#maxims — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #maxims, aggregated by home.social.
-
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ
[photo by mar]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»
🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.
🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.
🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους.
🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.
🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα.
🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του.
🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.
🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.
🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.
🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.
🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα.
🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.
🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο.
🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.
🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.
🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο.
🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο».
🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.
Βαθμολογία:
#Bookaddiction #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ
[photo by mar]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»
🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.
🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.
🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους.
🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.
🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα.
🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του.
🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.
🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.
🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.
🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.
🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα.
🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.
🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο.
🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.
🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.
🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο.
🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο».
🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.
Βαθμολογία:
#Bookaddiction #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ
[photo by mar]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»
🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.
🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.
🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους.
🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.
🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα.
🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του.
🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.
🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.
🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.
🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.
🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα.
🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.
🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο.
🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.
🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.
🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο.
🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο».
🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.
Βαθμολογία:
#Bookaddiction #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ
[photo by mar]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»
🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.
🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.
🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους.
🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.
🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα.
🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του.
🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.
🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.
🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.
🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.
🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα.
🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.
🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο.
🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.
🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.
🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο.
🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο».
🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.
Βαθμολογία:
#Bookaddiction #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ
[photo by mar]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»
🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.
🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.
🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους.
🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.
🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα.
🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του.
🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.
🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.
🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.
🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.
🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα.
🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.
🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο.
🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.
🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.
🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο.
🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο».
🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.
Βαθμολογία:
#Bookaddiction #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN
[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»
🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη.
🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».
🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου.
🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός.
🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».
🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –
🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:
Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.
🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα;
🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.
🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.
🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη».
🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.
🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»
🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.
🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.
🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί.
🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του.
🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.
🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.
🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι. (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)
🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.
🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό.
🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.
🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι.
🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».
🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό.
Βαθμολογία:
#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN
[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»
🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη.
🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».
🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου.
🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός.
🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».
🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –
🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:
Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.
🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα;
🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.
🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.
🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη».
🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.
🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»
🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.
🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.
🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί.
🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του.
🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.
🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.
🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι. (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)
🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.
🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό.
🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.
🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι.
🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».
🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό.
Βαθμολογία:
#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN
[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»
🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη.
🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».
🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου.
🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός.
🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».
🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –
🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:
Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.
🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα;
🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.
🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.
🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη».
🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.
🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»
🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.
🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.
🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί.
🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του.
🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.
🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.
🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι. (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)
🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.
🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό.
🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.
🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι.
🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».
🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό.
Βαθμολογία:
#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN
[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»
🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη.
🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».
🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου.
🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός.
🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».
🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –
🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:
Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.
🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα;
🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.
🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.
🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη».
🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.
🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»
🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.
🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.
🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί.
🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του.
🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.
🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.
🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι. (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)
🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.
🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό.
🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.
🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι.
🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».
🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό.
Βαθμολογία:
#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN
[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»
🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη.
🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».
🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου.
🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός.
🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».
🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –
🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:
Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.
🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα;
🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.
🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.
🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη».
🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.
🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»
🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.
🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.
🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί.
🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του.
🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.
🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.
🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι. (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)
🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.
🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό.
🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.
🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι.
🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».
🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».
🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό.
Βαθμολογία:
#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🔼 Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του. | Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
[Lake Kerkini 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
🔼 Δεν πιστεύω οτι το μίσος μπορεί να παράγει τέτοιου είδους δονήσεις. Απ’ αυτή την άποψη, η μουσική είναι εξίσου αφηρημένη με τα μαθηματικά: δεν μπορεί να διακρίνει ηθικές κατηγορίες.
🔼 Τα μοντέλα που ακολουθούνται είναι πολύ χοντροκομμένα, το χαρακτηριστικό τους είναι η μονοτονία και η επανάληψη, και στη συντριπτική τους πλειονότητα εδράζονται σε κάποια τραυματική εμπειρία ή σε κάποια εμμονή από την παιδική ηλικία. Δηλαδή, είναι μάλλον περιπτώσεις κατάλληλες για ψυχιατρική ανάλυση παρά πραγματικά λογικά αινίγματα. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου ήταν ότι ο φόνος που έχει εγκεφαλικά κίνητρα, για λόγους καθαρής ματαιοδοξίας της λογικής, για παράδειγμα το είδος του φόνου που διαπράττει ο Ρασκόλνικοφ ή η λογοτεχνική παραλλαγή του Τόμας ντε Κουίνσι, δεν φαίνεται να ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Ή ίσως, προσέθετα αστειευόμενος, οι συγγραφείς να ήταν τόσο έξυπνοι, που ακόμα δεν τους έχουμε ανακαλύψει.
🔼 Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε ήταν το είδος της αλήθειας που εμπερικλείουν τα θεωρήματα: είναι αιώνια, αθάνατη, αυτάρκης και ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατική.
🔼 Το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ψυχοπαθούς είναι η απουσία τύψεων και μία οργισμένη ενίσχυση της βαναυσότητας, που έχει να κάνει με το στοιχείο της νοσταλγίας: την αναζήτηση μιας πράξης που θα καταφέρει να τον συγκινήσει.
🔼 Το ίδιο κάνω και με τους φοιτητές μου: προσπαθώ να μην τους προλαβαίνω με τους δικούς μου συλλογισμούς αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία στη σκέψη ενός μαθηματικού είναι η μοναχική στιγμή της πρώτης έμπνευσης.
🔼 [«Σουνιάτα» μου είπε, αγγίζοντας απαλά το κεφάλι του φιδιού: «το τίποτα και το όλον. Το τίποτα καθενός πράγματος ξεχωριστά, το όλον που μας περιβάλλει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη έννοια. Η απόλυτη πραγματικότητα υπεράνω όλων των αρνήσεων. Η αιωνιότητα, αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος… η μετενσάρκωση.»]
🔼 Η εξυπνάδα ήταν η μέγιστη αξία και πίστευαν ότι οι καθυστερημένοι ήταν οι μετεμψυχώσεις των ανθρώπων που είχαν κάνει στις προηγούμενες ζωές τους τα μεγαλύτερα λάθη. Περίμεναν μέχρι να γίνουν δεκατεσσάρων χρονών, την κρίσιμη ηλικία θνησιμότητας του συνδρόμου Ντάουν, και αυτούς που επιζούσαν τους χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα για τα ιατρικά τους πειράματα. Ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν να κάνουν μεταμοσχεύσεις οργάνων… ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ένα χρυσό μόσχευμα στο μηρό.
🔼 [ Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του.]
🔼Θυμήθηκα κοιτάζοντάς τες κάτι που είχα ακούσει να αναφέρει κάποτε ως απλό αξίωμα ένας ρεαλιστής ζωγράφος: μία φωτογραφία μπορεί να συλλάβει μικρότερο μέρος της πραγματικότητας απ’ ότι ένας πίνακας.
🔼 Εμάς τους μάγους, όπως θα ξέρετε, μας έχουν κυνηγήσει άγρια σε διάφορες εποχές, από την εποχή εκείνης της πρώτης φωτιάς που εξόντωσε τους παλαιότερους προγόνους μας, τους πυθαγόρειους μάγους. Ναι, τα μαθηματικά και η μαγεία έχουν κοινή ρίζα και φύλαγαν για πολύ καιρό το ίδιο μυστικό. Απ’ όλες τις διώξεις ίσως η πιο απάνθρωπη να ήταν εκείνη που ξεκίνησε μετά τη διαμάχη ανάμεσα στον Πέτρο και στο Σίμωνα το Μάγο, όταν η μαγεία απαγορεύτηκε επίσημα από τους χριστιανούς.
🔼 Ναι, το πιο μακροχρόνιο και το πιο επιδέξιο κόλπο ήταν το να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μαγεία δεν υπάρχει.
🔼[ Η αλήθεια, έγραψε με σχεδόν μαθηματικούς όρους, είναι μία και μοναδική: κάθε μέρος της αλήθειας μπορεί να ανατραπεί.]
🔼 Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμητικές ιδιότητες και σχέσεις αποτελούσαν τη μυστική υπογραφή μιας θεότητας που δεν έπρεπε να διαρρεύσει έξω από τη σέκτα.
🔼 Η επανάληψη γέννα την επιθυμία, πράγματι, και η επιθυμία γεννά εμμονές.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🔼 Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του. | Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
[Lake Kerkini 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
🔼 Δεν πιστεύω οτι το μίσος μπορεί να παράγει τέτοιου είδους δονήσεις. Απ’ αυτή την άποψη, η μουσική είναι εξίσου αφηρημένη με τα μαθηματικά: δεν μπορεί να διακρίνει ηθικές κατηγορίες.
🔼 Τα μοντέλα που ακολουθούνται είναι πολύ χοντροκομμένα, το χαρακτηριστικό τους είναι η μονοτονία και η επανάληψη, και στη συντριπτική τους πλειονότητα εδράζονται σε κάποια τραυματική εμπειρία ή σε κάποια εμμονή από την παιδική ηλικία. Δηλαδή, είναι μάλλον περιπτώσεις κατάλληλες για ψυχιατρική ανάλυση παρά πραγματικά λογικά αινίγματα. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου ήταν ότι ο φόνος που έχει εγκεφαλικά κίνητρα, για λόγους καθαρής ματαιοδοξίας της λογικής, για παράδειγμα το είδος του φόνου που διαπράττει ο Ρασκόλνικοφ ή η λογοτεχνική παραλλαγή του Τόμας ντε Κουίνσι, δεν φαίνεται να ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Ή ίσως, προσέθετα αστειευόμενος, οι συγγραφείς να ήταν τόσο έξυπνοι, που ακόμα δεν τους έχουμε ανακαλύψει.
🔼 Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε ήταν το είδος της αλήθειας που εμπερικλείουν τα θεωρήματα: είναι αιώνια, αθάνατη, αυτάρκης και ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατική.
🔼 Το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ψυχοπαθούς είναι η απουσία τύψεων και μία οργισμένη ενίσχυση της βαναυσότητας, που έχει να κάνει με το στοιχείο της νοσταλγίας: την αναζήτηση μιας πράξης που θα καταφέρει να τον συγκινήσει.
🔼 Το ίδιο κάνω και με τους φοιτητές μου: προσπαθώ να μην τους προλαβαίνω με τους δικούς μου συλλογισμούς αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία στη σκέψη ενός μαθηματικού είναι η μοναχική στιγμή της πρώτης έμπνευσης.
🔼 [«Σουνιάτα» μου είπε, αγγίζοντας απαλά το κεφάλι του φιδιού: «το τίποτα και το όλον. Το τίποτα καθενός πράγματος ξεχωριστά, το όλον που μας περιβάλλει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη έννοια. Η απόλυτη πραγματικότητα υπεράνω όλων των αρνήσεων. Η αιωνιότητα, αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος… η μετενσάρκωση.»]
🔼 Η εξυπνάδα ήταν η μέγιστη αξία και πίστευαν ότι οι καθυστερημένοι ήταν οι μετεμψυχώσεις των ανθρώπων που είχαν κάνει στις προηγούμενες ζωές τους τα μεγαλύτερα λάθη. Περίμεναν μέχρι να γίνουν δεκατεσσάρων χρονών, την κρίσιμη ηλικία θνησιμότητας του συνδρόμου Ντάουν, και αυτούς που επιζούσαν τους χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα για τα ιατρικά τους πειράματα. Ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν να κάνουν μεταμοσχεύσεις οργάνων… ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ένα χρυσό μόσχευμα στο μηρό.
🔼 [ Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του.]
🔼Θυμήθηκα κοιτάζοντάς τες κάτι που είχα ακούσει να αναφέρει κάποτε ως απλό αξίωμα ένας ρεαλιστής ζωγράφος: μία φωτογραφία μπορεί να συλλάβει μικρότερο μέρος της πραγματικότητας απ’ ότι ένας πίνακας.
🔼 Εμάς τους μάγους, όπως θα ξέρετε, μας έχουν κυνηγήσει άγρια σε διάφορες εποχές, από την εποχή εκείνης της πρώτης φωτιάς που εξόντωσε τους παλαιότερους προγόνους μας, τους πυθαγόρειους μάγους. Ναι, τα μαθηματικά και η μαγεία έχουν κοινή ρίζα και φύλαγαν για πολύ καιρό το ίδιο μυστικό. Απ’ όλες τις διώξεις ίσως η πιο απάνθρωπη να ήταν εκείνη που ξεκίνησε μετά τη διαμάχη ανάμεσα στον Πέτρο και στο Σίμωνα το Μάγο, όταν η μαγεία απαγορεύτηκε επίσημα από τους χριστιανούς.
🔼 Ναι, το πιο μακροχρόνιο και το πιο επιδέξιο κόλπο ήταν το να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μαγεία δεν υπάρχει.
🔼[ Η αλήθεια, έγραψε με σχεδόν μαθηματικούς όρους, είναι μία και μοναδική: κάθε μέρος της αλήθειας μπορεί να ανατραπεί.]
🔼 Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμητικές ιδιότητες και σχέσεις αποτελούσαν τη μυστική υπογραφή μιας θεότητας που δεν έπρεπε να διαρρεύσει έξω από τη σέκτα.
🔼 Η επανάληψη γέννα την επιθυμία, πράγματι, και η επιθυμία γεννά εμμονές.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🔼 Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του. | Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
[Lake Kerkini 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
🔼 Δεν πιστεύω οτι το μίσος μπορεί να παράγει τέτοιου είδους δονήσεις. Απ’ αυτή την άποψη, η μουσική είναι εξίσου αφηρημένη με τα μαθηματικά: δεν μπορεί να διακρίνει ηθικές κατηγορίες.
🔼 Τα μοντέλα που ακολουθούνται είναι πολύ χοντροκομμένα, το χαρακτηριστικό τους είναι η μονοτονία και η επανάληψη, και στη συντριπτική τους πλειονότητα εδράζονται σε κάποια τραυματική εμπειρία ή σε κάποια εμμονή από την παιδική ηλικία. Δηλαδή, είναι μάλλον περιπτώσεις κατάλληλες για ψυχιατρική ανάλυση παρά πραγματικά λογικά αινίγματα. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου ήταν ότι ο φόνος που έχει εγκεφαλικά κίνητρα, για λόγους καθαρής ματαιοδοξίας της λογικής, για παράδειγμα το είδος του φόνου που διαπράττει ο Ρασκόλνικοφ ή η λογοτεχνική παραλλαγή του Τόμας ντε Κουίνσι, δεν φαίνεται να ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Ή ίσως, προσέθετα αστειευόμενος, οι συγγραφείς να ήταν τόσο έξυπνοι, που ακόμα δεν τους έχουμε ανακαλύψει.
🔼 Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε ήταν το είδος της αλήθειας που εμπερικλείουν τα θεωρήματα: είναι αιώνια, αθάνατη, αυτάρκης και ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατική.
🔼 Το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ψυχοπαθούς είναι η απουσία τύψεων και μία οργισμένη ενίσχυση της βαναυσότητας, που έχει να κάνει με το στοιχείο της νοσταλγίας: την αναζήτηση μιας πράξης που θα καταφέρει να τον συγκινήσει.
🔼 Το ίδιο κάνω και με τους φοιτητές μου: προσπαθώ να μην τους προλαβαίνω με τους δικούς μου συλλογισμούς αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία στη σκέψη ενός μαθηματικού είναι η μοναχική στιγμή της πρώτης έμπνευσης.
🔼 [«Σουνιάτα» μου είπε, αγγίζοντας απαλά το κεφάλι του φιδιού: «το τίποτα και το όλον. Το τίποτα καθενός πράγματος ξεχωριστά, το όλον που μας περιβάλλει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη έννοια. Η απόλυτη πραγματικότητα υπεράνω όλων των αρνήσεων. Η αιωνιότητα, αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος… η μετενσάρκωση.»]
🔼 Η εξυπνάδα ήταν η μέγιστη αξία και πίστευαν ότι οι καθυστερημένοι ήταν οι μετεμψυχώσεις των ανθρώπων που είχαν κάνει στις προηγούμενες ζωές τους τα μεγαλύτερα λάθη. Περίμεναν μέχρι να γίνουν δεκατεσσάρων χρονών, την κρίσιμη ηλικία θνησιμότητας του συνδρόμου Ντάουν, και αυτούς που επιζούσαν τους χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα για τα ιατρικά τους πειράματα. Ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν να κάνουν μεταμοσχεύσεις οργάνων… ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ένα χρυσό μόσχευμα στο μηρό.
🔼 [ Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του.]
🔼Θυμήθηκα κοιτάζοντάς τες κάτι που είχα ακούσει να αναφέρει κάποτε ως απλό αξίωμα ένας ρεαλιστής ζωγράφος: μία φωτογραφία μπορεί να συλλάβει μικρότερο μέρος της πραγματικότητας απ’ ότι ένας πίνακας.
🔼 Εμάς τους μάγους, όπως θα ξέρετε, μας έχουν κυνηγήσει άγρια σε διάφορες εποχές, από την εποχή εκείνης της πρώτης φωτιάς που εξόντωσε τους παλαιότερους προγόνους μας, τους πυθαγόρειους μάγους. Ναι, τα μαθηματικά και η μαγεία έχουν κοινή ρίζα και φύλαγαν για πολύ καιρό το ίδιο μυστικό. Απ’ όλες τις διώξεις ίσως η πιο απάνθρωπη να ήταν εκείνη που ξεκίνησε μετά τη διαμάχη ανάμεσα στον Πέτρο και στο Σίμωνα το Μάγο, όταν η μαγεία απαγορεύτηκε επίσημα από τους χριστιανούς.
🔼 Ναι, το πιο μακροχρόνιο και το πιο επιδέξιο κόλπο ήταν το να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μαγεία δεν υπάρχει.
🔼[ Η αλήθεια, έγραψε με σχεδόν μαθηματικούς όρους, είναι μία και μοναδική: κάθε μέρος της αλήθειας μπορεί να ανατραπεί.]
🔼 Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμητικές ιδιότητες και σχέσεις αποτελούσαν τη μυστική υπογραφή μιας θεότητας που δεν έπρεπε να διαρρεύσει έξω από τη σέκτα.
🔼 Η επανάληψη γέννα την επιθυμία, πράγματι, και η επιθυμία γεννά εμμονές.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🔼 Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του. | Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
[Lake Kerkini 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
🔼 Δεν πιστεύω οτι το μίσος μπορεί να παράγει τέτοιου είδους δονήσεις. Απ’ αυτή την άποψη, η μουσική είναι εξίσου αφηρημένη με τα μαθηματικά: δεν μπορεί να διακρίνει ηθικές κατηγορίες.
🔼 Τα μοντέλα που ακολουθούνται είναι πολύ χοντροκομμένα, το χαρακτηριστικό τους είναι η μονοτονία και η επανάληψη, και στη συντριπτική τους πλειονότητα εδράζονται σε κάποια τραυματική εμπειρία ή σε κάποια εμμονή από την παιδική ηλικία. Δηλαδή, είναι μάλλον περιπτώσεις κατάλληλες για ψυχιατρική ανάλυση παρά πραγματικά λογικά αινίγματα. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου ήταν ότι ο φόνος που έχει εγκεφαλικά κίνητρα, για λόγους καθαρής ματαιοδοξίας της λογικής, για παράδειγμα το είδος του φόνου που διαπράττει ο Ρασκόλνικοφ ή η λογοτεχνική παραλλαγή του Τόμας ντε Κουίνσι, δεν φαίνεται να ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Ή ίσως, προσέθετα αστειευόμενος, οι συγγραφείς να ήταν τόσο έξυπνοι, που ακόμα δεν τους έχουμε ανακαλύψει.
🔼 Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε ήταν το είδος της αλήθειας που εμπερικλείουν τα θεωρήματα: είναι αιώνια, αθάνατη, αυτάρκης και ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατική.
🔼 Το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ψυχοπαθούς είναι η απουσία τύψεων και μία οργισμένη ενίσχυση της βαναυσότητας, που έχει να κάνει με το στοιχείο της νοσταλγίας: την αναζήτηση μιας πράξης που θα καταφέρει να τον συγκινήσει.
🔼 Το ίδιο κάνω και με τους φοιτητές μου: προσπαθώ να μην τους προλαβαίνω με τους δικούς μου συλλογισμούς αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία στη σκέψη ενός μαθηματικού είναι η μοναχική στιγμή της πρώτης έμπνευσης.
🔼 [«Σουνιάτα» μου είπε, αγγίζοντας απαλά το κεφάλι του φιδιού: «το τίποτα και το όλον. Το τίποτα καθενός πράγματος ξεχωριστά, το όλον που μας περιβάλλει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη έννοια. Η απόλυτη πραγματικότητα υπεράνω όλων των αρνήσεων. Η αιωνιότητα, αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος… η μετενσάρκωση.»]
🔼 Η εξυπνάδα ήταν η μέγιστη αξία και πίστευαν ότι οι καθυστερημένοι ήταν οι μετεμψυχώσεις των ανθρώπων που είχαν κάνει στις προηγούμενες ζωές τους τα μεγαλύτερα λάθη. Περίμεναν μέχρι να γίνουν δεκατεσσάρων χρονών, την κρίσιμη ηλικία θνησιμότητας του συνδρόμου Ντάουν, και αυτούς που επιζούσαν τους χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα για τα ιατρικά τους πειράματα. Ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν να κάνουν μεταμοσχεύσεις οργάνων… ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ένα χρυσό μόσχευμα στο μηρό.
🔼 [ Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του.]
🔼Θυμήθηκα κοιτάζοντάς τες κάτι που είχα ακούσει να αναφέρει κάποτε ως απλό αξίωμα ένας ρεαλιστής ζωγράφος: μία φωτογραφία μπορεί να συλλάβει μικρότερο μέρος της πραγματικότητας απ’ ότι ένας πίνακας.
🔼 Εμάς τους μάγους, όπως θα ξέρετε, μας έχουν κυνηγήσει άγρια σε διάφορες εποχές, από την εποχή εκείνης της πρώτης φωτιάς που εξόντωσε τους παλαιότερους προγόνους μας, τους πυθαγόρειους μάγους. Ναι, τα μαθηματικά και η μαγεία έχουν κοινή ρίζα και φύλαγαν για πολύ καιρό το ίδιο μυστικό. Απ’ όλες τις διώξεις ίσως η πιο απάνθρωπη να ήταν εκείνη που ξεκίνησε μετά τη διαμάχη ανάμεσα στον Πέτρο και στο Σίμωνα το Μάγο, όταν η μαγεία απαγορεύτηκε επίσημα από τους χριστιανούς.
🔼 Ναι, το πιο μακροχρόνιο και το πιο επιδέξιο κόλπο ήταν το να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μαγεία δεν υπάρχει.
🔼[ Η αλήθεια, έγραψε με σχεδόν μαθηματικούς όρους, είναι μία και μοναδική: κάθε μέρος της αλήθειας μπορεί να ανατραπεί.]
🔼 Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμητικές ιδιότητες και σχέσεις αποτελούσαν τη μυστική υπογραφή μιας θεότητας που δεν έπρεπε να διαρρεύσει έξω από τη σέκτα.
🔼 Η επανάληψη γέννα την επιθυμία, πράγματι, και η επιθυμία γεννά εμμονές.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🔼 Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του. | Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
[Lake Kerkini 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Γκιγέρμο Μαρτίνεζ
🔼 Δεν πιστεύω οτι το μίσος μπορεί να παράγει τέτοιου είδους δονήσεις. Απ’ αυτή την άποψη, η μουσική είναι εξίσου αφηρημένη με τα μαθηματικά: δεν μπορεί να διακρίνει ηθικές κατηγορίες.
🔼 Τα μοντέλα που ακολουθούνται είναι πολύ χοντροκομμένα, το χαρακτηριστικό τους είναι η μονοτονία και η επανάληψη, και στη συντριπτική τους πλειονότητα εδράζονται σε κάποια τραυματική εμπειρία ή σε κάποια εμμονή από την παιδική ηλικία. Δηλαδή, είναι μάλλον περιπτώσεις κατάλληλες για ψυχιατρική ανάλυση παρά πραγματικά λογικά αινίγματα. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου ήταν ότι ο φόνος που έχει εγκεφαλικά κίνητρα, για λόγους καθαρής ματαιοδοξίας της λογικής, για παράδειγμα το είδος του φόνου που διαπράττει ο Ρασκόλνικοφ ή η λογοτεχνική παραλλαγή του Τόμας ντε Κουίνσι, δεν φαίνεται να ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Ή ίσως, προσέθετα αστειευόμενος, οι συγγραφείς να ήταν τόσο έξυπνοι, που ακόμα δεν τους έχουμε ανακαλύψει.
🔼 Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε ήταν το είδος της αλήθειας που εμπερικλείουν τα θεωρήματα: είναι αιώνια, αθάνατη, αυτάρκης και ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατική.
🔼 Το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ψυχοπαθούς είναι η απουσία τύψεων και μία οργισμένη ενίσχυση της βαναυσότητας, που έχει να κάνει με το στοιχείο της νοσταλγίας: την αναζήτηση μιας πράξης που θα καταφέρει να τον συγκινήσει.
🔼 Το ίδιο κάνω και με τους φοιτητές μου: προσπαθώ να μην τους προλαβαίνω με τους δικούς μου συλλογισμούς αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία στη σκέψη ενός μαθηματικού είναι η μοναχική στιγμή της πρώτης έμπνευσης.
🔼 [«Σουνιάτα» μου είπε, αγγίζοντας απαλά το κεφάλι του φιδιού: «το τίποτα και το όλον. Το τίποτα καθενός πράγματος ξεχωριστά, το όλον που μας περιβάλλει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη έννοια. Η απόλυτη πραγματικότητα υπεράνω όλων των αρνήσεων. Η αιωνιότητα, αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος… η μετενσάρκωση.»]
🔼 Η εξυπνάδα ήταν η μέγιστη αξία και πίστευαν ότι οι καθυστερημένοι ήταν οι μετεμψυχώσεις των ανθρώπων που είχαν κάνει στις προηγούμενες ζωές τους τα μεγαλύτερα λάθη. Περίμεναν μέχρι να γίνουν δεκατεσσάρων χρονών, την κρίσιμη ηλικία θνησιμότητας του συνδρόμου Ντάουν, και αυτούς που επιζούσαν τους χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα για τα ιατρικά τους πειράματα. Ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν να κάνουν μεταμοσχεύσεις οργάνων… ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ένα χρυσό μόσχευμα στο μηρό.
🔼 [ Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του.]
🔼Θυμήθηκα κοιτάζοντάς τες κάτι που είχα ακούσει να αναφέρει κάποτε ως απλό αξίωμα ένας ρεαλιστής ζωγράφος: μία φωτογραφία μπορεί να συλλάβει μικρότερο μέρος της πραγματικότητας απ’ ότι ένας πίνακας.
🔼 Εμάς τους μάγους, όπως θα ξέρετε, μας έχουν κυνηγήσει άγρια σε διάφορες εποχές, από την εποχή εκείνης της πρώτης φωτιάς που εξόντωσε τους παλαιότερους προγόνους μας, τους πυθαγόρειους μάγους. Ναι, τα μαθηματικά και η μαγεία έχουν κοινή ρίζα και φύλαγαν για πολύ καιρό το ίδιο μυστικό. Απ’ όλες τις διώξεις ίσως η πιο απάνθρωπη να ήταν εκείνη που ξεκίνησε μετά τη διαμάχη ανάμεσα στον Πέτρο και στο Σίμωνα το Μάγο, όταν η μαγεία απαγορεύτηκε επίσημα από τους χριστιανούς.
🔼 Ναι, το πιο μακροχρόνιο και το πιο επιδέξιο κόλπο ήταν το να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μαγεία δεν υπάρχει.
🔼[ Η αλήθεια, έγραψε με σχεδόν μαθηματικούς όρους, είναι μία και μοναδική: κάθε μέρος της αλήθειας μπορεί να ανατραπεί.]
🔼 Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμητικές ιδιότητες και σχέσεις αποτελούσαν τη μυστική υπογραφή μιας θεότητας που δεν έπρεπε να διαρρεύσει έξω από τη σέκτα.
🔼 Η επανάληψη γέννα την επιθυμία, πράγματι, και η επιθυμία γεννά εμμονές.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο | Ιζιντόρ Ντυκάς
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ποιήματα Ι, ΙΙ» του Ιζιντόρ Ντυκάς
☘️ Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με το καλό, τα παράπονα με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τις σοφιστίες με την ψυχρότητα της ηρεμίας και την αλαζονεία με την ταπεινοφροσύνη.
☘ Η ποίηση δεν είναι θύελλα μήτε κυκλώνας. Είναι ένα μεγαλόπρεπο και γόνιμο ποτάμι.
☘ Το πνεύμα σας διαρκώς ξεσηκώνεται και πιάνεται στη μακάβρια παγίδα που έστησαν κακότεχνα ο εγωισμός και η φιλαυτία. ☘ Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο.
☘ Η μελαγχολία και η θλίψη είναι κιόλας αρχή της αμφιβολίας’ η αμφιβολία είναι η αρχή της απελπισίας’ η απελπισία είναι η ωμή αρχή των διάφορων βαθμών της μοχθηρότητας.
☘ Η κριτική πρέπει να στοχεύει τη μορφή, πότε το περιεχόμενο των ιδεών σας, των φράσεών σας. Πάρτε τα μέτρα σας! Τα συναισθήματα είναι η ατελέστερη μορφή στοχασμού από όσες μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλο το νερό της θάλασσας δεν θα ‘φτανε για να ξεπλύνει μία κηλίδα διανοητικού αίματος.
☘ Δε δέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή δεν ξεπέφτει. Η πρόοδος είναι πραγματικότητα. Το καλό είναι ακατανίκητο. Οι αντίχριστοι, οι κατήγοροι άγγελοι, οι αιώνιες τιμωρίες, οι θρησκείες είναι γεννήματα της αμφιβολίας.
☘ Οι άνθρωποι που δεν μονομαχούν θαρρούν πως εκείνοι που μονομαχούν μέχρι θανάτου είναι θαρραλέοι.
☘ Η λογική και το συναίσθημα συμβουλεύουν το ένα το άλλο αλληλοβοηθιούνται. Όποιος δεν γνωρίζει παρά το ένα από τα δύο και αρνιέται το άλλο, στερεί τον εαυτό του από όλες τις μορφές βοήθειας που μας δόθηκαν για να μας οδηγούν.☘ Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τη δικαιοσύνη γιατί έχουν το θάρρος να υποφέρουν την αδικία.
☘ Ήμουν νέος και είχα βαθιές αγάπες και η καρδιά μου ξεχείλιζε από ενθουσιασμό!
Και ανακατεύτηκα με τον κόσμο συναναστράφηκα τους ομοίους μου, λέγοντας δυνατά τη σκέψη μου!
Και με κοιτούσαν παραξενεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν.
Και αποτραβήχτηκα από αυτούς, και μου είπαν: Ξιπασμενε!
Και κάπου κάπου μες στη μοναξιά μου, οι μαζεμένες αγάπες μου, οι ενθουσιασμοί μου, ελευθερώνονταν σαν ωδές, σαν λόγοι’
κι οι σύντροφοί μου γελούσαν και με έδειχναν με το δάχτυλο σαν να & μουν τρελός.
Λοιπόν υπόφερα, αμφέβαλα, καταράστηκα και κανείς δεν πίστεψε πως είμαι ειλικρινής.
Αυτή η καρδιά που κάποτε έσφυζε από δύναμη και αγάπη, είναι σαν να ‘χει γίνει σκόνη.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο | Ιζιντόρ Ντυκάς
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ποιήματα Ι, ΙΙ» του Ιζιντόρ Ντυκάς
☘️ Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με το καλό, τα παράπονα με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τις σοφιστίες με την ψυχρότητα της ηρεμίας και την αλαζονεία με την ταπεινοφροσύνη.
☘ Η ποίηση δεν είναι θύελλα μήτε κυκλώνας. Είναι ένα μεγαλόπρεπο και γόνιμο ποτάμι.
☘ Το πνεύμα σας διαρκώς ξεσηκώνεται και πιάνεται στη μακάβρια παγίδα που έστησαν κακότεχνα ο εγωισμός και η φιλαυτία. ☘ Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο.
☘ Η μελαγχολία και η θλίψη είναι κιόλας αρχή της αμφιβολίας’ η αμφιβολία είναι η αρχή της απελπισίας’ η απελπισία είναι η ωμή αρχή των διάφορων βαθμών της μοχθηρότητας.
☘ Η κριτική πρέπει να στοχεύει τη μορφή, πότε το περιεχόμενο των ιδεών σας, των φράσεών σας. Πάρτε τα μέτρα σας! Τα συναισθήματα είναι η ατελέστερη μορφή στοχασμού από όσες μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλο το νερό της θάλασσας δεν θα ‘φτανε για να ξεπλύνει μία κηλίδα διανοητικού αίματος.
☘ Δε δέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή δεν ξεπέφτει. Η πρόοδος είναι πραγματικότητα. Το καλό είναι ακατανίκητο. Οι αντίχριστοι, οι κατήγοροι άγγελοι, οι αιώνιες τιμωρίες, οι θρησκείες είναι γεννήματα της αμφιβολίας.
☘ Οι άνθρωποι που δεν μονομαχούν θαρρούν πως εκείνοι που μονομαχούν μέχρι θανάτου είναι θαρραλέοι.
☘ Η λογική και το συναίσθημα συμβουλεύουν το ένα το άλλο αλληλοβοηθιούνται. Όποιος δεν γνωρίζει παρά το ένα από τα δύο και αρνιέται το άλλο, στερεί τον εαυτό του από όλες τις μορφές βοήθειας που μας δόθηκαν για να μας οδηγούν.☘ Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τη δικαιοσύνη γιατί έχουν το θάρρος να υποφέρουν την αδικία.
☘ Ήμουν νέος και είχα βαθιές αγάπες και η καρδιά μου ξεχείλιζε από ενθουσιασμό!
Και ανακατεύτηκα με τον κόσμο συναναστράφηκα τους ομοίους μου, λέγοντας δυνατά τη σκέψη μου!
Και με κοιτούσαν παραξενεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν.
Και αποτραβήχτηκα από αυτούς, και μου είπαν: Ξιπασμενε!
Και κάπου κάπου μες στη μοναξιά μου, οι μαζεμένες αγάπες μου, οι ενθουσιασμοί μου, ελευθερώνονταν σαν ωδές, σαν λόγοι’
κι οι σύντροφοί μου γελούσαν και με έδειχναν με το δάχτυλο σαν να & μουν τρελός.
Λοιπόν υπόφερα, αμφέβαλα, καταράστηκα και κανείς δεν πίστεψε πως είμαι ειλικρινής.
Αυτή η καρδιά που κάποτε έσφυζε από δύναμη και αγάπη, είναι σαν να ‘χει γίνει σκόνη.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο | Ιζιντόρ Ντυκάς
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ποιήματα Ι, ΙΙ» του Ιζιντόρ Ντυκάς
☘️ Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με το καλό, τα παράπονα με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τις σοφιστίες με την ψυχρότητα της ηρεμίας και την αλαζονεία με την ταπεινοφροσύνη.
☘ Η ποίηση δεν είναι θύελλα μήτε κυκλώνας. Είναι ένα μεγαλόπρεπο και γόνιμο ποτάμι.
☘ Το πνεύμα σας διαρκώς ξεσηκώνεται και πιάνεται στη μακάβρια παγίδα που έστησαν κακότεχνα ο εγωισμός και η φιλαυτία. ☘ Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο.
☘ Η μελαγχολία και η θλίψη είναι κιόλας αρχή της αμφιβολίας’ η αμφιβολία είναι η αρχή της απελπισίας’ η απελπισία είναι η ωμή αρχή των διάφορων βαθμών της μοχθηρότητας.
☘ Η κριτική πρέπει να στοχεύει τη μορφή, πότε το περιεχόμενο των ιδεών σας, των φράσεών σας. Πάρτε τα μέτρα σας! Τα συναισθήματα είναι η ατελέστερη μορφή στοχασμού από όσες μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλο το νερό της θάλασσας δεν θα ‘φτανε για να ξεπλύνει μία κηλίδα διανοητικού αίματος.
☘ Δε δέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή δεν ξεπέφτει. Η πρόοδος είναι πραγματικότητα. Το καλό είναι ακατανίκητο. Οι αντίχριστοι, οι κατήγοροι άγγελοι, οι αιώνιες τιμωρίες, οι θρησκείες είναι γεννήματα της αμφιβολίας.
☘ Οι άνθρωποι που δεν μονομαχούν θαρρούν πως εκείνοι που μονομαχούν μέχρι θανάτου είναι θαρραλέοι.
☘ Η λογική και το συναίσθημα συμβουλεύουν το ένα το άλλο αλληλοβοηθιούνται. Όποιος δεν γνωρίζει παρά το ένα από τα δύο και αρνιέται το άλλο, στερεί τον εαυτό του από όλες τις μορφές βοήθειας που μας δόθηκαν για να μας οδηγούν.☘ Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τη δικαιοσύνη γιατί έχουν το θάρρος να υποφέρουν την αδικία.
☘ Ήμουν νέος και είχα βαθιές αγάπες και η καρδιά μου ξεχείλιζε από ενθουσιασμό!
Και ανακατεύτηκα με τον κόσμο συναναστράφηκα τους ομοίους μου, λέγοντας δυνατά τη σκέψη μου!
Και με κοιτούσαν παραξενεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν.
Και αποτραβήχτηκα από αυτούς, και μου είπαν: Ξιπασμενε!
Και κάπου κάπου μες στη μοναξιά μου, οι μαζεμένες αγάπες μου, οι ενθουσιασμοί μου, ελευθερώνονταν σαν ωδές, σαν λόγοι’
κι οι σύντροφοί μου γελούσαν και με έδειχναν με το δάχτυλο σαν να & μουν τρελός.
Λοιπόν υπόφερα, αμφέβαλα, καταράστηκα και κανείς δεν πίστεψε πως είμαι ειλικρινής.
Αυτή η καρδιά που κάποτε έσφυζε από δύναμη και αγάπη, είναι σαν να ‘χει γίνει σκόνη.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο | Ιζιντόρ Ντυκάς
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ποιήματα Ι, ΙΙ» του Ιζιντόρ Ντυκάς
☘️ Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με το καλό, τα παράπονα με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τις σοφιστίες με την ψυχρότητα της ηρεμίας και την αλαζονεία με την ταπεινοφροσύνη.
☘ Η ποίηση δεν είναι θύελλα μήτε κυκλώνας. Είναι ένα μεγαλόπρεπο και γόνιμο ποτάμι.
☘ Το πνεύμα σας διαρκώς ξεσηκώνεται και πιάνεται στη μακάβρια παγίδα που έστησαν κακότεχνα ο εγωισμός και η φιλαυτία. ☘ Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο.
☘ Η μελαγχολία και η θλίψη είναι κιόλας αρχή της αμφιβολίας’ η αμφιβολία είναι η αρχή της απελπισίας’ η απελπισία είναι η ωμή αρχή των διάφορων βαθμών της μοχθηρότητας.
☘ Η κριτική πρέπει να στοχεύει τη μορφή, πότε το περιεχόμενο των ιδεών σας, των φράσεών σας. Πάρτε τα μέτρα σας! Τα συναισθήματα είναι η ατελέστερη μορφή στοχασμού από όσες μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλο το νερό της θάλασσας δεν θα ‘φτανε για να ξεπλύνει μία κηλίδα διανοητικού αίματος.
☘ Δε δέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή δεν ξεπέφτει. Η πρόοδος είναι πραγματικότητα. Το καλό είναι ακατανίκητο. Οι αντίχριστοι, οι κατήγοροι άγγελοι, οι αιώνιες τιμωρίες, οι θρησκείες είναι γεννήματα της αμφιβολίας.
☘ Οι άνθρωποι που δεν μονομαχούν θαρρούν πως εκείνοι που μονομαχούν μέχρι θανάτου είναι θαρραλέοι.
☘ Η λογική και το συναίσθημα συμβουλεύουν το ένα το άλλο αλληλοβοηθιούνται. Όποιος δεν γνωρίζει παρά το ένα από τα δύο και αρνιέται το άλλο, στερεί τον εαυτό του από όλες τις μορφές βοήθειας που μας δόθηκαν για να μας οδηγούν.☘ Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τη δικαιοσύνη γιατί έχουν το θάρρος να υποφέρουν την αδικία.
☘ Ήμουν νέος και είχα βαθιές αγάπες και η καρδιά μου ξεχείλιζε από ενθουσιασμό!
Και ανακατεύτηκα με τον κόσμο συναναστράφηκα τους ομοίους μου, λέγοντας δυνατά τη σκέψη μου!
Και με κοιτούσαν παραξενεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν.
Και αποτραβήχτηκα από αυτούς, και μου είπαν: Ξιπασμενε!
Και κάπου κάπου μες στη μοναξιά μου, οι μαζεμένες αγάπες μου, οι ενθουσιασμοί μου, ελευθερώνονταν σαν ωδές, σαν λόγοι’
κι οι σύντροφοί μου γελούσαν και με έδειχναν με το δάχτυλο σαν να & μουν τρελός.
Λοιπόν υπόφερα, αμφέβαλα, καταράστηκα και κανείς δεν πίστεψε πως είμαι ειλικρινής.
Αυτή η καρδιά που κάποτε έσφυζε από δύναμη και αγάπη, είναι σαν να ‘χει γίνει σκόνη.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο | Ιζιντόρ Ντυκάς
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ποιήματα Ι, ΙΙ» του Ιζιντόρ Ντυκάς
☘️ Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με το καλό, τα παράπονα με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τις σοφιστίες με την ψυχρότητα της ηρεμίας και την αλαζονεία με την ταπεινοφροσύνη.
☘ Η ποίηση δεν είναι θύελλα μήτε κυκλώνας. Είναι ένα μεγαλόπρεπο και γόνιμο ποτάμι.
☘ Το πνεύμα σας διαρκώς ξεσηκώνεται και πιάνεται στη μακάβρια παγίδα που έστησαν κακότεχνα ο εγωισμός και η φιλαυτία. ☘ Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο.
☘ Η μελαγχολία και η θλίψη είναι κιόλας αρχή της αμφιβολίας’ η αμφιβολία είναι η αρχή της απελπισίας’ η απελπισία είναι η ωμή αρχή των διάφορων βαθμών της μοχθηρότητας.
☘ Η κριτική πρέπει να στοχεύει τη μορφή, πότε το περιεχόμενο των ιδεών σας, των φράσεών σας. Πάρτε τα μέτρα σας! Τα συναισθήματα είναι η ατελέστερη μορφή στοχασμού από όσες μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλο το νερό της θάλασσας δεν θα ‘φτανε για να ξεπλύνει μία κηλίδα διανοητικού αίματος.
☘ Δε δέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή δεν ξεπέφτει. Η πρόοδος είναι πραγματικότητα. Το καλό είναι ακατανίκητο. Οι αντίχριστοι, οι κατήγοροι άγγελοι, οι αιώνιες τιμωρίες, οι θρησκείες είναι γεννήματα της αμφιβολίας.
☘ Οι άνθρωποι που δεν μονομαχούν θαρρούν πως εκείνοι που μονομαχούν μέχρι θανάτου είναι θαρραλέοι.
☘ Η λογική και το συναίσθημα συμβουλεύουν το ένα το άλλο αλληλοβοηθιούνται. Όποιος δεν γνωρίζει παρά το ένα από τα δύο και αρνιέται το άλλο, στερεί τον εαυτό του από όλες τις μορφές βοήθειας που μας δόθηκαν για να μας οδηγούν.☘ Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τη δικαιοσύνη γιατί έχουν το θάρρος να υποφέρουν την αδικία.
☘ Ήμουν νέος και είχα βαθιές αγάπες και η καρδιά μου ξεχείλιζε από ενθουσιασμό!
Και ανακατεύτηκα με τον κόσμο συναναστράφηκα τους ομοίους μου, λέγοντας δυνατά τη σκέψη μου!
Και με κοιτούσαν παραξενεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν.
Και αποτραβήχτηκα από αυτούς, και μου είπαν: Ξιπασμενε!
Και κάπου κάπου μες στη μοναξιά μου, οι μαζεμένες αγάπες μου, οι ενθουσιασμοί μου, ελευθερώνονταν σαν ωδές, σαν λόγοι’
κι οι σύντροφοί μου γελούσαν και με έδειχναν με το δάχτυλο σαν να & μουν τρελός.
Λοιπόν υπόφερα, αμφέβαλα, καταράστηκα και κανείς δεν πίστεψε πως είμαι ειλικρινής.
Αυτή η καρδιά που κάποτε έσφυζε από δύναμη και αγάπη, είναι σαν να ‘χει γίνει σκόνη.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
General Maxims, Cynthia Style: small rules of thumb for a life with books, birds, coffee, walks, and possibilities. I had fun with this one!
https://silencesandsounds.blogspot.com/2026/05/general-maxims-cynthia-style.html
-
General Maxims, Cynthia Style: small rules of thumb for a life with books, birds, coffee, walks, and possibilities. I had fun with this one!
https://silencesandsounds.blogspot.com/2026/05/general-maxims-cynthia-style.html
-
General Maxims, Cynthia Style: small rules of thumb for a life with books, birds, coffee, walks, and possibilities. I had fun with this one!
https://silencesandsounds.blogspot.com/2026/05/general-maxims-cynthia-style.html
-
General Maxims, Cynthia Style: small rules of thumb for a life with books, birds, coffee, walks, and possibilities. I had fun with this one!
https://silencesandsounds.blogspot.com/2026/05/general-maxims-cynthia-style.html
-
General Maxims, Cynthia Style: small rules of thumb for a life with books, birds, coffee, walks, and possibilities. I had fun with this one!
https://silencesandsounds.blogspot.com/2026/05/general-maxims-cynthia-style.html
-
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ
[photo by StavTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»
• Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν. Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.
• Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.
• Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.
• Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.
• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.
• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.
• Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.
• Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.
• Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.
• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.
• Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.
• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.
• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.
• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.
• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.
• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.
• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.
• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.
• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.
• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.
• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.
• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.
• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.
• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό.
• Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.
• Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.
• Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.
• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.
• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.
• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.
• Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.
• Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;
• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.
• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.
• Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.
• Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη.
• Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.
• Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ
[photo by StavTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»
• Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν. Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.
• Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.
• Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.
• Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.
• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.
• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.
• Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.
• Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.
• Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.
• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.
• Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.
• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.
• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.
• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.
• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.
• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.
• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.
• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.
• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.
• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.
• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.
• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.
• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.
• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό.
• Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.
• Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.
• Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.
• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.
• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.
• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.
• Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.
• Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;
• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.
• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.
• Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.
• Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη.
• Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.
• Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ
[photo by StavTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»
• Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν. Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.
• Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.
• Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.
• Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.
• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.
• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.
• Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.
• Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.
• Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.
• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.
• Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.
• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.
• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.
• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.
• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.
• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.
• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.
• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.
• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.
• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.
• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.
• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.
• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.
• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό.
• Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.
• Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.
• Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.
• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.
• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.
• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.
• Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.
• Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;
• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.
• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.
• Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.
• Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη.
• Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.
• Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ
[photo by StavTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»
• Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν. Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.
• Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.
• Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.
• Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.
• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.
• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.
• Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.
• Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.
• Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.
• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.
• Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.
• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.
• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.
• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.
• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.
• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.
• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.
• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.
• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.
• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.
• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.
• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.
• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.
• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό.
• Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.
• Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.
• Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.
• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.
• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.
• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.
• Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.
• Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;
• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.
• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.
• Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.
• Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη.
• Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.
• Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ
[photo by StavTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»
• Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν. Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.
• Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.
• Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.
• Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.
• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.
• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.
• Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.
• Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.
• Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.
• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.
• Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.
• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.
• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.
• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.
• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.
• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.
• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.
• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.
• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.
• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.
• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.
• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.
• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.
• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό.
• Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.
• Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.
• Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.
• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.
• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.
• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.
• Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.
• Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;
• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.
• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.
• Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.
• Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη.
• Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.
• Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
[photo by ChrisTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #Philosophy #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
[photo by ChrisTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #Philosophy #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
[photo by ChrisTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #Philosophy #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
[photo by ChrisTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #Philosophy #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
[photo by ChrisTsik]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»
«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #Philosophy #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο
[Hellas Summer 2020]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»
• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.
• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.
• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.
• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.
• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.
• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.
• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.
• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.
• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».
• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .
• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».
• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.
• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…
• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο
[Hellas Summer 2020]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»
• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.
• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.
• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.
• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.
• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.
• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.
• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.
• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.
• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».
• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .
• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».
• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.
• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…
• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο
[Hellas Summer 2020]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»
• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.
• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.
• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.
• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.
• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.
• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.
• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.
• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.
• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».
• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .
• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».
• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.
• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…
• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο
[Hellas Summer 2020]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»
• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.
• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.
• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.
• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.
• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.
• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.
• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.
• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.
• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».
• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .
• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».
• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.
• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…
• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο
[Hellas Summer 2020]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»
• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.
• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.
• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.
• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.
• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.
• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.
• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.
• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.
• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».
• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .
• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».
• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.
• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…
• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.
Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη
ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»
Βαθμολογία:
#art #book #books #excerpts #greekPoetry #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Ποίηση #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #life #love #maxims #Passions #Philosophy #poem #poems #poetry #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη
ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»
Βαθμολογία:
#art #book #books #excerpts #greekPoetry #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Ποίηση #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #life #love #maxims #Passions #Philosophy #poem #poems #poetry #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη
ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»
Βαθμολογία:
#art #book #books #excerpts #greekPoetry #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Ποίηση #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #life #love #maxims #Passions #Philosophy #poem #poems #poetry #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη
ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»
Βαθμολογία:
#art #book #books #excerpts #greekPoetry #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Ποίηση #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #life #love #maxims #Passions #Philosophy #poem #poems #poetry #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη
ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη
Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»
Βαθμολογία:
#art #book #books #excerpts #greekPoetry #σκέψεις #Έρευνα #Αξιοσημείωτα #Ποίηση #Φιλοσοφία #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #life #love #maxims #Passions #Philosophy #poem #poems #poetry #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε. | Fernando Pessoa
[Flogita May 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ταξίδι στην Άβυσσο» «Η Ώρα του Διαβόλου» του Fernando Pessoa
• Έχεις προσέξει πως δεν μπορούμε να δούμε περισσότερες από δύο πλευρές του παλατιού με την ίδια ματιά; Πως ο Θεός ίσως να βρίσκεται από την πλευρά που δεν μπορούμε να δούμε; Να ‘ξερες πώς αυτή η σκέψη είναι η ζωή μου ολόκληρη!
• Φαίνεται πως δεν έχω κουραστεί εγώ vα υπάρχω, αλλά έχουν κουραστεί τα πράγματα από την ματιά μου… Αρχίζω να πεθαίνω ανάμεσα στα πράγματα…Αυτό που σβήνει από μένα αρχίζει να σβήνει στον ουρανό, στα δέντρα, στο δωμάτιο, στις κουρτίνες αυτού του κρεβατιού…
• Βαθιά στην ψυχή μου ξέρω ότι θα επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί που δεν είμαι, για να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν κάπου αλλού…
• Δεν υπάρχει κανείς. Όλος ο κόσμος είναι ένας και μόνο άνθρωπος, ο ίδιος, που δεν υπάρχει…
• Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ… Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου… Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές… Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου… Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ’ αλήθεια… Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του… Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ’ άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.
• Σαλώμη:
Η ομορφιά μου κάνει τους άντρες να υπνοβατούν, και η γοητεία της φωνής μου τους αποσπά από τα όνειρά τους. Οι εκλεκτές τους με μισούν, χωρίς να ξέρουν αν υπάρχω, επειδή, μέσα στα ερωτόλογά τους με τις αόριστες λέξεις, η εικόνα μου μπερδεύει τις φράσεις τους, και με νιώθουν να περνώ, όμοια με τραγούδι σειρήνας, μέσα στη λήθη της φωνής τους και το χαλάρωμα των μπράτσων και των χεριών, που αγκαλιάζουν ή σφίγγουν. Είμαι το άρωμα που, μόλις το ovειρευτούν, κυκλώνει μ’ ένα φωτοστέφανο τη φαντασία τους, και ποτέ δε θα μπορέσουν να χαϊδέψουν τη σύζυγο ή τη μνηστή, ή ακόμα και την αδελφή, αφού θα θυμούνταν πως εγώ είμαι, η πριγκίπισσα που κάποτε υπήρξε γι’ αυτούς ολόκληρη η ζωή. […]• Θέλω να ovειρευτώ μαζί σας μεγαλόφωνα, να υφάνει η φωνή μου μαζί με τις δικές σας μια ιστορία που μέσα της θα μπορούμε να προστατευτούμε απο τη ζωή, όπως μέσα σε κουκούλι.
• Όμως αυτά τα πράγματα συνέβησαν επειδή κάποιοι τα διηγήθηκαν.
• Αυτός ο άνθρωπος ονομαζόταν Ιωάννης, γιατί στο όνειρο μου ονομάζεται Ιωάννης. Είναι, εβραϊκό όνομα, αλλά ευτυχώς δεν το έχει χρησιμοποιήσει ακόμα κανένας προφήτης ή ραβίνος. Αυτός ο άνθρωπος τελαλούσε μέσα στις ερήμους τον ερχομό αυτού του θεού που ήθελε, και τον τελαλούσε επειδή τον ήθελε, κι όχι επειδή έπρεπε να συμβεί. Φώναζε όμως τόσο πολύ, που αυτός ο θεός που έπλαθε δε γινόταν να μην τον ακούσει. Κι ο θεός θα ερχόταν στην ώρα του, γιατί γι’ αυτόν που ονειρεύεται δεν υπάρχει ώρα, και η ψυχή δεν μπορεί να λοξοδρομήσει από το πεπρωμένο της.
• Αχ, ίσως το όνειρο να μη δημιουργεί, αλλά να βλέπει, και να κάνει μονάχα αυτό που μαντεύει!
• Αξίζει τον κόπο ν’ αγαπάμε αυτό που μπορούμε ν’ αποκτήσουμε; Αγαπώ σημαίνει θέλω κάτι που δεν έχω. Αγαπώ δεν σημαίνει έχω Αυτό που έχουμε, το έχουμε, δεν το αγαπάμε.
• Όσο πιο πολύ σκέφτομαι το καθετί, τόσο αυτό γεμίζει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαιρέσεις!
• Για δες πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ μ’ αγαπάς γιατί με χρειάζεσαι’ εγώ σ’ αγαπώ γιατί δε σε χρειάζομαι. Μ’ αγαπάς με την πεζή για τα απαραίτητα, εγώ σ’ αγαπώ με εκείνη την υψηλή αγάπη που έχει ο άνθρωπος για τα περιττά.
• Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ’ όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.
• Μόνο τα όνειρα είναι πάντα αυτό που είναι. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε, όπου είμαστε πάντα φυσικοί, όπου είμαστε πάντα ο εαυτός μας.
• Ένας καλός ονειροπόλος δεν ξυπνάει. Εγώ δεν ξύπνησα ποτέ μου.
• Όπως δε μάλλον θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι άκακοι, εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για υπονοήσουν κάποια αλήθεια.
• Μείνετε ήσυχη, λοιπόν. Διαφθείρω, είναι αλήθεια, γιατί κεντρίζω τη φαντασία. ‘Ομως ο Θεός είναι χειρότερος – τουλάχιστον κατά μία έννοια, αφού δημιούργησε το σώμα που μπορεί να διαφθείρει, κι αυτό είναι χειρότερο από άποψη αισθητικής. Τα όνειρα, τουλάχιστον, δε σαπίζουν. Περνούν. Καλύτερα δεν είναι έτσι;
• Ο άνθρωπος δε διαφέρει από το ζώο, παρά μόνο επειδή γνωρίζει ότι δεν είναι ζώο.
• Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.
• Κυρία μου, όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν δείχνουν να αντιτίθενται η μια στην άλλη. Είναι διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες’ έτσι ώστε αυτοί που λένε το ίδιο πράγμα να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Όταν ένας ειδωλολάτρης λέει «Δίας» κι ένας χριστιανός λέει «Θεός», βάζουν το ίδιο συναίσθημα μέσα σε διαφορετικούς νοητικούς όρους: σκέπτονται με διαφορετικό τρόπο την ίδια διαίσθηση.
• Γιατί αν αντιτίθεσαι σε πράξεις, όσο κακές και αν είναι, διαταράσσεις την περιστροφή του κόσμου, που είναι κι αυτή πράξη. Όμως αν αντιτίθεσαι σε ιδέες ωθείς τους άλλους να σ’ εγκαταλείψουν, και πέφτεις στην απελπισία, κι από ‘κει στο όνειρο, και συνεπώς έτσι κάνεις τον εαυτό σου μέρος του κόσμου.
• Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί – όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους.
• Ό,τι είναι χαμηλά είναι σαν αυτό που είναι ψηλά, λέει ο Τρισμέγιστος Ερμής που, όπως όλοι oι ιδρυτές των θρησκειών, θυμήθηκε τα πάντα εκτός από το να υπάρξει.
• Μακάριοι όσοι κοιμούνται μέσα στη ζωώδη ζωή τους – ένα ιδιαίτερο ψυχικό σύστημα κάτω από ένα πέπλο ποίησης και εκφρασμένο με λέξεις.
• Και πήγε να ξαπλώσει, χαμογελώντας, αλλά χωρίς να τον φιλήσει – χωρίς να του δώσει το συνηθισμένο φιλί που κανείς δεν ξέρει, όταν το δίνει, αν είναι φιλί ή συνήθεια.
Κανείς από τους δυο τους δεν πρόσεξε ότι δεν είχαν φιληθεί.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε. | Fernando Pessoa
[Flogita May 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ταξίδι στην Άβυσσο» «Η Ώρα του Διαβόλου» του Fernando Pessoa
• Έχεις προσέξει πως δεν μπορούμε να δούμε περισσότερες από δύο πλευρές του παλατιού με την ίδια ματιά; Πως ο Θεός ίσως να βρίσκεται από την πλευρά που δεν μπορούμε να δούμε; Να ‘ξερες πώς αυτή η σκέψη είναι η ζωή μου ολόκληρη!
• Φαίνεται πως δεν έχω κουραστεί εγώ vα υπάρχω, αλλά έχουν κουραστεί τα πράγματα από την ματιά μου… Αρχίζω να πεθαίνω ανάμεσα στα πράγματα…Αυτό που σβήνει από μένα αρχίζει να σβήνει στον ουρανό, στα δέντρα, στο δωμάτιο, στις κουρτίνες αυτού του κρεβατιού…
• Βαθιά στην ψυχή μου ξέρω ότι θα επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί που δεν είμαι, για να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν κάπου αλλού…
• Δεν υπάρχει κανείς. Όλος ο κόσμος είναι ένας και μόνο άνθρωπος, ο ίδιος, που δεν υπάρχει…
• Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ… Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου… Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές… Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου… Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ’ αλήθεια… Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του… Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ’ άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.
• Σαλώμη:
Η ομορφιά μου κάνει τους άντρες να υπνοβατούν, και η γοητεία της φωνής μου τους αποσπά από τα όνειρά τους. Οι εκλεκτές τους με μισούν, χωρίς να ξέρουν αν υπάρχω, επειδή, μέσα στα ερωτόλογά τους με τις αόριστες λέξεις, η εικόνα μου μπερδεύει τις φράσεις τους, και με νιώθουν να περνώ, όμοια με τραγούδι σειρήνας, μέσα στη λήθη της φωνής τους και το χαλάρωμα των μπράτσων και των χεριών, που αγκαλιάζουν ή σφίγγουν. Είμαι το άρωμα που, μόλις το ovειρευτούν, κυκλώνει μ’ ένα φωτοστέφανο τη φαντασία τους, και ποτέ δε θα μπορέσουν να χαϊδέψουν τη σύζυγο ή τη μνηστή, ή ακόμα και την αδελφή, αφού θα θυμούνταν πως εγώ είμαι, η πριγκίπισσα που κάποτε υπήρξε γι’ αυτούς ολόκληρη η ζωή. […]• Θέλω να ovειρευτώ μαζί σας μεγαλόφωνα, να υφάνει η φωνή μου μαζί με τις δικές σας μια ιστορία που μέσα της θα μπορούμε να προστατευτούμε απο τη ζωή, όπως μέσα σε κουκούλι.
• Όμως αυτά τα πράγματα συνέβησαν επειδή κάποιοι τα διηγήθηκαν.
• Αυτός ο άνθρωπος ονομαζόταν Ιωάννης, γιατί στο όνειρο μου ονομάζεται Ιωάννης. Είναι, εβραϊκό όνομα, αλλά ευτυχώς δεν το έχει χρησιμοποιήσει ακόμα κανένας προφήτης ή ραβίνος. Αυτός ο άνθρωπος τελαλούσε μέσα στις ερήμους τον ερχομό αυτού του θεού που ήθελε, και τον τελαλούσε επειδή τον ήθελε, κι όχι επειδή έπρεπε να συμβεί. Φώναζε όμως τόσο πολύ, που αυτός ο θεός που έπλαθε δε γινόταν να μην τον ακούσει. Κι ο θεός θα ερχόταν στην ώρα του, γιατί γι’ αυτόν που ονειρεύεται δεν υπάρχει ώρα, και η ψυχή δεν μπορεί να λοξοδρομήσει από το πεπρωμένο της.
• Αχ, ίσως το όνειρο να μη δημιουργεί, αλλά να βλέπει, και να κάνει μονάχα αυτό που μαντεύει!
• Αξίζει τον κόπο ν’ αγαπάμε αυτό που μπορούμε ν’ αποκτήσουμε; Αγαπώ σημαίνει θέλω κάτι που δεν έχω. Αγαπώ δεν σημαίνει έχω Αυτό που έχουμε, το έχουμε, δεν το αγαπάμε.
• Όσο πιο πολύ σκέφτομαι το καθετί, τόσο αυτό γεμίζει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαιρέσεις!
• Για δες πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ μ’ αγαπάς γιατί με χρειάζεσαι’ εγώ σ’ αγαπώ γιατί δε σε χρειάζομαι. Μ’ αγαπάς με την πεζή για τα απαραίτητα, εγώ σ’ αγαπώ με εκείνη την υψηλή αγάπη που έχει ο άνθρωπος για τα περιττά.
• Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ’ όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.
• Μόνο τα όνειρα είναι πάντα αυτό που είναι. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε, όπου είμαστε πάντα φυσικοί, όπου είμαστε πάντα ο εαυτός μας.
• Ένας καλός ονειροπόλος δεν ξυπνάει. Εγώ δεν ξύπνησα ποτέ μου.
• Όπως δε μάλλον θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι άκακοι, εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για υπονοήσουν κάποια αλήθεια.
• Μείνετε ήσυχη, λοιπόν. Διαφθείρω, είναι αλήθεια, γιατί κεντρίζω τη φαντασία. ‘Ομως ο Θεός είναι χειρότερος – τουλάχιστον κατά μία έννοια, αφού δημιούργησε το σώμα που μπορεί να διαφθείρει, κι αυτό είναι χειρότερο από άποψη αισθητικής. Τα όνειρα, τουλάχιστον, δε σαπίζουν. Περνούν. Καλύτερα δεν είναι έτσι;
• Ο άνθρωπος δε διαφέρει από το ζώο, παρά μόνο επειδή γνωρίζει ότι δεν είναι ζώο.
• Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.
• Κυρία μου, όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν δείχνουν να αντιτίθενται η μια στην άλλη. Είναι διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες’ έτσι ώστε αυτοί που λένε το ίδιο πράγμα να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Όταν ένας ειδωλολάτρης λέει «Δίας» κι ένας χριστιανός λέει «Θεός», βάζουν το ίδιο συναίσθημα μέσα σε διαφορετικούς νοητικούς όρους: σκέπτονται με διαφορετικό τρόπο την ίδια διαίσθηση.
• Γιατί αν αντιτίθεσαι σε πράξεις, όσο κακές και αν είναι, διαταράσσεις την περιστροφή του κόσμου, που είναι κι αυτή πράξη. Όμως αν αντιτίθεσαι σε ιδέες ωθείς τους άλλους να σ’ εγκαταλείψουν, και πέφτεις στην απελπισία, κι από ‘κει στο όνειρο, και συνεπώς έτσι κάνεις τον εαυτό σου μέρος του κόσμου.
• Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί – όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους.
• Ό,τι είναι χαμηλά είναι σαν αυτό που είναι ψηλά, λέει ο Τρισμέγιστος Ερμής που, όπως όλοι oι ιδρυτές των θρησκειών, θυμήθηκε τα πάντα εκτός από το να υπάρξει.
• Μακάριοι όσοι κοιμούνται μέσα στη ζωώδη ζωή τους – ένα ιδιαίτερο ψυχικό σύστημα κάτω από ένα πέπλο ποίησης και εκφρασμένο με λέξεις.
• Και πήγε να ξαπλώσει, χαμογελώντας, αλλά χωρίς να τον φιλήσει – χωρίς να του δώσει το συνηθισμένο φιλί που κανείς δεν ξέρει, όταν το δίνει, αν είναι φιλί ή συνήθεια.
Κανείς από τους δυο τους δεν πρόσεξε ότι δεν είχαν φιληθεί.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi -
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L) @searchingthemeaningoflife.wordpress.com@searchingthemeaningoflife.wordpress.com ·
Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε. | Fernando Pessoa
[Flogita May 2021]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ταξίδι στην Άβυσσο» «Η Ώρα του Διαβόλου» του Fernando Pessoa
• Έχεις προσέξει πως δεν μπορούμε να δούμε περισσότερες από δύο πλευρές του παλατιού με την ίδια ματιά; Πως ο Θεός ίσως να βρίσκεται από την πλευρά που δεν μπορούμε να δούμε; Να ‘ξερες πώς αυτή η σκέψη είναι η ζωή μου ολόκληρη!
• Φαίνεται πως δεν έχω κουραστεί εγώ vα υπάρχω, αλλά έχουν κουραστεί τα πράγματα από την ματιά μου… Αρχίζω να πεθαίνω ανάμεσα στα πράγματα…Αυτό που σβήνει από μένα αρχίζει να σβήνει στον ουρανό, στα δέντρα, στο δωμάτιο, στις κουρτίνες αυτού του κρεβατιού…
• Βαθιά στην ψυχή μου ξέρω ότι θα επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί που δεν είμαι, για να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν κάπου αλλού…
• Δεν υπάρχει κανείς. Όλος ο κόσμος είναι ένας και μόνο άνθρωπος, ο ίδιος, που δεν υπάρχει…
• Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ… Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου… Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές… Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου… Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ’ αλήθεια… Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του… Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ’ άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.
• Σαλώμη:
Η ομορφιά μου κάνει τους άντρες να υπνοβατούν, και η γοητεία της φωνής μου τους αποσπά από τα όνειρά τους. Οι εκλεκτές τους με μισούν, χωρίς να ξέρουν αν υπάρχω, επειδή, μέσα στα ερωτόλογά τους με τις αόριστες λέξεις, η εικόνα μου μπερδεύει τις φράσεις τους, και με νιώθουν να περνώ, όμοια με τραγούδι σειρήνας, μέσα στη λήθη της φωνής τους και το χαλάρωμα των μπράτσων και των χεριών, που αγκαλιάζουν ή σφίγγουν. Είμαι το άρωμα που, μόλις το ovειρευτούν, κυκλώνει μ’ ένα φωτοστέφανο τη φαντασία τους, και ποτέ δε θα μπορέσουν να χαϊδέψουν τη σύζυγο ή τη μνηστή, ή ακόμα και την αδελφή, αφού θα θυμούνταν πως εγώ είμαι, η πριγκίπισσα που κάποτε υπήρξε γι’ αυτούς ολόκληρη η ζωή. […]• Θέλω να ovειρευτώ μαζί σας μεγαλόφωνα, να υφάνει η φωνή μου μαζί με τις δικές σας μια ιστορία που μέσα της θα μπορούμε να προστατευτούμε απο τη ζωή, όπως μέσα σε κουκούλι.
• Όμως αυτά τα πράγματα συνέβησαν επειδή κάποιοι τα διηγήθηκαν.
• Αυτός ο άνθρωπος ονομαζόταν Ιωάννης, γιατί στο όνειρο μου ονομάζεται Ιωάννης. Είναι, εβραϊκό όνομα, αλλά ευτυχώς δεν το έχει χρησιμοποιήσει ακόμα κανένας προφήτης ή ραβίνος. Αυτός ο άνθρωπος τελαλούσε μέσα στις ερήμους τον ερχομό αυτού του θεού που ήθελε, και τον τελαλούσε επειδή τον ήθελε, κι όχι επειδή έπρεπε να συμβεί. Φώναζε όμως τόσο πολύ, που αυτός ο θεός που έπλαθε δε γινόταν να μην τον ακούσει. Κι ο θεός θα ερχόταν στην ώρα του, γιατί γι’ αυτόν που ονειρεύεται δεν υπάρχει ώρα, και η ψυχή δεν μπορεί να λοξοδρομήσει από το πεπρωμένο της.
• Αχ, ίσως το όνειρο να μη δημιουργεί, αλλά να βλέπει, και να κάνει μονάχα αυτό που μαντεύει!
• Αξίζει τον κόπο ν’ αγαπάμε αυτό που μπορούμε ν’ αποκτήσουμε; Αγαπώ σημαίνει θέλω κάτι που δεν έχω. Αγαπώ δεν σημαίνει έχω Αυτό που έχουμε, το έχουμε, δεν το αγαπάμε.
• Όσο πιο πολύ σκέφτομαι το καθετί, τόσο αυτό γεμίζει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαιρέσεις!
• Για δες πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ μ’ αγαπάς γιατί με χρειάζεσαι’ εγώ σ’ αγαπώ γιατί δε σε χρειάζομαι. Μ’ αγαπάς με την πεζή για τα απαραίτητα, εγώ σ’ αγαπώ με εκείνη την υψηλή αγάπη που έχει ο άνθρωπος για τα περιττά.
• Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ’ όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.
• Μόνο τα όνειρα είναι πάντα αυτό που είναι. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε, όπου είμαστε πάντα φυσικοί, όπου είμαστε πάντα ο εαυτός μας.
• Ένας καλός ονειροπόλος δεν ξυπνάει. Εγώ δεν ξύπνησα ποτέ μου.
• Όπως δε μάλλον θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι άκακοι, εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για υπονοήσουν κάποια αλήθεια.
• Μείνετε ήσυχη, λοιπόν. Διαφθείρω, είναι αλήθεια, γιατί κεντρίζω τη φαντασία. ‘Ομως ο Θεός είναι χειρότερος – τουλάχιστον κατά μία έννοια, αφού δημιούργησε το σώμα που μπορεί να διαφθείρει, κι αυτό είναι χειρότερο από άποψη αισθητικής. Τα όνειρα, τουλάχιστον, δε σαπίζουν. Περνούν. Καλύτερα δεν είναι έτσι;
• Ο άνθρωπος δε διαφέρει από το ζώο, παρά μόνο επειδή γνωρίζει ότι δεν είναι ζώο.
• Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.
• Κυρία μου, όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν δείχνουν να αντιτίθενται η μια στην άλλη. Είναι διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες’ έτσι ώστε αυτοί που λένε το ίδιο πράγμα να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Όταν ένας ειδωλολάτρης λέει «Δίας» κι ένας χριστιανός λέει «Θεός», βάζουν το ίδιο συναίσθημα μέσα σε διαφορετικούς νοητικούς όρους: σκέπτονται με διαφορετικό τρόπο την ίδια διαίσθηση.
• Γιατί αν αντιτίθεσαι σε πράξεις, όσο κακές και αν είναι, διαταράσσεις την περιστροφή του κόσμου, που είναι κι αυτή πράξη. Όμως αν αντιτίθεσαι σε ιδέες ωθείς τους άλλους να σ’ εγκαταλείψουν, και πέφτεις στην απελπισία, κι από ‘κει στο όνειρο, και συνεπώς έτσι κάνεις τον εαυτό σου μέρος του κόσμου.
• Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί – όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους.
• Ό,τι είναι χαμηλά είναι σαν αυτό που είναι ψηλά, λέει ο Τρισμέγιστος Ερμής που, όπως όλοι oι ιδρυτές των θρησκειών, θυμήθηκε τα πάντα εκτός από το να υπάρξει.
• Μακάριοι όσοι κοιμούνται μέσα στη ζωώδη ζωή τους – ένα ιδιαίτερο ψυχικό σύστημα κάτω από ένα πέπλο ποίησης και εκφρασμένο με λέξεις.
• Και πήγε να ξαπλώσει, χαμογελώντας, αλλά χωρίς να τον φιλήσει – χωρίς να του δώσει το συνηθισμένο φιλί που κανείς δεν ξέρει, όταν το δίνει, αν είναι φιλί ή συνήθεια.
Κανείς από τους δυο τους δεν πρόσεξε ότι δεν είχαν φιληθεί.Βαθμολογία:
#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi
