μαχαίρι. Και το κακό που κάνουμε, το κάνουμε στον εαυτό μας. Πρέπει να συγχωρούμε.

🎡Η αγάπη μοιάζει με τη βροχή, μπορεί να θρέψει από ψηλά, μουσκεύοντας το ζευγάρι με μία καταρρακτώδη χαρά. Μερικές φορές, όμως, κάτω από την θυμωμένη θέρμη της ζωής, η αγάπη στεγνώνει στην επιφάνεια και πρέπει να προσφέρει τη θρέψη της από χαμηλά φροντίζοντας τις ρίζες της, προσπαθώντας να κρατηθεί ζωντανή.

🎡 Η χαμένη αγάπη δεν παύει να είναι αγάπη, Έντι. Απλώς παίρνει διαφορετική μορφή, αυτό είναι όλο. Δεν μπορείς να δεις το χαμόγελο εκείνου που αγαπάς, ούτε να του φέρεις φαγητό ή να του χαϊδεύεις τα μαλλιά ή να χορέψεις μαζί του. Αλλά όταν εξασθενήσουν αυτές οι αισθήσεις, δυναμώνει μία άλλη. Η μνήμη. Η μνήμη γίνεται ο σύντροφός σου. Την καλλιεργείς. Την κρατάς. Χορεύεις μαζί της. «Η ζωή πρέπει να τελειώσει κάποτε» του είπε. «Η αγάπη όχι».

🎡 …μυστικό του παραδείσου: ότι κάθε άνθρωπος επηρεάζει τον άλλον και ο άλλος επηρεάζει τον επόμενο, και ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, αλλά όλες οι ιστορίες είναι μία ιστορία.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

9 classic ‘grandma sayings’ young folks may not understand (so we explain them)

https://fed.brid.gy/r/https://www.upworthy.com/9-classic-grandma-sayings-young-folks-may-not-understand-so-we-explain-them/

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια. | Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

Makrinitsa Greece 2021

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η Κρυμμένη Αρμονία» του Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

👌 Η θρησκεία δεν είναι φιλοσοφία – είναι μία τεχνική που σε βγάζει από την ασυνειδησία’ ενώ οι φιλοσοφίες είναι τεχνικές για να έχεις ήσυχο ύπνο’ σου εξασφαλίζουν όνειρα, ουτοπίες.

👌 Η προσευχή δεν είναι ομιλία, είναι ακρόαση – εγρήγορση, παθητικότητα, ετοιμότητα, ετοιμότητα σαν της μήτρας.

👌 Κράτα ζωντανή την ελπίδα: Αυτό είναι που χαρακτηρίζει τον αναζητητή.

👌  Αν αγαπήσεις συνειδητά τότε ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει αιώνια, γιατί με τη συνείδησή τα πάντα είναι αιώνια. Χωρίς αυτή τα πάντα είναι εφήμερα.

👌 Η ηδονή είναι λήθη, η ευτυχία είναι μνήμη. Κι όταν η μνήμη γίνεται τέλεια, όταν γίνεται τόσο τέλεια που δεν υπάρχει περίπτωση να καταπέσεις από αυτήν τότε αρχίζει η μακαριότητα. Ανάμεσα στην μακαριότητα και την ηδονή υπάρχει ευτυχία.

👌 Αν άκουγαν τα δασκαλέματα οι σπόροι δεν θα υπήρχαν δέντρα στον κόσμο.

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια.

👌 Η ποίηση πρέπει να κατανοείται με διαφορετικό τρόπο –  την πίεση πρέπει να την αγαπάς, όχι να την ερμηνεύεις. Πρέπει να την επαναλαμβάνεις πολλές φορές ώσπου να ανακατευτεί με το αίμα σου, με τα κόκαλά σου, με το μεδούλι σου. Πρέπει να τραγουδήσεις το ποίημα πολλές φορές ώσπου να νοιώσεις όλες τις λεπτές αποχρώσεις του, όλες τις φωτοσκιάσεις του.  Άφησε το ποίημα να κινηθεί μέσα σου ώσπου να γίνει ζωτική δύναμη. Έτσι το  απορροφάς κι ύστερα το ξεχνάς κι αυτό προχωρεί όλο και πιο βαθιά μέσα σου και σε αλλάζει. Να με θυμάστε σαν ποιητή, που δεν γράφει ποίηση στο χαρτί αλλά σε κάτι πιο ζωντανό- σε σας. Αυτό κάνει η ύπαρξη ολόκληρη. Χαράζει ποίηση μέσα σας.

👌  Ποιος λέει ότι η γριά γυναίκα είναι άσχημη; «Άσχημη είναι η γριά γυναίκα μόνο όταν προσπαθεί να δείχνει νέα, με μπογιές και κραγιόνια. Αλλά όταν η γυναίκα αποδέχεται τα γεράματα σαν κάτι φυσιολογικό, τότε το γερασμένο της πρόσωπο είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει, ρυτιδωμένο από τις αλλαγές, μαλακωμένο από το χρόνο, έμπειρο, ώριμο, πανέμορφο πρόσωπο. Το γερασμένο πρόσωπο ομορφαίνει όταν έχει ζήσει τη ζωή. Όταν δεν την έχει ζήσει αναζητά να κρατηθεί στα περασμένα που δεν υπάρχουν πια.

👌  Ο γέρος άνθρωπος που ερωτεύεται είναι το ίδιο γελοίος με έναν νέο που δεν μπορεί να ερωτευτεί.

👌 Πρέπει να είσαι έτοιμος! Για μένα αυτό είναι διαλογισμός: η ετοιμότητα. Όταν κάτι φεύγει, πρέπει να είσαι έτοιμος να το αφήσεις να φύγει. Αδιαμαρτύρητα. Όταν κάτι φεύγει, φεύγει οριστικά!

Βαθμολογία:

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια. | Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

Makrinitsa Greece 2021

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η Κρυμμένη Αρμονία» του Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

👌 Η θρησκεία δεν είναι φιλοσοφία – είναι μία τεχνική που σε βγάζει από την ασυνειδησία’ ενώ οι φιλοσοφίες είναι τεχνικές για να έχεις ήσυχο ύπνο’ σου εξασφαλίζουν όνειρα, ουτοπίες.

👌 Η προσευχή δεν είναι ομιλία, είναι ακρόαση – εγρήγορση, παθητικότητα, ετοιμότητα, ετοιμότητα σαν της μήτρας.

👌 Κράτα ζωντανή την ελπίδα: Αυτό είναι που χαρακτηρίζει τον αναζητητή.

👌  Αν αγαπήσεις συνειδητά τότε ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει αιώνια, γιατί με τη συνείδησή τα πάντα είναι αιώνια. Χωρίς αυτή τα πάντα είναι εφήμερα.

👌 Η ηδονή είναι λήθη, η ευτυχία είναι μνήμη. Κι όταν η μνήμη γίνεται τέλεια, όταν γίνεται τόσο τέλεια που δεν υπάρχει περίπτωση να καταπέσεις από αυτήν τότε αρχίζει η μακαριότητα. Ανάμεσα στην μακαριότητα και την ηδονή υπάρχει ευτυχία.

👌 Αν άκουγαν τα δασκαλέματα οι σπόροι δεν θα υπήρχαν δέντρα στον κόσμο.

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια.

👌 Η ποίηση πρέπει να κατανοείται με διαφορετικό τρόπο –  την πίεση πρέπει να την αγαπάς, όχι να την ερμηνεύεις. Πρέπει να την επαναλαμβάνεις πολλές φορές ώσπου να ανακατευτεί με το αίμα σου, με τα κόκαλά σου, με το μεδούλι σου. Πρέπει να τραγουδήσεις το ποίημα πολλές φορές ώσπου να νοιώσεις όλες τις λεπτές αποχρώσεις του, όλες τις φωτοσκιάσεις του.  Άφησε το ποίημα να κινηθεί μέσα σου ώσπου να γίνει ζωτική δύναμη. Έτσι το  απορροφάς κι ύστερα το ξεχνάς κι αυτό προχωρεί όλο και πιο βαθιά μέσα σου και σε αλλάζει. Να με θυμάστε σαν ποιητή, που δεν γράφει ποίηση στο χαρτί αλλά σε κάτι πιο ζωντανό- σε σας. Αυτό κάνει η ύπαρξη ολόκληρη. Χαράζει ποίηση μέσα σας.

👌  Ποιος λέει ότι η γριά γυναίκα είναι άσχημη; «Άσχημη είναι η γριά γυναίκα μόνο όταν προσπαθεί να δείχνει νέα, με μπογιές και κραγιόνια. Αλλά όταν η γυναίκα αποδέχεται τα γεράματα σαν κάτι φυσιολογικό, τότε το γερασμένο της πρόσωπο είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει, ρυτιδωμένο από τις αλλαγές, μαλακωμένο από το χρόνο, έμπειρο, ώριμο, πανέμορφο πρόσωπο. Το γερασμένο πρόσωπο ομορφαίνει όταν έχει ζήσει τη ζωή. Όταν δεν την έχει ζήσει αναζητά να κρατηθεί στα περασμένα που δεν υπάρχουν πια.

👌  Ο γέρος άνθρωπος που ερωτεύεται είναι το ίδιο γελοίος με έναν νέο που δεν μπορεί να ερωτευτεί.

👌 Πρέπει να είσαι έτοιμος! Για μένα αυτό είναι διαλογισμός: η ετοιμότητα. Όταν κάτι φεύγει, πρέπει να είσαι έτοιμος να το αφήσεις να φύγει. Αδιαμαρτύρητα. Όταν κάτι φεύγει, φεύγει οριστικά!

Βαθμολογία:

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια. | Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

Makrinitsa Greece 2021

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η Κρυμμένη Αρμονία» του Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

👌 Η θρησκεία δεν είναι φιλοσοφία – είναι μία τεχνική που σε βγάζει από την ασυνειδησία’ ενώ οι φιλοσοφίες είναι τεχνικές για να έχεις ήσυχο ύπνο’ σου εξασφαλίζουν όνειρα, ουτοπίες.

👌 Η προσευχή δεν είναι ομιλία, είναι ακρόαση – εγρήγορση, παθητικότητα, ετοιμότητα, ετοιμότητα σαν της μήτρας.

👌 Κράτα ζωντανή την ελπίδα: Αυτό είναι που χαρακτηρίζει τον αναζητητή.

👌  Αν αγαπήσεις συνειδητά τότε ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει αιώνια, γιατί με τη συνείδησή τα πάντα είναι αιώνια. Χωρίς αυτή τα πάντα είναι εφήμερα.

👌 Η ηδονή είναι λήθη, η ευτυχία είναι μνήμη. Κι όταν η μνήμη γίνεται τέλεια, όταν γίνεται τόσο τέλεια που δεν υπάρχει περίπτωση να καταπέσεις από αυτήν τότε αρχίζει η μακαριότητα. Ανάμεσα στην μακαριότητα και την ηδονή υπάρχει ευτυχία.

👌 Αν άκουγαν τα δασκαλέματα οι σπόροι δεν θα υπήρχαν δέντρα στον κόσμο.

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια.

👌 Η ποίηση πρέπει να κατανοείται με διαφορετικό τρόπο –  την πίεση πρέπει να την αγαπάς, όχι να την ερμηνεύεις. Πρέπει να την επαναλαμβάνεις πολλές φορές ώσπου να ανακατευτεί με το αίμα σου, με τα κόκαλά σου, με το μεδούλι σου. Πρέπει να τραγουδήσεις το ποίημα πολλές φορές ώσπου να νοιώσεις όλες τις λεπτές αποχρώσεις του, όλες τις φωτοσκιάσεις του.  Άφησε το ποίημα να κινηθεί μέσα σου ώσπου να γίνει ζωτική δύναμη. Έτσι το  απορροφάς κι ύστερα το ξεχνάς κι αυτό προχωρεί όλο και πιο βαθιά μέσα σου και σε αλλάζει. Να με θυμάστε σαν ποιητή, που δεν γράφει ποίηση στο χαρτί αλλά σε κάτι πιο ζωντανό- σε σας. Αυτό κάνει η ύπαρξη ολόκληρη. Χαράζει ποίηση μέσα σας.

👌  Ποιος λέει ότι η γριά γυναίκα είναι άσχημη; «Άσχημη είναι η γριά γυναίκα μόνο όταν προσπαθεί να δείχνει νέα, με μπογιές και κραγιόνια. Αλλά όταν η γυναίκα αποδέχεται τα γεράματα σαν κάτι φυσιολογικό, τότε το γερασμένο της πρόσωπο είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει, ρυτιδωμένο από τις αλλαγές, μαλακωμένο από το χρόνο, έμπειρο, ώριμο, πανέμορφο πρόσωπο. Το γερασμένο πρόσωπο ομορφαίνει όταν έχει ζήσει τη ζωή. Όταν δεν την έχει ζήσει αναζητά να κρατηθεί στα περασμένα που δεν υπάρχουν πια.

👌  Ο γέρος άνθρωπος που ερωτεύεται είναι το ίδιο γελοίος με έναν νέο που δεν μπορεί να ερωτευτεί.

👌 Πρέπει να είσαι έτοιμος! Για μένα αυτό είναι διαλογισμός: η ετοιμότητα. Όταν κάτι φεύγει, πρέπει να είσαι έτοιμος να το αφήσεις να φύγει. Αδιαμαρτύρητα. Όταν κάτι φεύγει, φεύγει οριστικά!

Βαθμολογία:

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια. | Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

Makrinitsa Greece 2021

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η Κρυμμένη Αρμονία» του Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

👌 Η θρησκεία δεν είναι φιλοσοφία – είναι μία τεχνική που σε βγάζει από την ασυνειδησία’ ενώ οι φιλοσοφίες είναι τεχνικές για να έχεις ήσυχο ύπνο’ σου εξασφαλίζουν όνειρα, ουτοπίες.

👌 Η προσευχή δεν είναι ομιλία, είναι ακρόαση – εγρήγορση, παθητικότητα, ετοιμότητα, ετοιμότητα σαν της μήτρας.

👌 Κράτα ζωντανή την ελπίδα: Αυτό είναι που χαρακτηρίζει τον αναζητητή.

👌  Αν αγαπήσεις συνειδητά τότε ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει αιώνια, γιατί με τη συνείδησή τα πάντα είναι αιώνια. Χωρίς αυτή τα πάντα είναι εφήμερα.

👌 Η ηδονή είναι λήθη, η ευτυχία είναι μνήμη. Κι όταν η μνήμη γίνεται τέλεια, όταν γίνεται τόσο τέλεια που δεν υπάρχει περίπτωση να καταπέσεις από αυτήν τότε αρχίζει η μακαριότητα. Ανάμεσα στην μακαριότητα και την ηδονή υπάρχει ευτυχία.

👌 Αν άκουγαν τα δασκαλέματα οι σπόροι δεν θα υπήρχαν δέντρα στον κόσμο.

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια.

👌 Η ποίηση πρέπει να κατανοείται με διαφορετικό τρόπο –  την πίεση πρέπει να την αγαπάς, όχι να την ερμηνεύεις. Πρέπει να την επαναλαμβάνεις πολλές φορές ώσπου να ανακατευτεί με το αίμα σου, με τα κόκαλά σου, με το μεδούλι σου. Πρέπει να τραγουδήσεις το ποίημα πολλές φορές ώσπου να νοιώσεις όλες τις λεπτές αποχρώσεις του, όλες τις φωτοσκιάσεις του.  Άφησε το ποίημα να κινηθεί μέσα σου ώσπου να γίνει ζωτική δύναμη. Έτσι το  απορροφάς κι ύστερα το ξεχνάς κι αυτό προχωρεί όλο και πιο βαθιά μέσα σου και σε αλλάζει. Να με θυμάστε σαν ποιητή, που δεν γράφει ποίηση στο χαρτί αλλά σε κάτι πιο ζωντανό- σε σας. Αυτό κάνει η ύπαρξη ολόκληρη. Χαράζει ποίηση μέσα σας.

👌  Ποιος λέει ότι η γριά γυναίκα είναι άσχημη; «Άσχημη είναι η γριά γυναίκα μόνο όταν προσπαθεί να δείχνει νέα, με μπογιές και κραγιόνια. Αλλά όταν η γυναίκα αποδέχεται τα γεράματα σαν κάτι φυσιολογικό, τότε το γερασμένο της πρόσωπο είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει, ρυτιδωμένο από τις αλλαγές, μαλακωμένο από το χρόνο, έμπειρο, ώριμο, πανέμορφο πρόσωπο. Το γερασμένο πρόσωπο ομορφαίνει όταν έχει ζήσει τη ζωή. Όταν δεν την έχει ζήσει αναζητά να κρατηθεί στα περασμένα που δεν υπάρχουν πια.

👌  Ο γέρος άνθρωπος που ερωτεύεται είναι το ίδιο γελοίος με έναν νέο που δεν μπορεί να ερωτευτεί.

👌 Πρέπει να είσαι έτοιμος! Για μένα αυτό είναι διαλογισμός: η ετοιμότητα. Όταν κάτι φεύγει, πρέπει να είσαι έτοιμος να το αφήσεις να φύγει. Αδιαμαρτύρητα. Όταν κάτι φεύγει, φεύγει οριστικά!

Βαθμολογία:

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια. | Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

Makrinitsa Greece 2021

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η Κρυμμένη Αρμονία» του Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς

👌 Η θρησκεία δεν είναι φιλοσοφία – είναι μία τεχνική που σε βγάζει από την ασυνειδησία’ ενώ οι φιλοσοφίες είναι τεχνικές για να έχεις ήσυχο ύπνο’ σου εξασφαλίζουν όνειρα, ουτοπίες.

👌 Η προσευχή δεν είναι ομιλία, είναι ακρόαση – εγρήγορση, παθητικότητα, ετοιμότητα, ετοιμότητα σαν της μήτρας.

👌 Κράτα ζωντανή την ελπίδα: Αυτό είναι που χαρακτηρίζει τον αναζητητή.

👌  Αν αγαπήσεις συνειδητά τότε ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει αιώνια, γιατί με τη συνείδησή τα πάντα είναι αιώνια. Χωρίς αυτή τα πάντα είναι εφήμερα.

👌 Η ηδονή είναι λήθη, η ευτυχία είναι μνήμη. Κι όταν η μνήμη γίνεται τέλεια, όταν γίνεται τόσο τέλεια που δεν υπάρχει περίπτωση να καταπέσεις από αυτήν τότε αρχίζει η μακαριότητα. Ανάμεσα στην μακαριότητα και την ηδονή υπάρχει ευτυχία.

👌 Αν άκουγαν τα δασκαλέματα οι σπόροι δεν θα υπήρχαν δέντρα στον κόσμο.

👌 Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν απέραντη ευτυχία όταν δυστυχούν γιατί με τη μιζέρια τους προκαλούν τη συμπόνια.

👌 Η ποίηση πρέπει να κατανοείται με διαφορετικό τρόπο –  την πίεση πρέπει να την αγαπάς, όχι να την ερμηνεύεις. Πρέπει να την επαναλαμβάνεις πολλές φορές ώσπου να ανακατευτεί με το αίμα σου, με τα κόκαλά σου, με το μεδούλι σου. Πρέπει να τραγουδήσεις το ποίημα πολλές φορές ώσπου να νοιώσεις όλες τις λεπτές αποχρώσεις του, όλες τις φωτοσκιάσεις του.  Άφησε το ποίημα να κινηθεί μέσα σου ώσπου να γίνει ζωτική δύναμη. Έτσι το  απορροφάς κι ύστερα το ξεχνάς κι αυτό προχωρεί όλο και πιο βαθιά μέσα σου και σε αλλάζει. Να με θυμάστε σαν ποιητή, που δεν γράφει ποίηση στο χαρτί αλλά σε κάτι πιο ζωντανό- σε σας. Αυτό κάνει η ύπαρξη ολόκληρη. Χαράζει ποίηση μέσα σας.

👌  Ποιος λέει ότι η γριά γυναίκα είναι άσχημη; «Άσχημη είναι η γριά γυναίκα μόνο όταν προσπαθεί να δείχνει νέα, με μπογιές και κραγιόνια. Αλλά όταν η γυναίκα αποδέχεται τα γεράματα σαν κάτι φυσιολογικό, τότε το γερασμένο της πρόσωπο είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει, ρυτιδωμένο από τις αλλαγές, μαλακωμένο από το χρόνο, έμπειρο, ώριμο, πανέμορφο πρόσωπο. Το γερασμένο πρόσωπο ομορφαίνει όταν έχει ζήσει τη ζωή. Όταν δεν την έχει ζήσει αναζητά να κρατηθεί στα περασμένα που δεν υπάρχουν πια.

👌  Ο γέρος άνθρωπος που ερωτεύεται είναι το ίδιο γελοίος με έναν νέο που δεν μπορεί να ερωτευτεί.

👌 Πρέπει να είσαι έτοιμος! Για μένα αυτό είναι διαλογισμός: η ετοιμότητα. Όταν κάτι φεύγει, πρέπει να είσαι έτοιμος να το αφήσεις να φύγει. Αδιαμαρτύρητα. Όταν κάτι φεύγει, φεύγει οριστικά!

Βαθμολογία:

Message in Mombasa

https://forestwoodfolkart.wordpress.com/2026/08/26/message-in-mombasa/

Message in Mombasa

https://forestwoodfolkart.wordpress.com/2026/08/26/message-in-mombasa/

Message in Mombasa

https://forestwoodfolkart.wordpress.com/2026/08/26/message-in-mombasa/

Message in Mombasa

https://forestwoodfolkart.wordpress.com/2026/08/26/message-in-mombasa/

Message in Mombasa

https://forestwoodfolkart.wordpress.com/2026/08/26/message-in-mombasa/

🌏 Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία. | Εντουάρντο Γκαλεάνο

[photo by Johnny di]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ένας κόσμος ανάποδα» του Εντουάρντο Γκαλεάνο

🌏 Στις μεγάλες πόλεις του κόσμου απ’ την ανάποδη είναι επικίνδυνο να περπατάς και είναι άθλος να αναπνέεις. Όποιος δεν είναι δέσμιος της ανάγκης, είναι δέσμιος του φόβου: κάποιοι δεν κοιμούνται λόγω της αγωνίας τους να αποκτήσουν πράγματα που δεν έχουν και άλλοι δεν κοιμούνται λόγω του τρόμου μην τυχόν και χάσουν πράγματα που έχουν. Ο κόσμος από την ανάποδη μας προετοιμάζει ώστε να βλέπουμε το διπλανό μας ως απειλή και όχι ως ελπίδα, μας περιορίζει στη μοναξιά και μας παρηγορεί με χημικά ναρκωτικά και με εικονικούς φίλους.

🌏 Ειδήμονες της εικονικής πραγματικότητας, τα πλούσια παιδιά, έχουν πλήρη άγνοια της υπαρκτής πραγματικότητας, η οποία υπάρχει μόνο για να τη φοβούνται ή να την αγοράζουν.

🌏 Οι άνθρωποι αλληλοπαγιδεύονται: σήμερα στο φρενοκομείο των δρόμων, ο καθένας μπορεί να πεθάνει από μία σφαίρα: αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από πείνα αλλά και αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από το πολύ φαΐ.

🌏 Η αξία των προϊόντων για τα κατοικίδια, που πωλούνται κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη συνολική παραγωγή της Αιθιοπίας.

🌏 Κατά την άποψή του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Μαϊμονίδη και του Παράκελσου υπήρχε μία ασθένεια που την έλεγαν δυσπεψία, αλλά δεν υπήρχε ασθένεια που να τη λένε πείνα.

🌏 Αίτια του ρατσισμού και της φαλλοκρατίας είναι η γενετική κληρονομιά: δεν ευθύνεται η ιστορία που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα οι φτωχοί, αλλά η βιολογία. Οι φτωχοί φέρουν το πεπρωμένο μέσα στο αίμα τους και τα πράγματα σκουραίνουν όταν τα χρωμοσώματα της κατωτερότητας αναμειγνύονται με τον κάκο σπόρο του εγκλήματος.

🌏 Ανακάλυψε μάλιστα ότι οι Ινδιάνοι προσκυνούσαν το σταυρό επειδή είχε τη μορφή της συνεύρεσης της βροχής με τη γη.

🌏 Η μόνη διαφορά ανάμεσα στο βιασμό και στο να σε τσαλαπατήσει ένα φορτηγό είναι οτι οι άντρες μετά σε ρωτάνε αν σου άρεσε.

🌏 Ο θάνατος του κάθε φουκαρά έχει φαρμακευτική επίδραση στους ευκατάστατους. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη φαρμακος και σημαίνει τον άνθρωπο που πρόσφεραν θυσία στους θεούς την εποχή των κρίσεων.

🌏 Γενικευμένη φοβία
Όσοι δουλεύουν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους.
Όσοι δε δουλεύουν φοβούνται μη δε βρουν ποτέ δουλειά.
Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό.
Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει.
Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρόνια του φόβου.
Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.
Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.
Φοβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος από όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.

🌏 Σε έναν τοίχο στο San Francisco κάποιο χέρι έγραψε: «Αν η ψήφος μπορούσε να αλλάξει κάτι, θα ήταν παράνομη«.
Σε ένα τοίχο του Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα άλλο χέρι έγραψε: «Αν γεννούσαν οι άντρες, η έκτρωση θα ήταν νόμιμη.»

🌏 Αλλά τώρα που Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία συμπορεύονται σε τι χρησιμεύουν αυτά τα τεράστια οπλοστάσια; Για να εκφοβίσουν ποιον; Ολόκληρη την ανθρωπότητα;

🌏 Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει ότι το να κλέβει κάνεις μία τράπεζα είναι αδίκημα, αλλά μεγαλύτερο αδίκημα είναι να την ιδρύει.

🌏 Η Wall Street, η οδός του Τείχους, πήρε το όνομά της από ένα τείχος που είχε υψωθεί εκεί πριν από αρκετούς αιώνες για να εμποδίζει τους μαύρους σκλάβους να αποδρούν: στις μέρες μας η Wall Street είναι το κέντρο του μεγάλου παγκόσμιου ηλεκτρονικού τζόγου και ολόκληρη η ανθρωπότητα δεσμεύεται από τις αποφάσεις που παίρνονται εκεί. Η εικονική οικονομία μεταφέρει κεφάλαια, ρίχνει τιμές, μαδάει απερίσκεπτους, καταστρέφει χώρες και, σε χρόνο μηδέν, κατασκευάζει εκατομμυριούχους και ζητιάνους.

🌏 Όποιος δουλεύει δεν έχει χρόνο για να βγάλει λεφτά.

🌏 Στην είσοδο του Άουσβιτς, του ναζιστικού στρατοπέδου εξόντωσης, μία μεγάλη επιγραφή έγραφε: Η δουλειά λυτρώνει. Περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, ο υπάλληλος ή ο εργάτης που έχει δουλειά οφείλει να ευγνωμονεί την επιχείρηση που του κάνει τη χάρη να του βγάζει την ψυχή κάθε μέρα και τον κάνει βορά της ρουτίνας, στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Το να βρει κανείς δουλειά, ή το να τη διατηρήσει, ακόμα και χωρίς διακοπές, χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα ακόμα και έναντι μισθού πείνας, γιορτάζεται σαν να πρόκειται για θαύμα.

🌏 Καλύτερες συνθήκες για τις επιχειρήσεις σημαίνει χειρότερες συνθήκες για το ύψος των μισθών, για την ασφάλεια στην εργασία και για την υγεία της γης αλλά και των ανθρώπων.

🌏 Η ατιμωρησία επιβραβεύει την παρανομία προτρέπει στην επανάληψη της και την προπαγανδίζει: παροτρύνει τον κακοποιό και μεταδίδει το παράδειγμά του. Κι όταν το κράτος είναι ο κακοποιός, που βιάζει, κλέβει, βασανίζει και σκοτώνει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, τότε ανάβει άνωθεν το πράσινο φως που δίνει την άδεια σε όλη την κοινωνία να βιάζει, να κλέβει, να βασανίζει και να σκοτώνει.

🌏 Η λήθη, λέει η εξουσία, είναι η τιμή της ειρήνης, ενώ ταυτόχρονα μας επιβάλλει μία ειρήνη που στηρίζεται στην αποδοχή της αδικίας ως μία καθημερινή φυσιολογική κατάσταση. Μας έχουν συνηθίσει να υποτιμάμε τη ζωή και μας απαγορεύουν να θυμόμαστε.

🌏  Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή Δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία.

🌏 Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ή μήπως επαναλαμβάνεται μόνο για κείνους που από τύψεις είναι ανίκανοι να την ακούσουν; Δεν υπάρχει ιστορία βουβή. Η ανθρώπινη ιστορία, όσο και να την τσουρουφλίσουν, όσο και να τη φθείρουν, όσα ψέματα και να πουν, αρνείται να κλείσει το στόμα της.

🌏 Η μνήμη δεν αρνείται τη νοσταλγία’ αλλά προτιμάει την ελπίδα, τον κίνδυνο της ελπίδας και την αψηφισιά της. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η Μνημοσύνη ήταν αδελφή του Χρόνου και του Ωκεανού, και δεν έκαναν λάθος. Η ατιμωρησία είναι παιδί της κακής μνήμης. Αυτό το γνωρίζουν καλά όλες οι στρατιωτικές δικτατορίες που βασάνισαν τα μέρη μας.

🌏 Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν χρόνο για να χάνουν το χρόνο τους.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν ησυχία ούτε μπορούν να την αγοράσουν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τα πόδια τους έχουν ξεχάσει να περπατούν, όπως τα φτερά από τις κότες που έχουν ξεχάσει να πετούν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τρώνε σκουπίδια και τα πληρώνουν σαν να ήταν φαγητό.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που έχουν το δικαίωμα να αναπνέουν σκατα, σαν να ήταν αέρας, χωρίς να πληρώνουν τίποτα για αυτό.
Φτωχοί: λέγονται οι φτωχοί αυτοί των οποίων η ελευθερία περιορίζεται στην επιλογή του καναλιού που θα δουν στην τηλεόραση.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που παθιάζονται δραματικά με τις μηχανές.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που βρίσκονται πάντα με πολλούς και είναι πάντα μόνοι.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν το ξέρουν ότι είναι φτωχοί.

🌏 Διάβασα στους τοίχους των πόλεων :
Γουστάρω τόσο πολύ τη νύχτα που θα έβαζα στη μέρα τέντα.
Εντάξει, το τζιτζίκι δεν δουλεύει. Αλλά και το μυρμήγκι δεν μπορεί να τραγουδήσει.
Η γιαγιά μου είπε όχι στα ναρκωτικά. Και πεθανε.
Η ζωή είναι μία αρρώστια που θεραπεύεται μόνη της.
Αυτό το εργοστάσιο καπνίζει πουλιά.
Ο πατέρας μου λέει ψέματα σαν να ήταν πολιτικός.
Φτάνουν πια οι πράξεις! Θέλουμε υποσχέσεις!
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Όταν μας έφερναν στον κόσμο δεν μας ρώτησαν, απαιτούμε όμως να μας ρωτήσουν τώρα που ζούμε σε αυτόν.
Υπάρχει μια χώρα ξεχωριστή, κάπου.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🌏 Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία. | Εντουάρντο Γκαλεάνο

[photo by Johnny di]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ένας κόσμος ανάποδα» του Εντουάρντο Γκαλεάνο

🌏 Στις μεγάλες πόλεις του κόσμου απ’ την ανάποδη είναι επικίνδυνο να περπατάς και είναι άθλος να αναπνέεις. Όποιος δεν είναι δέσμιος της ανάγκης, είναι δέσμιος του φόβου: κάποιοι δεν κοιμούνται λόγω της αγωνίας τους να αποκτήσουν πράγματα που δεν έχουν και άλλοι δεν κοιμούνται λόγω του τρόμου μην τυχόν και χάσουν πράγματα που έχουν. Ο κόσμος από την ανάποδη μας προετοιμάζει ώστε να βλέπουμε το διπλανό μας ως απειλή και όχι ως ελπίδα, μας περιορίζει στη μοναξιά και μας παρηγορεί με χημικά ναρκωτικά και με εικονικούς φίλους.

🌏 Ειδήμονες της εικονικής πραγματικότητας, τα πλούσια παιδιά, έχουν πλήρη άγνοια της υπαρκτής πραγματικότητας, η οποία υπάρχει μόνο για να τη φοβούνται ή να την αγοράζουν.

🌏 Οι άνθρωποι αλληλοπαγιδεύονται: σήμερα στο φρενοκομείο των δρόμων, ο καθένας μπορεί να πεθάνει από μία σφαίρα: αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από πείνα αλλά και αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από το πολύ φαΐ.

🌏 Η αξία των προϊόντων για τα κατοικίδια, που πωλούνται κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη συνολική παραγωγή της Αιθιοπίας.

🌏 Κατά την άποψή του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Μαϊμονίδη και του Παράκελσου υπήρχε μία ασθένεια που την έλεγαν δυσπεψία, αλλά δεν υπήρχε ασθένεια που να τη λένε πείνα.

🌏 Αίτια του ρατσισμού και της φαλλοκρατίας είναι η γενετική κληρονομιά: δεν ευθύνεται η ιστορία που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα οι φτωχοί, αλλά η βιολογία. Οι φτωχοί φέρουν το πεπρωμένο μέσα στο αίμα τους και τα πράγματα σκουραίνουν όταν τα χρωμοσώματα της κατωτερότητας αναμειγνύονται με τον κάκο σπόρο του εγκλήματος.

🌏 Ανακάλυψε μάλιστα ότι οι Ινδιάνοι προσκυνούσαν το σταυρό επειδή είχε τη μορφή της συνεύρεσης της βροχής με τη γη.

🌏 Η μόνη διαφορά ανάμεσα στο βιασμό και στο να σε τσαλαπατήσει ένα φορτηγό είναι οτι οι άντρες μετά σε ρωτάνε αν σου άρεσε.

🌏 Ο θάνατος του κάθε φουκαρά έχει φαρμακευτική επίδραση στους ευκατάστατους. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη φαρμακος και σημαίνει τον άνθρωπο που πρόσφεραν θυσία στους θεούς την εποχή των κρίσεων.

🌏 Γενικευμένη φοβία
Όσοι δουλεύουν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους.
Όσοι δε δουλεύουν φοβούνται μη δε βρουν ποτέ δουλειά.
Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό.
Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει.
Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρόνια του φόβου.
Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.
Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.
Φοβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος από όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.

🌏 Σε έναν τοίχο στο San Francisco κάποιο χέρι έγραψε: «Αν η ψήφος μπορούσε να αλλάξει κάτι, θα ήταν παράνομη«.
Σε ένα τοίχο του Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα άλλο χέρι έγραψε: «Αν γεννούσαν οι άντρες, η έκτρωση θα ήταν νόμιμη.»

🌏 Αλλά τώρα που Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία συμπορεύονται σε τι χρησιμεύουν αυτά τα τεράστια οπλοστάσια; Για να εκφοβίσουν ποιον; Ολόκληρη την ανθρωπότητα;

🌏 Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει ότι το να κλέβει κάνεις μία τράπεζα είναι αδίκημα, αλλά μεγαλύτερο αδίκημα είναι να την ιδρύει.

🌏 Η Wall Street, η οδός του Τείχους, πήρε το όνομά της από ένα τείχος που είχε υψωθεί εκεί πριν από αρκετούς αιώνες για να εμποδίζει τους μαύρους σκλάβους να αποδρούν: στις μέρες μας η Wall Street είναι το κέντρο του μεγάλου παγκόσμιου ηλεκτρονικού τζόγου και ολόκληρη η ανθρωπότητα δεσμεύεται από τις αποφάσεις που παίρνονται εκεί. Η εικονική οικονομία μεταφέρει κεφάλαια, ρίχνει τιμές, μαδάει απερίσκεπτους, καταστρέφει χώρες και, σε χρόνο μηδέν, κατασκευάζει εκατομμυριούχους και ζητιάνους.

🌏 Όποιος δουλεύει δεν έχει χρόνο για να βγάλει λεφτά.

🌏 Στην είσοδο του Άουσβιτς, του ναζιστικού στρατοπέδου εξόντωσης, μία μεγάλη επιγραφή έγραφε: Η δουλειά λυτρώνει. Περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, ο υπάλληλος ή ο εργάτης που έχει δουλειά οφείλει να ευγνωμονεί την επιχείρηση που του κάνει τη χάρη να του βγάζει την ψυχή κάθε μέρα και τον κάνει βορά της ρουτίνας, στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Το να βρει κανείς δουλειά, ή το να τη διατηρήσει, ακόμα και χωρίς διακοπές, χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα ακόμα και έναντι μισθού πείνας, γιορτάζεται σαν να πρόκειται για θαύμα.

🌏 Καλύτερες συνθήκες για τις επιχειρήσεις σημαίνει χειρότερες συνθήκες για το ύψος των μισθών, για την ασφάλεια στην εργασία και για την υγεία της γης αλλά και των ανθρώπων.

🌏 Η ατιμωρησία επιβραβεύει την παρανομία προτρέπει στην επανάληψη της και την προπαγανδίζει: παροτρύνει τον κακοποιό και μεταδίδει το παράδειγμά του. Κι όταν το κράτος είναι ο κακοποιός, που βιάζει, κλέβει, βασανίζει και σκοτώνει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, τότε ανάβει άνωθεν το πράσινο φως που δίνει την άδεια σε όλη την κοινωνία να βιάζει, να κλέβει, να βασανίζει και να σκοτώνει.

🌏 Η λήθη, λέει η εξουσία, είναι η τιμή της ειρήνης, ενώ ταυτόχρονα μας επιβάλλει μία ειρήνη που στηρίζεται στην αποδοχή της αδικίας ως μία καθημερινή φυσιολογική κατάσταση. Μας έχουν συνηθίσει να υποτιμάμε τη ζωή και μας απαγορεύουν να θυμόμαστε.

🌏  Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή Δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία.

🌏 Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ή μήπως επαναλαμβάνεται μόνο για κείνους που από τύψεις είναι ανίκανοι να την ακούσουν; Δεν υπάρχει ιστορία βουβή. Η ανθρώπινη ιστορία, όσο και να την τσουρουφλίσουν, όσο και να τη φθείρουν, όσα ψέματα και να πουν, αρνείται να κλείσει το στόμα της.

🌏 Η μνήμη δεν αρνείται τη νοσταλγία’ αλλά προτιμάει την ελπίδα, τον κίνδυνο της ελπίδας και την αψηφισιά της. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η Μνημοσύνη ήταν αδελφή του Χρόνου και του Ωκεανού, και δεν έκαναν λάθος. Η ατιμωρησία είναι παιδί της κακής μνήμης. Αυτό το γνωρίζουν καλά όλες οι στρατιωτικές δικτατορίες που βασάνισαν τα μέρη μας.

🌏 Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν χρόνο για να χάνουν το χρόνο τους.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν ησυχία ούτε μπορούν να την αγοράσουν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τα πόδια τους έχουν ξεχάσει να περπατούν, όπως τα φτερά από τις κότες που έχουν ξεχάσει να πετούν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τρώνε σκουπίδια και τα πληρώνουν σαν να ήταν φαγητό.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που έχουν το δικαίωμα να αναπνέουν σκατα, σαν να ήταν αέρας, χωρίς να πληρώνουν τίποτα για αυτό.
Φτωχοί: λέγονται οι φτωχοί αυτοί των οποίων η ελευθερία περιορίζεται στην επιλογή του καναλιού που θα δουν στην τηλεόραση.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που παθιάζονται δραματικά με τις μηχανές.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που βρίσκονται πάντα με πολλούς και είναι πάντα μόνοι.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν το ξέρουν ότι είναι φτωχοί.

🌏 Διάβασα στους τοίχους των πόλεων :
Γουστάρω τόσο πολύ τη νύχτα που θα έβαζα στη μέρα τέντα.
Εντάξει, το τζιτζίκι δεν δουλεύει. Αλλά και το μυρμήγκι δεν μπορεί να τραγουδήσει.
Η γιαγιά μου είπε όχι στα ναρκωτικά. Και πεθανε.
Η ζωή είναι μία αρρώστια που θεραπεύεται μόνη της.
Αυτό το εργοστάσιο καπνίζει πουλιά.
Ο πατέρας μου λέει ψέματα σαν να ήταν πολιτικός.
Φτάνουν πια οι πράξεις! Θέλουμε υποσχέσεις!
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Όταν μας έφερναν στον κόσμο δεν μας ρώτησαν, απαιτούμε όμως να μας ρωτήσουν τώρα που ζούμε σε αυτόν.
Υπάρχει μια χώρα ξεχωριστή, κάπου.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🌏 Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία. | Εντουάρντο Γκαλεάνο

[photo by Johnny di]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ένας κόσμος ανάποδα» του Εντουάρντο Γκαλεάνο

🌏 Στις μεγάλες πόλεις του κόσμου απ’ την ανάποδη είναι επικίνδυνο να περπατάς και είναι άθλος να αναπνέεις. Όποιος δεν είναι δέσμιος της ανάγκης, είναι δέσμιος του φόβου: κάποιοι δεν κοιμούνται λόγω της αγωνίας τους να αποκτήσουν πράγματα που δεν έχουν και άλλοι δεν κοιμούνται λόγω του τρόμου μην τυχόν και χάσουν πράγματα που έχουν. Ο κόσμος από την ανάποδη μας προετοιμάζει ώστε να βλέπουμε το διπλανό μας ως απειλή και όχι ως ελπίδα, μας περιορίζει στη μοναξιά και μας παρηγορεί με χημικά ναρκωτικά και με εικονικούς φίλους.

🌏 Ειδήμονες της εικονικής πραγματικότητας, τα πλούσια παιδιά, έχουν πλήρη άγνοια της υπαρκτής πραγματικότητας, η οποία υπάρχει μόνο για να τη φοβούνται ή να την αγοράζουν.

🌏 Οι άνθρωποι αλληλοπαγιδεύονται: σήμερα στο φρενοκομείο των δρόμων, ο καθένας μπορεί να πεθάνει από μία σφαίρα: αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από πείνα αλλά και αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από το πολύ φαΐ.

🌏 Η αξία των προϊόντων για τα κατοικίδια, που πωλούνται κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη συνολική παραγωγή της Αιθιοπίας.

🌏 Κατά την άποψή του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Μαϊμονίδη και του Παράκελσου υπήρχε μία ασθένεια που την έλεγαν δυσπεψία, αλλά δεν υπήρχε ασθένεια που να τη λένε πείνα.

🌏 Αίτια του ρατσισμού και της φαλλοκρατίας είναι η γενετική κληρονομιά: δεν ευθύνεται η ιστορία που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα οι φτωχοί, αλλά η βιολογία. Οι φτωχοί φέρουν το πεπρωμένο μέσα στο αίμα τους και τα πράγματα σκουραίνουν όταν τα χρωμοσώματα της κατωτερότητας αναμειγνύονται με τον κάκο σπόρο του εγκλήματος.

🌏 Ανακάλυψε μάλιστα ότι οι Ινδιάνοι προσκυνούσαν το σταυρό επειδή είχε τη μορφή της συνεύρεσης της βροχής με τη γη.

🌏 Η μόνη διαφορά ανάμεσα στο βιασμό και στο να σε τσαλαπατήσει ένα φορτηγό είναι οτι οι άντρες μετά σε ρωτάνε αν σου άρεσε.

🌏 Ο θάνατος του κάθε φουκαρά έχει φαρμακευτική επίδραση στους ευκατάστατους. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη φαρμακος και σημαίνει τον άνθρωπο που πρόσφεραν θυσία στους θεούς την εποχή των κρίσεων.

🌏 Γενικευμένη φοβία
Όσοι δουλεύουν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους.
Όσοι δε δουλεύουν φοβούνται μη δε βρουν ποτέ δουλειά.
Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό.
Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει.
Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρόνια του φόβου.
Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.
Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.
Φοβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος από όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.

🌏 Σε έναν τοίχο στο San Francisco κάποιο χέρι έγραψε: «Αν η ψήφος μπορούσε να αλλάξει κάτι, θα ήταν παράνομη«.
Σε ένα τοίχο του Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα άλλο χέρι έγραψε: «Αν γεννούσαν οι άντρες, η έκτρωση θα ήταν νόμιμη.»

🌏 Αλλά τώρα που Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία συμπορεύονται σε τι χρησιμεύουν αυτά τα τεράστια οπλοστάσια; Για να εκφοβίσουν ποιον; Ολόκληρη την ανθρωπότητα;

🌏 Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει ότι το να κλέβει κάνεις μία τράπεζα είναι αδίκημα, αλλά μεγαλύτερο αδίκημα είναι να την ιδρύει.

🌏 Η Wall Street, η οδός του Τείχους, πήρε το όνομά της από ένα τείχος που είχε υψωθεί εκεί πριν από αρκετούς αιώνες για να εμποδίζει τους μαύρους σκλάβους να αποδρούν: στις μέρες μας η Wall Street είναι το κέντρο του μεγάλου παγκόσμιου ηλεκτρονικού τζόγου και ολόκληρη η ανθρωπότητα δεσμεύεται από τις αποφάσεις που παίρνονται εκεί. Η εικονική οικονομία μεταφέρει κεφάλαια, ρίχνει τιμές, μαδάει απερίσκεπτους, καταστρέφει χώρες και, σε χρόνο μηδέν, κατασκευάζει εκατομμυριούχους και ζητιάνους.

🌏 Όποιος δουλεύει δεν έχει χρόνο για να βγάλει λεφτά.

🌏 Στην είσοδο του Άουσβιτς, του ναζιστικού στρατοπέδου εξόντωσης, μία μεγάλη επιγραφή έγραφε: Η δουλειά λυτρώνει. Περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, ο υπάλληλος ή ο εργάτης που έχει δουλειά οφείλει να ευγνωμονεί την επιχείρηση που του κάνει τη χάρη να του βγάζει την ψυχή κάθε μέρα και τον κάνει βορά της ρουτίνας, στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Το να βρει κανείς δουλειά, ή το να τη διατηρήσει, ακόμα και χωρίς διακοπές, χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα ακόμα και έναντι μισθού πείνας, γιορτάζεται σαν να πρόκειται για θαύμα.

🌏 Καλύτερες συνθήκες για τις επιχειρήσεις σημαίνει χειρότερες συνθήκες για το ύψος των μισθών, για την ασφάλεια στην εργασία και για την υγεία της γης αλλά και των ανθρώπων.

🌏 Η ατιμωρησία επιβραβεύει την παρανομία προτρέπει στην επανάληψη της και την προπαγανδίζει: παροτρύνει τον κακοποιό και μεταδίδει το παράδειγμά του. Κι όταν το κράτος είναι ο κακοποιός, που βιάζει, κλέβει, βασανίζει και σκοτώνει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, τότε ανάβει άνωθεν το πράσινο φως που δίνει την άδεια σε όλη την κοινωνία να βιάζει, να κλέβει, να βασανίζει και να σκοτώνει.

🌏 Η λήθη, λέει η εξουσία, είναι η τιμή της ειρήνης, ενώ ταυτόχρονα μας επιβάλλει μία ειρήνη που στηρίζεται στην αποδοχή της αδικίας ως μία καθημερινή φυσιολογική κατάσταση. Μας έχουν συνηθίσει να υποτιμάμε τη ζωή και μας απαγορεύουν να θυμόμαστε.

🌏  Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή Δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία.

🌏 Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ή μήπως επαναλαμβάνεται μόνο για κείνους που από τύψεις είναι ανίκανοι να την ακούσουν; Δεν υπάρχει ιστορία βουβή. Η ανθρώπινη ιστορία, όσο και να την τσουρουφλίσουν, όσο και να τη φθείρουν, όσα ψέματα και να πουν, αρνείται να κλείσει το στόμα της.

🌏 Η μνήμη δεν αρνείται τη νοσταλγία’ αλλά προτιμάει την ελπίδα, τον κίνδυνο της ελπίδας και την αψηφισιά της. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η Μνημοσύνη ήταν αδελφή του Χρόνου και του Ωκεανού, και δεν έκαναν λάθος. Η ατιμωρησία είναι παιδί της κακής μνήμης. Αυτό το γνωρίζουν καλά όλες οι στρατιωτικές δικτατορίες που βασάνισαν τα μέρη μας.

🌏 Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν χρόνο για να χάνουν το χρόνο τους.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν ησυχία ούτε μπορούν να την αγοράσουν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τα πόδια τους έχουν ξεχάσει να περπατούν, όπως τα φτερά από τις κότες που έχουν ξεχάσει να πετούν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τρώνε σκουπίδια και τα πληρώνουν σαν να ήταν φαγητό.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που έχουν το δικαίωμα να αναπνέουν σκατα, σαν να ήταν αέρας, χωρίς να πληρώνουν τίποτα για αυτό.
Φτωχοί: λέγονται οι φτωχοί αυτοί των οποίων η ελευθερία περιορίζεται στην επιλογή του καναλιού που θα δουν στην τηλεόραση.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που παθιάζονται δραματικά με τις μηχανές.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που βρίσκονται πάντα με πολλούς και είναι πάντα μόνοι.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν το ξέρουν ότι είναι φτωχοί.

🌏 Διάβασα στους τοίχους των πόλεων :
Γουστάρω τόσο πολύ τη νύχτα που θα έβαζα στη μέρα τέντα.
Εντάξει, το τζιτζίκι δεν δουλεύει. Αλλά και το μυρμήγκι δεν μπορεί να τραγουδήσει.
Η γιαγιά μου είπε όχι στα ναρκωτικά. Και πεθανε.
Η ζωή είναι μία αρρώστια που θεραπεύεται μόνη της.
Αυτό το εργοστάσιο καπνίζει πουλιά.
Ο πατέρας μου λέει ψέματα σαν να ήταν πολιτικός.
Φτάνουν πια οι πράξεις! Θέλουμε υποσχέσεις!
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Όταν μας έφερναν στον κόσμο δεν μας ρώτησαν, απαιτούμε όμως να μας ρωτήσουν τώρα που ζούμε σε αυτόν.
Υπάρχει μια χώρα ξεχωριστή, κάπου.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🌏 Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία. | Εντουάρντο Γκαλεάνο

[photo by Johnny di]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ένας κόσμος ανάποδα» του Εντουάρντο Γκαλεάνο

🌏 Στις μεγάλες πόλεις του κόσμου απ’ την ανάποδη είναι επικίνδυνο να περπατάς και είναι άθλος να αναπνέεις. Όποιος δεν είναι δέσμιος της ανάγκης, είναι δέσμιος του φόβου: κάποιοι δεν κοιμούνται λόγω της αγωνίας τους να αποκτήσουν πράγματα που δεν έχουν και άλλοι δεν κοιμούνται λόγω του τρόμου μην τυχόν και χάσουν πράγματα που έχουν. Ο κόσμος από την ανάποδη μας προετοιμάζει ώστε να βλέπουμε το διπλανό μας ως απειλή και όχι ως ελπίδα, μας περιορίζει στη μοναξιά και μας παρηγορεί με χημικά ναρκωτικά και με εικονικούς φίλους.

🌏 Ειδήμονες της εικονικής πραγματικότητας, τα πλούσια παιδιά, έχουν πλήρη άγνοια της υπαρκτής πραγματικότητας, η οποία υπάρχει μόνο για να τη φοβούνται ή να την αγοράζουν.

🌏 Οι άνθρωποι αλληλοπαγιδεύονται: σήμερα στο φρενοκομείο των δρόμων, ο καθένας μπορεί να πεθάνει από μία σφαίρα: αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από πείνα αλλά και αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από το πολύ φαΐ.

🌏 Η αξία των προϊόντων για τα κατοικίδια, που πωλούνται κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη συνολική παραγωγή της Αιθιοπίας.

🌏 Κατά την άποψή του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Μαϊμονίδη και του Παράκελσου υπήρχε μία ασθένεια που την έλεγαν δυσπεψία, αλλά δεν υπήρχε ασθένεια που να τη λένε πείνα.

🌏 Αίτια του ρατσισμού και της φαλλοκρατίας είναι η γενετική κληρονομιά: δεν ευθύνεται η ιστορία που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα οι φτωχοί, αλλά η βιολογία. Οι φτωχοί φέρουν το πεπρωμένο μέσα στο αίμα τους και τα πράγματα σκουραίνουν όταν τα χρωμοσώματα της κατωτερότητας αναμειγνύονται με τον κάκο σπόρο του εγκλήματος.

🌏 Ανακάλυψε μάλιστα ότι οι Ινδιάνοι προσκυνούσαν το σταυρό επειδή είχε τη μορφή της συνεύρεσης της βροχής με τη γη.

🌏 Η μόνη διαφορά ανάμεσα στο βιασμό και στο να σε τσαλαπατήσει ένα φορτηγό είναι οτι οι άντρες μετά σε ρωτάνε αν σου άρεσε.

🌏 Ο θάνατος του κάθε φουκαρά έχει φαρμακευτική επίδραση στους ευκατάστατους. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη φαρμακος και σημαίνει τον άνθρωπο που πρόσφεραν θυσία στους θεούς την εποχή των κρίσεων.

🌏 Γενικευμένη φοβία
Όσοι δουλεύουν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους.
Όσοι δε δουλεύουν φοβούνται μη δε βρουν ποτέ δουλειά.
Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό.
Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει.
Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρόνια του φόβου.
Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.
Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.
Φοβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος από όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.

🌏 Σε έναν τοίχο στο San Francisco κάποιο χέρι έγραψε: «Αν η ψήφος μπορούσε να αλλάξει κάτι, θα ήταν παράνομη«.
Σε ένα τοίχο του Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα άλλο χέρι έγραψε: «Αν γεννούσαν οι άντρες, η έκτρωση θα ήταν νόμιμη.»

🌏 Αλλά τώρα που Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία συμπορεύονται σε τι χρησιμεύουν αυτά τα τεράστια οπλοστάσια; Για να εκφοβίσουν ποιον; Ολόκληρη την ανθρωπότητα;

🌏 Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει ότι το να κλέβει κάνεις μία τράπεζα είναι αδίκημα, αλλά μεγαλύτερο αδίκημα είναι να την ιδρύει.

🌏 Η Wall Street, η οδός του Τείχους, πήρε το όνομά της από ένα τείχος που είχε υψωθεί εκεί πριν από αρκετούς αιώνες για να εμποδίζει τους μαύρους σκλάβους να αποδρούν: στις μέρες μας η Wall Street είναι το κέντρο του μεγάλου παγκόσμιου ηλεκτρονικού τζόγου και ολόκληρη η ανθρωπότητα δεσμεύεται από τις αποφάσεις που παίρνονται εκεί. Η εικονική οικονομία μεταφέρει κεφάλαια, ρίχνει τιμές, μαδάει απερίσκεπτους, καταστρέφει χώρες και, σε χρόνο μηδέν, κατασκευάζει εκατομμυριούχους και ζητιάνους.

🌏 Όποιος δουλεύει δεν έχει χρόνο για να βγάλει λεφτά.

🌏 Στην είσοδο του Άουσβιτς, του ναζιστικού στρατοπέδου εξόντωσης, μία μεγάλη επιγραφή έγραφε: Η δουλειά λυτρώνει. Περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, ο υπάλληλος ή ο εργάτης που έχει δουλειά οφείλει να ευγνωμονεί την επιχείρηση που του κάνει τη χάρη να του βγάζει την ψυχή κάθε μέρα και τον κάνει βορά της ρουτίνας, στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Το να βρει κανείς δουλειά, ή το να τη διατηρήσει, ακόμα και χωρίς διακοπές, χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα ακόμα και έναντι μισθού πείνας, γιορτάζεται σαν να πρόκειται για θαύμα.

🌏 Καλύτερες συνθήκες για τις επιχειρήσεις σημαίνει χειρότερες συνθήκες για το ύψος των μισθών, για την ασφάλεια στην εργασία και για την υγεία της γης αλλά και των ανθρώπων.

🌏 Η ατιμωρησία επιβραβεύει την παρανομία προτρέπει στην επανάληψη της και την προπαγανδίζει: παροτρύνει τον κακοποιό και μεταδίδει το παράδειγμά του. Κι όταν το κράτος είναι ο κακοποιός, που βιάζει, κλέβει, βασανίζει και σκοτώνει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, τότε ανάβει άνωθεν το πράσινο φως που δίνει την άδεια σε όλη την κοινωνία να βιάζει, να κλέβει, να βασανίζει και να σκοτώνει.

🌏 Η λήθη, λέει η εξουσία, είναι η τιμή της ειρήνης, ενώ ταυτόχρονα μας επιβάλλει μία ειρήνη που στηρίζεται στην αποδοχή της αδικίας ως μία καθημερινή φυσιολογική κατάσταση. Μας έχουν συνηθίσει να υποτιμάμε τη ζωή και μας απαγορεύουν να θυμόμαστε.

🌏  Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή Δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία.

🌏 Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ή μήπως επαναλαμβάνεται μόνο για κείνους που από τύψεις είναι ανίκανοι να την ακούσουν; Δεν υπάρχει ιστορία βουβή. Η ανθρώπινη ιστορία, όσο και να την τσουρουφλίσουν, όσο και να τη φθείρουν, όσα ψέματα και να πουν, αρνείται να κλείσει το στόμα της.

🌏 Η μνήμη δεν αρνείται τη νοσταλγία’ αλλά προτιμάει την ελπίδα, τον κίνδυνο της ελπίδας και την αψηφισιά της. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η Μνημοσύνη ήταν αδελφή του Χρόνου και του Ωκεανού, και δεν έκαναν λάθος. Η ατιμωρησία είναι παιδί της κακής μνήμης. Αυτό το γνωρίζουν καλά όλες οι στρατιωτικές δικτατορίες που βασάνισαν τα μέρη μας.

🌏 Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν χρόνο για να χάνουν το χρόνο τους.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν ησυχία ούτε μπορούν να την αγοράσουν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τα πόδια τους έχουν ξεχάσει να περπατούν, όπως τα φτερά από τις κότες που έχουν ξεχάσει να πετούν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τρώνε σκουπίδια και τα πληρώνουν σαν να ήταν φαγητό.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που έχουν το δικαίωμα να αναπνέουν σκατα, σαν να ήταν αέρας, χωρίς να πληρώνουν τίποτα για αυτό.
Φτωχοί: λέγονται οι φτωχοί αυτοί των οποίων η ελευθερία περιορίζεται στην επιλογή του καναλιού που θα δουν στην τηλεόραση.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που παθιάζονται δραματικά με τις μηχανές.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που βρίσκονται πάντα με πολλούς και είναι πάντα μόνοι.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν το ξέρουν ότι είναι φτωχοί.

🌏 Διάβασα στους τοίχους των πόλεων :
Γουστάρω τόσο πολύ τη νύχτα που θα έβαζα στη μέρα τέντα.
Εντάξει, το τζιτζίκι δεν δουλεύει. Αλλά και το μυρμήγκι δεν μπορεί να τραγουδήσει.
Η γιαγιά μου είπε όχι στα ναρκωτικά. Και πεθανε.
Η ζωή είναι μία αρρώστια που θεραπεύεται μόνη της.
Αυτό το εργοστάσιο καπνίζει πουλιά.
Ο πατέρας μου λέει ψέματα σαν να ήταν πολιτικός.
Φτάνουν πια οι πράξεις! Θέλουμε υποσχέσεις!
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Όταν μας έφερναν στον κόσμο δεν μας ρώτησαν, απαιτούμε όμως να μας ρωτήσουν τώρα που ζούμε σε αυτόν.
Υπάρχει μια χώρα ξεχωριστή, κάπου.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🌏 Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία. | Εντουάρντο Γκαλεάνο

[photo by Johnny di]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ένας κόσμος ανάποδα» του Εντουάρντο Γκαλεάνο

🌏 Στις μεγάλες πόλεις του κόσμου απ’ την ανάποδη είναι επικίνδυνο να περπατάς και είναι άθλος να αναπνέεις. Όποιος δεν είναι δέσμιος της ανάγκης, είναι δέσμιος του φόβου: κάποιοι δεν κοιμούνται λόγω της αγωνίας τους να αποκτήσουν πράγματα που δεν έχουν και άλλοι δεν κοιμούνται λόγω του τρόμου μην τυχόν και χάσουν πράγματα που έχουν. Ο κόσμος από την ανάποδη μας προετοιμάζει ώστε να βλέπουμε το διπλανό μας ως απειλή και όχι ως ελπίδα, μας περιορίζει στη μοναξιά και μας παρηγορεί με χημικά ναρκωτικά και με εικονικούς φίλους.

🌏 Ειδήμονες της εικονικής πραγματικότητας, τα πλούσια παιδιά, έχουν πλήρη άγνοια της υπαρκτής πραγματικότητας, η οποία υπάρχει μόνο για να τη φοβούνται ή να την αγοράζουν.

🌏 Οι άνθρωποι αλληλοπαγιδεύονται: σήμερα στο φρενοκομείο των δρόμων, ο καθένας μπορεί να πεθάνει από μία σφαίρα: αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από πείνα αλλά και αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από το πολύ φαΐ.

🌏 Η αξία των προϊόντων για τα κατοικίδια, που πωλούνται κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη συνολική παραγωγή της Αιθιοπίας.

🌏 Κατά την άποψή του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Μαϊμονίδη και του Παράκελσου υπήρχε μία ασθένεια που την έλεγαν δυσπεψία, αλλά δεν υπήρχε ασθένεια που να τη λένε πείνα.

🌏 Αίτια του ρατσισμού και της φαλλοκρατίας είναι η γενετική κληρονομιά: δεν ευθύνεται η ιστορία που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα οι φτωχοί, αλλά η βιολογία. Οι φτωχοί φέρουν το πεπρωμένο μέσα στο αίμα τους και τα πράγματα σκουραίνουν όταν τα χρωμοσώματα της κατωτερότητας αναμειγνύονται με τον κάκο σπόρο του εγκλήματος.

🌏 Ανακάλυψε μάλιστα ότι οι Ινδιάνοι προσκυνούσαν το σταυρό επειδή είχε τη μορφή της συνεύρεσης της βροχής με τη γη.

🌏 Η μόνη διαφορά ανάμεσα στο βιασμό και στο να σε τσαλαπατήσει ένα φορτηγό είναι οτι οι άντρες μετά σε ρωτάνε αν σου άρεσε.

🌏 Ο θάνατος του κάθε φουκαρά έχει φαρμακευτική επίδραση στους ευκατάστατους. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη φαρμακος και σημαίνει τον άνθρωπο που πρόσφεραν θυσία στους θεούς την εποχή των κρίσεων.

🌏 Γενικευμένη φοβία
Όσοι δουλεύουν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους.
Όσοι δε δουλεύουν φοβούνται μη δε βρουν ποτέ δουλειά.
Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό.
Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει.
Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρόνια του φόβου.
Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.
Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.
Φοβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος από όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.

🌏 Σε έναν τοίχο στο San Francisco κάποιο χέρι έγραψε: «Αν η ψήφος μπορούσε να αλλάξει κάτι, θα ήταν παράνομη«.
Σε ένα τοίχο του Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα άλλο χέρι έγραψε: «Αν γεννούσαν οι άντρες, η έκτρωση θα ήταν νόμιμη.»

🌏 Αλλά τώρα που Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία συμπορεύονται σε τι χρησιμεύουν αυτά τα τεράστια οπλοστάσια; Για να εκφοβίσουν ποιον; Ολόκληρη την ανθρωπότητα;

🌏 Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει ότι το να κλέβει κάνεις μία τράπεζα είναι αδίκημα, αλλά μεγαλύτερο αδίκημα είναι να την ιδρύει.

🌏 Η Wall Street, η οδός του Τείχους, πήρε το όνομά της από ένα τείχος που είχε υψωθεί εκεί πριν από αρκετούς αιώνες για να εμποδίζει τους μαύρους σκλάβους να αποδρούν: στις μέρες μας η Wall Street είναι το κέντρο του μεγάλου παγκόσμιου ηλεκτρονικού τζόγου και ολόκληρη η ανθρωπότητα δεσμεύεται από τις αποφάσεις που παίρνονται εκεί. Η εικονική οικονομία μεταφέρει κεφάλαια, ρίχνει τιμές, μαδάει απερίσκεπτους, καταστρέφει χώρες και, σε χρόνο μηδέν, κατασκευάζει εκατομμυριούχους και ζητιάνους.

🌏 Όποιος δουλεύει δεν έχει χρόνο για να βγάλει λεφτά.

🌏 Στην είσοδο του Άουσβιτς, του ναζιστικού στρατοπέδου εξόντωσης, μία μεγάλη επιγραφή έγραφε: Η δουλειά λυτρώνει. Περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, ο υπάλληλος ή ο εργάτης που έχει δουλειά οφείλει να ευγνωμονεί την επιχείρηση που του κάνει τη χάρη να του βγάζει την ψυχή κάθε μέρα και τον κάνει βορά της ρουτίνας, στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Το να βρει κανείς δουλειά, ή το να τη διατηρήσει, ακόμα και χωρίς διακοπές, χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα ακόμα και έναντι μισθού πείνας, γιορτάζεται σαν να πρόκειται για θαύμα.

🌏 Καλύτερες συνθήκες για τις επιχειρήσεις σημαίνει χειρότερες συνθήκες για το ύψος των μισθών, για την ασφάλεια στην εργασία και για την υγεία της γης αλλά και των ανθρώπων.

🌏 Η ατιμωρησία επιβραβεύει την παρανομία προτρέπει στην επανάληψη της και την προπαγανδίζει: παροτρύνει τον κακοποιό και μεταδίδει το παράδειγμά του. Κι όταν το κράτος είναι ο κακοποιός, που βιάζει, κλέβει, βασανίζει και σκοτώνει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, τότε ανάβει άνωθεν το πράσινο φως που δίνει την άδεια σε όλη την κοινωνία να βιάζει, να κλέβει, να βασανίζει και να σκοτώνει.

🌏 Η λήθη, λέει η εξουσία, είναι η τιμή της ειρήνης, ενώ ταυτόχρονα μας επιβάλλει μία ειρήνη που στηρίζεται στην αποδοχή της αδικίας ως μία καθημερινή φυσιολογική κατάσταση. Μας έχουν συνηθίσει να υποτιμάμε τη ζωή και μας απαγορεύουν να θυμόμαστε.

🌏  Όταν η μνήμη είναι στα αλήθεια ζωντανή Δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία.

🌏 Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ή μήπως επαναλαμβάνεται μόνο για κείνους που από τύψεις είναι ανίκανοι να την ακούσουν; Δεν υπάρχει ιστορία βουβή. Η ανθρώπινη ιστορία, όσο και να την τσουρουφλίσουν, όσο και να τη φθείρουν, όσα ψέματα και να πουν, αρνείται να κλείσει το στόμα της.

🌏 Η μνήμη δεν αρνείται τη νοσταλγία’ αλλά προτιμάει την ελπίδα, τον κίνδυνο της ελπίδας και την αψηφισιά της. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η Μνημοσύνη ήταν αδελφή του Χρόνου και του Ωκεανού, και δεν έκαναν λάθος. Η ατιμωρησία είναι παιδί της κακής μνήμης. Αυτό το γνωρίζουν καλά όλες οι στρατιωτικές δικτατορίες που βασάνισαν τα μέρη μας.

🌏 Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν χρόνο για να χάνουν το χρόνο τους.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν έχουν ησυχία ούτε μπορούν να την αγοράσουν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τα πόδια τους έχουν ξεχάσει να περπατούν, όπως τα φτερά από τις κότες που έχουν ξεχάσει να πετούν.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που τρώνε σκουπίδια και τα πληρώνουν σαν να ήταν φαγητό.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που έχουν το δικαίωμα να αναπνέουν σκατα, σαν να ήταν αέρας, χωρίς να πληρώνουν τίποτα για αυτό.
Φτωχοί: λέγονται οι φτωχοί αυτοί των οποίων η ελευθερία περιορίζεται στην επιλογή του καναλιού που θα δουν στην τηλεόραση.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που παθιάζονται δραματικά με τις μηχανές.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που βρίσκονται πάντα με πολλούς και είναι πάντα μόνοι.
Φτωχοί: λέγονται φτωχοί αυτοί που δεν το ξέρουν ότι είναι φτωχοί.

🌏 Διάβασα στους τοίχους των πόλεων :
Γουστάρω τόσο πολύ τη νύχτα που θα έβαζα στη μέρα τέντα.
Εντάξει, το τζιτζίκι δεν δουλεύει. Αλλά και το μυρμήγκι δεν μπορεί να τραγουδήσει.
Η γιαγιά μου είπε όχι στα ναρκωτικά. Και πεθανε.
Η ζωή είναι μία αρρώστια που θεραπεύεται μόνη της.
Αυτό το εργοστάσιο καπνίζει πουλιά.
Ο πατέρας μου λέει ψέματα σαν να ήταν πολιτικός.
Φτάνουν πια οι πράξεις! Θέλουμε υποσχέσεις!
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Όταν μας έφερναν στον κόσμο δεν μας ρώτησαν, απαιτούμε όμως να μας ρωτήσουν τώρα που ζούμε σε αυτόν.
Υπάρχει μια χώρα ξεχωριστή, κάπου.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής. | Ρομαίν Ρολάν

[Corfu Greece 2021 | photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν «Η ζωή του Τολστόι»

⏳ Σαν και να μπορούσαν οι κομματικοί μας φανατισμοί ν’ αποτελέσουν το μέτρο μιας μεγαλοφυΐας!… Και τι με ενδιαφέρει εμένα αν ο Τολστόι ήταν ή όχι με το κόμμα μου! Θα γνοιαστώ τάχα με ποιο κόμμα ήταν ο Ντάντε κι ο Σαίξπηρ, για να ρουφήξω την πνοή τους και να πιω το φως τους;

⏳ Ω! αν μπορούσα να θαμποβλέπω το χαμόγελο αυτό στις δύσκολες στιγμές, δεν θαξερα τι θα πει λύπη...

⏳ Κι οι άνθρωποι αυτοί, είναι χριστιανοί που κηρύχνουν τον ίδιο μεγάλο νόμο της αγάπης και της θυσίας. Αντικρίζοντας τι έκαναν, δε γονατίζουν, μετανιωμένοι, μπροστά σ’ Εκείνον που, δίνοντάς τους τη ζωή, έβαλε την ψυχή του καθενός, μαζί με το φόβο του θανάτου, την αγάπη του ωραίου και του καλού! Δεν αγκαλιάζονται με δάκρυα χαράς κι ευτυχίας σαν αδερφοί!

⏳ Δεν πίστευε ποτέ στην ειλικρίνεια των ανθρώπων. Κάθε ηθική ορμή του φαινόταν ψεύτικη, κι είχε τη συνήθεια να λογχίζει με το εξαιρετικά διαπεραστικό του βλέμμα, τον άνθρωπο που του φαινόταν πως δεν έλεγε την αλήθεια. Πώς άκουγε! Πώς κοιτάζει το συνομιλητή του από τα βάθη των γκρίζων ματιών του που ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους! Ο Τουργκένιεφ έλεγε πως δεν είχε νιώσει ποτέ τίποτα οδυνηρότερο απο το οξύ αυτό βλέμμα, που μαζί με δυο-τρία λόγια κάποιας φαρμακερής παρατηρήσης ήταν ικανό να σε κάνει να φρυάξεις από θυμό.

⏳Σχημάτισα την πεποίθηση πως όλοι τους σχεδόν ήταν άνθρωποι ανήθικοι, κακοί, χωρίς χαρακτήρα, πολύ κατώτεροι από κείνους που είχα συναντήσει στη ζωή μου όταν ήμουν ένας μποέμ στρατιώτης. Και ήταν βέβαιοι για τον εαυτό τους και ευχαριστημένοι, πως μπορούν να ‘ναι μονάχα άνθρωποι απόλυτα ηθικοί. Μ’ αηδιάσανε.

⏳ Τα είχε όλα: πλούτη, όνομα, πνεύμα, ανώτερες φιλοδοξίες’ δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά είχε κάνει κάτι χειρότερο: είχε σκοτώσει την καρδιά του, τα νιάτα του. Είχε χαθεί, χωρίς να ‘χει ένα δυνατό πάθος για δικαιολογία, αλλά από έλλειψη θέλησης.

⏳ Η φήμη μου έχασε πολύ από τη δημοτικότητά της, που μ’ έθλιβε. Τώρα, είμαι ήσυχος, ξέρω πως έχω να πω κάτι και πως έχω τη δύναμη να το πω μεγαλόφωνα. Όσο για το κοινό, ας σκέφτεται ότι θέλει!

⏳ Αμαρτάνουμε, απατούμε κι όλα αυτά γιατί; Ξεπέρασα, φίλε μου τα πενήντα… Όλα τελειώνουνε με το θάνατο… Ο θάνατος στη φρίκη!

⏳ Χωρίς τη γνώση των αρχαίων ελληνικών, δεν υπάρχει αληθινή μόρφωση! Έχω πειστεί πως ως τα τώρα δεν ήξερα τίποτα από ότι υπάρχει αληθινά ωραίο, με μία απλή ομορφιά στον ανθρώπινο λόγο.

⏳ Ο Τολστόι ζωγράφισε με ιδιαίτερο κέφι τον Στέφανο Αρκαδίεβιτς, τον αξιαγάπητο εγωιστή, που κανένας δεν μπορεί να τον αντικρίσει χωρίς να ανταποκριθεί στο συμπαθητικό του χαμόγελο, και τον Καρένινα, τον τυπο του μεγάλου υπαλλήλου, του διακεκριμένου κρατικού λειτουργού, με τη μανία του να κρύβει τα αληθινά του αισθήματα κάτω από μία συνεχή ειρωνεία: συγκέρασμα αξιοπρέπειας και ανανδρίας, φαρισαϊσμού και χριστιανικού αισθήματος’ παράξενο προϊόν ενός κόσμου τεχνητού, από τον οποίο του είναι αδύνατο να ξεφύγει παρ’ όλη την εξυπνάδα του και την πραγματική μεγαλοφυΐα του, – και που έχει πολύ δίκιο να δυσπιστεί προς την καρδιά του, γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεται σ’ αυτήν, πέφτει στο τέλος σε μία μυστική και ανόητη φλυαρία.

⏳ Ο θάνατος ρίχνει ένα ξαφνικό φως πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Μπροστά στην Άννα που πεθαίνει, ο επιτηδευμένος Καρενιν συγκινείται και γίνεται τρυφερός. Μέσα στην ψυχή αυτή, τη δίχως ζωή, όπου όλα είναι φτιαχτά, εισδύει μία αχτίδα αγάπης και χριστιανικής συγνώμης. Κι οι τρεις, σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, έχουν για μία στιγμή μεταμορφωθεί. Όλα γίνονται απλά, και με ειλικρίνεια. Αλλά όσο η Άννα συνέρχεται, νιώθουν κι οι τρεις, απέναντι στην ηθική δύναμη, τη σχεδόν ιερή, που τους οδηγούσε ενδόμυχα, την ύπαρξη μιας άλλης δύναμης, παντοδύναμης, που «διευθύνει χωρίς να το θέλουν τη ζωή τους, και που δεν θα τους αφήσει να χαρούν την ειρήνη». Και ξέρουν από πριν ότι είναι ανήμποροι στον αγώνα αυτόν, οπου «θα ‘ναι υποχρεωμένοι να κάνουν το κακό που ο κόσμος θα το κρίνει αναγκαίο».

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής.

⏳ Η αγάπη είναι η μόνη λογική δραστηριότητα του ανθρώπου, η αγάπη είναι η κατάσταση της ψυχής της πιο λογικής και πιο φωτεινής. Εκείνο που χρειάζεται η αγάπη είναι να μην τις κρύβει τίποτα ο ήλιος της λογικής, που αυτός μονάχα τη θρέφει και την κάνει να φουντώνει. Η αγάπη είναι το πραγματικό αγαθό, το απέραντο αγαθό, που λύνει όλες τις αντιφάσεις της ζωής, που οχι μονάχα εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου, αλλά σπρώχνει τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τους άλλους‘ γιατί δεν υπάρχει άλλη αγάπη από κείνη που δίνει τη ζωή της για εκείνους που αγαπάει’ η αγάπη δεν είναι άξια του ονόματος αυτού παρά μονάχα όταν είναι αυτοθυσία. Έτσι η αληθινή αγάπη δεν είναι πραγματοποιήσιμη παρά όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι του είναι αδύνατο να αποκτήσει την ατομική του ευτυχία. Τότε όλοι οι χυμοί της ζωής του έρχονται να θρέψουν το μπόλι της αληθινής αγάπης’ και το μπόλι αυτό παίρνει για να φουντώσει όλη την ικμάδα από τον κορμό του άγριου αυτού δέντρου, της ζωικής ατομικότητας.

⏳ Θα νοιαστεί να ολοκληρώσει τη δίαιτα της ψυχής, να αναζωογονήσει την ενέργειά της, περιγράφοντας τις διεστραμμένες ηδονές, που αποκοιμίζουν τη συνείδηση, και τις σκληρές ηδονές, που τη σκοτώνουν. Δίνει ο ίδιος το παράδειγμα. Το 1884, θυσίασε το πιο ριζωμένο πάθος του: το κυνήγι. Ασκεί την εγκράτεια, που χαλυβδώνει τη θέληση- σαν ένας αθλητής που επιβάλλει στον εαυτό του σκληρή πειθαρχία για να πολεμήσει και να νικήσει.

⏳ Λες «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν χρειάζεσαι την αγάπη μου». Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι… Η αγάπη σου μ’ αναγαλιάζει πιο πολύ από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

⏳ Οι μελετητές του έργου του Τολστόι δεν πρόσεξαν αρκετά τη συγκινητική επίκληση προς τις γυναίκες, που με αυτήν τελειώνει το: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο Τολστόυ δεν έχει καμία συμπάθεια για το σύγχρονο φεμινισμό. Αλλά για εκείνη που την ονομάζει «η γυναίκα – μητέρα», έχει λόγια ευλαβικής λατρείας – εγκωμιάζει με ένα μεγαλόπρεπο εγκώμιο τους μόχθους της και τις χαρές της, την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, τους τρομερούς αυτούς πόνους, τ’ αξεκούραστα αυτά χρόνια, την αόρατη, εξαντλητική αυτή η εργασία, που για αυτήν δεν περιμένει καμία αμοιβή, και μακαριότητα αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή όταν τελειώνουν οι πόνοι, όταν έχει συντελεστεί ο Νόμος. Χαράζει το πορτραίτο της γενναίας συζύγου, που είναι για τον άντρα της ένας βοηθός όχι ένα εμπόδιο. Ξέρει ότι μονάχα η σκοτεινή δίχως ανταμοιβή, θυσία για τους άλλους, είναι ο προορισμός του ανθρώπου.

⏳  Η επιστήμη κι η τέχνη είναι τόσο ανάγκες όσο το ψωμί και το νερό, πιο αναγκαίες μάλιστα… Η αληθινή επιστήμη είναι η γνώση της αποστολής, και κατά συνέπεια του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων. Η αληθινή τέχνη είναι η έκφραση της γνώσης της αποστολής και του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων.

⏳ Όποιος κοιτάζει τη γυναίκα – προπάντων τη γυναίκα του- με αισθησιασμό, μοιχεύει μαζί της. Όταν τα πάθη θα έχουν εξαφανιστεί, τότε η ανθρωπότητα δεν θα έχει πια λόγο να υπάρχει, θα έχει εκτελέσει το Νόμο’ η ένωση των όντων θα είναι πλήρης.

⏳ Εννιά χρόνια πριν από το θάνατο του, στην απάντησή του προς την Ιερά Σύνοδο (17 Απριλίου 1901) ο Τολστόι ή έλεγε: Η πίστη μου με υποχρεώνει να ζω ειρηνικά και χαρούμενα, και να μπορέσω έτσι, μέσα στην ειρήνη και τη χαρά, να πορευτώ προς το θάνατο. Σκέφτομαι, ακούγοντάς τον, τα αρχαία λόγια: ότι «δεν πρέπει κανέναν να μακαρίζουμε, προτού πεθάνει».
Η ειρήνη αυτή κι η χαρά αυτή, που καυχιόταν ότι τις είχε, του μείνανε πιστές;

⏳ Ο Τολστόι είναι θλιμμένος, αλλά δεν αποθαρρύνεται. Κάνει πίστωση στο Θεό, πιστεύει στο μέλλον:
Θα ταν περίφημο, αν μπορούσαμε να κάνουμε να φυτρώσει ένα δάσος, σ’ ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού. Δυστυχώς, είναι αδύνατο, πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσει ο σπόρος, να πετάξει βλαστάρια, έπειτα φύλλα, έπειτα ο μίσχος να μετασχηματιστεί σε δέντρο.

⏳ Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε δυσαρεστημένοι με τον εαυτό μας. Μακάρι να είμαστε πάντα! Η δυσαρμονία της ζωής με ό,τι θα έπρεπε να ‘ναι, είναι ακριβώς το σημάδι της ζωής, η ανυψωτική κίνηση, από το πιο μικρός στο πιο μεγάλο, από το χειρότερο στο καλύτερο. Κι η δυσαρμονία αυτή είναι ο πρωταρχικός όρος του καλού. Είναι κακό, όταν ο άνθρωπος είναι ήσυχος και ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

⏳ Μια σελίδα απ’ το Ημερολόγιό του, (28 Οκτωβρίου 1879) είναι από τις ωραιότερες: «Υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι βαρείς, χωρίς φτερά. Κινούνται προς τα κάτω. Ανάμεσά τους υπάρχουν μερικοί δυνατοί: ο Ναπολέων. Αφήνουν ίχνη τρομερά ανάμεσα στους ανθρώπους, σπέρνουν τη διχόνοια αλλά πάντα σέρνονται καταγής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν να τους φυτρώσουν φτερά, ανεβαίνουν σιγά, σιγά και μετεωρίζονται: οι καλόγεροι. Υπάρχουν άνθρωποι ανάλαφροι και ανυψώνονται ραγδαία και ξαναπέφτουν: οι καλοί ιδεαλιστές. Υπάρχουν άνθρωποι ουράνιοι, που με την αγάπη για τους ανθρώπους, κατεβαίνουν στη γη διπλώνοντας τα φτερά τους και μαθαίνουν τους άλλους να πετούν. Έπειτα, όταν δεν είναι πια αναγκαίοι ξανανεβαίνουν: ο Χριστός.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής. | Ρομαίν Ρολάν

[Corfu Greece 2021 | photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν «Η ζωή του Τολστόι»

⏳ Σαν και να μπορούσαν οι κομματικοί μας φανατισμοί ν’ αποτελέσουν το μέτρο μιας μεγαλοφυΐας!… Και τι με ενδιαφέρει εμένα αν ο Τολστόι ήταν ή όχι με το κόμμα μου! Θα γνοιαστώ τάχα με ποιο κόμμα ήταν ο Ντάντε κι ο Σαίξπηρ, για να ρουφήξω την πνοή τους και να πιω το φως τους;

⏳ Ω! αν μπορούσα να θαμποβλέπω το χαμόγελο αυτό στις δύσκολες στιγμές, δεν θαξερα τι θα πει λύπη...

⏳ Κι οι άνθρωποι αυτοί, είναι χριστιανοί που κηρύχνουν τον ίδιο μεγάλο νόμο της αγάπης και της θυσίας. Αντικρίζοντας τι έκαναν, δε γονατίζουν, μετανιωμένοι, μπροστά σ’ Εκείνον που, δίνοντάς τους τη ζωή, έβαλε την ψυχή του καθενός, μαζί με το φόβο του θανάτου, την αγάπη του ωραίου και του καλού! Δεν αγκαλιάζονται με δάκρυα χαράς κι ευτυχίας σαν αδερφοί!

⏳ Δεν πίστευε ποτέ στην ειλικρίνεια των ανθρώπων. Κάθε ηθική ορμή του φαινόταν ψεύτικη, κι είχε τη συνήθεια να λογχίζει με το εξαιρετικά διαπεραστικό του βλέμμα, τον άνθρωπο που του φαινόταν πως δεν έλεγε την αλήθεια. Πώς άκουγε! Πώς κοιτάζει το συνομιλητή του από τα βάθη των γκρίζων ματιών του που ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους! Ο Τουργκένιεφ έλεγε πως δεν είχε νιώσει ποτέ τίποτα οδυνηρότερο απο το οξύ αυτό βλέμμα, που μαζί με δυο-τρία λόγια κάποιας φαρμακερής παρατηρήσης ήταν ικανό να σε κάνει να φρυάξεις από θυμό.

⏳Σχημάτισα την πεποίθηση πως όλοι τους σχεδόν ήταν άνθρωποι ανήθικοι, κακοί, χωρίς χαρακτήρα, πολύ κατώτεροι από κείνους που είχα συναντήσει στη ζωή μου όταν ήμουν ένας μποέμ στρατιώτης. Και ήταν βέβαιοι για τον εαυτό τους και ευχαριστημένοι, πως μπορούν να ‘ναι μονάχα άνθρωποι απόλυτα ηθικοί. Μ’ αηδιάσανε.

⏳ Τα είχε όλα: πλούτη, όνομα, πνεύμα, ανώτερες φιλοδοξίες’ δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά είχε κάνει κάτι χειρότερο: είχε σκοτώσει την καρδιά του, τα νιάτα του. Είχε χαθεί, χωρίς να ‘χει ένα δυνατό πάθος για δικαιολογία, αλλά από έλλειψη θέλησης.

⏳ Η φήμη μου έχασε πολύ από τη δημοτικότητά της, που μ’ έθλιβε. Τώρα, είμαι ήσυχος, ξέρω πως έχω να πω κάτι και πως έχω τη δύναμη να το πω μεγαλόφωνα. Όσο για το κοινό, ας σκέφτεται ότι θέλει!

⏳ Αμαρτάνουμε, απατούμε κι όλα αυτά γιατί; Ξεπέρασα, φίλε μου τα πενήντα… Όλα τελειώνουνε με το θάνατο… Ο θάνατος στη φρίκη!

⏳ Χωρίς τη γνώση των αρχαίων ελληνικών, δεν υπάρχει αληθινή μόρφωση! Έχω πειστεί πως ως τα τώρα δεν ήξερα τίποτα από ότι υπάρχει αληθινά ωραίο, με μία απλή ομορφιά στον ανθρώπινο λόγο.

⏳ Ο Τολστόι ζωγράφισε με ιδιαίτερο κέφι τον Στέφανο Αρκαδίεβιτς, τον αξιαγάπητο εγωιστή, που κανένας δεν μπορεί να τον αντικρίσει χωρίς να ανταποκριθεί στο συμπαθητικό του χαμόγελο, και τον Καρένινα, τον τυπο του μεγάλου υπαλλήλου, του διακεκριμένου κρατικού λειτουργού, με τη μανία του να κρύβει τα αληθινά του αισθήματα κάτω από μία συνεχή ειρωνεία: συγκέρασμα αξιοπρέπειας και ανανδρίας, φαρισαϊσμού και χριστιανικού αισθήματος’ παράξενο προϊόν ενός κόσμου τεχνητού, από τον οποίο του είναι αδύνατο να ξεφύγει παρ’ όλη την εξυπνάδα του και την πραγματική μεγαλοφυΐα του, – και που έχει πολύ δίκιο να δυσπιστεί προς την καρδιά του, γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεται σ’ αυτήν, πέφτει στο τέλος σε μία μυστική και ανόητη φλυαρία.

⏳ Ο θάνατος ρίχνει ένα ξαφνικό φως πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Μπροστά στην Άννα που πεθαίνει, ο επιτηδευμένος Καρενιν συγκινείται και γίνεται τρυφερός. Μέσα στην ψυχή αυτή, τη δίχως ζωή, όπου όλα είναι φτιαχτά, εισδύει μία αχτίδα αγάπης και χριστιανικής συγνώμης. Κι οι τρεις, σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, έχουν για μία στιγμή μεταμορφωθεί. Όλα γίνονται απλά, και με ειλικρίνεια. Αλλά όσο η Άννα συνέρχεται, νιώθουν κι οι τρεις, απέναντι στην ηθική δύναμη, τη σχεδόν ιερή, που τους οδηγούσε ενδόμυχα, την ύπαρξη μιας άλλης δύναμης, παντοδύναμης, που «διευθύνει χωρίς να το θέλουν τη ζωή τους, και που δεν θα τους αφήσει να χαρούν την ειρήνη». Και ξέρουν από πριν ότι είναι ανήμποροι στον αγώνα αυτόν, οπου «θα ‘ναι υποχρεωμένοι να κάνουν το κακό που ο κόσμος θα το κρίνει αναγκαίο».

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής.

⏳ Η αγάπη είναι η μόνη λογική δραστηριότητα του ανθρώπου, η αγάπη είναι η κατάσταση της ψυχής της πιο λογικής και πιο φωτεινής. Εκείνο που χρειάζεται η αγάπη είναι να μην τις κρύβει τίποτα ο ήλιος της λογικής, που αυτός μονάχα τη θρέφει και την κάνει να φουντώνει. Η αγάπη είναι το πραγματικό αγαθό, το απέραντο αγαθό, που λύνει όλες τις αντιφάσεις της ζωής, που οχι μονάχα εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου, αλλά σπρώχνει τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τους άλλους‘ γιατί δεν υπάρχει άλλη αγάπη από κείνη που δίνει τη ζωή της για εκείνους που αγαπάει’ η αγάπη δεν είναι άξια του ονόματος αυτού παρά μονάχα όταν είναι αυτοθυσία. Έτσι η αληθινή αγάπη δεν είναι πραγματοποιήσιμη παρά όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι του είναι αδύνατο να αποκτήσει την ατομική του ευτυχία. Τότε όλοι οι χυμοί της ζωής του έρχονται να θρέψουν το μπόλι της αληθινής αγάπης’ και το μπόλι αυτό παίρνει για να φουντώσει όλη την ικμάδα από τον κορμό του άγριου αυτού δέντρου, της ζωικής ατομικότητας.

⏳ Θα νοιαστεί να ολοκληρώσει τη δίαιτα της ψυχής, να αναζωογονήσει την ενέργειά της, περιγράφοντας τις διεστραμμένες ηδονές, που αποκοιμίζουν τη συνείδηση, και τις σκληρές ηδονές, που τη σκοτώνουν. Δίνει ο ίδιος το παράδειγμα. Το 1884, θυσίασε το πιο ριζωμένο πάθος του: το κυνήγι. Ασκεί την εγκράτεια, που χαλυβδώνει τη θέληση- σαν ένας αθλητής που επιβάλλει στον εαυτό του σκληρή πειθαρχία για να πολεμήσει και να νικήσει.

⏳ Λες «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν χρειάζεσαι την αγάπη μου». Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι… Η αγάπη σου μ’ αναγαλιάζει πιο πολύ από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

⏳ Οι μελετητές του έργου του Τολστόι δεν πρόσεξαν αρκετά τη συγκινητική επίκληση προς τις γυναίκες, που με αυτήν τελειώνει το: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο Τολστόυ δεν έχει καμία συμπάθεια για το σύγχρονο φεμινισμό. Αλλά για εκείνη που την ονομάζει «η γυναίκα – μητέρα», έχει λόγια ευλαβικής λατρείας – εγκωμιάζει με ένα μεγαλόπρεπο εγκώμιο τους μόχθους της και τις χαρές της, την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, τους τρομερούς αυτούς πόνους, τ’ αξεκούραστα αυτά χρόνια, την αόρατη, εξαντλητική αυτή η εργασία, που για αυτήν δεν περιμένει καμία αμοιβή, και μακαριότητα αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή όταν τελειώνουν οι πόνοι, όταν έχει συντελεστεί ο Νόμος. Χαράζει το πορτραίτο της γενναίας συζύγου, που είναι για τον άντρα της ένας βοηθός όχι ένα εμπόδιο. Ξέρει ότι μονάχα η σκοτεινή δίχως ανταμοιβή, θυσία για τους άλλους, είναι ο προορισμός του ανθρώπου.

⏳  Η επιστήμη κι η τέχνη είναι τόσο ανάγκες όσο το ψωμί και το νερό, πιο αναγκαίες μάλιστα… Η αληθινή επιστήμη είναι η γνώση της αποστολής, και κατά συνέπεια του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων. Η αληθινή τέχνη είναι η έκφραση της γνώσης της αποστολής και του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων.

⏳ Όποιος κοιτάζει τη γυναίκα – προπάντων τη γυναίκα του- με αισθησιασμό, μοιχεύει μαζί της. Όταν τα πάθη θα έχουν εξαφανιστεί, τότε η ανθρωπότητα δεν θα έχει πια λόγο να υπάρχει, θα έχει εκτελέσει το Νόμο’ η ένωση των όντων θα είναι πλήρης.

⏳ Εννιά χρόνια πριν από το θάνατο του, στην απάντησή του προς την Ιερά Σύνοδο (17 Απριλίου 1901) ο Τολστόι ή έλεγε: Η πίστη μου με υποχρεώνει να ζω ειρηνικά και χαρούμενα, και να μπορέσω έτσι, μέσα στην ειρήνη και τη χαρά, να πορευτώ προς το θάνατο. Σκέφτομαι, ακούγοντάς τον, τα αρχαία λόγια: ότι «δεν πρέπει κανέναν να μακαρίζουμε, προτού πεθάνει».
Η ειρήνη αυτή κι η χαρά αυτή, που καυχιόταν ότι τις είχε, του μείνανε πιστές;

⏳ Ο Τολστόι είναι θλιμμένος, αλλά δεν αποθαρρύνεται. Κάνει πίστωση στο Θεό, πιστεύει στο μέλλον:
Θα ταν περίφημο, αν μπορούσαμε να κάνουμε να φυτρώσει ένα δάσος, σ’ ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού. Δυστυχώς, είναι αδύνατο, πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσει ο σπόρος, να πετάξει βλαστάρια, έπειτα φύλλα, έπειτα ο μίσχος να μετασχηματιστεί σε δέντρο.

⏳ Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε δυσαρεστημένοι με τον εαυτό μας. Μακάρι να είμαστε πάντα! Η δυσαρμονία της ζωής με ό,τι θα έπρεπε να ‘ναι, είναι ακριβώς το σημάδι της ζωής, η ανυψωτική κίνηση, από το πιο μικρός στο πιο μεγάλο, από το χειρότερο στο καλύτερο. Κι η δυσαρμονία αυτή είναι ο πρωταρχικός όρος του καλού. Είναι κακό, όταν ο άνθρωπος είναι ήσυχος και ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

⏳ Μια σελίδα απ’ το Ημερολόγιό του, (28 Οκτωβρίου 1879) είναι από τις ωραιότερες: «Υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι βαρείς, χωρίς φτερά. Κινούνται προς τα κάτω. Ανάμεσά τους υπάρχουν μερικοί δυνατοί: ο Ναπολέων. Αφήνουν ίχνη τρομερά ανάμεσα στους ανθρώπους, σπέρνουν τη διχόνοια αλλά πάντα σέρνονται καταγής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν να τους φυτρώσουν φτερά, ανεβαίνουν σιγά, σιγά και μετεωρίζονται: οι καλόγεροι. Υπάρχουν άνθρωποι ανάλαφροι και ανυψώνονται ραγδαία και ξαναπέφτουν: οι καλοί ιδεαλιστές. Υπάρχουν άνθρωποι ουράνιοι, που με την αγάπη για τους ανθρώπους, κατεβαίνουν στη γη διπλώνοντας τα φτερά τους και μαθαίνουν τους άλλους να πετούν. Έπειτα, όταν δεν είναι πια αναγκαίοι ξανανεβαίνουν: ο Χριστός.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής. | Ρομαίν Ρολάν

[Corfu Greece 2021 | photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν «Η ζωή του Τολστόι»

⏳ Σαν και να μπορούσαν οι κομματικοί μας φανατισμοί ν’ αποτελέσουν το μέτρο μιας μεγαλοφυΐας!… Και τι με ενδιαφέρει εμένα αν ο Τολστόι ήταν ή όχι με το κόμμα μου! Θα γνοιαστώ τάχα με ποιο κόμμα ήταν ο Ντάντε κι ο Σαίξπηρ, για να ρουφήξω την πνοή τους και να πιω το φως τους;

⏳ Ω! αν μπορούσα να θαμποβλέπω το χαμόγελο αυτό στις δύσκολες στιγμές, δεν θαξερα τι θα πει λύπη...

⏳ Κι οι άνθρωποι αυτοί, είναι χριστιανοί που κηρύχνουν τον ίδιο μεγάλο νόμο της αγάπης και της θυσίας. Αντικρίζοντας τι έκαναν, δε γονατίζουν, μετανιωμένοι, μπροστά σ’ Εκείνον που, δίνοντάς τους τη ζωή, έβαλε την ψυχή του καθενός, μαζί με το φόβο του θανάτου, την αγάπη του ωραίου και του καλού! Δεν αγκαλιάζονται με δάκρυα χαράς κι ευτυχίας σαν αδερφοί!

⏳ Δεν πίστευε ποτέ στην ειλικρίνεια των ανθρώπων. Κάθε ηθική ορμή του φαινόταν ψεύτικη, κι είχε τη συνήθεια να λογχίζει με το εξαιρετικά διαπεραστικό του βλέμμα, τον άνθρωπο που του φαινόταν πως δεν έλεγε την αλήθεια. Πώς άκουγε! Πώς κοιτάζει το συνομιλητή του από τα βάθη των γκρίζων ματιών του που ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους! Ο Τουργκένιεφ έλεγε πως δεν είχε νιώσει ποτέ τίποτα οδυνηρότερο απο το οξύ αυτό βλέμμα, που μαζί με δυο-τρία λόγια κάποιας φαρμακερής παρατηρήσης ήταν ικανό να σε κάνει να φρυάξεις από θυμό.

⏳Σχημάτισα την πεποίθηση πως όλοι τους σχεδόν ήταν άνθρωποι ανήθικοι, κακοί, χωρίς χαρακτήρα, πολύ κατώτεροι από κείνους που είχα συναντήσει στη ζωή μου όταν ήμουν ένας μποέμ στρατιώτης. Και ήταν βέβαιοι για τον εαυτό τους και ευχαριστημένοι, πως μπορούν να ‘ναι μονάχα άνθρωποι απόλυτα ηθικοί. Μ’ αηδιάσανε.

⏳ Τα είχε όλα: πλούτη, όνομα, πνεύμα, ανώτερες φιλοδοξίες’ δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά είχε κάνει κάτι χειρότερο: είχε σκοτώσει την καρδιά του, τα νιάτα του. Είχε χαθεί, χωρίς να ‘χει ένα δυνατό πάθος για δικαιολογία, αλλά από έλλειψη θέλησης.

⏳ Η φήμη μου έχασε πολύ από τη δημοτικότητά της, που μ’ έθλιβε. Τώρα, είμαι ήσυχος, ξέρω πως έχω να πω κάτι και πως έχω τη δύναμη να το πω μεγαλόφωνα. Όσο για το κοινό, ας σκέφτεται ότι θέλει!

⏳ Αμαρτάνουμε, απατούμε κι όλα αυτά γιατί; Ξεπέρασα, φίλε μου τα πενήντα… Όλα τελειώνουνε με το θάνατο… Ο θάνατος στη φρίκη!

⏳ Χωρίς τη γνώση των αρχαίων ελληνικών, δεν υπάρχει αληθινή μόρφωση! Έχω πειστεί πως ως τα τώρα δεν ήξερα τίποτα από ότι υπάρχει αληθινά ωραίο, με μία απλή ομορφιά στον ανθρώπινο λόγο.

⏳ Ο Τολστόι ζωγράφισε με ιδιαίτερο κέφι τον Στέφανο Αρκαδίεβιτς, τον αξιαγάπητο εγωιστή, που κανένας δεν μπορεί να τον αντικρίσει χωρίς να ανταποκριθεί στο συμπαθητικό του χαμόγελο, και τον Καρένινα, τον τυπο του μεγάλου υπαλλήλου, του διακεκριμένου κρατικού λειτουργού, με τη μανία του να κρύβει τα αληθινά του αισθήματα κάτω από μία συνεχή ειρωνεία: συγκέρασμα αξιοπρέπειας και ανανδρίας, φαρισαϊσμού και χριστιανικού αισθήματος’ παράξενο προϊόν ενός κόσμου τεχνητού, από τον οποίο του είναι αδύνατο να ξεφύγει παρ’ όλη την εξυπνάδα του και την πραγματική μεγαλοφυΐα του, – και που έχει πολύ δίκιο να δυσπιστεί προς την καρδιά του, γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεται σ’ αυτήν, πέφτει στο τέλος σε μία μυστική και ανόητη φλυαρία.

⏳ Ο θάνατος ρίχνει ένα ξαφνικό φως πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Μπροστά στην Άννα που πεθαίνει, ο επιτηδευμένος Καρενιν συγκινείται και γίνεται τρυφερός. Μέσα στην ψυχή αυτή, τη δίχως ζωή, όπου όλα είναι φτιαχτά, εισδύει μία αχτίδα αγάπης και χριστιανικής συγνώμης. Κι οι τρεις, σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, έχουν για μία στιγμή μεταμορφωθεί. Όλα γίνονται απλά, και με ειλικρίνεια. Αλλά όσο η Άννα συνέρχεται, νιώθουν κι οι τρεις, απέναντι στην ηθική δύναμη, τη σχεδόν ιερή, που τους οδηγούσε ενδόμυχα, την ύπαρξη μιας άλλης δύναμης, παντοδύναμης, που «διευθύνει χωρίς να το θέλουν τη ζωή τους, και που δεν θα τους αφήσει να χαρούν την ειρήνη». Και ξέρουν από πριν ότι είναι ανήμποροι στον αγώνα αυτόν, οπου «θα ‘ναι υποχρεωμένοι να κάνουν το κακό που ο κόσμος θα το κρίνει αναγκαίο».

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής.

⏳ Η αγάπη είναι η μόνη λογική δραστηριότητα του ανθρώπου, η αγάπη είναι η κατάσταση της ψυχής της πιο λογικής και πιο φωτεινής. Εκείνο που χρειάζεται η αγάπη είναι να μην τις κρύβει τίποτα ο ήλιος της λογικής, που αυτός μονάχα τη θρέφει και την κάνει να φουντώνει. Η αγάπη είναι το πραγματικό αγαθό, το απέραντο αγαθό, που λύνει όλες τις αντιφάσεις της ζωής, που οχι μονάχα εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου, αλλά σπρώχνει τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τους άλλους‘ γιατί δεν υπάρχει άλλη αγάπη από κείνη που δίνει τη ζωή της για εκείνους που αγαπάει’ η αγάπη δεν είναι άξια του ονόματος αυτού παρά μονάχα όταν είναι αυτοθυσία. Έτσι η αληθινή αγάπη δεν είναι πραγματοποιήσιμη παρά όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι του είναι αδύνατο να αποκτήσει την ατομική του ευτυχία. Τότε όλοι οι χυμοί της ζωής του έρχονται να θρέψουν το μπόλι της αληθινής αγάπης’ και το μπόλι αυτό παίρνει για να φουντώσει όλη την ικμάδα από τον κορμό του άγριου αυτού δέντρου, της ζωικής ατομικότητας.

⏳ Θα νοιαστεί να ολοκληρώσει τη δίαιτα της ψυχής, να αναζωογονήσει την ενέργειά της, περιγράφοντας τις διεστραμμένες ηδονές, που αποκοιμίζουν τη συνείδηση, και τις σκληρές ηδονές, που τη σκοτώνουν. Δίνει ο ίδιος το παράδειγμα. Το 1884, θυσίασε το πιο ριζωμένο πάθος του: το κυνήγι. Ασκεί την εγκράτεια, που χαλυβδώνει τη θέληση- σαν ένας αθλητής που επιβάλλει στον εαυτό του σκληρή πειθαρχία για να πολεμήσει και να νικήσει.

⏳ Λες «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν χρειάζεσαι την αγάπη μου». Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι… Η αγάπη σου μ’ αναγαλιάζει πιο πολύ από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

⏳ Οι μελετητές του έργου του Τολστόι δεν πρόσεξαν αρκετά τη συγκινητική επίκληση προς τις γυναίκες, που με αυτήν τελειώνει το: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο Τολστόυ δεν έχει καμία συμπάθεια για το σύγχρονο φεμινισμό. Αλλά για εκείνη που την ονομάζει «η γυναίκα – μητέρα», έχει λόγια ευλαβικής λατρείας – εγκωμιάζει με ένα μεγαλόπρεπο εγκώμιο τους μόχθους της και τις χαρές της, την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, τους τρομερούς αυτούς πόνους, τ’ αξεκούραστα αυτά χρόνια, την αόρατη, εξαντλητική αυτή η εργασία, που για αυτήν δεν περιμένει καμία αμοιβή, και μακαριότητα αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή όταν τελειώνουν οι πόνοι, όταν έχει συντελεστεί ο Νόμος. Χαράζει το πορτραίτο της γενναίας συζύγου, που είναι για τον άντρα της ένας βοηθός όχι ένα εμπόδιο. Ξέρει ότι μονάχα η σκοτεινή δίχως ανταμοιβή, θυσία για τους άλλους, είναι ο προορισμός του ανθρώπου.

⏳  Η επιστήμη κι η τέχνη είναι τόσο ανάγκες όσο το ψωμί και το νερό, πιο αναγκαίες μάλιστα… Η αληθινή επιστήμη είναι η γνώση της αποστολής, και κατά συνέπεια του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων. Η αληθινή τέχνη είναι η έκφραση της γνώσης της αποστολής και του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων.

⏳ Όποιος κοιτάζει τη γυναίκα – προπάντων τη γυναίκα του- με αισθησιασμό, μοιχεύει μαζί της. Όταν τα πάθη θα έχουν εξαφανιστεί, τότε η ανθρωπότητα δεν θα έχει πια λόγο να υπάρχει, θα έχει εκτελέσει το Νόμο’ η ένωση των όντων θα είναι πλήρης.

⏳ Εννιά χρόνια πριν από το θάνατο του, στην απάντησή του προς την Ιερά Σύνοδο (17 Απριλίου 1901) ο Τολστόι ή έλεγε: Η πίστη μου με υποχρεώνει να ζω ειρηνικά και χαρούμενα, και να μπορέσω έτσι, μέσα στην ειρήνη και τη χαρά, να πορευτώ προς το θάνατο. Σκέφτομαι, ακούγοντάς τον, τα αρχαία λόγια: ότι «δεν πρέπει κανέναν να μακαρίζουμε, προτού πεθάνει».
Η ειρήνη αυτή κι η χαρά αυτή, που καυχιόταν ότι τις είχε, του μείνανε πιστές;

⏳ Ο Τολστόι είναι θλιμμένος, αλλά δεν αποθαρρύνεται. Κάνει πίστωση στο Θεό, πιστεύει στο μέλλον:
Θα ταν περίφημο, αν μπορούσαμε να κάνουμε να φυτρώσει ένα δάσος, σ’ ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού. Δυστυχώς, είναι αδύνατο, πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσει ο σπόρος, να πετάξει βλαστάρια, έπειτα φύλλα, έπειτα ο μίσχος να μετασχηματιστεί σε δέντρο.

⏳ Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε δυσαρεστημένοι με τον εαυτό μας. Μακάρι να είμαστε πάντα! Η δυσαρμονία της ζωής με ό,τι θα έπρεπε να ‘ναι, είναι ακριβώς το σημάδι της ζωής, η ανυψωτική κίνηση, από το πιο μικρός στο πιο μεγάλο, από το χειρότερο στο καλύτερο. Κι η δυσαρμονία αυτή είναι ο πρωταρχικός όρος του καλού. Είναι κακό, όταν ο άνθρωπος είναι ήσυχος και ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

⏳ Μια σελίδα απ’ το Ημερολόγιό του, (28 Οκτωβρίου 1879) είναι από τις ωραιότερες: «Υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι βαρείς, χωρίς φτερά. Κινούνται προς τα κάτω. Ανάμεσά τους υπάρχουν μερικοί δυνατοί: ο Ναπολέων. Αφήνουν ίχνη τρομερά ανάμεσα στους ανθρώπους, σπέρνουν τη διχόνοια αλλά πάντα σέρνονται καταγής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν να τους φυτρώσουν φτερά, ανεβαίνουν σιγά, σιγά και μετεωρίζονται: οι καλόγεροι. Υπάρχουν άνθρωποι ανάλαφροι και ανυψώνονται ραγδαία και ξαναπέφτουν: οι καλοί ιδεαλιστές. Υπάρχουν άνθρωποι ουράνιοι, που με την αγάπη για τους ανθρώπους, κατεβαίνουν στη γη διπλώνοντας τα φτερά τους και μαθαίνουν τους άλλους να πετούν. Έπειτα, όταν δεν είναι πια αναγκαίοι ξανανεβαίνουν: ο Χριστός.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής. | Ρομαίν Ρολάν

[Corfu Greece 2021 | photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν «Η ζωή του Τολστόι»

⏳ Σαν και να μπορούσαν οι κομματικοί μας φανατισμοί ν’ αποτελέσουν το μέτρο μιας μεγαλοφυΐας!… Και τι με ενδιαφέρει εμένα αν ο Τολστόι ήταν ή όχι με το κόμμα μου! Θα γνοιαστώ τάχα με ποιο κόμμα ήταν ο Ντάντε κι ο Σαίξπηρ, για να ρουφήξω την πνοή τους και να πιω το φως τους;

⏳ Ω! αν μπορούσα να θαμποβλέπω το χαμόγελο αυτό στις δύσκολες στιγμές, δεν θαξερα τι θα πει λύπη...

⏳ Κι οι άνθρωποι αυτοί, είναι χριστιανοί που κηρύχνουν τον ίδιο μεγάλο νόμο της αγάπης και της θυσίας. Αντικρίζοντας τι έκαναν, δε γονατίζουν, μετανιωμένοι, μπροστά σ’ Εκείνον που, δίνοντάς τους τη ζωή, έβαλε την ψυχή του καθενός, μαζί με το φόβο του θανάτου, την αγάπη του ωραίου και του καλού! Δεν αγκαλιάζονται με δάκρυα χαράς κι ευτυχίας σαν αδερφοί!

⏳ Δεν πίστευε ποτέ στην ειλικρίνεια των ανθρώπων. Κάθε ηθική ορμή του φαινόταν ψεύτικη, κι είχε τη συνήθεια να λογχίζει με το εξαιρετικά διαπεραστικό του βλέμμα, τον άνθρωπο που του φαινόταν πως δεν έλεγε την αλήθεια. Πώς άκουγε! Πώς κοιτάζει το συνομιλητή του από τα βάθη των γκρίζων ματιών του που ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους! Ο Τουργκένιεφ έλεγε πως δεν είχε νιώσει ποτέ τίποτα οδυνηρότερο απο το οξύ αυτό βλέμμα, που μαζί με δυο-τρία λόγια κάποιας φαρμακερής παρατηρήσης ήταν ικανό να σε κάνει να φρυάξεις από θυμό.

⏳Σχημάτισα την πεποίθηση πως όλοι τους σχεδόν ήταν άνθρωποι ανήθικοι, κακοί, χωρίς χαρακτήρα, πολύ κατώτεροι από κείνους που είχα συναντήσει στη ζωή μου όταν ήμουν ένας μποέμ στρατιώτης. Και ήταν βέβαιοι για τον εαυτό τους και ευχαριστημένοι, πως μπορούν να ‘ναι μονάχα άνθρωποι απόλυτα ηθικοί. Μ’ αηδιάσανε.

⏳ Τα είχε όλα: πλούτη, όνομα, πνεύμα, ανώτερες φιλοδοξίες’ δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά είχε κάνει κάτι χειρότερο: είχε σκοτώσει την καρδιά του, τα νιάτα του. Είχε χαθεί, χωρίς να ‘χει ένα δυνατό πάθος για δικαιολογία, αλλά από έλλειψη θέλησης.

⏳ Η φήμη μου έχασε πολύ από τη δημοτικότητά της, που μ’ έθλιβε. Τώρα, είμαι ήσυχος, ξέρω πως έχω να πω κάτι και πως έχω τη δύναμη να το πω μεγαλόφωνα. Όσο για το κοινό, ας σκέφτεται ότι θέλει!

⏳ Αμαρτάνουμε, απατούμε κι όλα αυτά γιατί; Ξεπέρασα, φίλε μου τα πενήντα… Όλα τελειώνουνε με το θάνατο… Ο θάνατος στη φρίκη!

⏳ Χωρίς τη γνώση των αρχαίων ελληνικών, δεν υπάρχει αληθινή μόρφωση! Έχω πειστεί πως ως τα τώρα δεν ήξερα τίποτα από ότι υπάρχει αληθινά ωραίο, με μία απλή ομορφιά στον ανθρώπινο λόγο.

⏳ Ο Τολστόι ζωγράφισε με ιδιαίτερο κέφι τον Στέφανο Αρκαδίεβιτς, τον αξιαγάπητο εγωιστή, που κανένας δεν μπορεί να τον αντικρίσει χωρίς να ανταποκριθεί στο συμπαθητικό του χαμόγελο, και τον Καρένινα, τον τυπο του μεγάλου υπαλλήλου, του διακεκριμένου κρατικού λειτουργού, με τη μανία του να κρύβει τα αληθινά του αισθήματα κάτω από μία συνεχή ειρωνεία: συγκέρασμα αξιοπρέπειας και ανανδρίας, φαρισαϊσμού και χριστιανικού αισθήματος’ παράξενο προϊόν ενός κόσμου τεχνητού, από τον οποίο του είναι αδύνατο να ξεφύγει παρ’ όλη την εξυπνάδα του και την πραγματική μεγαλοφυΐα του, – και που έχει πολύ δίκιο να δυσπιστεί προς την καρδιά του, γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεται σ’ αυτήν, πέφτει στο τέλος σε μία μυστική και ανόητη φλυαρία.

⏳ Ο θάνατος ρίχνει ένα ξαφνικό φως πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Μπροστά στην Άννα που πεθαίνει, ο επιτηδευμένος Καρενιν συγκινείται και γίνεται τρυφερός. Μέσα στην ψυχή αυτή, τη δίχως ζωή, όπου όλα είναι φτιαχτά, εισδύει μία αχτίδα αγάπης και χριστιανικής συγνώμης. Κι οι τρεις, σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, έχουν για μία στιγμή μεταμορφωθεί. Όλα γίνονται απλά, και με ειλικρίνεια. Αλλά όσο η Άννα συνέρχεται, νιώθουν κι οι τρεις, απέναντι στην ηθική δύναμη, τη σχεδόν ιερή, που τους οδηγούσε ενδόμυχα, την ύπαρξη μιας άλλης δύναμης, παντοδύναμης, που «διευθύνει χωρίς να το θέλουν τη ζωή τους, και που δεν θα τους αφήσει να χαρούν την ειρήνη». Και ξέρουν από πριν ότι είναι ανήμποροι στον αγώνα αυτόν, οπου «θα ‘ναι υποχρεωμένοι να κάνουν το κακό που ο κόσμος θα το κρίνει αναγκαίο».

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής.

⏳ Η αγάπη είναι η μόνη λογική δραστηριότητα του ανθρώπου, η αγάπη είναι η κατάσταση της ψυχής της πιο λογικής και πιο φωτεινής. Εκείνο που χρειάζεται η αγάπη είναι να μην τις κρύβει τίποτα ο ήλιος της λογικής, που αυτός μονάχα τη θρέφει και την κάνει να φουντώνει. Η αγάπη είναι το πραγματικό αγαθό, το απέραντο αγαθό, που λύνει όλες τις αντιφάσεις της ζωής, που οχι μονάχα εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου, αλλά σπρώχνει τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τους άλλους‘ γιατί δεν υπάρχει άλλη αγάπη από κείνη που δίνει τη ζωή της για εκείνους που αγαπάει’ η αγάπη δεν είναι άξια του ονόματος αυτού παρά μονάχα όταν είναι αυτοθυσία. Έτσι η αληθινή αγάπη δεν είναι πραγματοποιήσιμη παρά όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι του είναι αδύνατο να αποκτήσει την ατομική του ευτυχία. Τότε όλοι οι χυμοί της ζωής του έρχονται να θρέψουν το μπόλι της αληθινής αγάπης’ και το μπόλι αυτό παίρνει για να φουντώσει όλη την ικμάδα από τον κορμό του άγριου αυτού δέντρου, της ζωικής ατομικότητας.

⏳ Θα νοιαστεί να ολοκληρώσει τη δίαιτα της ψυχής, να αναζωογονήσει την ενέργειά της, περιγράφοντας τις διεστραμμένες ηδονές, που αποκοιμίζουν τη συνείδηση, και τις σκληρές ηδονές, που τη σκοτώνουν. Δίνει ο ίδιος το παράδειγμα. Το 1884, θυσίασε το πιο ριζωμένο πάθος του: το κυνήγι. Ασκεί την εγκράτεια, που χαλυβδώνει τη θέληση- σαν ένας αθλητής που επιβάλλει στον εαυτό του σκληρή πειθαρχία για να πολεμήσει και να νικήσει.

⏳ Λες «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν χρειάζεσαι την αγάπη μου». Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι… Η αγάπη σου μ’ αναγαλιάζει πιο πολύ από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

⏳ Οι μελετητές του έργου του Τολστόι δεν πρόσεξαν αρκετά τη συγκινητική επίκληση προς τις γυναίκες, που με αυτήν τελειώνει το: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο Τολστόυ δεν έχει καμία συμπάθεια για το σύγχρονο φεμινισμό. Αλλά για εκείνη που την ονομάζει «η γυναίκα – μητέρα», έχει λόγια ευλαβικής λατρείας – εγκωμιάζει με ένα μεγαλόπρεπο εγκώμιο τους μόχθους της και τις χαρές της, την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, τους τρομερούς αυτούς πόνους, τ’ αξεκούραστα αυτά χρόνια, την αόρατη, εξαντλητική αυτή η εργασία, που για αυτήν δεν περιμένει καμία αμοιβή, και μακαριότητα αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή όταν τελειώνουν οι πόνοι, όταν έχει συντελεστεί ο Νόμος. Χαράζει το πορτραίτο της γενναίας συζύγου, που είναι για τον άντρα της ένας βοηθός όχι ένα εμπόδιο. Ξέρει ότι μονάχα η σκοτεινή δίχως ανταμοιβή, θυσία για τους άλλους, είναι ο προορισμός του ανθρώπου.

⏳  Η επιστήμη κι η τέχνη είναι τόσο ανάγκες όσο το ψωμί και το νερό, πιο αναγκαίες μάλιστα… Η αληθινή επιστήμη είναι η γνώση της αποστολής, και κατά συνέπεια του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων. Η αληθινή τέχνη είναι η έκφραση της γνώσης της αποστολής και του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων.

⏳ Όποιος κοιτάζει τη γυναίκα – προπάντων τη γυναίκα του- με αισθησιασμό, μοιχεύει μαζί της. Όταν τα πάθη θα έχουν εξαφανιστεί, τότε η ανθρωπότητα δεν θα έχει πια λόγο να υπάρχει, θα έχει εκτελέσει το Νόμο’ η ένωση των όντων θα είναι πλήρης.

⏳ Εννιά χρόνια πριν από το θάνατο του, στην απάντησή του προς την Ιερά Σύνοδο (17 Απριλίου 1901) ο Τολστόι ή έλεγε: Η πίστη μου με υποχρεώνει να ζω ειρηνικά και χαρούμενα, και να μπορέσω έτσι, μέσα στην ειρήνη και τη χαρά, να πορευτώ προς το θάνατο. Σκέφτομαι, ακούγοντάς τον, τα αρχαία λόγια: ότι «δεν πρέπει κανέναν να μακαρίζουμε, προτού πεθάνει».
Η ειρήνη αυτή κι η χαρά αυτή, που καυχιόταν ότι τις είχε, του μείνανε πιστές;

⏳ Ο Τολστόι είναι θλιμμένος, αλλά δεν αποθαρρύνεται. Κάνει πίστωση στο Θεό, πιστεύει στο μέλλον:
Θα ταν περίφημο, αν μπορούσαμε να κάνουμε να φυτρώσει ένα δάσος, σ’ ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού. Δυστυχώς, είναι αδύνατο, πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσει ο σπόρος, να πετάξει βλαστάρια, έπειτα φύλλα, έπειτα ο μίσχος να μετασχηματιστεί σε δέντρο.

⏳ Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε δυσαρεστημένοι με τον εαυτό μας. Μακάρι να είμαστε πάντα! Η δυσαρμονία της ζωής με ό,τι θα έπρεπε να ‘ναι, είναι ακριβώς το σημάδι της ζωής, η ανυψωτική κίνηση, από το πιο μικρός στο πιο μεγάλο, από το χειρότερο στο καλύτερο. Κι η δυσαρμονία αυτή είναι ο πρωταρχικός όρος του καλού. Είναι κακό, όταν ο άνθρωπος είναι ήσυχος και ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

⏳ Μια σελίδα απ’ το Ημερολόγιό του, (28 Οκτωβρίου 1879) είναι από τις ωραιότερες: «Υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι βαρείς, χωρίς φτερά. Κινούνται προς τα κάτω. Ανάμεσά τους υπάρχουν μερικοί δυνατοί: ο Ναπολέων. Αφήνουν ίχνη τρομερά ανάμεσα στους ανθρώπους, σπέρνουν τη διχόνοια αλλά πάντα σέρνονται καταγής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν να τους φυτρώσουν φτερά, ανεβαίνουν σιγά, σιγά και μετεωρίζονται: οι καλόγεροι. Υπάρχουν άνθρωποι ανάλαφροι και ανυψώνονται ραγδαία και ξαναπέφτουν: οι καλοί ιδεαλιστές. Υπάρχουν άνθρωποι ουράνιοι, που με την αγάπη για τους ανθρώπους, κατεβαίνουν στη γη διπλώνοντας τα φτερά τους και μαθαίνουν τους άλλους να πετούν. Έπειτα, όταν δεν είναι πια αναγκαίοι ξανανεβαίνουν: ο Χριστός.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής. | Ρομαίν Ρολάν

[Corfu Greece 2021 | photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν «Η ζωή του Τολστόι»

⏳ Σαν και να μπορούσαν οι κομματικοί μας φανατισμοί ν’ αποτελέσουν το μέτρο μιας μεγαλοφυΐας!… Και τι με ενδιαφέρει εμένα αν ο Τολστόι ήταν ή όχι με το κόμμα μου! Θα γνοιαστώ τάχα με ποιο κόμμα ήταν ο Ντάντε κι ο Σαίξπηρ, για να ρουφήξω την πνοή τους και να πιω το φως τους;

⏳ Ω! αν μπορούσα να θαμποβλέπω το χαμόγελο αυτό στις δύσκολες στιγμές, δεν θαξερα τι θα πει λύπη...

⏳ Κι οι άνθρωποι αυτοί, είναι χριστιανοί που κηρύχνουν τον ίδιο μεγάλο νόμο της αγάπης και της θυσίας. Αντικρίζοντας τι έκαναν, δε γονατίζουν, μετανιωμένοι, μπροστά σ’ Εκείνον που, δίνοντάς τους τη ζωή, έβαλε την ψυχή του καθενός, μαζί με το φόβο του θανάτου, την αγάπη του ωραίου και του καλού! Δεν αγκαλιάζονται με δάκρυα χαράς κι ευτυχίας σαν αδερφοί!

⏳ Δεν πίστευε ποτέ στην ειλικρίνεια των ανθρώπων. Κάθε ηθική ορμή του φαινόταν ψεύτικη, κι είχε τη συνήθεια να λογχίζει με το εξαιρετικά διαπεραστικό του βλέμμα, τον άνθρωπο που του φαινόταν πως δεν έλεγε την αλήθεια. Πώς άκουγε! Πώς κοιτάζει το συνομιλητή του από τα βάθη των γκρίζων ματιών του που ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους! Ο Τουργκένιεφ έλεγε πως δεν είχε νιώσει ποτέ τίποτα οδυνηρότερο απο το οξύ αυτό βλέμμα, που μαζί με δυο-τρία λόγια κάποιας φαρμακερής παρατηρήσης ήταν ικανό να σε κάνει να φρυάξεις από θυμό.

⏳Σχημάτισα την πεποίθηση πως όλοι τους σχεδόν ήταν άνθρωποι ανήθικοι, κακοί, χωρίς χαρακτήρα, πολύ κατώτεροι από κείνους που είχα συναντήσει στη ζωή μου όταν ήμουν ένας μποέμ στρατιώτης. Και ήταν βέβαιοι για τον εαυτό τους και ευχαριστημένοι, πως μπορούν να ‘ναι μονάχα άνθρωποι απόλυτα ηθικοί. Μ’ αηδιάσανε.

⏳ Τα είχε όλα: πλούτη, όνομα, πνεύμα, ανώτερες φιλοδοξίες’ δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά είχε κάνει κάτι χειρότερο: είχε σκοτώσει την καρδιά του, τα νιάτα του. Είχε χαθεί, χωρίς να ‘χει ένα δυνατό πάθος για δικαιολογία, αλλά από έλλειψη θέλησης.

⏳ Η φήμη μου έχασε πολύ από τη δημοτικότητά της, που μ’ έθλιβε. Τώρα, είμαι ήσυχος, ξέρω πως έχω να πω κάτι και πως έχω τη δύναμη να το πω μεγαλόφωνα. Όσο για το κοινό, ας σκέφτεται ότι θέλει!

⏳ Αμαρτάνουμε, απατούμε κι όλα αυτά γιατί; Ξεπέρασα, φίλε μου τα πενήντα… Όλα τελειώνουνε με το θάνατο… Ο θάνατος στη φρίκη!

⏳ Χωρίς τη γνώση των αρχαίων ελληνικών, δεν υπάρχει αληθινή μόρφωση! Έχω πειστεί πως ως τα τώρα δεν ήξερα τίποτα από ότι υπάρχει αληθινά ωραίο, με μία απλή ομορφιά στον ανθρώπινο λόγο.

⏳ Ο Τολστόι ζωγράφισε με ιδιαίτερο κέφι τον Στέφανο Αρκαδίεβιτς, τον αξιαγάπητο εγωιστή, που κανένας δεν μπορεί να τον αντικρίσει χωρίς να ανταποκριθεί στο συμπαθητικό του χαμόγελο, και τον Καρένινα, τον τυπο του μεγάλου υπαλλήλου, του διακεκριμένου κρατικού λειτουργού, με τη μανία του να κρύβει τα αληθινά του αισθήματα κάτω από μία συνεχή ειρωνεία: συγκέρασμα αξιοπρέπειας και ανανδρίας, φαρισαϊσμού και χριστιανικού αισθήματος’ παράξενο προϊόν ενός κόσμου τεχνητού, από τον οποίο του είναι αδύνατο να ξεφύγει παρ’ όλη την εξυπνάδα του και την πραγματική μεγαλοφυΐα του, – και που έχει πολύ δίκιο να δυσπιστεί προς την καρδιά του, γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεται σ’ αυτήν, πέφτει στο τέλος σε μία μυστική και ανόητη φλυαρία.

⏳ Ο θάνατος ρίχνει ένα ξαφνικό φως πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Μπροστά στην Άννα που πεθαίνει, ο επιτηδευμένος Καρενιν συγκινείται και γίνεται τρυφερός. Μέσα στην ψυχή αυτή, τη δίχως ζωή, όπου όλα είναι φτιαχτά, εισδύει μία αχτίδα αγάπης και χριστιανικής συγνώμης. Κι οι τρεις, σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, έχουν για μία στιγμή μεταμορφωθεί. Όλα γίνονται απλά, και με ειλικρίνεια. Αλλά όσο η Άννα συνέρχεται, νιώθουν κι οι τρεις, απέναντι στην ηθική δύναμη, τη σχεδόν ιερή, που τους οδηγούσε ενδόμυχα, την ύπαρξη μιας άλλης δύναμης, παντοδύναμης, που «διευθύνει χωρίς να το θέλουν τη ζωή τους, και που δεν θα τους αφήσει να χαρούν την ειρήνη». Και ξέρουν από πριν ότι είναι ανήμποροι στον αγώνα αυτόν, οπου «θα ‘ναι υποχρεωμένοι να κάνουν το κακό που ο κόσμος θα το κρίνει αναγκαίο».

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής.

⏳ Η αγάπη είναι η μόνη λογική δραστηριότητα του ανθρώπου, η αγάπη είναι η κατάσταση της ψυχής της πιο λογικής και πιο φωτεινής. Εκείνο που χρειάζεται η αγάπη είναι να μην τις κρύβει τίποτα ο ήλιος της λογικής, που αυτός μονάχα τη θρέφει και την κάνει να φουντώνει. Η αγάπη είναι το πραγματικό αγαθό, το απέραντο αγαθό, που λύνει όλες τις αντιφάσεις της ζωής, που οχι μονάχα εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου, αλλά σπρώχνει τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τους άλλους‘ γιατί δεν υπάρχει άλλη αγάπη από κείνη που δίνει τη ζωή της για εκείνους που αγαπάει’ η αγάπη δεν είναι άξια του ονόματος αυτού παρά μονάχα όταν είναι αυτοθυσία. Έτσι η αληθινή αγάπη δεν είναι πραγματοποιήσιμη παρά όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι του είναι αδύνατο να αποκτήσει την ατομική του ευτυχία. Τότε όλοι οι χυμοί της ζωής του έρχονται να θρέψουν το μπόλι της αληθινής αγάπης’ και το μπόλι αυτό παίρνει για να φουντώσει όλη την ικμάδα από τον κορμό του άγριου αυτού δέντρου, της ζωικής ατομικότητας.

⏳ Θα νοιαστεί να ολοκληρώσει τη δίαιτα της ψυχής, να αναζωογονήσει την ενέργειά της, περιγράφοντας τις διεστραμμένες ηδονές, που αποκοιμίζουν τη συνείδηση, και τις σκληρές ηδονές, που τη σκοτώνουν. Δίνει ο ίδιος το παράδειγμα. Το 1884, θυσίασε το πιο ριζωμένο πάθος του: το κυνήγι. Ασκεί την εγκράτεια, που χαλυβδώνει τη θέληση- σαν ένας αθλητής που επιβάλλει στον εαυτό του σκληρή πειθαρχία για να πολεμήσει και να νικήσει.

⏳ Λες «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν χρειάζεσαι την αγάπη μου». Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι… Η αγάπη σου μ’ αναγαλιάζει πιο πολύ από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

⏳ Οι μελετητές του έργου του Τολστόι δεν πρόσεξαν αρκετά τη συγκινητική επίκληση προς τις γυναίκες, που με αυτήν τελειώνει το: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο Τολστόυ δεν έχει καμία συμπάθεια για το σύγχρονο φεμινισμό. Αλλά για εκείνη που την ονομάζει «η γυναίκα – μητέρα», έχει λόγια ευλαβικής λατρείας – εγκωμιάζει με ένα μεγαλόπρεπο εγκώμιο τους μόχθους της και τις χαρές της, την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, τους τρομερούς αυτούς πόνους, τ’ αξεκούραστα αυτά χρόνια, την αόρατη, εξαντλητική αυτή η εργασία, που για αυτήν δεν περιμένει καμία αμοιβή, και μακαριότητα αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή όταν τελειώνουν οι πόνοι, όταν έχει συντελεστεί ο Νόμος. Χαράζει το πορτραίτο της γενναίας συζύγου, που είναι για τον άντρα της ένας βοηθός όχι ένα εμπόδιο. Ξέρει ότι μονάχα η σκοτεινή δίχως ανταμοιβή, θυσία για τους άλλους, είναι ο προορισμός του ανθρώπου.

⏳  Η επιστήμη κι η τέχνη είναι τόσο ανάγκες όσο το ψωμί και το νερό, πιο αναγκαίες μάλιστα… Η αληθινή επιστήμη είναι η γνώση της αποστολής, και κατά συνέπεια του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων. Η αληθινή τέχνη είναι η έκφραση της γνώσης της αποστολής και του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων.

⏳ Όποιος κοιτάζει τη γυναίκα – προπάντων τη γυναίκα του- με αισθησιασμό, μοιχεύει μαζί της. Όταν τα πάθη θα έχουν εξαφανιστεί, τότε η ανθρωπότητα δεν θα έχει πια λόγο να υπάρχει, θα έχει εκτελέσει το Νόμο’ η ένωση των όντων θα είναι πλήρης.

⏳ Εννιά χρόνια πριν από το θάνατο του, στην απάντησή του προς την Ιερά Σύνοδο (17 Απριλίου 1901) ο Τολστόι ή έλεγε: Η πίστη μου με υποχρεώνει να ζω ειρηνικά και χαρούμενα, και να μπορέσω έτσι, μέσα στην ειρήνη και τη χαρά, να πορευτώ προς το θάνατο. Σκέφτομαι, ακούγοντάς τον, τα αρχαία λόγια: ότι «δεν πρέπει κανέναν να μακαρίζουμε, προτού πεθάνει».
Η ειρήνη αυτή κι η χαρά αυτή, που καυχιόταν ότι τις είχε, του μείνανε πιστές;

⏳ Ο Τολστόι είναι θλιμμένος, αλλά δεν αποθαρρύνεται. Κάνει πίστωση στο Θεό, πιστεύει στο μέλλον:
Θα ταν περίφημο, αν μπορούσαμε να κάνουμε να φυτρώσει ένα δάσος, σ’ ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού. Δυστυχώς, είναι αδύνατο, πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσει ο σπόρος, να πετάξει βλαστάρια, έπειτα φύλλα, έπειτα ο μίσχος να μετασχηματιστεί σε δέντρο.

⏳ Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε δυσαρεστημένοι με τον εαυτό μας. Μακάρι να είμαστε πάντα! Η δυσαρμονία της ζωής με ό,τι θα έπρεπε να ‘ναι, είναι ακριβώς το σημάδι της ζωής, η ανυψωτική κίνηση, από το πιο μικρός στο πιο μεγάλο, από το χειρότερο στο καλύτερο. Κι η δυσαρμονία αυτή είναι ο πρωταρχικός όρος του καλού. Είναι κακό, όταν ο άνθρωπος είναι ήσυχος και ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

⏳ Μια σελίδα απ’ το Ημερολόγιό του, (28 Οκτωβρίου 1879) είναι από τις ωραιότερες: «Υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι βαρείς, χωρίς φτερά. Κινούνται προς τα κάτω. Ανάμεσά τους υπάρχουν μερικοί δυνατοί: ο Ναπολέων. Αφήνουν ίχνη τρομερά ανάμεσα στους ανθρώπους, σπέρνουν τη διχόνοια αλλά πάντα σέρνονται καταγής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν να τους φυτρώσουν φτερά, ανεβαίνουν σιγά, σιγά και μετεωρίζονται: οι καλόγεροι. Υπάρχουν άνθρωποι ανάλαφροι και ανυψώνονται ραγδαία και ξαναπέφτουν: οι καλοί ιδεαλιστές. Υπάρχουν άνθρωποι ουράνιοι, που με την αγάπη για τους ανθρώπους, κατεβαίνουν στη γη διπλώνοντας τα φτερά τους και μαθαίνουν τους άλλους να πετούν. Έπειτα, όταν δεν είναι πια αναγκαίοι ξανανεβαίνουν: ο Χριστός.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

A delightful story about how the phrase ‘not beyond the shoe’ came into existence.

#Sayings #Judgement #Expertise
@jalefkowit

A delightful story about how the phrase ‘not beyond the shoe’ came into existence.

#Sayings #Judgement #Expertise
@jalefkowit

A delightful story about how the phrase ‘not beyond the shoe’ came into existence.

#Sayings #Judgement #Expertise
@jalefkowit

A delightful story about how the phrase ‘not beyond the shoe’ came into existence.

#Sayings #Judgement #Expertise
@jalefkowit

A delightful story about how the phrase ‘not beyond the shoe’ came into existence.

#Sayings #Judgement #Expertise
@jalefkowit

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους. | Ράσσελ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ράσσελ «Το μέλλον της ανθρωπότητας»

💪 Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού, και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασίζονταν στην εργασία των πολλών.

💪 Αν η ατομική ενέργεια διευκολύνει την παραγωγή, το μόνο αποτέλεσμα, με τη σημερινή κατάσταση, θα είναι να γίνουν οι πόλεμοι ακόμα πιο καταστρεφτικοί, αφού λιγότεροι άνθρωποι θα χρειάζονται για την παραγωγή. Μόνο σα λύσουμε το πρόβλημα της καταργήσεως του πολέμου, θα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για την πρόοδο της τεχνικής που εξοικονομεί την εργασία. Ίσα – ίσα μάλιστα. Αντίθετα, αν ο πόλεμος εξαφανισθεί, η επιστημονική τεχνική θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν υπάρχει πια κανένας τεχνικός λόγος να διαιωνίζεται η φτώχεια, ακόμα και στις πυκνοκατοικημένες χώρες, όπως π.χ. η Ινδία και η Κίνα. Αν ο πόλεμος δεν απασχολούσε πια τις σκέψεις και την ενεργητικότητά του ανθρώπου, θα μπορούσαμε, μέσα σε μία γενιά, να εξαλείψουμε τη φτώχεια από όλο τον κόσμο.

💪 Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να βλάψουμε οι μισοί τους άλλους μισούς. Αν οι άνθρωποι στην ανθρωποκτόνο μανία τους, επικαλεσθούν τη βοήθεια των εντόμων και των μικροοργανισμών, όπως ασφαλώς θα το κάνουν αν γίνει κι άλλος μεγάλος πόλεμος, είναι πολύ σίγουρο τα έντομα μόνο θα απομείνουν οι μόνοι τελικοί νικητές. Ίσως από συμπαντική άποψη αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Σαν άνθρωπος όμως, δεν μπορώ παρά να αναστενάξω βαρειά για τη μοίρα του ζωολογικού μου είδους.

💪 Η ουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων είναι πως μισούν τη ζωή όπως εκδηλώνεται στην τάση για συνεργασία, τις παιδικές αταξίες, και προ παντός το σεξουαλισμό, που η σκέψη του τους βασανίζει. Με μία λέξη, οι καθώς πρέπει άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν αισχρά μυαλά…

💪 Όταν οι περισσότερες περιουσίες ήταν κληρονομικές, η ψυχολογία του παραγωγού δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ, όσο σήμερα. Γιατί η ψυχολογία του παραγωγού είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν περισσότερο να πωλούν παρά να αγοράζουν, και αυτή η ψυχολογία είναι εκείνη που παρακινεί τις κυβερνήσεις να καταβάλλουν την αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουν έναν κόσμο, όπου όλα τα έθνη πωλούν και κανένα δεν αγοράζει.

💪 Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, οφείλονται στο γεγονός πως η δεισιδαιμονία και το μυστήριο συμφέρει σ’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική δύναμη.

💪Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασιζόταν στην εργασία των πολλών. Η εργασία αυτή όμως είχε αξία, όχι γιατί η εργασία είναι κάτι καλό, αλλά γιατί ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι καλό. Και με τη σημερινή τεχνική, ο ελεύθερος χρόνος θα μπορούσε να γίνει προσιτός στους πολλούς, χωρίς ζημιά για τον πολιτισμό.

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους.

💪 Δεν θα συζητήσω το γεγονός πως σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ., πολλοί κατορθώνουν να αποφύγουν το ελάχιστο αυτό όριο της εργασίας, εκείνοι ίδιως που κληρονομούν πατρικές περιουσίες ή που παντρεύονται παίρνοντας προίκα πάρα πολλά λεφτά. Δεν νομίζω όμως πως η οκνηρία αυτών των ανθρώπων είναι τόσο επιζήμια όσο η υπερκόπωση των εργαζομένων, που τους βάζουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνουν ή από τη δουλειά ή από την πείνα.

💪 Η συνετή χρήση του ελεύθερου χρόνου, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι αποτέλεσμα μόρφωσης και πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά σε όλη του τη ζωή, θα πλήξει αν βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά. Χωρίς όμως ελεύθερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει πολλά από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο. Και δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος να στερούνται οι μάζες από τα αγαθά αυτά. Μόνο ένας ανόητος ασκητισμός που συνήθως εφαρμόζεται στους άλλους και όχι στον εαυτό μας, μας κάνει να εκθειάζουμε την υπερβολική δουλειά τώρα, που δεν υπάρχει πια ανάγκη από την υπερβολική αυτή δουλειά.

💪 Το γεγονός είναι πως η μετακίνηση της ύλης, αν και, ως ένα σημείο, είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, δεν είναι πάντως και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν ήταν, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε κάθε σκαφτιά ανώτερο από τους Σαίξπηρ.

💪 Όταν προτείνω να περιορισθούν οι ώρες εργασίας σε τέσσερις, δεν εννοώ πως οι υπόλοιπες ώρες πρέπει να χρησιμοποιούνται για επιπόλαιες διασκεδάσεις. Εννοώ μόνο πως τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα πρέπει να δίνουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να εξασφαλίζει τις ανάγκες και τις στοιχειώδεις ανέσεις του, και πως ο υπόλοιπος χρόνος θα είναι στη διάθεσή του για να τον χρησιμοποιήσει όπως νομίζει καλύτερα.

💪 Σε έναν κόσμο όμως, όπου κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται πέρα από τις τέσσερις ώρες, κάθε άνθρωπος που έχει επιστημονικά ενδιαφέροντα, θα μπορέσει να τα καλλιεργήσει, και κάθε ζωγράφος θα μπορεί να ζωγραφίζει, χωρίς να πεθάνει της πείνας, όσο καλός και αν είναι. Οι νεαροί συγγραφείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι να προσελκύουν την προσοχή του κοινού με κερδοσκοπικά ανοσιουργήματα, για να εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθούν μνημειώδη έργα, για τα οποία όταν έρθει ο καιρός θα έχουν πια χάσει την όρεξη και την ικανότητα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά ή τα πολιτικά, θα μπορούν να αναπτύξουν τις ιδέες τους χωρίς την ακαδημαϊκή εκείνη ψυχρότητα και αφαίρεση που κάνει τόσο συχνά τα έργα των οικονομολόγων μας να φαίνονται άσχετα με την πραγματικότητα. Οι γιατροί θα έχουν όλο τον καιρό να παρακολουθούν την πρόοδο της επιστήμης τους, οι καθηγητές δεν θα αγωνίζονται πια μέσα στα πλαίσια της ρουτίνας και δεν θα διδάσκουν πια «αλήθειες» που είχαν μάθει στα νιάτα τους και που αποδείχτηκαν στο αναμεταξύ σφαλερές.

💪 Η σύγχρονη τεχνική της παραγωγής μας προσφέρει τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε την άνεση σε όλο τον κόσμο. Εμείς όμως διαλέξαμε την υπερκόπωση για τους μισούς και την ανεργία για τους άλλους μίσους. Εξακολουθούμε να είμαστε δραστήριοι σαν να μην είχαμε στη διάθεσή μας μηχανές. Σ’ αυτό δειχτήκαμε ανόητοι. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος η ανοησία μας τούτη να διαιωνιστεί.

💪 Στις κοινωνίες όπου ο άντρας θεωρείται γελοιοποιημένος αν η γυναίκα του τον απατάει, θα είναι ζηλότυπος απέναντί της, ακόμα και όταν πια δεν τρέφει για αυτήν κανένα αίσθημα. Έτσι, η ζήλεια συνδέεται στενά με το αίσθημα της ιδιοκτησίας και είναι πολύ ασθενέστερη εκεί όπου λείπει το αίσθημα τούτο. Αν η συζυγική πίστη επιβάλλεται συμβατικά, η ζήλια περιορίζεται πολύ. Παρ’ όλο όμως που υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι περιορισμού της ζήλιας από όσους φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχουν και όρια στον περιορισμό αυτό, όσο καιρό οι πατεράδες έχουν δικαιώματα και καθήκοντα. Όσον καιρό συμβαίνει αυτό, είναι αναπόφευκτο οι άντρες να ζητάνε κάποιαν εξασφάλιση πως είναι πατεράδες των παιδιών της γυναίκας τους.

💪 Δεν υπάρχει λόγος να λοξοδρομούμε για να διδάξουμε τα γεγονότα της ζωής. Το παιδί που διδάσκεται αυτό που θέλει να μάθει και του επιτρέπουν να δει τους γονιούς του γυμνούς, δεν θα κυριεύεται από λαγνεία κι ούτε θα αποκτήσει σεξουαλική μανία.
Τα αγόρια που ανατρέφονται μέσα στην επίσημη άγνοια του σεξουαλισμού, τον σκέφτονται περισσότερο και συζητούν περισσότερο γι’ αυτόν από τα αγόρια που άκουσαν πάντα να συζητιεται το θέμα αυτό στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα. Η επίσημη άγνοια και η πραγματική γνώση διδάσκουν τα παιδιά να υποκρίνονται μπροστά στους μεγαλύτερούς τους και να τους εξαπατούν. Από την άλλη μεριά, η πραγματική άγνοια μπορεί να γίνει πηγή σκανδαλισμού και αγωνίας και να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσαρμογή του παιδιού στην πραγματική ζωή. Καθε άγνοια είναι δυσάρεστη, η άγνοια όμως για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι ο σεξουαλισμός αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

💪Μια δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία ασκεί την εξουσία χωρίς περιορισμό, μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο τυραννική με μία δικτατορία. Η ανοχή των μειοψηφιών είναι ουσιαστικό μέρος μιας συνετής δημοκρατίας, πράγμα όμως που το ξεχνούν πάντοτε αρκετά.

💪 «Ο τρελός σχολαστικός έλεγχος» είναι ένα από τα πράγματα που έκαναν τον Σαίξπηρ να εύχεται το θάνατο. Κι όμως η δημοκρατία, όπως την καταλαβαίνουν πολλοί Αμερικανοί, απαιτεί να ασκείται στα Πανεπιστήμια ένας παρόμοιος έλεγχος.

💪 Η συλλογική σοφία, αλλοίμονο!, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική. Άτομα που έχουν αντιταχθεί στις γενικές παράδεγμένες αντιλήψεις, στάθηκαν η πηγή κάθε προόδου, τόσο της ηθικής όσο και της πνευματικής. Ήταν μισητοί όπως είναι φυσικό. Ο Σωκράτης, ο Χριστός και ο Γαλιλαίος έχουν όλοι τους υποστεί την κατακραυγή των ευσεβών. Στα παλιά τα χρόνια όμως, η κατασταλτική μηχανή δεν ήταν τόσο τελειοποιημένη, όσο σήμερα, και ο αιρετικός, ακόμα κι όταν τον εκτελούσαν εξασφάλιζε κάποια δημόσια προβολή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους. | Ράσσελ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ράσσελ «Το μέλλον της ανθρωπότητας»

💪 Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού, και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασίζονταν στην εργασία των πολλών.

💪 Αν η ατομική ενέργεια διευκολύνει την παραγωγή, το μόνο αποτέλεσμα, με τη σημερινή κατάσταση, θα είναι να γίνουν οι πόλεμοι ακόμα πιο καταστρεφτικοί, αφού λιγότεροι άνθρωποι θα χρειάζονται για την παραγωγή. Μόνο σα λύσουμε το πρόβλημα της καταργήσεως του πολέμου, θα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για την πρόοδο της τεχνικής που εξοικονομεί την εργασία. Ίσα – ίσα μάλιστα. Αντίθετα, αν ο πόλεμος εξαφανισθεί, η επιστημονική τεχνική θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν υπάρχει πια κανένας τεχνικός λόγος να διαιωνίζεται η φτώχεια, ακόμα και στις πυκνοκατοικημένες χώρες, όπως π.χ. η Ινδία και η Κίνα. Αν ο πόλεμος δεν απασχολούσε πια τις σκέψεις και την ενεργητικότητά του ανθρώπου, θα μπορούσαμε, μέσα σε μία γενιά, να εξαλείψουμε τη φτώχεια από όλο τον κόσμο.

💪 Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να βλάψουμε οι μισοί τους άλλους μισούς. Αν οι άνθρωποι στην ανθρωποκτόνο μανία τους, επικαλεσθούν τη βοήθεια των εντόμων και των μικροοργανισμών, όπως ασφαλώς θα το κάνουν αν γίνει κι άλλος μεγάλος πόλεμος, είναι πολύ σίγουρο τα έντομα μόνο θα απομείνουν οι μόνοι τελικοί νικητές. Ίσως από συμπαντική άποψη αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Σαν άνθρωπος όμως, δεν μπορώ παρά να αναστενάξω βαρειά για τη μοίρα του ζωολογικού μου είδους.

💪 Η ουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων είναι πως μισούν τη ζωή όπως εκδηλώνεται στην τάση για συνεργασία, τις παιδικές αταξίες, και προ παντός το σεξουαλισμό, που η σκέψη του τους βασανίζει. Με μία λέξη, οι καθώς πρέπει άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν αισχρά μυαλά…

💪 Όταν οι περισσότερες περιουσίες ήταν κληρονομικές, η ψυχολογία του παραγωγού δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ, όσο σήμερα. Γιατί η ψυχολογία του παραγωγού είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν περισσότερο να πωλούν παρά να αγοράζουν, και αυτή η ψυχολογία είναι εκείνη που παρακινεί τις κυβερνήσεις να καταβάλλουν την αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουν έναν κόσμο, όπου όλα τα έθνη πωλούν και κανένα δεν αγοράζει.

💪 Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, οφείλονται στο γεγονός πως η δεισιδαιμονία και το μυστήριο συμφέρει σ’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική δύναμη.

💪Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασιζόταν στην εργασία των πολλών. Η εργασία αυτή όμως είχε αξία, όχι γιατί η εργασία είναι κάτι καλό, αλλά γιατί ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι καλό. Και με τη σημερινή τεχνική, ο ελεύθερος χρόνος θα μπορούσε να γίνει προσιτός στους πολλούς, χωρίς ζημιά για τον πολιτισμό.

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους.

💪 Δεν θα συζητήσω το γεγονός πως σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ., πολλοί κατορθώνουν να αποφύγουν το ελάχιστο αυτό όριο της εργασίας, εκείνοι ίδιως που κληρονομούν πατρικές περιουσίες ή που παντρεύονται παίρνοντας προίκα πάρα πολλά λεφτά. Δεν νομίζω όμως πως η οκνηρία αυτών των ανθρώπων είναι τόσο επιζήμια όσο η υπερκόπωση των εργαζομένων, που τους βάζουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνουν ή από τη δουλειά ή από την πείνα.

💪 Η συνετή χρήση του ελεύθερου χρόνου, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι αποτέλεσμα μόρφωσης και πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά σε όλη του τη ζωή, θα πλήξει αν βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά. Χωρίς όμως ελεύθερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει πολλά από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο. Και δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος να στερούνται οι μάζες από τα αγαθά αυτά. Μόνο ένας ανόητος ασκητισμός που συνήθως εφαρμόζεται στους άλλους και όχι στον εαυτό μας, μας κάνει να εκθειάζουμε την υπερβολική δουλειά τώρα, που δεν υπάρχει πια ανάγκη από την υπερβολική αυτή δουλειά.

💪 Το γεγονός είναι πως η μετακίνηση της ύλης, αν και, ως ένα σημείο, είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, δεν είναι πάντως και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν ήταν, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε κάθε σκαφτιά ανώτερο από τους Σαίξπηρ.

💪 Όταν προτείνω να περιορισθούν οι ώρες εργασίας σε τέσσερις, δεν εννοώ πως οι υπόλοιπες ώρες πρέπει να χρησιμοποιούνται για επιπόλαιες διασκεδάσεις. Εννοώ μόνο πως τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα πρέπει να δίνουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να εξασφαλίζει τις ανάγκες και τις στοιχειώδεις ανέσεις του, και πως ο υπόλοιπος χρόνος θα είναι στη διάθεσή του για να τον χρησιμοποιήσει όπως νομίζει καλύτερα.

💪 Σε έναν κόσμο όμως, όπου κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται πέρα από τις τέσσερις ώρες, κάθε άνθρωπος που έχει επιστημονικά ενδιαφέροντα, θα μπορέσει να τα καλλιεργήσει, και κάθε ζωγράφος θα μπορεί να ζωγραφίζει, χωρίς να πεθάνει της πείνας, όσο καλός και αν είναι. Οι νεαροί συγγραφείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι να προσελκύουν την προσοχή του κοινού με κερδοσκοπικά ανοσιουργήματα, για να εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθούν μνημειώδη έργα, για τα οποία όταν έρθει ο καιρός θα έχουν πια χάσει την όρεξη και την ικανότητα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά ή τα πολιτικά, θα μπορούν να αναπτύξουν τις ιδέες τους χωρίς την ακαδημαϊκή εκείνη ψυχρότητα και αφαίρεση που κάνει τόσο συχνά τα έργα των οικονομολόγων μας να φαίνονται άσχετα με την πραγματικότητα. Οι γιατροί θα έχουν όλο τον καιρό να παρακολουθούν την πρόοδο της επιστήμης τους, οι καθηγητές δεν θα αγωνίζονται πια μέσα στα πλαίσια της ρουτίνας και δεν θα διδάσκουν πια «αλήθειες» που είχαν μάθει στα νιάτα τους και που αποδείχτηκαν στο αναμεταξύ σφαλερές.

💪 Η σύγχρονη τεχνική της παραγωγής μας προσφέρει τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε την άνεση σε όλο τον κόσμο. Εμείς όμως διαλέξαμε την υπερκόπωση για τους μισούς και την ανεργία για τους άλλους μίσους. Εξακολουθούμε να είμαστε δραστήριοι σαν να μην είχαμε στη διάθεσή μας μηχανές. Σ’ αυτό δειχτήκαμε ανόητοι. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος η ανοησία μας τούτη να διαιωνιστεί.

💪 Στις κοινωνίες όπου ο άντρας θεωρείται γελοιοποιημένος αν η γυναίκα του τον απατάει, θα είναι ζηλότυπος απέναντί της, ακόμα και όταν πια δεν τρέφει για αυτήν κανένα αίσθημα. Έτσι, η ζήλεια συνδέεται στενά με το αίσθημα της ιδιοκτησίας και είναι πολύ ασθενέστερη εκεί όπου λείπει το αίσθημα τούτο. Αν η συζυγική πίστη επιβάλλεται συμβατικά, η ζήλια περιορίζεται πολύ. Παρ’ όλο όμως που υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι περιορισμού της ζήλιας από όσους φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχουν και όρια στον περιορισμό αυτό, όσο καιρό οι πατεράδες έχουν δικαιώματα και καθήκοντα. Όσον καιρό συμβαίνει αυτό, είναι αναπόφευκτο οι άντρες να ζητάνε κάποιαν εξασφάλιση πως είναι πατεράδες των παιδιών της γυναίκας τους.

💪 Δεν υπάρχει λόγος να λοξοδρομούμε για να διδάξουμε τα γεγονότα της ζωής. Το παιδί που διδάσκεται αυτό που θέλει να μάθει και του επιτρέπουν να δει τους γονιούς του γυμνούς, δεν θα κυριεύεται από λαγνεία κι ούτε θα αποκτήσει σεξουαλική μανία.
Τα αγόρια που ανατρέφονται μέσα στην επίσημη άγνοια του σεξουαλισμού, τον σκέφτονται περισσότερο και συζητούν περισσότερο γι’ αυτόν από τα αγόρια που άκουσαν πάντα να συζητιεται το θέμα αυτό στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα. Η επίσημη άγνοια και η πραγματική γνώση διδάσκουν τα παιδιά να υποκρίνονται μπροστά στους μεγαλύτερούς τους και να τους εξαπατούν. Από την άλλη μεριά, η πραγματική άγνοια μπορεί να γίνει πηγή σκανδαλισμού και αγωνίας και να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσαρμογή του παιδιού στην πραγματική ζωή. Καθε άγνοια είναι δυσάρεστη, η άγνοια όμως για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι ο σεξουαλισμός αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

💪Μια δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία ασκεί την εξουσία χωρίς περιορισμό, μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο τυραννική με μία δικτατορία. Η ανοχή των μειοψηφιών είναι ουσιαστικό μέρος μιας συνετής δημοκρατίας, πράγμα όμως που το ξεχνούν πάντοτε αρκετά.

💪 «Ο τρελός σχολαστικός έλεγχος» είναι ένα από τα πράγματα που έκαναν τον Σαίξπηρ να εύχεται το θάνατο. Κι όμως η δημοκρατία, όπως την καταλαβαίνουν πολλοί Αμερικανοί, απαιτεί να ασκείται στα Πανεπιστήμια ένας παρόμοιος έλεγχος.

💪 Η συλλογική σοφία, αλλοίμονο!, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική. Άτομα που έχουν αντιταχθεί στις γενικές παράδεγμένες αντιλήψεις, στάθηκαν η πηγή κάθε προόδου, τόσο της ηθικής όσο και της πνευματικής. Ήταν μισητοί όπως είναι φυσικό. Ο Σωκράτης, ο Χριστός και ο Γαλιλαίος έχουν όλοι τους υποστεί την κατακραυγή των ευσεβών. Στα παλιά τα χρόνια όμως, η κατασταλτική μηχανή δεν ήταν τόσο τελειοποιημένη, όσο σήμερα, και ο αιρετικός, ακόμα κι όταν τον εκτελούσαν εξασφάλιζε κάποια δημόσια προβολή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους. | Ράσσελ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ράσσελ «Το μέλλον της ανθρωπότητας»

💪 Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού, και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασίζονταν στην εργασία των πολλών.

💪 Αν η ατομική ενέργεια διευκολύνει την παραγωγή, το μόνο αποτέλεσμα, με τη σημερινή κατάσταση, θα είναι να γίνουν οι πόλεμοι ακόμα πιο καταστρεφτικοί, αφού λιγότεροι άνθρωποι θα χρειάζονται για την παραγωγή. Μόνο σα λύσουμε το πρόβλημα της καταργήσεως του πολέμου, θα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για την πρόοδο της τεχνικής που εξοικονομεί την εργασία. Ίσα – ίσα μάλιστα. Αντίθετα, αν ο πόλεμος εξαφανισθεί, η επιστημονική τεχνική θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν υπάρχει πια κανένας τεχνικός λόγος να διαιωνίζεται η φτώχεια, ακόμα και στις πυκνοκατοικημένες χώρες, όπως π.χ. η Ινδία και η Κίνα. Αν ο πόλεμος δεν απασχολούσε πια τις σκέψεις και την ενεργητικότητά του ανθρώπου, θα μπορούσαμε, μέσα σε μία γενιά, να εξαλείψουμε τη φτώχεια από όλο τον κόσμο.

💪 Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να βλάψουμε οι μισοί τους άλλους μισούς. Αν οι άνθρωποι στην ανθρωποκτόνο μανία τους, επικαλεσθούν τη βοήθεια των εντόμων και των μικροοργανισμών, όπως ασφαλώς θα το κάνουν αν γίνει κι άλλος μεγάλος πόλεμος, είναι πολύ σίγουρο τα έντομα μόνο θα απομείνουν οι μόνοι τελικοί νικητές. Ίσως από συμπαντική άποψη αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Σαν άνθρωπος όμως, δεν μπορώ παρά να αναστενάξω βαρειά για τη μοίρα του ζωολογικού μου είδους.

💪 Η ουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων είναι πως μισούν τη ζωή όπως εκδηλώνεται στην τάση για συνεργασία, τις παιδικές αταξίες, και προ παντός το σεξουαλισμό, που η σκέψη του τους βασανίζει. Με μία λέξη, οι καθώς πρέπει άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν αισχρά μυαλά…

💪 Όταν οι περισσότερες περιουσίες ήταν κληρονομικές, η ψυχολογία του παραγωγού δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ, όσο σήμερα. Γιατί η ψυχολογία του παραγωγού είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν περισσότερο να πωλούν παρά να αγοράζουν, και αυτή η ψυχολογία είναι εκείνη που παρακινεί τις κυβερνήσεις να καταβάλλουν την αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουν έναν κόσμο, όπου όλα τα έθνη πωλούν και κανένα δεν αγοράζει.

💪 Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, οφείλονται στο γεγονός πως η δεισιδαιμονία και το μυστήριο συμφέρει σ’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική δύναμη.

💪Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασιζόταν στην εργασία των πολλών. Η εργασία αυτή όμως είχε αξία, όχι γιατί η εργασία είναι κάτι καλό, αλλά γιατί ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι καλό. Και με τη σημερινή τεχνική, ο ελεύθερος χρόνος θα μπορούσε να γίνει προσιτός στους πολλούς, χωρίς ζημιά για τον πολιτισμό.

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους.

💪 Δεν θα συζητήσω το γεγονός πως σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ., πολλοί κατορθώνουν να αποφύγουν το ελάχιστο αυτό όριο της εργασίας, εκείνοι ίδιως που κληρονομούν πατρικές περιουσίες ή που παντρεύονται παίρνοντας προίκα πάρα πολλά λεφτά. Δεν νομίζω όμως πως η οκνηρία αυτών των ανθρώπων είναι τόσο επιζήμια όσο η υπερκόπωση των εργαζομένων, που τους βάζουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνουν ή από τη δουλειά ή από την πείνα.

💪 Η συνετή χρήση του ελεύθερου χρόνου, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι αποτέλεσμα μόρφωσης και πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά σε όλη του τη ζωή, θα πλήξει αν βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά. Χωρίς όμως ελεύθερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει πολλά από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο. Και δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος να στερούνται οι μάζες από τα αγαθά αυτά. Μόνο ένας ανόητος ασκητισμός που συνήθως εφαρμόζεται στους άλλους και όχι στον εαυτό μας, μας κάνει να εκθειάζουμε την υπερβολική δουλειά τώρα, που δεν υπάρχει πια ανάγκη από την υπερβολική αυτή δουλειά.

💪 Το γεγονός είναι πως η μετακίνηση της ύλης, αν και, ως ένα σημείο, είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, δεν είναι πάντως και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν ήταν, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε κάθε σκαφτιά ανώτερο από τους Σαίξπηρ.

💪 Όταν προτείνω να περιορισθούν οι ώρες εργασίας σε τέσσερις, δεν εννοώ πως οι υπόλοιπες ώρες πρέπει να χρησιμοποιούνται για επιπόλαιες διασκεδάσεις. Εννοώ μόνο πως τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα πρέπει να δίνουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να εξασφαλίζει τις ανάγκες και τις στοιχειώδεις ανέσεις του, και πως ο υπόλοιπος χρόνος θα είναι στη διάθεσή του για να τον χρησιμοποιήσει όπως νομίζει καλύτερα.

💪 Σε έναν κόσμο όμως, όπου κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται πέρα από τις τέσσερις ώρες, κάθε άνθρωπος που έχει επιστημονικά ενδιαφέροντα, θα μπορέσει να τα καλλιεργήσει, και κάθε ζωγράφος θα μπορεί να ζωγραφίζει, χωρίς να πεθάνει της πείνας, όσο καλός και αν είναι. Οι νεαροί συγγραφείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι να προσελκύουν την προσοχή του κοινού με κερδοσκοπικά ανοσιουργήματα, για να εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθούν μνημειώδη έργα, για τα οποία όταν έρθει ο καιρός θα έχουν πια χάσει την όρεξη και την ικανότητα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά ή τα πολιτικά, θα μπορούν να αναπτύξουν τις ιδέες τους χωρίς την ακαδημαϊκή εκείνη ψυχρότητα και αφαίρεση που κάνει τόσο συχνά τα έργα των οικονομολόγων μας να φαίνονται άσχετα με την πραγματικότητα. Οι γιατροί θα έχουν όλο τον καιρό να παρακολουθούν την πρόοδο της επιστήμης τους, οι καθηγητές δεν θα αγωνίζονται πια μέσα στα πλαίσια της ρουτίνας και δεν θα διδάσκουν πια «αλήθειες» που είχαν μάθει στα νιάτα τους και που αποδείχτηκαν στο αναμεταξύ σφαλερές.

💪 Η σύγχρονη τεχνική της παραγωγής μας προσφέρει τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε την άνεση σε όλο τον κόσμο. Εμείς όμως διαλέξαμε την υπερκόπωση για τους μισούς και την ανεργία για τους άλλους μίσους. Εξακολουθούμε να είμαστε δραστήριοι σαν να μην είχαμε στη διάθεσή μας μηχανές. Σ’ αυτό δειχτήκαμε ανόητοι. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος η ανοησία μας τούτη να διαιωνιστεί.

💪 Στις κοινωνίες όπου ο άντρας θεωρείται γελοιοποιημένος αν η γυναίκα του τον απατάει, θα είναι ζηλότυπος απέναντί της, ακόμα και όταν πια δεν τρέφει για αυτήν κανένα αίσθημα. Έτσι, η ζήλεια συνδέεται στενά με το αίσθημα της ιδιοκτησίας και είναι πολύ ασθενέστερη εκεί όπου λείπει το αίσθημα τούτο. Αν η συζυγική πίστη επιβάλλεται συμβατικά, η ζήλια περιορίζεται πολύ. Παρ’ όλο όμως που υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι περιορισμού της ζήλιας από όσους φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχουν και όρια στον περιορισμό αυτό, όσο καιρό οι πατεράδες έχουν δικαιώματα και καθήκοντα. Όσον καιρό συμβαίνει αυτό, είναι αναπόφευκτο οι άντρες να ζητάνε κάποιαν εξασφάλιση πως είναι πατεράδες των παιδιών της γυναίκας τους.

💪 Δεν υπάρχει λόγος να λοξοδρομούμε για να διδάξουμε τα γεγονότα της ζωής. Το παιδί που διδάσκεται αυτό που θέλει να μάθει και του επιτρέπουν να δει τους γονιούς του γυμνούς, δεν θα κυριεύεται από λαγνεία κι ούτε θα αποκτήσει σεξουαλική μανία.
Τα αγόρια που ανατρέφονται μέσα στην επίσημη άγνοια του σεξουαλισμού, τον σκέφτονται περισσότερο και συζητούν περισσότερο γι’ αυτόν από τα αγόρια που άκουσαν πάντα να συζητιεται το θέμα αυτό στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα. Η επίσημη άγνοια και η πραγματική γνώση διδάσκουν τα παιδιά να υποκρίνονται μπροστά στους μεγαλύτερούς τους και να τους εξαπατούν. Από την άλλη μεριά, η πραγματική άγνοια μπορεί να γίνει πηγή σκανδαλισμού και αγωνίας και να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσαρμογή του παιδιού στην πραγματική ζωή. Καθε άγνοια είναι δυσάρεστη, η άγνοια όμως για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι ο σεξουαλισμός αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

💪Μια δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία ασκεί την εξουσία χωρίς περιορισμό, μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο τυραννική με μία δικτατορία. Η ανοχή των μειοψηφιών είναι ουσιαστικό μέρος μιας συνετής δημοκρατίας, πράγμα όμως που το ξεχνούν πάντοτε αρκετά.

💪 «Ο τρελός σχολαστικός έλεγχος» είναι ένα από τα πράγματα που έκαναν τον Σαίξπηρ να εύχεται το θάνατο. Κι όμως η δημοκρατία, όπως την καταλαβαίνουν πολλοί Αμερικανοί, απαιτεί να ασκείται στα Πανεπιστήμια ένας παρόμοιος έλεγχος.

💪 Η συλλογική σοφία, αλλοίμονο!, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική. Άτομα που έχουν αντιταχθεί στις γενικές παράδεγμένες αντιλήψεις, στάθηκαν η πηγή κάθε προόδου, τόσο της ηθικής όσο και της πνευματικής. Ήταν μισητοί όπως είναι φυσικό. Ο Σωκράτης, ο Χριστός και ο Γαλιλαίος έχουν όλοι τους υποστεί την κατακραυγή των ευσεβών. Στα παλιά τα χρόνια όμως, η κατασταλτική μηχανή δεν ήταν τόσο τελειοποιημένη, όσο σήμερα, και ο αιρετικός, ακόμα κι όταν τον εκτελούσαν εξασφάλιζε κάποια δημόσια προβολή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους. | Ράσσελ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ράσσελ «Το μέλλον της ανθρωπότητας»

💪 Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού, και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασίζονταν στην εργασία των πολλών.

💪 Αν η ατομική ενέργεια διευκολύνει την παραγωγή, το μόνο αποτέλεσμα, με τη σημερινή κατάσταση, θα είναι να γίνουν οι πόλεμοι ακόμα πιο καταστρεφτικοί, αφού λιγότεροι άνθρωποι θα χρειάζονται για την παραγωγή. Μόνο σα λύσουμε το πρόβλημα της καταργήσεως του πολέμου, θα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για την πρόοδο της τεχνικής που εξοικονομεί την εργασία. Ίσα – ίσα μάλιστα. Αντίθετα, αν ο πόλεμος εξαφανισθεί, η επιστημονική τεχνική θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν υπάρχει πια κανένας τεχνικός λόγος να διαιωνίζεται η φτώχεια, ακόμα και στις πυκνοκατοικημένες χώρες, όπως π.χ. η Ινδία και η Κίνα. Αν ο πόλεμος δεν απασχολούσε πια τις σκέψεις και την ενεργητικότητά του ανθρώπου, θα μπορούσαμε, μέσα σε μία γενιά, να εξαλείψουμε τη φτώχεια από όλο τον κόσμο.

💪 Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να βλάψουμε οι μισοί τους άλλους μισούς. Αν οι άνθρωποι στην ανθρωποκτόνο μανία τους, επικαλεσθούν τη βοήθεια των εντόμων και των μικροοργανισμών, όπως ασφαλώς θα το κάνουν αν γίνει κι άλλος μεγάλος πόλεμος, είναι πολύ σίγουρο τα έντομα μόνο θα απομείνουν οι μόνοι τελικοί νικητές. Ίσως από συμπαντική άποψη αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Σαν άνθρωπος όμως, δεν μπορώ παρά να αναστενάξω βαρειά για τη μοίρα του ζωολογικού μου είδους.

💪 Η ουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων είναι πως μισούν τη ζωή όπως εκδηλώνεται στην τάση για συνεργασία, τις παιδικές αταξίες, και προ παντός το σεξουαλισμό, που η σκέψη του τους βασανίζει. Με μία λέξη, οι καθώς πρέπει άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν αισχρά μυαλά…

💪 Όταν οι περισσότερες περιουσίες ήταν κληρονομικές, η ψυχολογία του παραγωγού δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ, όσο σήμερα. Γιατί η ψυχολογία του παραγωγού είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν περισσότερο να πωλούν παρά να αγοράζουν, και αυτή η ψυχολογία είναι εκείνη που παρακινεί τις κυβερνήσεις να καταβάλλουν την αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουν έναν κόσμο, όπου όλα τα έθνη πωλούν και κανένα δεν αγοράζει.

💪 Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, οφείλονται στο γεγονός πως η δεισιδαιμονία και το μυστήριο συμφέρει σ’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική δύναμη.

💪Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασιζόταν στην εργασία των πολλών. Η εργασία αυτή όμως είχε αξία, όχι γιατί η εργασία είναι κάτι καλό, αλλά γιατί ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι καλό. Και με τη σημερινή τεχνική, ο ελεύθερος χρόνος θα μπορούσε να γίνει προσιτός στους πολλούς, χωρίς ζημιά για τον πολιτισμό.

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους.

💪 Δεν θα συζητήσω το γεγονός πως σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ., πολλοί κατορθώνουν να αποφύγουν το ελάχιστο αυτό όριο της εργασίας, εκείνοι ίδιως που κληρονομούν πατρικές περιουσίες ή που παντρεύονται παίρνοντας προίκα πάρα πολλά λεφτά. Δεν νομίζω όμως πως η οκνηρία αυτών των ανθρώπων είναι τόσο επιζήμια όσο η υπερκόπωση των εργαζομένων, που τους βάζουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνουν ή από τη δουλειά ή από την πείνα.

💪 Η συνετή χρήση του ελεύθερου χρόνου, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι αποτέλεσμα μόρφωσης και πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά σε όλη του τη ζωή, θα πλήξει αν βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά. Χωρίς όμως ελεύθερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει πολλά από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο. Και δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος να στερούνται οι μάζες από τα αγαθά αυτά. Μόνο ένας ανόητος ασκητισμός που συνήθως εφαρμόζεται στους άλλους και όχι στον εαυτό μας, μας κάνει να εκθειάζουμε την υπερβολική δουλειά τώρα, που δεν υπάρχει πια ανάγκη από την υπερβολική αυτή δουλειά.

💪 Το γεγονός είναι πως η μετακίνηση της ύλης, αν και, ως ένα σημείο, είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, δεν είναι πάντως και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν ήταν, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε κάθε σκαφτιά ανώτερο από τους Σαίξπηρ.

💪 Όταν προτείνω να περιορισθούν οι ώρες εργασίας σε τέσσερις, δεν εννοώ πως οι υπόλοιπες ώρες πρέπει να χρησιμοποιούνται για επιπόλαιες διασκεδάσεις. Εννοώ μόνο πως τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα πρέπει να δίνουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να εξασφαλίζει τις ανάγκες και τις στοιχειώδεις ανέσεις του, και πως ο υπόλοιπος χρόνος θα είναι στη διάθεσή του για να τον χρησιμοποιήσει όπως νομίζει καλύτερα.

💪 Σε έναν κόσμο όμως, όπου κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται πέρα από τις τέσσερις ώρες, κάθε άνθρωπος που έχει επιστημονικά ενδιαφέροντα, θα μπορέσει να τα καλλιεργήσει, και κάθε ζωγράφος θα μπορεί να ζωγραφίζει, χωρίς να πεθάνει της πείνας, όσο καλός και αν είναι. Οι νεαροί συγγραφείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι να προσελκύουν την προσοχή του κοινού με κερδοσκοπικά ανοσιουργήματα, για να εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθούν μνημειώδη έργα, για τα οποία όταν έρθει ο καιρός θα έχουν πια χάσει την όρεξη και την ικανότητα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά ή τα πολιτικά, θα μπορούν να αναπτύξουν τις ιδέες τους χωρίς την ακαδημαϊκή εκείνη ψυχρότητα και αφαίρεση που κάνει τόσο συχνά τα έργα των οικονομολόγων μας να φαίνονται άσχετα με την πραγματικότητα. Οι γιατροί θα έχουν όλο τον καιρό να παρακολουθούν την πρόοδο της επιστήμης τους, οι καθηγητές δεν θα αγωνίζονται πια μέσα στα πλαίσια της ρουτίνας και δεν θα διδάσκουν πια «αλήθειες» που είχαν μάθει στα νιάτα τους και που αποδείχτηκαν στο αναμεταξύ σφαλερές.

💪 Η σύγχρονη τεχνική της παραγωγής μας προσφέρει τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε την άνεση σε όλο τον κόσμο. Εμείς όμως διαλέξαμε την υπερκόπωση για τους μισούς και την ανεργία για τους άλλους μίσους. Εξακολουθούμε να είμαστε δραστήριοι σαν να μην είχαμε στη διάθεσή μας μηχανές. Σ’ αυτό δειχτήκαμε ανόητοι. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος η ανοησία μας τούτη να διαιωνιστεί.

💪 Στις κοινωνίες όπου ο άντρας θεωρείται γελοιοποιημένος αν η γυναίκα του τον απατάει, θα είναι ζηλότυπος απέναντί της, ακόμα και όταν πια δεν τρέφει για αυτήν κανένα αίσθημα. Έτσι, η ζήλεια συνδέεται στενά με το αίσθημα της ιδιοκτησίας και είναι πολύ ασθενέστερη εκεί όπου λείπει το αίσθημα τούτο. Αν η συζυγική πίστη επιβάλλεται συμβατικά, η ζήλια περιορίζεται πολύ. Παρ’ όλο όμως που υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι περιορισμού της ζήλιας από όσους φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχουν και όρια στον περιορισμό αυτό, όσο καιρό οι πατεράδες έχουν δικαιώματα και καθήκοντα. Όσον καιρό συμβαίνει αυτό, είναι αναπόφευκτο οι άντρες να ζητάνε κάποιαν εξασφάλιση πως είναι πατεράδες των παιδιών της γυναίκας τους.

💪 Δεν υπάρχει λόγος να λοξοδρομούμε για να διδάξουμε τα γεγονότα της ζωής. Το παιδί που διδάσκεται αυτό που θέλει να μάθει και του επιτρέπουν να δει τους γονιούς του γυμνούς, δεν θα κυριεύεται από λαγνεία κι ούτε θα αποκτήσει σεξουαλική μανία.
Τα αγόρια που ανατρέφονται μέσα στην επίσημη άγνοια του σεξουαλισμού, τον σκέφτονται περισσότερο και συζητούν περισσότερο γι’ αυτόν από τα αγόρια που άκουσαν πάντα να συζητιεται το θέμα αυτό στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα. Η επίσημη άγνοια και η πραγματική γνώση διδάσκουν τα παιδιά να υποκρίνονται μπροστά στους μεγαλύτερούς τους και να τους εξαπατούν. Από την άλλη μεριά, η πραγματική άγνοια μπορεί να γίνει πηγή σκανδαλισμού και αγωνίας και να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσαρμογή του παιδιού στην πραγματική ζωή. Καθε άγνοια είναι δυσάρεστη, η άγνοια όμως για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι ο σεξουαλισμός αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

💪Μια δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία ασκεί την εξουσία χωρίς περιορισμό, μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο τυραννική με μία δικτατορία. Η ανοχή των μειοψηφιών είναι ουσιαστικό μέρος μιας συνετής δημοκρατίας, πράγμα όμως που το ξεχνούν πάντοτε αρκετά.

💪 «Ο τρελός σχολαστικός έλεγχος» είναι ένα από τα πράγματα που έκαναν τον Σαίξπηρ να εύχεται το θάνατο. Κι όμως η δημοκρατία, όπως την καταλαβαίνουν πολλοί Αμερικανοί, απαιτεί να ασκείται στα Πανεπιστήμια ένας παρόμοιος έλεγχος.

💪 Η συλλογική σοφία, αλλοίμονο!, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική. Άτομα που έχουν αντιταχθεί στις γενικές παράδεγμένες αντιλήψεις, στάθηκαν η πηγή κάθε προόδου, τόσο της ηθικής όσο και της πνευματικής. Ήταν μισητοί όπως είναι φυσικό. Ο Σωκράτης, ο Χριστός και ο Γαλιλαίος έχουν όλοι τους υποστεί την κατακραυγή των ευσεβών. Στα παλιά τα χρόνια όμως, η κατασταλτική μηχανή δεν ήταν τόσο τελειοποιημένη, όσο σήμερα, και ο αιρετικός, ακόμα κι όταν τον εκτελούσαν εξασφάλιζε κάποια δημόσια προβολή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους. | Ράσσελ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ράσσελ «Το μέλλον της ανθρωπότητας»

💪 Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού, και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασίζονταν στην εργασία των πολλών.

💪 Αν η ατομική ενέργεια διευκολύνει την παραγωγή, το μόνο αποτέλεσμα, με τη σημερινή κατάσταση, θα είναι να γίνουν οι πόλεμοι ακόμα πιο καταστρεφτικοί, αφού λιγότεροι άνθρωποι θα χρειάζονται για την παραγωγή. Μόνο σα λύσουμε το πρόβλημα της καταργήσεως του πολέμου, θα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για την πρόοδο της τεχνικής που εξοικονομεί την εργασία. Ίσα – ίσα μάλιστα. Αντίθετα, αν ο πόλεμος εξαφανισθεί, η επιστημονική τεχνική θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν υπάρχει πια κανένας τεχνικός λόγος να διαιωνίζεται η φτώχεια, ακόμα και στις πυκνοκατοικημένες χώρες, όπως π.χ. η Ινδία και η Κίνα. Αν ο πόλεμος δεν απασχολούσε πια τις σκέψεις και την ενεργητικότητά του ανθρώπου, θα μπορούσαμε, μέσα σε μία γενιά, να εξαλείψουμε τη φτώχεια από όλο τον κόσμο.

💪 Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να βλάψουμε οι μισοί τους άλλους μισούς. Αν οι άνθρωποι στην ανθρωποκτόνο μανία τους, επικαλεσθούν τη βοήθεια των εντόμων και των μικροοργανισμών, όπως ασφαλώς θα το κάνουν αν γίνει κι άλλος μεγάλος πόλεμος, είναι πολύ σίγουρο τα έντομα μόνο θα απομείνουν οι μόνοι τελικοί νικητές. Ίσως από συμπαντική άποψη αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Σαν άνθρωπος όμως, δεν μπορώ παρά να αναστενάξω βαρειά για τη μοίρα του ζωολογικού μου είδους.

💪 Η ουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων είναι πως μισούν τη ζωή όπως εκδηλώνεται στην τάση για συνεργασία, τις παιδικές αταξίες, και προ παντός το σεξουαλισμό, που η σκέψη του τους βασανίζει. Με μία λέξη, οι καθώς πρέπει άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν αισχρά μυαλά…

💪 Όταν οι περισσότερες περιουσίες ήταν κληρονομικές, η ψυχολογία του παραγωγού δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ, όσο σήμερα. Γιατί η ψυχολογία του παραγωγού είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν περισσότερο να πωλούν παρά να αγοράζουν, και αυτή η ψυχολογία είναι εκείνη που παρακινεί τις κυβερνήσεις να καταβάλλουν την αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουν έναν κόσμο, όπου όλα τα έθνη πωλούν και κανένα δεν αγοράζει.

💪 Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, οφείλονται στο γεγονός πως η δεισιδαιμονία και το μυστήριο συμφέρει σ’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική δύναμη.

💪Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασιζόταν στην εργασία των πολλών. Η εργασία αυτή όμως είχε αξία, όχι γιατί η εργασία είναι κάτι καλό, αλλά γιατί ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι καλό. Και με τη σημερινή τεχνική, ο ελεύθερος χρόνος θα μπορούσε να γίνει προσιτός στους πολλούς, χωρίς ζημιά για τον πολιτισμό.

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους.

💪 Δεν θα συζητήσω το γεγονός πως σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ., πολλοί κατορθώνουν να αποφύγουν το ελάχιστο αυτό όριο της εργασίας, εκείνοι ίδιως που κληρονομούν πατρικές περιουσίες ή που παντρεύονται παίρνοντας προίκα πάρα πολλά λεφτά. Δεν νομίζω όμως πως η οκνηρία αυτών των ανθρώπων είναι τόσο επιζήμια όσο η υπερκόπωση των εργαζομένων, που τους βάζουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνουν ή από τη δουλειά ή από την πείνα.

💪 Η συνετή χρήση του ελεύθερου χρόνου, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι αποτέλεσμα μόρφωσης και πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά σε όλη του τη ζωή, θα πλήξει αν βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά. Χωρίς όμως ελεύθερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει πολλά από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο. Και δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος να στερούνται οι μάζες από τα αγαθά αυτά. Μόνο ένας ανόητος ασκητισμός που συνήθως εφαρμόζεται στους άλλους και όχι στον εαυτό μας, μας κάνει να εκθειάζουμε την υπερβολική δουλειά τώρα, που δεν υπάρχει πια ανάγκη από την υπερβολική αυτή δουλειά.

💪 Το γεγονός είναι πως η μετακίνηση της ύλης, αν και, ως ένα σημείο, είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, δεν είναι πάντως και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν ήταν, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε κάθε σκαφτιά ανώτερο από τους Σαίξπηρ.

💪 Όταν προτείνω να περιορισθούν οι ώρες εργασίας σε τέσσερις, δεν εννοώ πως οι υπόλοιπες ώρες πρέπει να χρησιμοποιούνται για επιπόλαιες διασκεδάσεις. Εννοώ μόνο πως τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα πρέπει να δίνουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να εξασφαλίζει τις ανάγκες και τις στοιχειώδεις ανέσεις του, και πως ο υπόλοιπος χρόνος θα είναι στη διάθεσή του για να τον χρησιμοποιήσει όπως νομίζει καλύτερα.

💪 Σε έναν κόσμο όμως, όπου κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται πέρα από τις τέσσερις ώρες, κάθε άνθρωπος που έχει επιστημονικά ενδιαφέροντα, θα μπορέσει να τα καλλιεργήσει, και κάθε ζωγράφος θα μπορεί να ζωγραφίζει, χωρίς να πεθάνει της πείνας, όσο καλός και αν είναι. Οι νεαροί συγγραφείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι να προσελκύουν την προσοχή του κοινού με κερδοσκοπικά ανοσιουργήματα, για να εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθούν μνημειώδη έργα, για τα οποία όταν έρθει ο καιρός θα έχουν πια χάσει την όρεξη και την ικανότητα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά ή τα πολιτικά, θα μπορούν να αναπτύξουν τις ιδέες τους χωρίς την ακαδημαϊκή εκείνη ψυχρότητα και αφαίρεση που κάνει τόσο συχνά τα έργα των οικονομολόγων μας να φαίνονται άσχετα με την πραγματικότητα. Οι γιατροί θα έχουν όλο τον καιρό να παρακολουθούν την πρόοδο της επιστήμης τους, οι καθηγητές δεν θα αγωνίζονται πια μέσα στα πλαίσια της ρουτίνας και δεν θα διδάσκουν πια «αλήθειες» που είχαν μάθει στα νιάτα τους και που αποδείχτηκαν στο αναμεταξύ σφαλερές.

💪 Η σύγχρονη τεχνική της παραγωγής μας προσφέρει τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε την άνεση σε όλο τον κόσμο. Εμείς όμως διαλέξαμε την υπερκόπωση για τους μισούς και την ανεργία για τους άλλους μίσους. Εξακολουθούμε να είμαστε δραστήριοι σαν να μην είχαμε στη διάθεσή μας μηχανές. Σ’ αυτό δειχτήκαμε ανόητοι. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος η ανοησία μας τούτη να διαιωνιστεί.

💪 Στις κοινωνίες όπου ο άντρας θεωρείται γελοιοποιημένος αν η γυναίκα του τον απατάει, θα είναι ζηλότυπος απέναντί της, ακόμα και όταν πια δεν τρέφει για αυτήν κανένα αίσθημα. Έτσι, η ζήλεια συνδέεται στενά με το αίσθημα της ιδιοκτησίας και είναι πολύ ασθενέστερη εκεί όπου λείπει το αίσθημα τούτο. Αν η συζυγική πίστη επιβάλλεται συμβατικά, η ζήλια περιορίζεται πολύ. Παρ’ όλο όμως που υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι περιορισμού της ζήλιας από όσους φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχουν και όρια στον περιορισμό αυτό, όσο καιρό οι πατεράδες έχουν δικαιώματα και καθήκοντα. Όσον καιρό συμβαίνει αυτό, είναι αναπόφευκτο οι άντρες να ζητάνε κάποιαν εξασφάλιση πως είναι πατεράδες των παιδιών της γυναίκας τους.

💪 Δεν υπάρχει λόγος να λοξοδρομούμε για να διδάξουμε τα γεγονότα της ζωής. Το παιδί που διδάσκεται αυτό που θέλει να μάθει και του επιτρέπουν να δει τους γονιούς του γυμνούς, δεν θα κυριεύεται από λαγνεία κι ούτε θα αποκτήσει σεξουαλική μανία.
Τα αγόρια που ανατρέφονται μέσα στην επίσημη άγνοια του σεξουαλισμού, τον σκέφτονται περισσότερο και συζητούν περισσότερο γι’ αυτόν από τα αγόρια που άκουσαν πάντα να συζητιεται το θέμα αυτό στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα. Η επίσημη άγνοια και η πραγματική γνώση διδάσκουν τα παιδιά να υποκρίνονται μπροστά στους μεγαλύτερούς τους και να τους εξαπατούν. Από την άλλη μεριά, η πραγματική άγνοια μπορεί να γίνει πηγή σκανδαλισμού και αγωνίας και να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσαρμογή του παιδιού στην πραγματική ζωή. Καθε άγνοια είναι δυσάρεστη, η άγνοια όμως για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι ο σεξουαλισμός αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

💪Μια δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία ασκεί την εξουσία χωρίς περιορισμό, μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο τυραννική με μία δικτατορία. Η ανοχή των μειοψηφιών είναι ουσιαστικό μέρος μιας συνετής δημοκρατίας, πράγμα όμως που το ξεχνούν πάντοτε αρκετά.

💪 «Ο τρελός σχολαστικός έλεγχος» είναι ένα από τα πράγματα που έκαναν τον Σαίξπηρ να εύχεται το θάνατο. Κι όμως η δημοκρατία, όπως την καταλαβαίνουν πολλοί Αμερικανοί, απαιτεί να ασκείται στα Πανεπιστήμια ένας παρόμοιος έλεγχος.

💪 Η συλλογική σοφία, αλλοίμονο!, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική. Άτομα που έχουν αντιταχθεί στις γενικές παράδεγμένες αντιλήψεις, στάθηκαν η πηγή κάθε προόδου, τόσο της ηθικής όσο και της πνευματικής. Ήταν μισητοί όπως είναι φυσικό. Ο Σωκράτης, ο Χριστός και ο Γαλιλαίος έχουν όλοι τους υποστεί την κατακραυγή των ευσεβών. Στα παλιά τα χρόνια όμως, η κατασταλτική μηχανή δεν ήταν τόσο τελειοποιημένη, όσο σήμερα, και ο αιρετικός, ακόμα κι όταν τον εκτελούσαν εξασφάλιζε κάποια δημόσια προβολή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα’ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα. | Τσεσλαβ Μιλοτς

[photo by GeoTsik]

Αξιοσημείωτο από το βιβλίο «Η αιχμάλωτη σκέψη» του Τσεσλαβ Μιλοτς

🎩 Ένας ημερομίσθιος εργάτης και ένας ιστορικός μπορούν να φτάσουν σε ένα κάποιο σημείο αλληλοκατανόησης μέσω των κοινών διαβασμάτων τους. Προφανώς, η διαφορά που πιθανότατα υπάρχει μεταξύ τους στο διανοητικό επίπεδο δεν είναι μικρότερη από αυτή που χώριζε ένα θεολόγο από ένα σίδερα του χωριού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

🎩 Η λυρική ποίηση, για να υπάρξει, χρειάζεται ορισμένες προϋποθέσεις. Πρέπει να είναι: 1) γαλήνια’ 2) απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο της σκέψης που μπορεί να αντιταχθεί στις γενικά παραδεκτές αρχές στην πράξη, αυτό καταλήγει σε περιγραφές της φύσης και των αισθημάτων καθενός για τους φίλους και την οικογένειά του’ 3) κατανοητή. Καθώς ο ποιητής που δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται στους στίχους του αυτομάτως τείνει να τελειοποιήσει τη μορφή, κατηγορείται για φορμαλισμό.

🎩 Ο άνθρωπος τείνει να νομίζει ότι η τάξη πραγμάτων, στην οποία ζει, είναι φυσική. Τα σπίτια που προσπερνά πηγαίνοντας στη δουλειά του του φαίνονται περισσότερο σαν βράχοι που φύτρωσαν από τη γη παρά σαν δημιουργήματα ανθρώπινων χεριών. Θεωρεί τη δουλειά που κάνει στο γραφείο ή το εργαστήριό του ζωτική για την αρμονική λειτουργία του κόσμου. Τα ρούχα που φορά είναι αυτά ακριβώς που χρειάζονται και γελά στην ιδέα ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να φορά μία ρωμαϊκή τόγα ή μια μεσαιωνική πανοπλία. Σέβεται και ζηλεύει έναν υπουργό ή έναν διευθυντή τράπεζας και νομίζει ότι η κατοχή ενός σεβαστού χρηματικού ποσού είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι μία ημέρα ένας καβαλάρης ίσως να εμφανιστεί σε ένα δρόμο που γνωρίζει καλά, όπου γάτες κοιμούνται και παιδάκια παίζουν, και να αρχίσει να πιάνει τους περαστικούς με το λάσσο του. Είναι συνηθισμένος να ικανοποιεί εκείνες τις φυσιολογικές του ανάγκες που θεωρούνται αυστηρά προσωπικές όσο πιο διακριτικά γίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι κοινή σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται κάπως όμοια με το Τσάρλι Τσάπλιν στο Χρυσοθήρα, πήγαινοερχόμενος με φούρια μέσα σε μια καλύβα που ισορροπεί επισφαλέστατα στο χείλος ενός γκρεμού.

🎩 Ο άνεμος σκορπίζει χαρτιά από γραφεία βιαστικά εκκενωμένα, χαρτιά με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν» ή «Αυστηρώς Απόρρητον», που ξυπνούν αναμνήσεις αρχειοθηκών, κλειδιών, συνεδριάσεων, αγγελιοφόρων και γραμματέων. Τώρα ο άνεμος τα σπρώχνει μέσα στο δρόμο, όπου μπορεί να τα διαβάσει ο καθένας, όμως κανένας δεν το κάνει, γιατί όλοι εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μία φρατζόλα ψωμί.

🎩 Ο άνθρωπος της Ανατολής δεν μπορεί να πάρει τους Αμερικανούς στα σοβαρά, γιατί αυτοί δεν έχουν ποτέ υποστεί τις εμπειρίες εκείνες που μαθαίνουν στους ανθρώπους πόσο σχετικές είναι οι κρίσεις τους και οι διανοητικές τους συνήθειες. Η προκύπτουσα έλλειψη φαντασίας τους είναι τρομακτική.

🎩 Οι λαοί της Μουσουλμανικής Ανατολής πιστεύουν ότι: «Αυτός που κατέχει την αλήθεια δεν πρέπει να εκθέτει τον εαυτό του, τους συγγενείς του, ή τη φήμη του στην τύφλωση, την τρέλα, τη διαστροφή αυτών που φάνηκε καλά στο Θεό να τοποθετήσει και να διατηρήσει μέσα στο λάθος». Πρέπει λοιπόν κανείς να σιωπά, αν είναι δυνατόν, για τις πραγματικές του πεποιθήσεις.

🎩 Αν ένιωθε ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του ο Δάντης δεν θα μπορούσε να γράψει τη Θεία Κωμωδία ή ο Μονταίν τα δοκίμια του, ούτε θα μπορούσε ο Σαρντέν να ζωγραφίσει καμιά νεκρά φύση. Σήμερα ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του, γι’ αυτό αποδέχεται το καθετί, ακόμα κι αν ξέρει ότι αυτό είναι κακό, με σκοπό να βρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους, με σκοπό να αποφύγει τη μοναξιά. Για όσο διάστημα πιστεύει αυτά, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για τη συμπεριφορά του.

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα‘ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα.

🎩 Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, όση εξυπνάδα ή ταλέντο είχαμε, το πληρώσαμε με μία διαταραχή της εσωτερικής μας ισορροπίας. Στην ψυχή του καθενός από μας υπήρχαν βαθιές πληγές από την παιδική και την εφηβική μας ηλικία, διαφορετικές στον καθένα αλλά όμοιες σε ένα βασικό στοιχείο: στο ότι μας εμπόδιζαν να ζήσουμε αρμονικά με τους συνομήλικούς μας, μας έκαναν να αισθανόμαστε «διαφορετικοί» και έτσι μας έσπρωχναν να επιδιώκουμε αναπληρώσεις.

🎩 Αλλά ένα πλημμυρισμένο ποτάμι δεν υπάρχει απλώς’ ξεκολλά και μεταφέρει ολόκληρα κομμάτια γης, ρίχνει δέντρα, σηκώνει λόφους λάσπης, αναποδογυρίζει πέτρες, μέχρι που ο παλιός κήπος μεταβάλλετε σε ένα δεδομένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων αγνώριστης γης. Ο αντιδραστικός δεν μπορεί να συλλάβει την κίνηση. Η ίδια η γλώσσα τους είναι στατική’ οι ιδέες του απαράλλαχτες, ποτέ δεν ανανεώνονται από την παρατήρηση.

🎩 Όσα βιβλία κι αν διαβάσει ο αντιδραστικός για τη διαλεκτική μέθοδο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει την ουσία της. Κάποιο μικρό ελατήριο λείπει από τον εγκέφαλό του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει σωστά την ανθρώπινη ψυχολογία. Οι διαλεκτικοί δουλεύουν βάσει της προϋπόθεσης ότι η διανοητική και συναισθηματική ζωή του ανθρώπου βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζεις τα άτομα σαν να διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο σταθερό έμφυτο χαρακτήρα σε όλες τις περιστάσεις.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα’ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα. | Τσεσλαβ Μιλοτς

[photo by GeoTsik]

Αξιοσημείωτο από το βιβλίο «Η αιχμάλωτη σκέψη» του Τσεσλαβ Μιλοτς

🎩 Ένας ημερομίσθιος εργάτης και ένας ιστορικός μπορούν να φτάσουν σε ένα κάποιο σημείο αλληλοκατανόησης μέσω των κοινών διαβασμάτων τους. Προφανώς, η διαφορά που πιθανότατα υπάρχει μεταξύ τους στο διανοητικό επίπεδο δεν είναι μικρότερη από αυτή που χώριζε ένα θεολόγο από ένα σίδερα του χωριού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

🎩 Η λυρική ποίηση, για να υπάρξει, χρειάζεται ορισμένες προϋποθέσεις. Πρέπει να είναι: 1) γαλήνια’ 2) απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο της σκέψης που μπορεί να αντιταχθεί στις γενικά παραδεκτές αρχές στην πράξη, αυτό καταλήγει σε περιγραφές της φύσης και των αισθημάτων καθενός για τους φίλους και την οικογένειά του’ 3) κατανοητή. Καθώς ο ποιητής που δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται στους στίχους του αυτομάτως τείνει να τελειοποιήσει τη μορφή, κατηγορείται για φορμαλισμό.

🎩 Ο άνθρωπος τείνει να νομίζει ότι η τάξη πραγμάτων, στην οποία ζει, είναι φυσική. Τα σπίτια που προσπερνά πηγαίνοντας στη δουλειά του του φαίνονται περισσότερο σαν βράχοι που φύτρωσαν από τη γη παρά σαν δημιουργήματα ανθρώπινων χεριών. Θεωρεί τη δουλειά που κάνει στο γραφείο ή το εργαστήριό του ζωτική για την αρμονική λειτουργία του κόσμου. Τα ρούχα που φορά είναι αυτά ακριβώς που χρειάζονται και γελά στην ιδέα ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να φορά μία ρωμαϊκή τόγα ή μια μεσαιωνική πανοπλία. Σέβεται και ζηλεύει έναν υπουργό ή έναν διευθυντή τράπεζας και νομίζει ότι η κατοχή ενός σεβαστού χρηματικού ποσού είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι μία ημέρα ένας καβαλάρης ίσως να εμφανιστεί σε ένα δρόμο που γνωρίζει καλά, όπου γάτες κοιμούνται και παιδάκια παίζουν, και να αρχίσει να πιάνει τους περαστικούς με το λάσσο του. Είναι συνηθισμένος να ικανοποιεί εκείνες τις φυσιολογικές του ανάγκες που θεωρούνται αυστηρά προσωπικές όσο πιο διακριτικά γίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι κοινή σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται κάπως όμοια με το Τσάρλι Τσάπλιν στο Χρυσοθήρα, πήγαινοερχόμενος με φούρια μέσα σε μια καλύβα που ισορροπεί επισφαλέστατα στο χείλος ενός γκρεμού.

🎩 Ο άνεμος σκορπίζει χαρτιά από γραφεία βιαστικά εκκενωμένα, χαρτιά με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν» ή «Αυστηρώς Απόρρητον», που ξυπνούν αναμνήσεις αρχειοθηκών, κλειδιών, συνεδριάσεων, αγγελιοφόρων και γραμματέων. Τώρα ο άνεμος τα σπρώχνει μέσα στο δρόμο, όπου μπορεί να τα διαβάσει ο καθένας, όμως κανένας δεν το κάνει, γιατί όλοι εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μία φρατζόλα ψωμί.

🎩 Ο άνθρωπος της Ανατολής δεν μπορεί να πάρει τους Αμερικανούς στα σοβαρά, γιατί αυτοί δεν έχουν ποτέ υποστεί τις εμπειρίες εκείνες που μαθαίνουν στους ανθρώπους πόσο σχετικές είναι οι κρίσεις τους και οι διανοητικές τους συνήθειες. Η προκύπτουσα έλλειψη φαντασίας τους είναι τρομακτική.

🎩 Οι λαοί της Μουσουλμανικής Ανατολής πιστεύουν ότι: «Αυτός που κατέχει την αλήθεια δεν πρέπει να εκθέτει τον εαυτό του, τους συγγενείς του, ή τη φήμη του στην τύφλωση, την τρέλα, τη διαστροφή αυτών που φάνηκε καλά στο Θεό να τοποθετήσει και να διατηρήσει μέσα στο λάθος». Πρέπει λοιπόν κανείς να σιωπά, αν είναι δυνατόν, για τις πραγματικές του πεποιθήσεις.

🎩 Αν ένιωθε ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του ο Δάντης δεν θα μπορούσε να γράψει τη Θεία Κωμωδία ή ο Μονταίν τα δοκίμια του, ούτε θα μπορούσε ο Σαρντέν να ζωγραφίσει καμιά νεκρά φύση. Σήμερα ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του, γι’ αυτό αποδέχεται το καθετί, ακόμα κι αν ξέρει ότι αυτό είναι κακό, με σκοπό να βρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους, με σκοπό να αποφύγει τη μοναξιά. Για όσο διάστημα πιστεύει αυτά, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για τη συμπεριφορά του.

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα‘ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα.

🎩 Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, όση εξυπνάδα ή ταλέντο είχαμε, το πληρώσαμε με μία διαταραχή της εσωτερικής μας ισορροπίας. Στην ψυχή του καθενός από μας υπήρχαν βαθιές πληγές από την παιδική και την εφηβική μας ηλικία, διαφορετικές στον καθένα αλλά όμοιες σε ένα βασικό στοιχείο: στο ότι μας εμπόδιζαν να ζήσουμε αρμονικά με τους συνομήλικούς μας, μας έκαναν να αισθανόμαστε «διαφορετικοί» και έτσι μας έσπρωχναν να επιδιώκουμε αναπληρώσεις.

🎩 Αλλά ένα πλημμυρισμένο ποτάμι δεν υπάρχει απλώς’ ξεκολλά και μεταφέρει ολόκληρα κομμάτια γης, ρίχνει δέντρα, σηκώνει λόφους λάσπης, αναποδογυρίζει πέτρες, μέχρι που ο παλιός κήπος μεταβάλλετε σε ένα δεδομένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων αγνώριστης γης. Ο αντιδραστικός δεν μπορεί να συλλάβει την κίνηση. Η ίδια η γλώσσα τους είναι στατική’ οι ιδέες του απαράλλαχτες, ποτέ δεν ανανεώνονται από την παρατήρηση.

🎩 Όσα βιβλία κι αν διαβάσει ο αντιδραστικός για τη διαλεκτική μέθοδο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει την ουσία της. Κάποιο μικρό ελατήριο λείπει από τον εγκέφαλό του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει σωστά την ανθρώπινη ψυχολογία. Οι διαλεκτικοί δουλεύουν βάσει της προϋπόθεσης ότι η διανοητική και συναισθηματική ζωή του ανθρώπου βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζεις τα άτομα σαν να διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο σταθερό έμφυτο χαρακτήρα σε όλες τις περιστάσεις.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα’ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα. | Τσεσλαβ Μιλοτς

[photo by GeoTsik]

Αξιοσημείωτο από το βιβλίο «Η αιχμάλωτη σκέψη» του Τσεσλαβ Μιλοτς

🎩 Ένας ημερομίσθιος εργάτης και ένας ιστορικός μπορούν να φτάσουν σε ένα κάποιο σημείο αλληλοκατανόησης μέσω των κοινών διαβασμάτων τους. Προφανώς, η διαφορά που πιθανότατα υπάρχει μεταξύ τους στο διανοητικό επίπεδο δεν είναι μικρότερη από αυτή που χώριζε ένα θεολόγο από ένα σίδερα του χωριού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

🎩 Η λυρική ποίηση, για να υπάρξει, χρειάζεται ορισμένες προϋποθέσεις. Πρέπει να είναι: 1) γαλήνια’ 2) απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο της σκέψης που μπορεί να αντιταχθεί στις γενικά παραδεκτές αρχές στην πράξη, αυτό καταλήγει σε περιγραφές της φύσης και των αισθημάτων καθενός για τους φίλους και την οικογένειά του’ 3) κατανοητή. Καθώς ο ποιητής που δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται στους στίχους του αυτομάτως τείνει να τελειοποιήσει τη μορφή, κατηγορείται για φορμαλισμό.

🎩 Ο άνθρωπος τείνει να νομίζει ότι η τάξη πραγμάτων, στην οποία ζει, είναι φυσική. Τα σπίτια που προσπερνά πηγαίνοντας στη δουλειά του του φαίνονται περισσότερο σαν βράχοι που φύτρωσαν από τη γη παρά σαν δημιουργήματα ανθρώπινων χεριών. Θεωρεί τη δουλειά που κάνει στο γραφείο ή το εργαστήριό του ζωτική για την αρμονική λειτουργία του κόσμου. Τα ρούχα που φορά είναι αυτά ακριβώς που χρειάζονται και γελά στην ιδέα ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να φορά μία ρωμαϊκή τόγα ή μια μεσαιωνική πανοπλία. Σέβεται και ζηλεύει έναν υπουργό ή έναν διευθυντή τράπεζας και νομίζει ότι η κατοχή ενός σεβαστού χρηματικού ποσού είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι μία ημέρα ένας καβαλάρης ίσως να εμφανιστεί σε ένα δρόμο που γνωρίζει καλά, όπου γάτες κοιμούνται και παιδάκια παίζουν, και να αρχίσει να πιάνει τους περαστικούς με το λάσσο του. Είναι συνηθισμένος να ικανοποιεί εκείνες τις φυσιολογικές του ανάγκες που θεωρούνται αυστηρά προσωπικές όσο πιο διακριτικά γίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι κοινή σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται κάπως όμοια με το Τσάρλι Τσάπλιν στο Χρυσοθήρα, πήγαινοερχόμενος με φούρια μέσα σε μια καλύβα που ισορροπεί επισφαλέστατα στο χείλος ενός γκρεμού.

🎩 Ο άνεμος σκορπίζει χαρτιά από γραφεία βιαστικά εκκενωμένα, χαρτιά με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν» ή «Αυστηρώς Απόρρητον», που ξυπνούν αναμνήσεις αρχειοθηκών, κλειδιών, συνεδριάσεων, αγγελιοφόρων και γραμματέων. Τώρα ο άνεμος τα σπρώχνει μέσα στο δρόμο, όπου μπορεί να τα διαβάσει ο καθένας, όμως κανένας δεν το κάνει, γιατί όλοι εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μία φρατζόλα ψωμί.

🎩 Ο άνθρωπος της Ανατολής δεν μπορεί να πάρει τους Αμερικανούς στα σοβαρά, γιατί αυτοί δεν έχουν ποτέ υποστεί τις εμπειρίες εκείνες που μαθαίνουν στους ανθρώπους πόσο σχετικές είναι οι κρίσεις τους και οι διανοητικές τους συνήθειες. Η προκύπτουσα έλλειψη φαντασίας τους είναι τρομακτική.

🎩 Οι λαοί της Μουσουλμανικής Ανατολής πιστεύουν ότι: «Αυτός που κατέχει την αλήθεια δεν πρέπει να εκθέτει τον εαυτό του, τους συγγενείς του, ή τη φήμη του στην τύφλωση, την τρέλα, τη διαστροφή αυτών που φάνηκε καλά στο Θεό να τοποθετήσει και να διατηρήσει μέσα στο λάθος». Πρέπει λοιπόν κανείς να σιωπά, αν είναι δυνατόν, για τις πραγματικές του πεποιθήσεις.

🎩 Αν ένιωθε ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του ο Δάντης δεν θα μπορούσε να γράψει τη Θεία Κωμωδία ή ο Μονταίν τα δοκίμια του, ούτε θα μπορούσε ο Σαρντέν να ζωγραφίσει καμιά νεκρά φύση. Σήμερα ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του, γι’ αυτό αποδέχεται το καθετί, ακόμα κι αν ξέρει ότι αυτό είναι κακό, με σκοπό να βρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους, με σκοπό να αποφύγει τη μοναξιά. Για όσο διάστημα πιστεύει αυτά, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για τη συμπεριφορά του.

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα‘ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα.

🎩 Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, όση εξυπνάδα ή ταλέντο είχαμε, το πληρώσαμε με μία διαταραχή της εσωτερικής μας ισορροπίας. Στην ψυχή του καθενός από μας υπήρχαν βαθιές πληγές από την παιδική και την εφηβική μας ηλικία, διαφορετικές στον καθένα αλλά όμοιες σε ένα βασικό στοιχείο: στο ότι μας εμπόδιζαν να ζήσουμε αρμονικά με τους συνομήλικούς μας, μας έκαναν να αισθανόμαστε «διαφορετικοί» και έτσι μας έσπρωχναν να επιδιώκουμε αναπληρώσεις.

🎩 Αλλά ένα πλημμυρισμένο ποτάμι δεν υπάρχει απλώς’ ξεκολλά και μεταφέρει ολόκληρα κομμάτια γης, ρίχνει δέντρα, σηκώνει λόφους λάσπης, αναποδογυρίζει πέτρες, μέχρι που ο παλιός κήπος μεταβάλλετε σε ένα δεδομένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων αγνώριστης γης. Ο αντιδραστικός δεν μπορεί να συλλάβει την κίνηση. Η ίδια η γλώσσα τους είναι στατική’ οι ιδέες του απαράλλαχτες, ποτέ δεν ανανεώνονται από την παρατήρηση.

🎩 Όσα βιβλία κι αν διαβάσει ο αντιδραστικός για τη διαλεκτική μέθοδο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει την ουσία της. Κάποιο μικρό ελατήριο λείπει από τον εγκέφαλό του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει σωστά την ανθρώπινη ψυχολογία. Οι διαλεκτικοί δουλεύουν βάσει της προϋπόθεσης ότι η διανοητική και συναισθηματική ζωή του ανθρώπου βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζεις τα άτομα σαν να διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο σταθερό έμφυτο χαρακτήρα σε όλες τις περιστάσεις.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα’ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα. | Τσεσλαβ Μιλοτς

[photo by GeoTsik]

Αξιοσημείωτο από το βιβλίο «Η αιχμάλωτη σκέψη» του Τσεσλαβ Μιλοτς

🎩 Ένας ημερομίσθιος εργάτης και ένας ιστορικός μπορούν να φτάσουν σε ένα κάποιο σημείο αλληλοκατανόησης μέσω των κοινών διαβασμάτων τους. Προφανώς, η διαφορά που πιθανότατα υπάρχει μεταξύ τους στο διανοητικό επίπεδο δεν είναι μικρότερη από αυτή που χώριζε ένα θεολόγο από ένα σίδερα του χωριού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

🎩 Η λυρική ποίηση, για να υπάρξει, χρειάζεται ορισμένες προϋποθέσεις. Πρέπει να είναι: 1) γαλήνια’ 2) απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο της σκέψης που μπορεί να αντιταχθεί στις γενικά παραδεκτές αρχές στην πράξη, αυτό καταλήγει σε περιγραφές της φύσης και των αισθημάτων καθενός για τους φίλους και την οικογένειά του’ 3) κατανοητή. Καθώς ο ποιητής που δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται στους στίχους του αυτομάτως τείνει να τελειοποιήσει τη μορφή, κατηγορείται για φορμαλισμό.

🎩 Ο άνθρωπος τείνει να νομίζει ότι η τάξη πραγμάτων, στην οποία ζει, είναι φυσική. Τα σπίτια που προσπερνά πηγαίνοντας στη δουλειά του του φαίνονται περισσότερο σαν βράχοι που φύτρωσαν από τη γη παρά σαν δημιουργήματα ανθρώπινων χεριών. Θεωρεί τη δουλειά που κάνει στο γραφείο ή το εργαστήριό του ζωτική για την αρμονική λειτουργία του κόσμου. Τα ρούχα που φορά είναι αυτά ακριβώς που χρειάζονται και γελά στην ιδέα ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να φορά μία ρωμαϊκή τόγα ή μια μεσαιωνική πανοπλία. Σέβεται και ζηλεύει έναν υπουργό ή έναν διευθυντή τράπεζας και νομίζει ότι η κατοχή ενός σεβαστού χρηματικού ποσού είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι μία ημέρα ένας καβαλάρης ίσως να εμφανιστεί σε ένα δρόμο που γνωρίζει καλά, όπου γάτες κοιμούνται και παιδάκια παίζουν, και να αρχίσει να πιάνει τους περαστικούς με το λάσσο του. Είναι συνηθισμένος να ικανοποιεί εκείνες τις φυσιολογικές του ανάγκες που θεωρούνται αυστηρά προσωπικές όσο πιο διακριτικά γίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι κοινή σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται κάπως όμοια με το Τσάρλι Τσάπλιν στο Χρυσοθήρα, πήγαινοερχόμενος με φούρια μέσα σε μια καλύβα που ισορροπεί επισφαλέστατα στο χείλος ενός γκρεμού.

🎩 Ο άνεμος σκορπίζει χαρτιά από γραφεία βιαστικά εκκενωμένα, χαρτιά με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν» ή «Αυστηρώς Απόρρητον», που ξυπνούν αναμνήσεις αρχειοθηκών, κλειδιών, συνεδριάσεων, αγγελιοφόρων και γραμματέων. Τώρα ο άνεμος τα σπρώχνει μέσα στο δρόμο, όπου μπορεί να τα διαβάσει ο καθένας, όμως κανένας δεν το κάνει, γιατί όλοι εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μία φρατζόλα ψωμί.

🎩 Ο άνθρωπος της Ανατολής δεν μπορεί να πάρει τους Αμερικανούς στα σοβαρά, γιατί αυτοί δεν έχουν ποτέ υποστεί τις εμπειρίες εκείνες που μαθαίνουν στους ανθρώπους πόσο σχετικές είναι οι κρίσεις τους και οι διανοητικές τους συνήθειες. Η προκύπτουσα έλλειψη φαντασίας τους είναι τρομακτική.

🎩 Οι λαοί της Μουσουλμανικής Ανατολής πιστεύουν ότι: «Αυτός που κατέχει την αλήθεια δεν πρέπει να εκθέτει τον εαυτό του, τους συγγενείς του, ή τη φήμη του στην τύφλωση, την τρέλα, τη διαστροφή αυτών που φάνηκε καλά στο Θεό να τοποθετήσει και να διατηρήσει μέσα στο λάθος». Πρέπει λοιπόν κανείς να σιωπά, αν είναι δυνατόν, για τις πραγματικές του πεποιθήσεις.

🎩 Αν ένιωθε ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του ο Δάντης δεν θα μπορούσε να γράψει τη Θεία Κωμωδία ή ο Μονταίν τα δοκίμια του, ούτε θα μπορούσε ο Σαρντέν να ζωγραφίσει καμιά νεκρά φύση. Σήμερα ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του, γι’ αυτό αποδέχεται το καθετί, ακόμα κι αν ξέρει ότι αυτό είναι κακό, με σκοπό να βρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους, με σκοπό να αποφύγει τη μοναξιά. Για όσο διάστημα πιστεύει αυτά, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για τη συμπεριφορά του.

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα‘ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα.

🎩 Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, όση εξυπνάδα ή ταλέντο είχαμε, το πληρώσαμε με μία διαταραχή της εσωτερικής μας ισορροπίας. Στην ψυχή του καθενός από μας υπήρχαν βαθιές πληγές από την παιδική και την εφηβική μας ηλικία, διαφορετικές στον καθένα αλλά όμοιες σε ένα βασικό στοιχείο: στο ότι μας εμπόδιζαν να ζήσουμε αρμονικά με τους συνομήλικούς μας, μας έκαναν να αισθανόμαστε «διαφορετικοί» και έτσι μας έσπρωχναν να επιδιώκουμε αναπληρώσεις.

🎩 Αλλά ένα πλημμυρισμένο ποτάμι δεν υπάρχει απλώς’ ξεκολλά και μεταφέρει ολόκληρα κομμάτια γης, ρίχνει δέντρα, σηκώνει λόφους λάσπης, αναποδογυρίζει πέτρες, μέχρι που ο παλιός κήπος μεταβάλλετε σε ένα δεδομένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων αγνώριστης γης. Ο αντιδραστικός δεν μπορεί να συλλάβει την κίνηση. Η ίδια η γλώσσα τους είναι στατική’ οι ιδέες του απαράλλαχτες, ποτέ δεν ανανεώνονται από την παρατήρηση.

🎩 Όσα βιβλία κι αν διαβάσει ο αντιδραστικός για τη διαλεκτική μέθοδο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει την ουσία της. Κάποιο μικρό ελατήριο λείπει από τον εγκέφαλό του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει σωστά την ανθρώπινη ψυχολογία. Οι διαλεκτικοί δουλεύουν βάσει της προϋπόθεσης ότι η διανοητική και συναισθηματική ζωή του ανθρώπου βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζεις τα άτομα σαν να διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο σταθερό έμφυτο χαρακτήρα σε όλες τις περιστάσεις.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα’ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα. | Τσεσλαβ Μιλοτς

[photo by GeoTsik]

Αξιοσημείωτο από το βιβλίο «Η αιχμάλωτη σκέψη» του Τσεσλαβ Μιλοτς

🎩 Ένας ημερομίσθιος εργάτης και ένας ιστορικός μπορούν να φτάσουν σε ένα κάποιο σημείο αλληλοκατανόησης μέσω των κοινών διαβασμάτων τους. Προφανώς, η διαφορά που πιθανότατα υπάρχει μεταξύ τους στο διανοητικό επίπεδο δεν είναι μικρότερη από αυτή που χώριζε ένα θεολόγο από ένα σίδερα του χωριού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

🎩 Η λυρική ποίηση, για να υπάρξει, χρειάζεται ορισμένες προϋποθέσεις. Πρέπει να είναι: 1) γαλήνια’ 2) απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο της σκέψης που μπορεί να αντιταχθεί στις γενικά παραδεκτές αρχές στην πράξη, αυτό καταλήγει σε περιγραφές της φύσης και των αισθημάτων καθενός για τους φίλους και την οικογένειά του’ 3) κατανοητή. Καθώς ο ποιητής που δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται στους στίχους του αυτομάτως τείνει να τελειοποιήσει τη μορφή, κατηγορείται για φορμαλισμό.

🎩 Ο άνθρωπος τείνει να νομίζει ότι η τάξη πραγμάτων, στην οποία ζει, είναι φυσική. Τα σπίτια που προσπερνά πηγαίνοντας στη δουλειά του του φαίνονται περισσότερο σαν βράχοι που φύτρωσαν από τη γη παρά σαν δημιουργήματα ανθρώπινων χεριών. Θεωρεί τη δουλειά που κάνει στο γραφείο ή το εργαστήριό του ζωτική για την αρμονική λειτουργία του κόσμου. Τα ρούχα που φορά είναι αυτά ακριβώς που χρειάζονται και γελά στην ιδέα ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να φορά μία ρωμαϊκή τόγα ή μια μεσαιωνική πανοπλία. Σέβεται και ζηλεύει έναν υπουργό ή έναν διευθυντή τράπεζας και νομίζει ότι η κατοχή ενός σεβαστού χρηματικού ποσού είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι μία ημέρα ένας καβαλάρης ίσως να εμφανιστεί σε ένα δρόμο που γνωρίζει καλά, όπου γάτες κοιμούνται και παιδάκια παίζουν, και να αρχίσει να πιάνει τους περαστικούς με το λάσσο του. Είναι συνηθισμένος να ικανοποιεί εκείνες τις φυσιολογικές του ανάγκες που θεωρούνται αυστηρά προσωπικές όσο πιο διακριτικά γίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι κοινή σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται κάπως όμοια με το Τσάρλι Τσάπλιν στο Χρυσοθήρα, πήγαινοερχόμενος με φούρια μέσα σε μια καλύβα που ισορροπεί επισφαλέστατα στο χείλος ενός γκρεμού.

🎩 Ο άνεμος σκορπίζει χαρτιά από γραφεία βιαστικά εκκενωμένα, χαρτιά με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν» ή «Αυστηρώς Απόρρητον», που ξυπνούν αναμνήσεις αρχειοθηκών, κλειδιών, συνεδριάσεων, αγγελιοφόρων και γραμματέων. Τώρα ο άνεμος τα σπρώχνει μέσα στο δρόμο, όπου μπορεί να τα διαβάσει ο καθένας, όμως κανένας δεν το κάνει, γιατί όλοι εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μία φρατζόλα ψωμί.

🎩 Ο άνθρωπος της Ανατολής δεν μπορεί να πάρει τους Αμερικανούς στα σοβαρά, γιατί αυτοί δεν έχουν ποτέ υποστεί τις εμπειρίες εκείνες που μαθαίνουν στους ανθρώπους πόσο σχετικές είναι οι κρίσεις τους και οι διανοητικές τους συνήθειες. Η προκύπτουσα έλλειψη φαντασίας τους είναι τρομακτική.

🎩 Οι λαοί της Μουσουλμανικής Ανατολής πιστεύουν ότι: «Αυτός που κατέχει την αλήθεια δεν πρέπει να εκθέτει τον εαυτό του, τους συγγενείς του, ή τη φήμη του στην τύφλωση, την τρέλα, τη διαστροφή αυτών που φάνηκε καλά στο Θεό να τοποθετήσει και να διατηρήσει μέσα στο λάθος». Πρέπει λοιπόν κανείς να σιωπά, αν είναι δυνατόν, για τις πραγματικές του πεποιθήσεις.

🎩 Αν ένιωθε ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του ο Δάντης δεν θα μπορούσε να γράψει τη Θεία Κωμωδία ή ο Μονταίν τα δοκίμια του, ούτε θα μπορούσε ο Σαρντέν να ζωγραφίσει καμιά νεκρά φύση. Σήμερα ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του, γι’ αυτό αποδέχεται το καθετί, ακόμα κι αν ξέρει ότι αυτό είναι κακό, με σκοπό να βρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους, με σκοπό να αποφύγει τη μοναξιά. Για όσο διάστημα πιστεύει αυτά, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για τη συμπεριφορά του.

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα‘ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα.

🎩 Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, όση εξυπνάδα ή ταλέντο είχαμε, το πληρώσαμε με μία διαταραχή της εσωτερικής μας ισορροπίας. Στην ψυχή του καθενός από μας υπήρχαν βαθιές πληγές από την παιδική και την εφηβική μας ηλικία, διαφορετικές στον καθένα αλλά όμοιες σε ένα βασικό στοιχείο: στο ότι μας εμπόδιζαν να ζήσουμε αρμονικά με τους συνομήλικούς μας, μας έκαναν να αισθανόμαστε «διαφορετικοί» και έτσι μας έσπρωχναν να επιδιώκουμε αναπληρώσεις.

🎩 Αλλά ένα πλημμυρισμένο ποτάμι δεν υπάρχει απλώς’ ξεκολλά και μεταφέρει ολόκληρα κομμάτια γης, ρίχνει δέντρα, σηκώνει λόφους λάσπης, αναποδογυρίζει πέτρες, μέχρι που ο παλιός κήπος μεταβάλλετε σε ένα δεδομένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων αγνώριστης γης. Ο αντιδραστικός δεν μπορεί να συλλάβει την κίνηση. Η ίδια η γλώσσα τους είναι στατική’ οι ιδέες του απαράλλαχτες, ποτέ δεν ανανεώνονται από την παρατήρηση.

🎩 Όσα βιβλία κι αν διαβάσει ο αντιδραστικός για τη διαλεκτική μέθοδο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει την ουσία της. Κάποιο μικρό ελατήριο λείπει από τον εγκέφαλό του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει σωστά την ανθρώπινη ψυχολογία. Οι διαλεκτικοί δουλεύουν βάσει της προϋπόθεσης ότι η διανοητική και συναισθηματική ζωή του ανθρώπου βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζεις τα άτομα σαν να διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο σταθερό έμφυτο χαρακτήρα σε όλες τις περιστάσεις.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο. | Boris Cyrulnik

View from googles | Volos Greece 2021 [photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η γέννηση του νοήματος» του Boris Cyrulnik

👣 Και τότε γεννήθηκε ο άνθρωπος. Πώς; Μαθαίνοντας τον κόσμο σε μερικούς μήνες. Ανακαλύπτοντας ότι ο κόσμος μπορεί να κατηγοριοποιηθεί και να ταξινομηθεί πιο εύκολα όχι ως ένας κόσμος πραγμάτων, αλλά αντικειμένων σημασία, με νόημα. Κι αυτό έγινε μέσω της γλώσσας. Μέσω ενός γλωσσικού ενστίκτου, που οργάνωσε τον κόσμο σε εννοηματωμένα αντικείμενα. Η γλώσσα δεν είναι ένα όργανο επικοινωνίας. Είναι ένα όργανο κατηγοριοποίησης του κόσμου, απόδοσης νοήματος στα αντικείμενα του, ένας εσωτερικός λόγος που γίνεται εξωτερικός και προφορικώς ακριβώς για τις ανάγκες της επικοινωνίας.

👣 Μόλις το ζώο αρχίσει να αντιλαμβάνεται, δίνει νόημα στα πράγματα που αποτελούν τον κόσμο του. Μέσα στο φυσικό περιβάλλον, αρχίζει από κάποιο υλικό, και έχοντας αυτός ως αφετηρία, κατασκευάζει τα δικά του «αντικείμενα».

👣 Αυτό που τα διεγείρει είναι ένα χρωματισμένο σχήμα, γεγονός που οδηγεί από βιολογική άποψη, σε μία «ερμηνεία», η οποία προβάλλει έναν αρχικό βαθμό ελευθερίας σε σχέση με την αμεσότητα των ερεθισμάτων που προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο’ «ερμηνεία», όμως, σημαίνει παραλλαγές και… λάθη.

👣 Προτείνω να την ονομάσουμε «αντιληπτική ευφυΐα», για να προσδιορίσουμε αυτή τη δραστηριότητα της επιλογής και της ερμηνείας που χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο τα ζώα αντιλαμβάνονται τα αισθητηριακά ερεθίσματα. Αυτά δεν αποτελούνται από «ακατέργαστα» δεδομένα’ δεν περιέχουν καμία πληροφορία κάθ’ εαυτήν.

👣 Γι’ αυτούς οι «καλοαναθρεμένοι» σκύλοι είναι εκείνοι που πηδούν πάνω τους ζωηρά, τους γλείφουν, τους περιτριγυρίζουν για να εκφράσουν -όπως νομίζουν οι ψυχολόγοι- τη χαρά τους για τη ζωή. Όμως αντίθετα οι σκύλοι που τρέχουν προς τους ψυχολόγους για να τους γνωρίσουν και να εξοικειωθούν με το περιβάλλον που ανοίγεται μπροστά τους για πρώτη φορά είναι εκείνοι που μεγάλωσαν στην απομόνωση, ενώ οι «καλόαναθρεμμένοι» σκύλοι αντιλαμβάνονται τους νεόφερτους ως ξένους σ’ ένα κόσμο με τον οποίο έχουν ήδη εξοικειωθεί, με τη βοήθεια της μητέρας τους. Αυτοί οι σκύλοι, λοιπόν, υιοθετούν μία αμφίθυμη συμπεριφορά από τη μία, ενδιαφέρονται και πλησιάζουν’ από την άλλη, διστάζουν και οπισθοχωρούν. Οι ψυχολόγοι, με απόλυτη βεβαιότητα, διέγνωσαν στάση «ακοινωνικότητας».

👣 Μερικά από τα παιδιά ήταν ψυχωσικά. Με έκπληξη ανακαλύψαμε ένα στοιχείο που αρχικά ήταν καλυμμένο από μυστήριο: οι ελαφίνες άφηναν ευκολότερα να τις πλησιάσουν τα ψυχωσικά παιδιά, ενώ τα άλλα του προξενούσαν μεγάλο φόβο!

👣 Μία κινητική συμπεριφορά που φαίνεται τόσο απλή, όπως η όρθια στάση, δεν παύει να χρειάζεται ένα πρότυπο μάθησης!

👣 Ο ενήλικος του διαπιστώνει με έκπληξη ότι ένα παιδί είκοσι μηνών μπορεί να έχει χιούμορ και να γελοιοποιεί, με αρκετή αφέλεια, την υλική φύση των άμεσων ερεθισμάτων.

👣 Στην πραγματικότητα, τη στιγμή της γέννησης το μωρό κοιμάται βαθιά, βρίσκεται στο στάδιο 3 του βραδέως ύπνου! Αναμφίβολα αυτή η σκέψη μας ενοχλεί, αφού συνηθίζουμε να λέμε πως ένα ον «είδε το φως της μέρας», για να πούμε ότι γεννήθηκε.

👣 Όταν η μητέρα μιλάει το έμβρυο αντιλαμβάνεται τις χαμηλές συχνότητες της ομιλίας της, καθώς αυτή φιλτράρεται από το στήθος, το διάφραγμα και τη μήτρα. Η φωνή της μητερας, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι απόμακρη γλυκιά και χαμηλόσυχνη. (Αυτή η ηχητικότητα έχει αναλυθεί σε υπολογιστή). Στο έμβρυο, όμως, φτάνει και η φωνή του πατέρα του, η φωνή του άντρα που ζει με τη μητέρα του. Αυτή η φωνή έχει να διαπεράσει μόνο ένα λεπτό μυϊκό τοίχωμα και το αμνιακό υγρό για να φτάσει ως το εσω ους του εμβρύου. Έτσι η φωνή, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι οξύτερη και εντονότερη. Έγιναν μελέτες που έδειξαν ότι οι συχνότητες αυτής της φωνής υπερτίθενται ακριβώς στις συχνότητες των θορύβων της μήτρας. Το παιδί που θα γεννηθεί, λοιπόν, δεν διακρίνει παρα τη φωνή της μητέρας του. Από την άλλη πλευρά, είναι πιθανό να αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη οσμή του πατέρα του, διότι βρίσκουμε κάτι τέτοια μόρια, που τα έχει εισπνεύσει η μητέρα, μέσα στο αμνιακό υγρό κατά το τέλος της κύησης.

👣 Στη συνέχεια ζήτησα από τη μητέρα να βάλει αυτό το αντικείμενο στο στηθόδεσμο που φορούσε για δύο ημέρες, ώστε να τους μεταδώσει την οσμή της, και έπειτα να το προσφέρει στο μωρό της τη στιγμή που το κοίμιζε, ξαναλέγοντάς του ότι αυτό το αντικείμενο ανήκε στην ίδια και το είχε επάνω της. Όλες οι μητέρες μου περιέγραψαν την ίδια αντίδραση: το μωρό παίρνει το μαντήλι (συνήθως μαντήλι έβαζαν οι μητέρες στο στήθος τους), το τρίβει στη μύτη και αποκοιμιέται... Αυτή η απλή ηθολογική παρατήρηση μας επέτρεψε να αποφύγουμε τη χορήγηση υπνωτικών, τα οποία χρησιμοποιούσαμε σε γενιές και γενιές βρεφών στο παρελθόν, ενώ θα ήταν καλύτερο να το αποφεύγουμε.

👣 Αντίθετα, η οσφρητική πληροφορία περνά απευθείας από τη μύτη στα κυκλώματα της μνήμης και των συναισθημάτων, χωρίς καμία ενδιάμεση νεοφλοιική αναπαράσταση.

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο.

👣 Αυτή είναι η λειτουργία της επιγένεσης. Οπωσδήποτε το περιβάλλον κατασκευάζει το μηχανισμό της αντίληψης του κόσμου.

👣 Στην ανάπτυξη ενός ανθρώπου τίποτε δεν εξαλείφεται, και τίποτε δεν είναι οριστικό.

👣 Στην πραγματικότητα, αυτό που έλειπε από το κοριτσάκι’ ήταν ένα «πρόσωπο προσκόλλησης». Γνώριζα ότι για να αποκτήσει το παιδί τη θέληση να επικοινωνήσει, καθώς και να φάει ή να πιει, έπρεπε να υπάρχει μία στοργική μητρική (ή πατρική) παρουσία.

👣  Η προσκόλληση περιορίζει την επιθυμία.

👣 Οι αιμομείκτες γιοι, αντίθετα έχουν πιο ήπιες και σιωπηρές αντιδράσεις. Όταν ερωτεύονται μία άλλη γυναίκα, εγκαταλείπουν τη μητέρα-ερωμένη κρυφά, χωρίς ντροπή, με κάποια νοσταλγία και ευγνωμοσύνη, συναισθήματα που θα μείνουν για πάντα κρυμμένα.

👣 Απέχουμε πολύ από έναν «απενσαρκωμένο» λόγο, ο οποίος προκαλεί με μεγάλη ευκολία μία αίσθηση «ιερού», χάρη στη φανταστική και θαυμαστή δύναμή του να επικαλείται πράγματα που είναι εντελώς απόντα. Αυτός ο λόγος είναι θρησκευτικός λόγος.

👣 Κανένα έμβιο ον, εκτός από τον άνθρωπο, δεν μπορεί να μεταδώσει μία πληροφορία που αφορά ένα εντελώς απόν γεγονός.

👣 Τί συμπεράσματα μπορούμε να εξαγάγουμε από αυτές τις παρατηρήσεις, αν όχι ότι το ανθρώπινο ον, θεωρούμενο ως άτομο, είναι ένα κοινωνικό ον; Η ατομικότητά του διαμορφώνεται μόνο σε ένα συναισθηματικό πεδίο που δομείται από το λόγο. Κάθε φιλοσοφία ή ψυχολογία που αγνοεί αυτό το στοιχείο, παρεκτρέπεται.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο. | Boris Cyrulnik

View from googles | Volos Greece 2021 [photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η γέννηση του νοήματος» του Boris Cyrulnik

👣 Και τότε γεννήθηκε ο άνθρωπος. Πώς; Μαθαίνοντας τον κόσμο σε μερικούς μήνες. Ανακαλύπτοντας ότι ο κόσμος μπορεί να κατηγοριοποιηθεί και να ταξινομηθεί πιο εύκολα όχι ως ένας κόσμος πραγμάτων, αλλά αντικειμένων σημασία, με νόημα. Κι αυτό έγινε μέσω της γλώσσας. Μέσω ενός γλωσσικού ενστίκτου, που οργάνωσε τον κόσμο σε εννοηματωμένα αντικείμενα. Η γλώσσα δεν είναι ένα όργανο επικοινωνίας. Είναι ένα όργανο κατηγοριοποίησης του κόσμου, απόδοσης νοήματος στα αντικείμενα του, ένας εσωτερικός λόγος που γίνεται εξωτερικός και προφορικώς ακριβώς για τις ανάγκες της επικοινωνίας.

👣 Μόλις το ζώο αρχίσει να αντιλαμβάνεται, δίνει νόημα στα πράγματα που αποτελούν τον κόσμο του. Μέσα στο φυσικό περιβάλλον, αρχίζει από κάποιο υλικό, και έχοντας αυτός ως αφετηρία, κατασκευάζει τα δικά του «αντικείμενα».

👣 Αυτό που τα διεγείρει είναι ένα χρωματισμένο σχήμα, γεγονός που οδηγεί από βιολογική άποψη, σε μία «ερμηνεία», η οποία προβάλλει έναν αρχικό βαθμό ελευθερίας σε σχέση με την αμεσότητα των ερεθισμάτων που προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο’ «ερμηνεία», όμως, σημαίνει παραλλαγές και… λάθη.

👣 Προτείνω να την ονομάσουμε «αντιληπτική ευφυΐα», για να προσδιορίσουμε αυτή τη δραστηριότητα της επιλογής και της ερμηνείας που χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο τα ζώα αντιλαμβάνονται τα αισθητηριακά ερεθίσματα. Αυτά δεν αποτελούνται από «ακατέργαστα» δεδομένα’ δεν περιέχουν καμία πληροφορία κάθ’ εαυτήν.

👣 Γι’ αυτούς οι «καλοαναθρεμένοι» σκύλοι είναι εκείνοι που πηδούν πάνω τους ζωηρά, τους γλείφουν, τους περιτριγυρίζουν για να εκφράσουν -όπως νομίζουν οι ψυχολόγοι- τη χαρά τους για τη ζωή. Όμως αντίθετα οι σκύλοι που τρέχουν προς τους ψυχολόγους για να τους γνωρίσουν και να εξοικειωθούν με το περιβάλλον που ανοίγεται μπροστά τους για πρώτη φορά είναι εκείνοι που μεγάλωσαν στην απομόνωση, ενώ οι «καλόαναθρεμμένοι» σκύλοι αντιλαμβάνονται τους νεόφερτους ως ξένους σ’ ένα κόσμο με τον οποίο έχουν ήδη εξοικειωθεί, με τη βοήθεια της μητέρας τους. Αυτοί οι σκύλοι, λοιπόν, υιοθετούν μία αμφίθυμη συμπεριφορά από τη μία, ενδιαφέρονται και πλησιάζουν’ από την άλλη, διστάζουν και οπισθοχωρούν. Οι ψυχολόγοι, με απόλυτη βεβαιότητα, διέγνωσαν στάση «ακοινωνικότητας».

👣 Μερικά από τα παιδιά ήταν ψυχωσικά. Με έκπληξη ανακαλύψαμε ένα στοιχείο που αρχικά ήταν καλυμμένο από μυστήριο: οι ελαφίνες άφηναν ευκολότερα να τις πλησιάσουν τα ψυχωσικά παιδιά, ενώ τα άλλα του προξενούσαν μεγάλο φόβο!

👣 Μία κινητική συμπεριφορά που φαίνεται τόσο απλή, όπως η όρθια στάση, δεν παύει να χρειάζεται ένα πρότυπο μάθησης!

👣 Ο ενήλικος του διαπιστώνει με έκπληξη ότι ένα παιδί είκοσι μηνών μπορεί να έχει χιούμορ και να γελοιοποιεί, με αρκετή αφέλεια, την υλική φύση των άμεσων ερεθισμάτων.

👣 Στην πραγματικότητα, τη στιγμή της γέννησης το μωρό κοιμάται βαθιά, βρίσκεται στο στάδιο 3 του βραδέως ύπνου! Αναμφίβολα αυτή η σκέψη μας ενοχλεί, αφού συνηθίζουμε να λέμε πως ένα ον «είδε το φως της μέρας», για να πούμε ότι γεννήθηκε.

👣 Όταν η μητέρα μιλάει το έμβρυο αντιλαμβάνεται τις χαμηλές συχνότητες της ομιλίας της, καθώς αυτή φιλτράρεται από το στήθος, το διάφραγμα και τη μήτρα. Η φωνή της μητερας, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι απόμακρη γλυκιά και χαμηλόσυχνη. (Αυτή η ηχητικότητα έχει αναλυθεί σε υπολογιστή). Στο έμβρυο, όμως, φτάνει και η φωνή του πατέρα του, η φωνή του άντρα που ζει με τη μητέρα του. Αυτή η φωνή έχει να διαπεράσει μόνο ένα λεπτό μυϊκό τοίχωμα και το αμνιακό υγρό για να φτάσει ως το εσω ους του εμβρύου. Έτσι η φωνή, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι οξύτερη και εντονότερη. Έγιναν μελέτες που έδειξαν ότι οι συχνότητες αυτής της φωνής υπερτίθενται ακριβώς στις συχνότητες των θορύβων της μήτρας. Το παιδί που θα γεννηθεί, λοιπόν, δεν διακρίνει παρα τη φωνή της μητέρας του. Από την άλλη πλευρά, είναι πιθανό να αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη οσμή του πατέρα του, διότι βρίσκουμε κάτι τέτοια μόρια, που τα έχει εισπνεύσει η μητέρα, μέσα στο αμνιακό υγρό κατά το τέλος της κύησης.

👣 Στη συνέχεια ζήτησα από τη μητέρα να βάλει αυτό το αντικείμενο στο στηθόδεσμο που φορούσε για δύο ημέρες, ώστε να τους μεταδώσει την οσμή της, και έπειτα να το προσφέρει στο μωρό της τη στιγμή που το κοίμιζε, ξαναλέγοντάς του ότι αυτό το αντικείμενο ανήκε στην ίδια και το είχε επάνω της. Όλες οι μητέρες μου περιέγραψαν την ίδια αντίδραση: το μωρό παίρνει το μαντήλι (συνήθως μαντήλι έβαζαν οι μητέρες στο στήθος τους), το τρίβει στη μύτη και αποκοιμιέται... Αυτή η απλή ηθολογική παρατήρηση μας επέτρεψε να αποφύγουμε τη χορήγηση υπνωτικών, τα οποία χρησιμοποιούσαμε σε γενιές και γενιές βρεφών στο παρελθόν, ενώ θα ήταν καλύτερο να το αποφεύγουμε.

👣 Αντίθετα, η οσφρητική πληροφορία περνά απευθείας από τη μύτη στα κυκλώματα της μνήμης και των συναισθημάτων, χωρίς καμία ενδιάμεση νεοφλοιική αναπαράσταση.

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο.

👣 Αυτή είναι η λειτουργία της επιγένεσης. Οπωσδήποτε το περιβάλλον κατασκευάζει το μηχανισμό της αντίληψης του κόσμου.

👣 Στην ανάπτυξη ενός ανθρώπου τίποτε δεν εξαλείφεται, και τίποτε δεν είναι οριστικό.

👣 Στην πραγματικότητα, αυτό που έλειπε από το κοριτσάκι’ ήταν ένα «πρόσωπο προσκόλλησης». Γνώριζα ότι για να αποκτήσει το παιδί τη θέληση να επικοινωνήσει, καθώς και να φάει ή να πιει, έπρεπε να υπάρχει μία στοργική μητρική (ή πατρική) παρουσία.

👣  Η προσκόλληση περιορίζει την επιθυμία.

👣 Οι αιμομείκτες γιοι, αντίθετα έχουν πιο ήπιες και σιωπηρές αντιδράσεις. Όταν ερωτεύονται μία άλλη γυναίκα, εγκαταλείπουν τη μητέρα-ερωμένη κρυφά, χωρίς ντροπή, με κάποια νοσταλγία και ευγνωμοσύνη, συναισθήματα που θα μείνουν για πάντα κρυμμένα.

👣 Απέχουμε πολύ από έναν «απενσαρκωμένο» λόγο, ο οποίος προκαλεί με μεγάλη ευκολία μία αίσθηση «ιερού», χάρη στη φανταστική και θαυμαστή δύναμή του να επικαλείται πράγματα που είναι εντελώς απόντα. Αυτός ο λόγος είναι θρησκευτικός λόγος.

👣 Κανένα έμβιο ον, εκτός από τον άνθρωπο, δεν μπορεί να μεταδώσει μία πληροφορία που αφορά ένα εντελώς απόν γεγονός.

👣 Τί συμπεράσματα μπορούμε να εξαγάγουμε από αυτές τις παρατηρήσεις, αν όχι ότι το ανθρώπινο ον, θεωρούμενο ως άτομο, είναι ένα κοινωνικό ον; Η ατομικότητά του διαμορφώνεται μόνο σε ένα συναισθηματικό πεδίο που δομείται από το λόγο. Κάθε φιλοσοφία ή ψυχολογία που αγνοεί αυτό το στοιχείο, παρεκτρέπεται.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο. | Boris Cyrulnik

View from googles | Volos Greece 2021 [photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η γέννηση του νοήματος» του Boris Cyrulnik

👣 Και τότε γεννήθηκε ο άνθρωπος. Πώς; Μαθαίνοντας τον κόσμο σε μερικούς μήνες. Ανακαλύπτοντας ότι ο κόσμος μπορεί να κατηγοριοποιηθεί και να ταξινομηθεί πιο εύκολα όχι ως ένας κόσμος πραγμάτων, αλλά αντικειμένων σημασία, με νόημα. Κι αυτό έγινε μέσω της γλώσσας. Μέσω ενός γλωσσικού ενστίκτου, που οργάνωσε τον κόσμο σε εννοηματωμένα αντικείμενα. Η γλώσσα δεν είναι ένα όργανο επικοινωνίας. Είναι ένα όργανο κατηγοριοποίησης του κόσμου, απόδοσης νοήματος στα αντικείμενα του, ένας εσωτερικός λόγος που γίνεται εξωτερικός και προφορικώς ακριβώς για τις ανάγκες της επικοινωνίας.

👣 Μόλις το ζώο αρχίσει να αντιλαμβάνεται, δίνει νόημα στα πράγματα που αποτελούν τον κόσμο του. Μέσα στο φυσικό περιβάλλον, αρχίζει από κάποιο υλικό, και έχοντας αυτός ως αφετηρία, κατασκευάζει τα δικά του «αντικείμενα».

👣 Αυτό που τα διεγείρει είναι ένα χρωματισμένο σχήμα, γεγονός που οδηγεί από βιολογική άποψη, σε μία «ερμηνεία», η οποία προβάλλει έναν αρχικό βαθμό ελευθερίας σε σχέση με την αμεσότητα των ερεθισμάτων που προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο’ «ερμηνεία», όμως, σημαίνει παραλλαγές και… λάθη.

👣 Προτείνω να την ονομάσουμε «αντιληπτική ευφυΐα», για να προσδιορίσουμε αυτή τη δραστηριότητα της επιλογής και της ερμηνείας που χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο τα ζώα αντιλαμβάνονται τα αισθητηριακά ερεθίσματα. Αυτά δεν αποτελούνται από «ακατέργαστα» δεδομένα’ δεν περιέχουν καμία πληροφορία κάθ’ εαυτήν.

👣 Γι’ αυτούς οι «καλοαναθρεμένοι» σκύλοι είναι εκείνοι που πηδούν πάνω τους ζωηρά, τους γλείφουν, τους περιτριγυρίζουν για να εκφράσουν -όπως νομίζουν οι ψυχολόγοι- τη χαρά τους για τη ζωή. Όμως αντίθετα οι σκύλοι που τρέχουν προς τους ψυχολόγους για να τους γνωρίσουν και να εξοικειωθούν με το περιβάλλον που ανοίγεται μπροστά τους για πρώτη φορά είναι εκείνοι που μεγάλωσαν στην απομόνωση, ενώ οι «καλόαναθρεμμένοι» σκύλοι αντιλαμβάνονται τους νεόφερτους ως ξένους σ’ ένα κόσμο με τον οποίο έχουν ήδη εξοικειωθεί, με τη βοήθεια της μητέρας τους. Αυτοί οι σκύλοι, λοιπόν, υιοθετούν μία αμφίθυμη συμπεριφορά από τη μία, ενδιαφέρονται και πλησιάζουν’ από την άλλη, διστάζουν και οπισθοχωρούν. Οι ψυχολόγοι, με απόλυτη βεβαιότητα, διέγνωσαν στάση «ακοινωνικότητας».

👣 Μερικά από τα παιδιά ήταν ψυχωσικά. Με έκπληξη ανακαλύψαμε ένα στοιχείο που αρχικά ήταν καλυμμένο από μυστήριο: οι ελαφίνες άφηναν ευκολότερα να τις πλησιάσουν τα ψυχωσικά παιδιά, ενώ τα άλλα του προξενούσαν μεγάλο φόβο!

👣 Μία κινητική συμπεριφορά που φαίνεται τόσο απλή, όπως η όρθια στάση, δεν παύει να χρειάζεται ένα πρότυπο μάθησης!

👣 Ο ενήλικος του διαπιστώνει με έκπληξη ότι ένα παιδί είκοσι μηνών μπορεί να έχει χιούμορ και να γελοιοποιεί, με αρκετή αφέλεια, την υλική φύση των άμεσων ερεθισμάτων.

👣 Στην πραγματικότητα, τη στιγμή της γέννησης το μωρό κοιμάται βαθιά, βρίσκεται στο στάδιο 3 του βραδέως ύπνου! Αναμφίβολα αυτή η σκέψη μας ενοχλεί, αφού συνηθίζουμε να λέμε πως ένα ον «είδε το φως της μέρας», για να πούμε ότι γεννήθηκε.

👣 Όταν η μητέρα μιλάει το έμβρυο αντιλαμβάνεται τις χαμηλές συχνότητες της ομιλίας της, καθώς αυτή φιλτράρεται από το στήθος, το διάφραγμα και τη μήτρα. Η φωνή της μητερας, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι απόμακρη γλυκιά και χαμηλόσυχνη. (Αυτή η ηχητικότητα έχει αναλυθεί σε υπολογιστή). Στο έμβρυο, όμως, φτάνει και η φωνή του πατέρα του, η φωνή του άντρα που ζει με τη μητέρα του. Αυτή η φωνή έχει να διαπεράσει μόνο ένα λεπτό μυϊκό τοίχωμα και το αμνιακό υγρό για να φτάσει ως το εσω ους του εμβρύου. Έτσι η φωνή, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι οξύτερη και εντονότερη. Έγιναν μελέτες που έδειξαν ότι οι συχνότητες αυτής της φωνής υπερτίθενται ακριβώς στις συχνότητες των θορύβων της μήτρας. Το παιδί που θα γεννηθεί, λοιπόν, δεν διακρίνει παρα τη φωνή της μητέρας του. Από την άλλη πλευρά, είναι πιθανό να αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη οσμή του πατέρα του, διότι βρίσκουμε κάτι τέτοια μόρια, που τα έχει εισπνεύσει η μητέρα, μέσα στο αμνιακό υγρό κατά το τέλος της κύησης.

👣 Στη συνέχεια ζήτησα από τη μητέρα να βάλει αυτό το αντικείμενο στο στηθόδεσμο που φορούσε για δύο ημέρες, ώστε να τους μεταδώσει την οσμή της, και έπειτα να το προσφέρει στο μωρό της τη στιγμή που το κοίμιζε, ξαναλέγοντάς του ότι αυτό το αντικείμενο ανήκε στην ίδια και το είχε επάνω της. Όλες οι μητέρες μου περιέγραψαν την ίδια αντίδραση: το μωρό παίρνει το μαντήλι (συνήθως μαντήλι έβαζαν οι μητέρες στο στήθος τους), το τρίβει στη μύτη και αποκοιμιέται... Αυτή η απλή ηθολογική παρατήρηση μας επέτρεψε να αποφύγουμε τη χορήγηση υπνωτικών, τα οποία χρησιμοποιούσαμε σε γενιές και γενιές βρεφών στο παρελθόν, ενώ θα ήταν καλύτερο να το αποφεύγουμε.

👣 Αντίθετα, η οσφρητική πληροφορία περνά απευθείας από τη μύτη στα κυκλώματα της μνήμης και των συναισθημάτων, χωρίς καμία ενδιάμεση νεοφλοιική αναπαράσταση.

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο.

👣 Αυτή είναι η λειτουργία της επιγένεσης. Οπωσδήποτε το περιβάλλον κατασκευάζει το μηχανισμό της αντίληψης του κόσμου.

👣 Στην ανάπτυξη ενός ανθρώπου τίποτε δεν εξαλείφεται, και τίποτε δεν είναι οριστικό.

👣 Στην πραγματικότητα, αυτό που έλειπε από το κοριτσάκι’ ήταν ένα «πρόσωπο προσκόλλησης». Γνώριζα ότι για να αποκτήσει το παιδί τη θέληση να επικοινωνήσει, καθώς και να φάει ή να πιει, έπρεπε να υπάρχει μία στοργική μητρική (ή πατρική) παρουσία.

👣  Η προσκόλληση περιορίζει την επιθυμία.

👣 Οι αιμομείκτες γιοι, αντίθετα έχουν πιο ήπιες και σιωπηρές αντιδράσεις. Όταν ερωτεύονται μία άλλη γυναίκα, εγκαταλείπουν τη μητέρα-ερωμένη κρυφά, χωρίς ντροπή, με κάποια νοσταλγία και ευγνωμοσύνη, συναισθήματα που θα μείνουν για πάντα κρυμμένα.

👣 Απέχουμε πολύ από έναν «απενσαρκωμένο» λόγο, ο οποίος προκαλεί με μεγάλη ευκολία μία αίσθηση «ιερού», χάρη στη φανταστική και θαυμαστή δύναμή του να επικαλείται πράγματα που είναι εντελώς απόντα. Αυτός ο λόγος είναι θρησκευτικός λόγος.

👣 Κανένα έμβιο ον, εκτός από τον άνθρωπο, δεν μπορεί να μεταδώσει μία πληροφορία που αφορά ένα εντελώς απόν γεγονός.

👣 Τί συμπεράσματα μπορούμε να εξαγάγουμε από αυτές τις παρατηρήσεις, αν όχι ότι το ανθρώπινο ον, θεωρούμενο ως άτομο, είναι ένα κοινωνικό ον; Η ατομικότητά του διαμορφώνεται μόνο σε ένα συναισθηματικό πεδίο που δομείται από το λόγο. Κάθε φιλοσοφία ή ψυχολογία που αγνοεί αυτό το στοιχείο, παρεκτρέπεται.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία: