#maxims — Public Fediverse posts

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής. | Ρομαίν Ρολάν

[Corfu Greece 2021 | photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν «Η ζωή του Τολστόι»

⏳ Σαν και να μπορούσαν οι κομματικοί μας φανατισμοί ν’ αποτελέσουν το μέτρο μιας μεγαλοφυΐας!… Και τι με ενδιαφέρει εμένα αν ο Τολστόι ήταν ή όχι με το κόμμα μου! Θα γνοιαστώ τάχα με ποιο κόμμα ήταν ο Ντάντε κι ο Σαίξπηρ, για να ρουφήξω την πνοή τους και να πιω το φως τους;

⏳ Ω! αν μπορούσα να θαμποβλέπω το χαμόγελο αυτό στις δύσκολες στιγμές, δεν θαξερα τι θα πει λύπη...

⏳ Κι οι άνθρωποι αυτοί, είναι χριστιανοί που κηρύχνουν τον ίδιο μεγάλο νόμο της αγάπης και της θυσίας. Αντικρίζοντας τι έκαναν, δε γονατίζουν, μετανιωμένοι, μπροστά σ’ Εκείνον που, δίνοντάς τους τη ζωή, έβαλε την ψυχή του καθενός, μαζί με το φόβο του θανάτου, την αγάπη του ωραίου και του καλού! Δεν αγκαλιάζονται με δάκρυα χαράς κι ευτυχίας σαν αδερφοί!

⏳ Δεν πίστευε ποτέ στην ειλικρίνεια των ανθρώπων. Κάθε ηθική ορμή του φαινόταν ψεύτικη, κι είχε τη συνήθεια να λογχίζει με το εξαιρετικά διαπεραστικό του βλέμμα, τον άνθρωπο που του φαινόταν πως δεν έλεγε την αλήθεια. Πώς άκουγε! Πώς κοιτάζει το συνομιλητή του από τα βάθη των γκρίζων ματιών του που ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους! Ο Τουργκένιεφ έλεγε πως δεν είχε νιώσει ποτέ τίποτα οδυνηρότερο απο το οξύ αυτό βλέμμα, που μαζί με δυο-τρία λόγια κάποιας φαρμακερής παρατηρήσης ήταν ικανό να σε κάνει να φρυάξεις από θυμό.

⏳Σχημάτισα την πεποίθηση πως όλοι τους σχεδόν ήταν άνθρωποι ανήθικοι, κακοί, χωρίς χαρακτήρα, πολύ κατώτεροι από κείνους που είχα συναντήσει στη ζωή μου όταν ήμουν ένας μποέμ στρατιώτης. Και ήταν βέβαιοι για τον εαυτό τους και ευχαριστημένοι, πως μπορούν να ‘ναι μονάχα άνθρωποι απόλυτα ηθικοί. Μ’ αηδιάσανε.

⏳ Τα είχε όλα: πλούτη, όνομα, πνεύμα, ανώτερες φιλοδοξίες’ δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά είχε κάνει κάτι χειρότερο: είχε σκοτώσει την καρδιά του, τα νιάτα του. Είχε χαθεί, χωρίς να ‘χει ένα δυνατό πάθος για δικαιολογία, αλλά από έλλειψη θέλησης.

⏳ Η φήμη μου έχασε πολύ από τη δημοτικότητά της, που μ’ έθλιβε. Τώρα, είμαι ήσυχος, ξέρω πως έχω να πω κάτι και πως έχω τη δύναμη να το πω μεγαλόφωνα. Όσο για το κοινό, ας σκέφτεται ότι θέλει!

⏳ Αμαρτάνουμε, απατούμε κι όλα αυτά γιατί; Ξεπέρασα, φίλε μου τα πενήντα… Όλα τελειώνουνε με το θάνατο… Ο θάνατος στη φρίκη!

⏳ Χωρίς τη γνώση των αρχαίων ελληνικών, δεν υπάρχει αληθινή μόρφωση! Έχω πειστεί πως ως τα τώρα δεν ήξερα τίποτα από ότι υπάρχει αληθινά ωραίο, με μία απλή ομορφιά στον ανθρώπινο λόγο.

⏳ Ο Τολστόι ζωγράφισε με ιδιαίτερο κέφι τον Στέφανο Αρκαδίεβιτς, τον αξιαγάπητο εγωιστή, που κανένας δεν μπορεί να τον αντικρίσει χωρίς να ανταποκριθεί στο συμπαθητικό του χαμόγελο, και τον Καρένινα, τον τυπο του μεγάλου υπαλλήλου, του διακεκριμένου κρατικού λειτουργού, με τη μανία του να κρύβει τα αληθινά του αισθήματα κάτω από μία συνεχή ειρωνεία: συγκέρασμα αξιοπρέπειας και ανανδρίας, φαρισαϊσμού και χριστιανικού αισθήματος’ παράξενο προϊόν ενός κόσμου τεχνητού, από τον οποίο του είναι αδύνατο να ξεφύγει παρ’ όλη την εξυπνάδα του και την πραγματική μεγαλοφυΐα του, – και που έχει πολύ δίκιο να δυσπιστεί προς την καρδιά του, γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεται σ’ αυτήν, πέφτει στο τέλος σε μία μυστική και ανόητη φλυαρία.

⏳ Ο θάνατος ρίχνει ένα ξαφνικό φως πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Μπροστά στην Άννα που πεθαίνει, ο επιτηδευμένος Καρενιν συγκινείται και γίνεται τρυφερός. Μέσα στην ψυχή αυτή, τη δίχως ζωή, όπου όλα είναι φτιαχτά, εισδύει μία αχτίδα αγάπης και χριστιανικής συγνώμης. Κι οι τρεις, σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, έχουν για μία στιγμή μεταμορφωθεί. Όλα γίνονται απλά, και με ειλικρίνεια. Αλλά όσο η Άννα συνέρχεται, νιώθουν κι οι τρεις, απέναντι στην ηθική δύναμη, τη σχεδόν ιερή, που τους οδηγούσε ενδόμυχα, την ύπαρξη μιας άλλης δύναμης, παντοδύναμης, που «διευθύνει χωρίς να το θέλουν τη ζωή τους, και που δεν θα τους αφήσει να χαρούν την ειρήνη». Και ξέρουν από πριν ότι είναι ανήμποροι στον αγώνα αυτόν, οπου «θα ‘ναι υποχρεωμένοι να κάνουν το κακό που ο κόσμος θα το κρίνει αναγκαίο».

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής.

⏳ Η αγάπη είναι η μόνη λογική δραστηριότητα του ανθρώπου, η αγάπη είναι η κατάσταση της ψυχής της πιο λογικής και πιο φωτεινής. Εκείνο που χρειάζεται η αγάπη είναι να μην τις κρύβει τίποτα ο ήλιος της λογικής, που αυτός μονάχα τη θρέφει και την κάνει να φουντώνει. Η αγάπη είναι το πραγματικό αγαθό, το απέραντο αγαθό, που λύνει όλες τις αντιφάσεις της ζωής, που οχι μονάχα εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου, αλλά σπρώχνει τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τους άλλους‘ γιατί δεν υπάρχει άλλη αγάπη από κείνη που δίνει τη ζωή της για εκείνους που αγαπάει’ η αγάπη δεν είναι άξια του ονόματος αυτού παρά μονάχα όταν είναι αυτοθυσία. Έτσι η αληθινή αγάπη δεν είναι πραγματοποιήσιμη παρά όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι του είναι αδύνατο να αποκτήσει την ατομική του ευτυχία. Τότε όλοι οι χυμοί της ζωής του έρχονται να θρέψουν το μπόλι της αληθινής αγάπης’ και το μπόλι αυτό παίρνει για να φουντώσει όλη την ικμάδα από τον κορμό του άγριου αυτού δέντρου, της ζωικής ατομικότητας.

⏳ Θα νοιαστεί να ολοκληρώσει τη δίαιτα της ψυχής, να αναζωογονήσει την ενέργειά της, περιγράφοντας τις διεστραμμένες ηδονές, που αποκοιμίζουν τη συνείδηση, και τις σκληρές ηδονές, που τη σκοτώνουν. Δίνει ο ίδιος το παράδειγμα. Το 1884, θυσίασε το πιο ριζωμένο πάθος του: το κυνήγι. Ασκεί την εγκράτεια, που χαλυβδώνει τη θέληση- σαν ένας αθλητής που επιβάλλει στον εαυτό του σκληρή πειθαρχία για να πολεμήσει και να νικήσει.

⏳ Λες «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν χρειάζεσαι την αγάπη μου». Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι… Η αγάπη σου μ’ αναγαλιάζει πιο πολύ από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

⏳ Οι μελετητές του έργου του Τολστόι δεν πρόσεξαν αρκετά τη συγκινητική επίκληση προς τις γυναίκες, που με αυτήν τελειώνει το: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο Τολστόυ δεν έχει καμία συμπάθεια για το σύγχρονο φεμινισμό. Αλλά για εκείνη που την ονομάζει «η γυναίκα – μητέρα», έχει λόγια ευλαβικής λατρείας – εγκωμιάζει με ένα μεγαλόπρεπο εγκώμιο τους μόχθους της και τις χαρές της, την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, τους τρομερούς αυτούς πόνους, τ’ αξεκούραστα αυτά χρόνια, την αόρατη, εξαντλητική αυτή η εργασία, που για αυτήν δεν περιμένει καμία αμοιβή, και μακαριότητα αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή όταν τελειώνουν οι πόνοι, όταν έχει συντελεστεί ο Νόμος. Χαράζει το πορτραίτο της γενναίας συζύγου, που είναι για τον άντρα της ένας βοηθός όχι ένα εμπόδιο. Ξέρει ότι μονάχα η σκοτεινή δίχως ανταμοιβή, θυσία για τους άλλους, είναι ο προορισμός του ανθρώπου.

⏳  Η επιστήμη κι η τέχνη είναι τόσο ανάγκες όσο το ψωμί και το νερό, πιο αναγκαίες μάλιστα… Η αληθινή επιστήμη είναι η γνώση της αποστολής, και κατά συνέπεια του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων. Η αληθινή τέχνη είναι η έκφραση της γνώσης της αποστολής και του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων.

⏳ Όποιος κοιτάζει τη γυναίκα – προπάντων τη γυναίκα του- με αισθησιασμό, μοιχεύει μαζί της. Όταν τα πάθη θα έχουν εξαφανιστεί, τότε η ανθρωπότητα δεν θα έχει πια λόγο να υπάρχει, θα έχει εκτελέσει το Νόμο’ η ένωση των όντων θα είναι πλήρης.

⏳ Εννιά χρόνια πριν από το θάνατο του, στην απάντησή του προς την Ιερά Σύνοδο (17 Απριλίου 1901) ο Τολστόι ή έλεγε: Η πίστη μου με υποχρεώνει να ζω ειρηνικά και χαρούμενα, και να μπορέσω έτσι, μέσα στην ειρήνη και τη χαρά, να πορευτώ προς το θάνατο. Σκέφτομαι, ακούγοντάς τον, τα αρχαία λόγια: ότι «δεν πρέπει κανέναν να μακαρίζουμε, προτού πεθάνει».
Η ειρήνη αυτή κι η χαρά αυτή, που καυχιόταν ότι τις είχε, του μείνανε πιστές;

⏳ Ο Τολστόι είναι θλιμμένος, αλλά δεν αποθαρρύνεται. Κάνει πίστωση στο Θεό, πιστεύει στο μέλλον:
Θα ταν περίφημο, αν μπορούσαμε να κάνουμε να φυτρώσει ένα δάσος, σ’ ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού. Δυστυχώς, είναι αδύνατο, πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσει ο σπόρος, να πετάξει βλαστάρια, έπειτα φύλλα, έπειτα ο μίσχος να μετασχηματιστεί σε δέντρο.

⏳ Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε δυσαρεστημένοι με τον εαυτό μας. Μακάρι να είμαστε πάντα! Η δυσαρμονία της ζωής με ό,τι θα έπρεπε να ‘ναι, είναι ακριβώς το σημάδι της ζωής, η ανυψωτική κίνηση, από το πιο μικρός στο πιο μεγάλο, από το χειρότερο στο καλύτερο. Κι η δυσαρμονία αυτή είναι ο πρωταρχικός όρος του καλού. Είναι κακό, όταν ο άνθρωπος είναι ήσυχος και ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

⏳ Μια σελίδα απ’ το Ημερολόγιό του, (28 Οκτωβρίου 1879) είναι από τις ωραιότερες: «Υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι βαρείς, χωρίς φτερά. Κινούνται προς τα κάτω. Ανάμεσά τους υπάρχουν μερικοί δυνατοί: ο Ναπολέων. Αφήνουν ίχνη τρομερά ανάμεσα στους ανθρώπους, σπέρνουν τη διχόνοια αλλά πάντα σέρνονται καταγής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν να τους φυτρώσουν φτερά, ανεβαίνουν σιγά, σιγά και μετεωρίζονται: οι καλόγεροι. Υπάρχουν άνθρωποι ανάλαφροι και ανυψώνονται ραγδαία και ξαναπέφτουν: οι καλοί ιδεαλιστές. Υπάρχουν άνθρωποι ουράνιοι, που με την αγάπη για τους ανθρώπους, κατεβαίνουν στη γη διπλώνοντας τα φτερά τους και μαθαίνουν τους άλλους να πετούν. Έπειτα, όταν δεν είναι πια αναγκαίοι ξανανεβαίνουν: ο Χριστός.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής. | Ρομαίν Ρολάν

[Corfu Greece 2021 | photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ρομαίν Ρολάν «Η ζωή του Τολστόι»

⏳ Σαν και να μπορούσαν οι κομματικοί μας φανατισμοί ν’ αποτελέσουν το μέτρο μιας μεγαλοφυΐας!… Και τι με ενδιαφέρει εμένα αν ο Τολστόι ήταν ή όχι με το κόμμα μου! Θα γνοιαστώ τάχα με ποιο κόμμα ήταν ο Ντάντε κι ο Σαίξπηρ, για να ρουφήξω την πνοή τους και να πιω το φως τους;

⏳ Ω! αν μπορούσα να θαμποβλέπω το χαμόγελο αυτό στις δύσκολες στιγμές, δεν θαξερα τι θα πει λύπη...

⏳ Κι οι άνθρωποι αυτοί, είναι χριστιανοί που κηρύχνουν τον ίδιο μεγάλο νόμο της αγάπης και της θυσίας. Αντικρίζοντας τι έκαναν, δε γονατίζουν, μετανιωμένοι, μπροστά σ’ Εκείνον που, δίνοντάς τους τη ζωή, έβαλε την ψυχή του καθενός, μαζί με το φόβο του θανάτου, την αγάπη του ωραίου και του καλού! Δεν αγκαλιάζονται με δάκρυα χαράς κι ευτυχίας σαν αδερφοί!

⏳ Δεν πίστευε ποτέ στην ειλικρίνεια των ανθρώπων. Κάθε ηθική ορμή του φαινόταν ψεύτικη, κι είχε τη συνήθεια να λογχίζει με το εξαιρετικά διαπεραστικό του βλέμμα, τον άνθρωπο που του φαινόταν πως δεν έλεγε την αλήθεια. Πώς άκουγε! Πώς κοιτάζει το συνομιλητή του από τα βάθη των γκρίζων ματιών του που ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους! Ο Τουργκένιεφ έλεγε πως δεν είχε νιώσει ποτέ τίποτα οδυνηρότερο απο το οξύ αυτό βλέμμα, που μαζί με δυο-τρία λόγια κάποιας φαρμακερής παρατηρήσης ήταν ικανό να σε κάνει να φρυάξεις από θυμό.

⏳Σχημάτισα την πεποίθηση πως όλοι τους σχεδόν ήταν άνθρωποι ανήθικοι, κακοί, χωρίς χαρακτήρα, πολύ κατώτεροι από κείνους που είχα συναντήσει στη ζωή μου όταν ήμουν ένας μποέμ στρατιώτης. Και ήταν βέβαιοι για τον εαυτό τους και ευχαριστημένοι, πως μπορούν να ‘ναι μονάχα άνθρωποι απόλυτα ηθικοί. Μ’ αηδιάσανε.

⏳ Τα είχε όλα: πλούτη, όνομα, πνεύμα, ανώτερες φιλοδοξίες’ δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά είχε κάνει κάτι χειρότερο: είχε σκοτώσει την καρδιά του, τα νιάτα του. Είχε χαθεί, χωρίς να ‘χει ένα δυνατό πάθος για δικαιολογία, αλλά από έλλειψη θέλησης.

⏳ Η φήμη μου έχασε πολύ από τη δημοτικότητά της, που μ’ έθλιβε. Τώρα, είμαι ήσυχος, ξέρω πως έχω να πω κάτι και πως έχω τη δύναμη να το πω μεγαλόφωνα. Όσο για το κοινό, ας σκέφτεται ότι θέλει!

⏳ Αμαρτάνουμε, απατούμε κι όλα αυτά γιατί; Ξεπέρασα, φίλε μου τα πενήντα… Όλα τελειώνουνε με το θάνατο… Ο θάνατος στη φρίκη!

⏳ Χωρίς τη γνώση των αρχαίων ελληνικών, δεν υπάρχει αληθινή μόρφωση! Έχω πειστεί πως ως τα τώρα δεν ήξερα τίποτα από ότι υπάρχει αληθινά ωραίο, με μία απλή ομορφιά στον ανθρώπινο λόγο.

⏳ Ο Τολστόι ζωγράφισε με ιδιαίτερο κέφι τον Στέφανο Αρκαδίεβιτς, τον αξιαγάπητο εγωιστή, που κανένας δεν μπορεί να τον αντικρίσει χωρίς να ανταποκριθεί στο συμπαθητικό του χαμόγελο, και τον Καρένινα, τον τυπο του μεγάλου υπαλλήλου, του διακεκριμένου κρατικού λειτουργού, με τη μανία του να κρύβει τα αληθινά του αισθήματα κάτω από μία συνεχή ειρωνεία: συγκέρασμα αξιοπρέπειας και ανανδρίας, φαρισαϊσμού και χριστιανικού αισθήματος’ παράξενο προϊόν ενός κόσμου τεχνητού, από τον οποίο του είναι αδύνατο να ξεφύγει παρ’ όλη την εξυπνάδα του και την πραγματική μεγαλοφυΐα του, – και που έχει πολύ δίκιο να δυσπιστεί προς την καρδιά του, γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεται σ’ αυτήν, πέφτει στο τέλος σε μία μυστική και ανόητη φλυαρία.

⏳ Ο θάνατος ρίχνει ένα ξαφνικό φως πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Μπροστά στην Άννα που πεθαίνει, ο επιτηδευμένος Καρενιν συγκινείται και γίνεται τρυφερός. Μέσα στην ψυχή αυτή, τη δίχως ζωή, όπου όλα είναι φτιαχτά, εισδύει μία αχτίδα αγάπης και χριστιανικής συγνώμης. Κι οι τρεις, σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, έχουν για μία στιγμή μεταμορφωθεί. Όλα γίνονται απλά, και με ειλικρίνεια. Αλλά όσο η Άννα συνέρχεται, νιώθουν κι οι τρεις, απέναντι στην ηθική δύναμη, τη σχεδόν ιερή, που τους οδηγούσε ενδόμυχα, την ύπαρξη μιας άλλης δύναμης, παντοδύναμης, που «διευθύνει χωρίς να το θέλουν τη ζωή τους, και που δεν θα τους αφήσει να χαρούν την ειρήνη». Και ξέρουν από πριν ότι είναι ανήμποροι στον αγώνα αυτόν, οπου «θα ‘ναι υποχρεωμένοι να κάνουν το κακό που ο κόσμος θα το κρίνει αναγκαίο».

⏳ Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύνατο καλάμι της φύσης, αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο… Όλη μας η αξία έγκειται στη σκέψη. Ας πασχίζουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε καλά: αυτή είναι η βάση της ηθικής.

⏳ Η αγάπη είναι η μόνη λογική δραστηριότητα του ανθρώπου, η αγάπη είναι η κατάσταση της ψυχής της πιο λογικής και πιο φωτεινής. Εκείνο που χρειάζεται η αγάπη είναι να μην τις κρύβει τίποτα ο ήλιος της λογικής, που αυτός μονάχα τη θρέφει και την κάνει να φουντώνει. Η αγάπη είναι το πραγματικό αγαθό, το απέραντο αγαθό, που λύνει όλες τις αντιφάσεις της ζωής, που οχι μονάχα εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου, αλλά σπρώχνει τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τους άλλους‘ γιατί δεν υπάρχει άλλη αγάπη από κείνη που δίνει τη ζωή της για εκείνους που αγαπάει’ η αγάπη δεν είναι άξια του ονόματος αυτού παρά μονάχα όταν είναι αυτοθυσία. Έτσι η αληθινή αγάπη δεν είναι πραγματοποιήσιμη παρά όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι του είναι αδύνατο να αποκτήσει την ατομική του ευτυχία. Τότε όλοι οι χυμοί της ζωής του έρχονται να θρέψουν το μπόλι της αληθινής αγάπης’ και το μπόλι αυτό παίρνει για να φουντώσει όλη την ικμάδα από τον κορμό του άγριου αυτού δέντρου, της ζωικής ατομικότητας.

⏳ Θα νοιαστεί να ολοκληρώσει τη δίαιτα της ψυχής, να αναζωογονήσει την ενέργειά της, περιγράφοντας τις διεστραμμένες ηδονές, που αποκοιμίζουν τη συνείδηση, και τις σκληρές ηδονές, που τη σκοτώνουν. Δίνει ο ίδιος το παράδειγμα. Το 1884, θυσίασε το πιο ριζωμένο πάθος του: το κυνήγι. Ασκεί την εγκράτεια, που χαλυβδώνει τη θέληση- σαν ένας αθλητής που επιβάλλει στον εαυτό του σκληρή πειθαρχία για να πολεμήσει και να νικήσει.

⏳ Λες «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν χρειάζεσαι την αγάπη μου». Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι… Η αγάπη σου μ’ αναγαλιάζει πιο πολύ από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

⏳ Οι μελετητές του έργου του Τολστόι δεν πρόσεξαν αρκετά τη συγκινητική επίκληση προς τις γυναίκες, που με αυτήν τελειώνει το: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο Τολστόυ δεν έχει καμία συμπάθεια για το σύγχρονο φεμινισμό. Αλλά για εκείνη που την ονομάζει «η γυναίκα – μητέρα», έχει λόγια ευλαβικής λατρείας – εγκωμιάζει με ένα μεγαλόπρεπο εγκώμιο τους μόχθους της και τις χαρές της, την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, τους τρομερούς αυτούς πόνους, τ’ αξεκούραστα αυτά χρόνια, την αόρατη, εξαντλητική αυτή η εργασία, που για αυτήν δεν περιμένει καμία αμοιβή, και μακαριότητα αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή όταν τελειώνουν οι πόνοι, όταν έχει συντελεστεί ο Νόμος. Χαράζει το πορτραίτο της γενναίας συζύγου, που είναι για τον άντρα της ένας βοηθός όχι ένα εμπόδιο. Ξέρει ότι μονάχα η σκοτεινή δίχως ανταμοιβή, θυσία για τους άλλους, είναι ο προορισμός του ανθρώπου.

⏳  Η επιστήμη κι η τέχνη είναι τόσο ανάγκες όσο το ψωμί και το νερό, πιο αναγκαίες μάλιστα… Η αληθινή επιστήμη είναι η γνώση της αποστολής, και κατά συνέπεια του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων. Η αληθινή τέχνη είναι η έκφραση της γνώσης της αποστολής και του αληθινού καλού όλων των ανθρώπων.

⏳ Όποιος κοιτάζει τη γυναίκα – προπάντων τη γυναίκα του- με αισθησιασμό, μοιχεύει μαζί της. Όταν τα πάθη θα έχουν εξαφανιστεί, τότε η ανθρωπότητα δεν θα έχει πια λόγο να υπάρχει, θα έχει εκτελέσει το Νόμο’ η ένωση των όντων θα είναι πλήρης.

⏳ Εννιά χρόνια πριν από το θάνατο του, στην απάντησή του προς την Ιερά Σύνοδο (17 Απριλίου 1901) ο Τολστόι ή έλεγε: Η πίστη μου με υποχρεώνει να ζω ειρηνικά και χαρούμενα, και να μπορέσω έτσι, μέσα στην ειρήνη και τη χαρά, να πορευτώ προς το θάνατο. Σκέφτομαι, ακούγοντάς τον, τα αρχαία λόγια: ότι «δεν πρέπει κανέναν να μακαρίζουμε, προτού πεθάνει».
Η ειρήνη αυτή κι η χαρά αυτή, που καυχιόταν ότι τις είχε, του μείνανε πιστές;

⏳ Ο Τολστόι είναι θλιμμένος, αλλά δεν αποθαρρύνεται. Κάνει πίστωση στο Θεό, πιστεύει στο μέλλον:
Θα ταν περίφημο, αν μπορούσαμε να κάνουμε να φυτρώσει ένα δάσος, σ’ ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού. Δυστυχώς, είναι αδύνατο, πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσει ο σπόρος, να πετάξει βλαστάρια, έπειτα φύλλα, έπειτα ο μίσχος να μετασχηματιστεί σε δέντρο.

⏳ Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε δυσαρεστημένοι με τον εαυτό μας. Μακάρι να είμαστε πάντα! Η δυσαρμονία της ζωής με ό,τι θα έπρεπε να ‘ναι, είναι ακριβώς το σημάδι της ζωής, η ανυψωτική κίνηση, από το πιο μικρός στο πιο μεγάλο, από το χειρότερο στο καλύτερο. Κι η δυσαρμονία αυτή είναι ο πρωταρχικός όρος του καλού. Είναι κακό, όταν ο άνθρωπος είναι ήσυχος και ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

⏳ Μια σελίδα απ’ το Ημερολόγιό του, (28 Οκτωβρίου 1879) είναι από τις ωραιότερες: «Υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι βαρείς, χωρίς φτερά. Κινούνται προς τα κάτω. Ανάμεσά τους υπάρχουν μερικοί δυνατοί: ο Ναπολέων. Αφήνουν ίχνη τρομερά ανάμεσα στους ανθρώπους, σπέρνουν τη διχόνοια αλλά πάντα σέρνονται καταγής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν να τους φυτρώσουν φτερά, ανεβαίνουν σιγά, σιγά και μετεωρίζονται: οι καλόγεροι. Υπάρχουν άνθρωποι ανάλαφροι και ανυψώνονται ραγδαία και ξαναπέφτουν: οι καλοί ιδεαλιστές. Υπάρχουν άνθρωποι ουράνιοι, που με την αγάπη για τους ανθρώπους, κατεβαίνουν στη γη διπλώνοντας τα φτερά τους και μαθαίνουν τους άλλους να πετούν. Έπειτα, όταν δεν είναι πια αναγκαίοι ξανανεβαίνουν: ο Χριστός.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους. | Ράσσελ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ράσσελ «Το μέλλον της ανθρωπότητας»

💪 Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού, και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασίζονταν στην εργασία των πολλών.

💪 Αν η ατομική ενέργεια διευκολύνει την παραγωγή, το μόνο αποτέλεσμα, με τη σημερινή κατάσταση, θα είναι να γίνουν οι πόλεμοι ακόμα πιο καταστρεφτικοί, αφού λιγότεροι άνθρωποι θα χρειάζονται για την παραγωγή. Μόνο σα λύσουμε το πρόβλημα της καταργήσεως του πολέμου, θα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για την πρόοδο της τεχνικής που εξοικονομεί την εργασία. Ίσα – ίσα μάλιστα. Αντίθετα, αν ο πόλεμος εξαφανισθεί, η επιστημονική τεχνική θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν υπάρχει πια κανένας τεχνικός λόγος να διαιωνίζεται η φτώχεια, ακόμα και στις πυκνοκατοικημένες χώρες, όπως π.χ. η Ινδία και η Κίνα. Αν ο πόλεμος δεν απασχολούσε πια τις σκέψεις και την ενεργητικότητά του ανθρώπου, θα μπορούσαμε, μέσα σε μία γενιά, να εξαλείψουμε τη φτώχεια από όλο τον κόσμο.

💪 Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να βλάψουμε οι μισοί τους άλλους μισούς. Αν οι άνθρωποι στην ανθρωποκτόνο μανία τους, επικαλεσθούν τη βοήθεια των εντόμων και των μικροοργανισμών, όπως ασφαλώς θα το κάνουν αν γίνει κι άλλος μεγάλος πόλεμος, είναι πολύ σίγουρο τα έντομα μόνο θα απομείνουν οι μόνοι τελικοί νικητές. Ίσως από συμπαντική άποψη αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Σαν άνθρωπος όμως, δεν μπορώ παρά να αναστενάξω βαρειά για τη μοίρα του ζωολογικού μου είδους.

💪 Η ουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων είναι πως μισούν τη ζωή όπως εκδηλώνεται στην τάση για συνεργασία, τις παιδικές αταξίες, και προ παντός το σεξουαλισμό, που η σκέψη του τους βασανίζει. Με μία λέξη, οι καθώς πρέπει άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν αισχρά μυαλά…

💪 Όταν οι περισσότερες περιουσίες ήταν κληρονομικές, η ψυχολογία του παραγωγού δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ, όσο σήμερα. Γιατί η ψυχολογία του παραγωγού είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν περισσότερο να πωλούν παρά να αγοράζουν, και αυτή η ψυχολογία είναι εκείνη που παρακινεί τις κυβερνήσεις να καταβάλλουν την αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουν έναν κόσμο, όπου όλα τα έθνη πωλούν και κανένα δεν αγοράζει.

💪 Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, οφείλονται στο γεγονός πως η δεισιδαιμονία και το μυστήριο συμφέρει σ’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική δύναμη.

💪Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασιζόταν στην εργασία των πολλών. Η εργασία αυτή όμως είχε αξία, όχι γιατί η εργασία είναι κάτι καλό, αλλά γιατί ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι καλό. Και με τη σημερινή τεχνική, ο ελεύθερος χρόνος θα μπορούσε να γίνει προσιτός στους πολλούς, χωρίς ζημιά για τον πολιτισμό.

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους.

💪 Δεν θα συζητήσω το γεγονός πως σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ., πολλοί κατορθώνουν να αποφύγουν το ελάχιστο αυτό όριο της εργασίας, εκείνοι ίδιως που κληρονομούν πατρικές περιουσίες ή που παντρεύονται παίρνοντας προίκα πάρα πολλά λεφτά. Δεν νομίζω όμως πως η οκνηρία αυτών των ανθρώπων είναι τόσο επιζήμια όσο η υπερκόπωση των εργαζομένων, που τους βάζουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνουν ή από τη δουλειά ή από την πείνα.

💪 Η συνετή χρήση του ελεύθερου χρόνου, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι αποτέλεσμα μόρφωσης και πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά σε όλη του τη ζωή, θα πλήξει αν βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά. Χωρίς όμως ελεύθερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει πολλά από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο. Και δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος να στερούνται οι μάζες από τα αγαθά αυτά. Μόνο ένας ανόητος ασκητισμός που συνήθως εφαρμόζεται στους άλλους και όχι στον εαυτό μας, μας κάνει να εκθειάζουμε την υπερβολική δουλειά τώρα, που δεν υπάρχει πια ανάγκη από την υπερβολική αυτή δουλειά.

💪 Το γεγονός είναι πως η μετακίνηση της ύλης, αν και, ως ένα σημείο, είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, δεν είναι πάντως και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν ήταν, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε κάθε σκαφτιά ανώτερο από τους Σαίξπηρ.

💪 Όταν προτείνω να περιορισθούν οι ώρες εργασίας σε τέσσερις, δεν εννοώ πως οι υπόλοιπες ώρες πρέπει να χρησιμοποιούνται για επιπόλαιες διασκεδάσεις. Εννοώ μόνο πως τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα πρέπει να δίνουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να εξασφαλίζει τις ανάγκες και τις στοιχειώδεις ανέσεις του, και πως ο υπόλοιπος χρόνος θα είναι στη διάθεσή του για να τον χρησιμοποιήσει όπως νομίζει καλύτερα.

💪 Σε έναν κόσμο όμως, όπου κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται πέρα από τις τέσσερις ώρες, κάθε άνθρωπος που έχει επιστημονικά ενδιαφέροντα, θα μπορέσει να τα καλλιεργήσει, και κάθε ζωγράφος θα μπορεί να ζωγραφίζει, χωρίς να πεθάνει της πείνας, όσο καλός και αν είναι. Οι νεαροί συγγραφείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι να προσελκύουν την προσοχή του κοινού με κερδοσκοπικά ανοσιουργήματα, για να εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθούν μνημειώδη έργα, για τα οποία όταν έρθει ο καιρός θα έχουν πια χάσει την όρεξη και την ικανότητα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά ή τα πολιτικά, θα μπορούν να αναπτύξουν τις ιδέες τους χωρίς την ακαδημαϊκή εκείνη ψυχρότητα και αφαίρεση που κάνει τόσο συχνά τα έργα των οικονομολόγων μας να φαίνονται άσχετα με την πραγματικότητα. Οι γιατροί θα έχουν όλο τον καιρό να παρακολουθούν την πρόοδο της επιστήμης τους, οι καθηγητές δεν θα αγωνίζονται πια μέσα στα πλαίσια της ρουτίνας και δεν θα διδάσκουν πια «αλήθειες» που είχαν μάθει στα νιάτα τους και που αποδείχτηκαν στο αναμεταξύ σφαλερές.

💪 Η σύγχρονη τεχνική της παραγωγής μας προσφέρει τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε την άνεση σε όλο τον κόσμο. Εμείς όμως διαλέξαμε την υπερκόπωση για τους μισούς και την ανεργία για τους άλλους μίσους. Εξακολουθούμε να είμαστε δραστήριοι σαν να μην είχαμε στη διάθεσή μας μηχανές. Σ’ αυτό δειχτήκαμε ανόητοι. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος η ανοησία μας τούτη να διαιωνιστεί.

💪 Στις κοινωνίες όπου ο άντρας θεωρείται γελοιοποιημένος αν η γυναίκα του τον απατάει, θα είναι ζηλότυπος απέναντί της, ακόμα και όταν πια δεν τρέφει για αυτήν κανένα αίσθημα. Έτσι, η ζήλεια συνδέεται στενά με το αίσθημα της ιδιοκτησίας και είναι πολύ ασθενέστερη εκεί όπου λείπει το αίσθημα τούτο. Αν η συζυγική πίστη επιβάλλεται συμβατικά, η ζήλια περιορίζεται πολύ. Παρ’ όλο όμως που υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι περιορισμού της ζήλιας από όσους φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχουν και όρια στον περιορισμό αυτό, όσο καιρό οι πατεράδες έχουν δικαιώματα και καθήκοντα. Όσον καιρό συμβαίνει αυτό, είναι αναπόφευκτο οι άντρες να ζητάνε κάποιαν εξασφάλιση πως είναι πατεράδες των παιδιών της γυναίκας τους.

💪 Δεν υπάρχει λόγος να λοξοδρομούμε για να διδάξουμε τα γεγονότα της ζωής. Το παιδί που διδάσκεται αυτό που θέλει να μάθει και του επιτρέπουν να δει τους γονιούς του γυμνούς, δεν θα κυριεύεται από λαγνεία κι ούτε θα αποκτήσει σεξουαλική μανία.
Τα αγόρια που ανατρέφονται μέσα στην επίσημη άγνοια του σεξουαλισμού, τον σκέφτονται περισσότερο και συζητούν περισσότερο γι’ αυτόν από τα αγόρια που άκουσαν πάντα να συζητιεται το θέμα αυτό στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα. Η επίσημη άγνοια και η πραγματική γνώση διδάσκουν τα παιδιά να υποκρίνονται μπροστά στους μεγαλύτερούς τους και να τους εξαπατούν. Από την άλλη μεριά, η πραγματική άγνοια μπορεί να γίνει πηγή σκανδαλισμού και αγωνίας και να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσαρμογή του παιδιού στην πραγματική ζωή. Καθε άγνοια είναι δυσάρεστη, η άγνοια όμως για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι ο σεξουαλισμός αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

💪Μια δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία ασκεί την εξουσία χωρίς περιορισμό, μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο τυραννική με μία δικτατορία. Η ανοχή των μειοψηφιών είναι ουσιαστικό μέρος μιας συνετής δημοκρατίας, πράγμα όμως που το ξεχνούν πάντοτε αρκετά.

💪 «Ο τρελός σχολαστικός έλεγχος» είναι ένα από τα πράγματα που έκαναν τον Σαίξπηρ να εύχεται το θάνατο. Κι όμως η δημοκρατία, όπως την καταλαβαίνουν πολλοί Αμερικανοί, απαιτεί να ασκείται στα Πανεπιστήμια ένας παρόμοιος έλεγχος.

💪 Η συλλογική σοφία, αλλοίμονο!, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική. Άτομα που έχουν αντιταχθεί στις γενικές παράδεγμένες αντιλήψεις, στάθηκαν η πηγή κάθε προόδου, τόσο της ηθικής όσο και της πνευματικής. Ήταν μισητοί όπως είναι φυσικό. Ο Σωκράτης, ο Χριστός και ο Γαλιλαίος έχουν όλοι τους υποστεί την κατακραυγή των ευσεβών. Στα παλιά τα χρόνια όμως, η κατασταλτική μηχανή δεν ήταν τόσο τελειοποιημένη, όσο σήμερα, και ο αιρετικός, ακόμα κι όταν τον εκτελούσαν εξασφάλιζε κάποια δημόσια προβολή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους. | Ράσσελ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ράσσελ «Το μέλλον της ανθρωπότητας»

💪 Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού, και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασίζονταν στην εργασία των πολλών.

💪 Αν η ατομική ενέργεια διευκολύνει την παραγωγή, το μόνο αποτέλεσμα, με τη σημερινή κατάσταση, θα είναι να γίνουν οι πόλεμοι ακόμα πιο καταστρεφτικοί, αφού λιγότεροι άνθρωποι θα χρειάζονται για την παραγωγή. Μόνο σα λύσουμε το πρόβλημα της καταργήσεως του πολέμου, θα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για την πρόοδο της τεχνικής που εξοικονομεί την εργασία. Ίσα – ίσα μάλιστα. Αντίθετα, αν ο πόλεμος εξαφανισθεί, η επιστημονική τεχνική θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν υπάρχει πια κανένας τεχνικός λόγος να διαιωνίζεται η φτώχεια, ακόμα και στις πυκνοκατοικημένες χώρες, όπως π.χ. η Ινδία και η Κίνα. Αν ο πόλεμος δεν απασχολούσε πια τις σκέψεις και την ενεργητικότητά του ανθρώπου, θα μπορούσαμε, μέσα σε μία γενιά, να εξαλείψουμε τη φτώχεια από όλο τον κόσμο.

💪 Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να βλάψουμε οι μισοί τους άλλους μισούς. Αν οι άνθρωποι στην ανθρωποκτόνο μανία τους, επικαλεσθούν τη βοήθεια των εντόμων και των μικροοργανισμών, όπως ασφαλώς θα το κάνουν αν γίνει κι άλλος μεγάλος πόλεμος, είναι πολύ σίγουρο τα έντομα μόνο θα απομείνουν οι μόνοι τελικοί νικητές. Ίσως από συμπαντική άποψη αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Σαν άνθρωπος όμως, δεν μπορώ παρά να αναστενάξω βαρειά για τη μοίρα του ζωολογικού μου είδους.

💪 Η ουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων είναι πως μισούν τη ζωή όπως εκδηλώνεται στην τάση για συνεργασία, τις παιδικές αταξίες, και προ παντός το σεξουαλισμό, που η σκέψη του τους βασανίζει. Με μία λέξη, οι καθώς πρέπει άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν αισχρά μυαλά…

💪 Όταν οι περισσότερες περιουσίες ήταν κληρονομικές, η ψυχολογία του παραγωγού δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ, όσο σήμερα. Γιατί η ψυχολογία του παραγωγού είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν περισσότερο να πωλούν παρά να αγοράζουν, και αυτή η ψυχολογία είναι εκείνη που παρακινεί τις κυβερνήσεις να καταβάλλουν την αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουν έναν κόσμο, όπου όλα τα έθνη πωλούν και κανένα δεν αγοράζει.

💪 Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, οφείλονται στο γεγονός πως η δεισιδαιμονία και το μυστήριο συμφέρει σ’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική δύναμη.

💪Ο ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστική προϋπόθεση του πολιτισμού και τον παλιό καιρό ο ελεύθερος χρόνος για τους λίγους βασιζόταν στην εργασία των πολλών. Η εργασία αυτή όμως είχε αξία, όχι γιατί η εργασία είναι κάτι καλό, αλλά γιατί ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι καλό. Και με τη σημερινή τεχνική, ο ελεύθερος χρόνος θα μπορούσε να γίνει προσιτός στους πολλούς, χωρίς ζημιά για τον πολιτισμό.

💪 Η ιδέα πως οι φτωχοί πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, ήταν πάντοτε ενοχλητική στους πλούσιους.

💪 Δεν θα συζητήσω το γεγονός πως σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ., πολλοί κατορθώνουν να αποφύγουν το ελάχιστο αυτό όριο της εργασίας, εκείνοι ίδιως που κληρονομούν πατρικές περιουσίες ή που παντρεύονται παίρνοντας προίκα πάρα πολλά λεφτά. Δεν νομίζω όμως πως η οκνηρία αυτών των ανθρώπων είναι τόσο επιζήμια όσο η υπερκόπωση των εργαζομένων, που τους βάζουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνουν ή από τη δουλειά ή από την πείνα.

💪 Η συνετή χρήση του ελεύθερου χρόνου, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι αποτέλεσμα μόρφωσης και πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά σε όλη του τη ζωή, θα πλήξει αν βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά. Χωρίς όμως ελεύθερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει πολλά από τα καλύτερα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο. Και δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος να στερούνται οι μάζες από τα αγαθά αυτά. Μόνο ένας ανόητος ασκητισμός που συνήθως εφαρμόζεται στους άλλους και όχι στον εαυτό μας, μας κάνει να εκθειάζουμε την υπερβολική δουλειά τώρα, που δεν υπάρχει πια ανάγκη από την υπερβολική αυτή δουλειά.

💪 Το γεγονός είναι πως η μετακίνηση της ύλης, αν και, ως ένα σημείο, είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, δεν είναι πάντως και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν ήταν, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε κάθε σκαφτιά ανώτερο από τους Σαίξπηρ.

💪 Όταν προτείνω να περιορισθούν οι ώρες εργασίας σε τέσσερις, δεν εννοώ πως οι υπόλοιπες ώρες πρέπει να χρησιμοποιούνται για επιπόλαιες διασκεδάσεις. Εννοώ μόνο πως τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα πρέπει να δίνουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να εξασφαλίζει τις ανάγκες και τις στοιχειώδεις ανέσεις του, και πως ο υπόλοιπος χρόνος θα είναι στη διάθεσή του για να τον χρησιμοποιήσει όπως νομίζει καλύτερα.

💪 Σε έναν κόσμο όμως, όπου κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται πέρα από τις τέσσερις ώρες, κάθε άνθρωπος που έχει επιστημονικά ενδιαφέροντα, θα μπορέσει να τα καλλιεργήσει, και κάθε ζωγράφος θα μπορεί να ζωγραφίζει, χωρίς να πεθάνει της πείνας, όσο καλός και αν είναι. Οι νεαροί συγγραφείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι να προσελκύουν την προσοχή του κοινού με κερδοσκοπικά ανοσιουργήματα, για να εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθούν μνημειώδη έργα, για τα οποία όταν έρθει ο καιρός θα έχουν πια χάσει την όρεξη και την ικανότητα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά ή τα πολιτικά, θα μπορούν να αναπτύξουν τις ιδέες τους χωρίς την ακαδημαϊκή εκείνη ψυχρότητα και αφαίρεση που κάνει τόσο συχνά τα έργα των οικονομολόγων μας να φαίνονται άσχετα με την πραγματικότητα. Οι γιατροί θα έχουν όλο τον καιρό να παρακολουθούν την πρόοδο της επιστήμης τους, οι καθηγητές δεν θα αγωνίζονται πια μέσα στα πλαίσια της ρουτίνας και δεν θα διδάσκουν πια «αλήθειες» που είχαν μάθει στα νιάτα τους και που αποδείχτηκαν στο αναμεταξύ σφαλερές.

💪 Η σύγχρονη τεχνική της παραγωγής μας προσφέρει τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε την άνεση σε όλο τον κόσμο. Εμείς όμως διαλέξαμε την υπερκόπωση για τους μισούς και την ανεργία για τους άλλους μίσους. Εξακολουθούμε να είμαστε δραστήριοι σαν να μην είχαμε στη διάθεσή μας μηχανές. Σ’ αυτό δειχτήκαμε ανόητοι. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος η ανοησία μας τούτη να διαιωνιστεί.

💪 Στις κοινωνίες όπου ο άντρας θεωρείται γελοιοποιημένος αν η γυναίκα του τον απατάει, θα είναι ζηλότυπος απέναντί της, ακόμα και όταν πια δεν τρέφει για αυτήν κανένα αίσθημα. Έτσι, η ζήλεια συνδέεται στενά με το αίσθημα της ιδιοκτησίας και είναι πολύ ασθενέστερη εκεί όπου λείπει το αίσθημα τούτο. Αν η συζυγική πίστη επιβάλλεται συμβατικά, η ζήλια περιορίζεται πολύ. Παρ’ όλο όμως που υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι περιορισμού της ζήλιας από όσους φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχουν και όρια στον περιορισμό αυτό, όσο καιρό οι πατεράδες έχουν δικαιώματα και καθήκοντα. Όσον καιρό συμβαίνει αυτό, είναι αναπόφευκτο οι άντρες να ζητάνε κάποιαν εξασφάλιση πως είναι πατεράδες των παιδιών της γυναίκας τους.

💪 Δεν υπάρχει λόγος να λοξοδρομούμε για να διδάξουμε τα γεγονότα της ζωής. Το παιδί που διδάσκεται αυτό που θέλει να μάθει και του επιτρέπουν να δει τους γονιούς του γυμνούς, δεν θα κυριεύεται από λαγνεία κι ούτε θα αποκτήσει σεξουαλική μανία.
Τα αγόρια που ανατρέφονται μέσα στην επίσημη άγνοια του σεξουαλισμού, τον σκέφτονται περισσότερο και συζητούν περισσότερο γι’ αυτόν από τα αγόρια που άκουσαν πάντα να συζητιεται το θέμα αυτό στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα. Η επίσημη άγνοια και η πραγματική γνώση διδάσκουν τα παιδιά να υποκρίνονται μπροστά στους μεγαλύτερούς τους και να τους εξαπατούν. Από την άλλη μεριά, η πραγματική άγνοια μπορεί να γίνει πηγή σκανδαλισμού και αγωνίας και να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσαρμογή του παιδιού στην πραγματική ζωή. Καθε άγνοια είναι δυσάρεστη, η άγνοια όμως για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι ο σεξουαλισμός αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

💪Μια δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία ασκεί την εξουσία χωρίς περιορισμό, μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο τυραννική με μία δικτατορία. Η ανοχή των μειοψηφιών είναι ουσιαστικό μέρος μιας συνετής δημοκρατίας, πράγμα όμως που το ξεχνούν πάντοτε αρκετά.

💪 «Ο τρελός σχολαστικός έλεγχος» είναι ένα από τα πράγματα που έκαναν τον Σαίξπηρ να εύχεται το θάνατο. Κι όμως η δημοκρατία, όπως την καταλαβαίνουν πολλοί Αμερικανοί, απαιτεί να ασκείται στα Πανεπιστήμια ένας παρόμοιος έλεγχος.

💪 Η συλλογική σοφία, αλλοίμονο!, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική. Άτομα που έχουν αντιταχθεί στις γενικές παράδεγμένες αντιλήψεις, στάθηκαν η πηγή κάθε προόδου, τόσο της ηθικής όσο και της πνευματικής. Ήταν μισητοί όπως είναι φυσικό. Ο Σωκράτης, ο Χριστός και ο Γαλιλαίος έχουν όλοι τους υποστεί την κατακραυγή των ευσεβών. Στα παλιά τα χρόνια όμως, η κατασταλτική μηχανή δεν ήταν τόσο τελειοποιημένη, όσο σήμερα, και ο αιρετικός, ακόμα κι όταν τον εκτελούσαν εξασφάλιζε κάποια δημόσια προβολή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα’ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα. | Τσεσλαβ Μιλοτς

[photo by GeoTsik]

Αξιοσημείωτο από το βιβλίο «Η αιχμάλωτη σκέψη» του Τσεσλαβ Μιλοτς

🎩 Ένας ημερομίσθιος εργάτης και ένας ιστορικός μπορούν να φτάσουν σε ένα κάποιο σημείο αλληλοκατανόησης μέσω των κοινών διαβασμάτων τους. Προφανώς, η διαφορά που πιθανότατα υπάρχει μεταξύ τους στο διανοητικό επίπεδο δεν είναι μικρότερη από αυτή που χώριζε ένα θεολόγο από ένα σίδερα του χωριού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

🎩 Η λυρική ποίηση, για να υπάρξει, χρειάζεται ορισμένες προϋποθέσεις. Πρέπει να είναι: 1) γαλήνια’ 2) απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο της σκέψης που μπορεί να αντιταχθεί στις γενικά παραδεκτές αρχές στην πράξη, αυτό καταλήγει σε περιγραφές της φύσης και των αισθημάτων καθενός για τους φίλους και την οικογένειά του’ 3) κατανοητή. Καθώς ο ποιητής που δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται στους στίχους του αυτομάτως τείνει να τελειοποιήσει τη μορφή, κατηγορείται για φορμαλισμό.

🎩 Ο άνθρωπος τείνει να νομίζει ότι η τάξη πραγμάτων, στην οποία ζει, είναι φυσική. Τα σπίτια που προσπερνά πηγαίνοντας στη δουλειά του του φαίνονται περισσότερο σαν βράχοι που φύτρωσαν από τη γη παρά σαν δημιουργήματα ανθρώπινων χεριών. Θεωρεί τη δουλειά που κάνει στο γραφείο ή το εργαστήριό του ζωτική για την αρμονική λειτουργία του κόσμου. Τα ρούχα που φορά είναι αυτά ακριβώς που χρειάζονται και γελά στην ιδέα ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να φορά μία ρωμαϊκή τόγα ή μια μεσαιωνική πανοπλία. Σέβεται και ζηλεύει έναν υπουργό ή έναν διευθυντή τράπεζας και νομίζει ότι η κατοχή ενός σεβαστού χρηματικού ποσού είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι μία ημέρα ένας καβαλάρης ίσως να εμφανιστεί σε ένα δρόμο που γνωρίζει καλά, όπου γάτες κοιμούνται και παιδάκια παίζουν, και να αρχίσει να πιάνει τους περαστικούς με το λάσσο του. Είναι συνηθισμένος να ικανοποιεί εκείνες τις φυσιολογικές του ανάγκες που θεωρούνται αυστηρά προσωπικές όσο πιο διακριτικά γίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι κοινή σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται κάπως όμοια με το Τσάρλι Τσάπλιν στο Χρυσοθήρα, πήγαινοερχόμενος με φούρια μέσα σε μια καλύβα που ισορροπεί επισφαλέστατα στο χείλος ενός γκρεμού.

🎩 Ο άνεμος σκορπίζει χαρτιά από γραφεία βιαστικά εκκενωμένα, χαρτιά με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν» ή «Αυστηρώς Απόρρητον», που ξυπνούν αναμνήσεις αρχειοθηκών, κλειδιών, συνεδριάσεων, αγγελιοφόρων και γραμματέων. Τώρα ο άνεμος τα σπρώχνει μέσα στο δρόμο, όπου μπορεί να τα διαβάσει ο καθένας, όμως κανένας δεν το κάνει, γιατί όλοι εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μία φρατζόλα ψωμί.

🎩 Ο άνθρωπος της Ανατολής δεν μπορεί να πάρει τους Αμερικανούς στα σοβαρά, γιατί αυτοί δεν έχουν ποτέ υποστεί τις εμπειρίες εκείνες που μαθαίνουν στους ανθρώπους πόσο σχετικές είναι οι κρίσεις τους και οι διανοητικές τους συνήθειες. Η προκύπτουσα έλλειψη φαντασίας τους είναι τρομακτική.

🎩 Οι λαοί της Μουσουλμανικής Ανατολής πιστεύουν ότι: «Αυτός που κατέχει την αλήθεια δεν πρέπει να εκθέτει τον εαυτό του, τους συγγενείς του, ή τη φήμη του στην τύφλωση, την τρέλα, τη διαστροφή αυτών που φάνηκε καλά στο Θεό να τοποθετήσει και να διατηρήσει μέσα στο λάθος». Πρέπει λοιπόν κανείς να σιωπά, αν είναι δυνατόν, για τις πραγματικές του πεποιθήσεις.

🎩 Αν ένιωθε ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του ο Δάντης δεν θα μπορούσε να γράψει τη Θεία Κωμωδία ή ο Μονταίν τα δοκίμια του, ούτε θα μπορούσε ο Σαρντέν να ζωγραφίσει καμιά νεκρά φύση. Σήμερα ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του, γι’ αυτό αποδέχεται το καθετί, ακόμα κι αν ξέρει ότι αυτό είναι κακό, με σκοπό να βρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους, με σκοπό να αποφύγει τη μοναξιά. Για όσο διάστημα πιστεύει αυτά, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για τη συμπεριφορά του.

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα‘ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα.

🎩 Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, όση εξυπνάδα ή ταλέντο είχαμε, το πληρώσαμε με μία διαταραχή της εσωτερικής μας ισορροπίας. Στην ψυχή του καθενός από μας υπήρχαν βαθιές πληγές από την παιδική και την εφηβική μας ηλικία, διαφορετικές στον καθένα αλλά όμοιες σε ένα βασικό στοιχείο: στο ότι μας εμπόδιζαν να ζήσουμε αρμονικά με τους συνομήλικούς μας, μας έκαναν να αισθανόμαστε «διαφορετικοί» και έτσι μας έσπρωχναν να επιδιώκουμε αναπληρώσεις.

🎩 Αλλά ένα πλημμυρισμένο ποτάμι δεν υπάρχει απλώς’ ξεκολλά και μεταφέρει ολόκληρα κομμάτια γης, ρίχνει δέντρα, σηκώνει λόφους λάσπης, αναποδογυρίζει πέτρες, μέχρι που ο παλιός κήπος μεταβάλλετε σε ένα δεδομένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων αγνώριστης γης. Ο αντιδραστικός δεν μπορεί να συλλάβει την κίνηση. Η ίδια η γλώσσα τους είναι στατική’ οι ιδέες του απαράλλαχτες, ποτέ δεν ανανεώνονται από την παρατήρηση.

🎩 Όσα βιβλία κι αν διαβάσει ο αντιδραστικός για τη διαλεκτική μέθοδο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει την ουσία της. Κάποιο μικρό ελατήριο λείπει από τον εγκέφαλό του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει σωστά την ανθρώπινη ψυχολογία. Οι διαλεκτικοί δουλεύουν βάσει της προϋπόθεσης ότι η διανοητική και συναισθηματική ζωή του ανθρώπου βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζεις τα άτομα σαν να διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο σταθερό έμφυτο χαρακτήρα σε όλες τις περιστάσεις.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα’ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα. | Τσεσλαβ Μιλοτς

[photo by GeoTsik]

Αξιοσημείωτο από το βιβλίο «Η αιχμάλωτη σκέψη» του Τσεσλαβ Μιλοτς

🎩 Ένας ημερομίσθιος εργάτης και ένας ιστορικός μπορούν να φτάσουν σε ένα κάποιο σημείο αλληλοκατανόησης μέσω των κοινών διαβασμάτων τους. Προφανώς, η διαφορά που πιθανότατα υπάρχει μεταξύ τους στο διανοητικό επίπεδο δεν είναι μικρότερη από αυτή που χώριζε ένα θεολόγο από ένα σίδερα του χωριού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

🎩 Η λυρική ποίηση, για να υπάρξει, χρειάζεται ορισμένες προϋποθέσεις. Πρέπει να είναι: 1) γαλήνια’ 2) απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο της σκέψης που μπορεί να αντιταχθεί στις γενικά παραδεκτές αρχές στην πράξη, αυτό καταλήγει σε περιγραφές της φύσης και των αισθημάτων καθενός για τους φίλους και την οικογένειά του’ 3) κατανοητή. Καθώς ο ποιητής που δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται στους στίχους του αυτομάτως τείνει να τελειοποιήσει τη μορφή, κατηγορείται για φορμαλισμό.

🎩 Ο άνθρωπος τείνει να νομίζει ότι η τάξη πραγμάτων, στην οποία ζει, είναι φυσική. Τα σπίτια που προσπερνά πηγαίνοντας στη δουλειά του του φαίνονται περισσότερο σαν βράχοι που φύτρωσαν από τη γη παρά σαν δημιουργήματα ανθρώπινων χεριών. Θεωρεί τη δουλειά που κάνει στο γραφείο ή το εργαστήριό του ζωτική για την αρμονική λειτουργία του κόσμου. Τα ρούχα που φορά είναι αυτά ακριβώς που χρειάζονται και γελά στην ιδέα ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να φορά μία ρωμαϊκή τόγα ή μια μεσαιωνική πανοπλία. Σέβεται και ζηλεύει έναν υπουργό ή έναν διευθυντή τράπεζας και νομίζει ότι η κατοχή ενός σεβαστού χρηματικού ποσού είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι μία ημέρα ένας καβαλάρης ίσως να εμφανιστεί σε ένα δρόμο που γνωρίζει καλά, όπου γάτες κοιμούνται και παιδάκια παίζουν, και να αρχίσει να πιάνει τους περαστικούς με το λάσσο του. Είναι συνηθισμένος να ικανοποιεί εκείνες τις φυσιολογικές του ανάγκες που θεωρούνται αυστηρά προσωπικές όσο πιο διακριτικά γίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι κοινή σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται κάπως όμοια με το Τσάρλι Τσάπλιν στο Χρυσοθήρα, πήγαινοερχόμενος με φούρια μέσα σε μια καλύβα που ισορροπεί επισφαλέστατα στο χείλος ενός γκρεμού.

🎩 Ο άνεμος σκορπίζει χαρτιά από γραφεία βιαστικά εκκενωμένα, χαρτιά με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν» ή «Αυστηρώς Απόρρητον», που ξυπνούν αναμνήσεις αρχειοθηκών, κλειδιών, συνεδριάσεων, αγγελιοφόρων και γραμματέων. Τώρα ο άνεμος τα σπρώχνει μέσα στο δρόμο, όπου μπορεί να τα διαβάσει ο καθένας, όμως κανένας δεν το κάνει, γιατί όλοι εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μία φρατζόλα ψωμί.

🎩 Ο άνθρωπος της Ανατολής δεν μπορεί να πάρει τους Αμερικανούς στα σοβαρά, γιατί αυτοί δεν έχουν ποτέ υποστεί τις εμπειρίες εκείνες που μαθαίνουν στους ανθρώπους πόσο σχετικές είναι οι κρίσεις τους και οι διανοητικές τους συνήθειες. Η προκύπτουσα έλλειψη φαντασίας τους είναι τρομακτική.

🎩 Οι λαοί της Μουσουλμανικής Ανατολής πιστεύουν ότι: «Αυτός που κατέχει την αλήθεια δεν πρέπει να εκθέτει τον εαυτό του, τους συγγενείς του, ή τη φήμη του στην τύφλωση, την τρέλα, τη διαστροφή αυτών που φάνηκε καλά στο Θεό να τοποθετήσει και να διατηρήσει μέσα στο λάθος». Πρέπει λοιπόν κανείς να σιωπά, αν είναι δυνατόν, για τις πραγματικές του πεποιθήσεις.

🎩 Αν ένιωθε ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του ο Δάντης δεν θα μπορούσε να γράψει τη Θεία Κωμωδία ή ο Μονταίν τα δοκίμια του, ούτε θα μπορούσε ο Σαρντέν να ζωγραφίσει καμιά νεκρά φύση. Σήμερα ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα του, γι’ αυτό αποδέχεται το καθετί, ακόμα κι αν ξέρει ότι αυτό είναι κακό, με σκοπό να βρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους, με σκοπό να αποφύγει τη μοναξιά. Για όσο διάστημα πιστεύει αυτά, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για τη συμπεριφορά του.

🎩 Σαν πρωτόβγαλτος ποιητής, ένιωθε ότι όφειλε να δείχνει κάποιο σεβασμό, δεν τον άξιζαν και πολύ. Αυτός γνώριζε περισσότερα‘ μέσα του κρυβόταν η υπόσχεση ενός αληθινά μεγάλου συγγραφέα.

🎩 Όπως συμβαίνει τόσο συχνά, όση εξυπνάδα ή ταλέντο είχαμε, το πληρώσαμε με μία διαταραχή της εσωτερικής μας ισορροπίας. Στην ψυχή του καθενός από μας υπήρχαν βαθιές πληγές από την παιδική και την εφηβική μας ηλικία, διαφορετικές στον καθένα αλλά όμοιες σε ένα βασικό στοιχείο: στο ότι μας εμπόδιζαν να ζήσουμε αρμονικά με τους συνομήλικούς μας, μας έκαναν να αισθανόμαστε «διαφορετικοί» και έτσι μας έσπρωχναν να επιδιώκουμε αναπληρώσεις.

🎩 Αλλά ένα πλημμυρισμένο ποτάμι δεν υπάρχει απλώς’ ξεκολλά και μεταφέρει ολόκληρα κομμάτια γης, ρίχνει δέντρα, σηκώνει λόφους λάσπης, αναποδογυρίζει πέτρες, μέχρι που ο παλιός κήπος μεταβάλλετε σε ένα δεδομένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων αγνώριστης γης. Ο αντιδραστικός δεν μπορεί να συλλάβει την κίνηση. Η ίδια η γλώσσα τους είναι στατική’ οι ιδέες του απαράλλαχτες, ποτέ δεν ανανεώνονται από την παρατήρηση.

🎩 Όσα βιβλία κι αν διαβάσει ο αντιδραστικός για τη διαλεκτική μέθοδο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει την ουσία της. Κάποιο μικρό ελατήριο λείπει από τον εγκέφαλό του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει σωστά την ανθρώπινη ψυχολογία. Οι διαλεκτικοί δουλεύουν βάσει της προϋπόθεσης ότι η διανοητική και συναισθηματική ζωή του ανθρώπου βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι ότι είναι παράλογο να αντιμετωπίζεις τα άτομα σαν να διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο σταθερό έμφυτο χαρακτήρα σε όλες τις περιστάσεις.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο. | Boris Cyrulnik

View from googles | Volos Greece 2021 [photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η γέννηση του νοήματος» του Boris Cyrulnik

👣 Και τότε γεννήθηκε ο άνθρωπος. Πώς; Μαθαίνοντας τον κόσμο σε μερικούς μήνες. Ανακαλύπτοντας ότι ο κόσμος μπορεί να κατηγοριοποιηθεί και να ταξινομηθεί πιο εύκολα όχι ως ένας κόσμος πραγμάτων, αλλά αντικειμένων σημασία, με νόημα. Κι αυτό έγινε μέσω της γλώσσας. Μέσω ενός γλωσσικού ενστίκτου, που οργάνωσε τον κόσμο σε εννοηματωμένα αντικείμενα. Η γλώσσα δεν είναι ένα όργανο επικοινωνίας. Είναι ένα όργανο κατηγοριοποίησης του κόσμου, απόδοσης νοήματος στα αντικείμενα του, ένας εσωτερικός λόγος που γίνεται εξωτερικός και προφορικώς ακριβώς για τις ανάγκες της επικοινωνίας.

👣 Μόλις το ζώο αρχίσει να αντιλαμβάνεται, δίνει νόημα στα πράγματα που αποτελούν τον κόσμο του. Μέσα στο φυσικό περιβάλλον, αρχίζει από κάποιο υλικό, και έχοντας αυτός ως αφετηρία, κατασκευάζει τα δικά του «αντικείμενα».

👣 Αυτό που τα διεγείρει είναι ένα χρωματισμένο σχήμα, γεγονός που οδηγεί από βιολογική άποψη, σε μία «ερμηνεία», η οποία προβάλλει έναν αρχικό βαθμό ελευθερίας σε σχέση με την αμεσότητα των ερεθισμάτων που προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο’ «ερμηνεία», όμως, σημαίνει παραλλαγές και… λάθη.

👣 Προτείνω να την ονομάσουμε «αντιληπτική ευφυΐα», για να προσδιορίσουμε αυτή τη δραστηριότητα της επιλογής και της ερμηνείας που χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο τα ζώα αντιλαμβάνονται τα αισθητηριακά ερεθίσματα. Αυτά δεν αποτελούνται από «ακατέργαστα» δεδομένα’ δεν περιέχουν καμία πληροφορία κάθ’ εαυτήν.

👣 Γι’ αυτούς οι «καλοαναθρεμένοι» σκύλοι είναι εκείνοι που πηδούν πάνω τους ζωηρά, τους γλείφουν, τους περιτριγυρίζουν για να εκφράσουν -όπως νομίζουν οι ψυχολόγοι- τη χαρά τους για τη ζωή. Όμως αντίθετα οι σκύλοι που τρέχουν προς τους ψυχολόγους για να τους γνωρίσουν και να εξοικειωθούν με το περιβάλλον που ανοίγεται μπροστά τους για πρώτη φορά είναι εκείνοι που μεγάλωσαν στην απομόνωση, ενώ οι «καλόαναθρεμμένοι» σκύλοι αντιλαμβάνονται τους νεόφερτους ως ξένους σ’ ένα κόσμο με τον οποίο έχουν ήδη εξοικειωθεί, με τη βοήθεια της μητέρας τους. Αυτοί οι σκύλοι, λοιπόν, υιοθετούν μία αμφίθυμη συμπεριφορά από τη μία, ενδιαφέρονται και πλησιάζουν’ από την άλλη, διστάζουν και οπισθοχωρούν. Οι ψυχολόγοι, με απόλυτη βεβαιότητα, διέγνωσαν στάση «ακοινωνικότητας».

👣 Μερικά από τα παιδιά ήταν ψυχωσικά. Με έκπληξη ανακαλύψαμε ένα στοιχείο που αρχικά ήταν καλυμμένο από μυστήριο: οι ελαφίνες άφηναν ευκολότερα να τις πλησιάσουν τα ψυχωσικά παιδιά, ενώ τα άλλα του προξενούσαν μεγάλο φόβο!

👣 Μία κινητική συμπεριφορά που φαίνεται τόσο απλή, όπως η όρθια στάση, δεν παύει να χρειάζεται ένα πρότυπο μάθησης!

👣 Ο ενήλικος του διαπιστώνει με έκπληξη ότι ένα παιδί είκοσι μηνών μπορεί να έχει χιούμορ και να γελοιοποιεί, με αρκετή αφέλεια, την υλική φύση των άμεσων ερεθισμάτων.

👣 Στην πραγματικότητα, τη στιγμή της γέννησης το μωρό κοιμάται βαθιά, βρίσκεται στο στάδιο 3 του βραδέως ύπνου! Αναμφίβολα αυτή η σκέψη μας ενοχλεί, αφού συνηθίζουμε να λέμε πως ένα ον «είδε το φως της μέρας», για να πούμε ότι γεννήθηκε.

👣 Όταν η μητέρα μιλάει το έμβρυο αντιλαμβάνεται τις χαμηλές συχνότητες της ομιλίας της, καθώς αυτή φιλτράρεται από το στήθος, το διάφραγμα και τη μήτρα. Η φωνή της μητερας, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι απόμακρη γλυκιά και χαμηλόσυχνη. (Αυτή η ηχητικότητα έχει αναλυθεί σε υπολογιστή). Στο έμβρυο, όμως, φτάνει και η φωνή του πατέρα του, η φωνή του άντρα που ζει με τη μητέρα του. Αυτή η φωνή έχει να διαπεράσει μόνο ένα λεπτό μυϊκό τοίχωμα και το αμνιακό υγρό για να φτάσει ως το εσω ους του εμβρύου. Έτσι η φωνή, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι οξύτερη και εντονότερη. Έγιναν μελέτες που έδειξαν ότι οι συχνότητες αυτής της φωνής υπερτίθενται ακριβώς στις συχνότητες των θορύβων της μήτρας. Το παιδί που θα γεννηθεί, λοιπόν, δεν διακρίνει παρα τη φωνή της μητέρας του. Από την άλλη πλευρά, είναι πιθανό να αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη οσμή του πατέρα του, διότι βρίσκουμε κάτι τέτοια μόρια, που τα έχει εισπνεύσει η μητέρα, μέσα στο αμνιακό υγρό κατά το τέλος της κύησης.

👣 Στη συνέχεια ζήτησα από τη μητέρα να βάλει αυτό το αντικείμενο στο στηθόδεσμο που φορούσε για δύο ημέρες, ώστε να τους μεταδώσει την οσμή της, και έπειτα να το προσφέρει στο μωρό της τη στιγμή που το κοίμιζε, ξαναλέγοντάς του ότι αυτό το αντικείμενο ανήκε στην ίδια και το είχε επάνω της. Όλες οι μητέρες μου περιέγραψαν την ίδια αντίδραση: το μωρό παίρνει το μαντήλι (συνήθως μαντήλι έβαζαν οι μητέρες στο στήθος τους), το τρίβει στη μύτη και αποκοιμιέται... Αυτή η απλή ηθολογική παρατήρηση μας επέτρεψε να αποφύγουμε τη χορήγηση υπνωτικών, τα οποία χρησιμοποιούσαμε σε γενιές και γενιές βρεφών στο παρελθόν, ενώ θα ήταν καλύτερο να το αποφεύγουμε.

👣 Αντίθετα, η οσφρητική πληροφορία περνά απευθείας από τη μύτη στα κυκλώματα της μνήμης και των συναισθημάτων, χωρίς καμία ενδιάμεση νεοφλοιική αναπαράσταση.

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο.

👣 Αυτή είναι η λειτουργία της επιγένεσης. Οπωσδήποτε το περιβάλλον κατασκευάζει το μηχανισμό της αντίληψης του κόσμου.

👣 Στην ανάπτυξη ενός ανθρώπου τίποτε δεν εξαλείφεται, και τίποτε δεν είναι οριστικό.

👣 Στην πραγματικότητα, αυτό που έλειπε από το κοριτσάκι’ ήταν ένα «πρόσωπο προσκόλλησης». Γνώριζα ότι για να αποκτήσει το παιδί τη θέληση να επικοινωνήσει, καθώς και να φάει ή να πιει, έπρεπε να υπάρχει μία στοργική μητρική (ή πατρική) παρουσία.

👣  Η προσκόλληση περιορίζει την επιθυμία.

👣 Οι αιμομείκτες γιοι, αντίθετα έχουν πιο ήπιες και σιωπηρές αντιδράσεις. Όταν ερωτεύονται μία άλλη γυναίκα, εγκαταλείπουν τη μητέρα-ερωμένη κρυφά, χωρίς ντροπή, με κάποια νοσταλγία και ευγνωμοσύνη, συναισθήματα που θα μείνουν για πάντα κρυμμένα.

👣 Απέχουμε πολύ από έναν «απενσαρκωμένο» λόγο, ο οποίος προκαλεί με μεγάλη ευκολία μία αίσθηση «ιερού», χάρη στη φανταστική και θαυμαστή δύναμή του να επικαλείται πράγματα που είναι εντελώς απόντα. Αυτός ο λόγος είναι θρησκευτικός λόγος.

👣 Κανένα έμβιο ον, εκτός από τον άνθρωπο, δεν μπορεί να μεταδώσει μία πληροφορία που αφορά ένα εντελώς απόν γεγονός.

👣 Τί συμπεράσματα μπορούμε να εξαγάγουμε από αυτές τις παρατηρήσεις, αν όχι ότι το ανθρώπινο ον, θεωρούμενο ως άτομο, είναι ένα κοινωνικό ον; Η ατομικότητά του διαμορφώνεται μόνο σε ένα συναισθηματικό πεδίο που δομείται από το λόγο. Κάθε φιλοσοφία ή ψυχολογία που αγνοεί αυτό το στοιχείο, παρεκτρέπεται.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο. | Boris Cyrulnik

View from googles | Volos Greece 2021 [photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η γέννηση του νοήματος» του Boris Cyrulnik

👣 Και τότε γεννήθηκε ο άνθρωπος. Πώς; Μαθαίνοντας τον κόσμο σε μερικούς μήνες. Ανακαλύπτοντας ότι ο κόσμος μπορεί να κατηγοριοποιηθεί και να ταξινομηθεί πιο εύκολα όχι ως ένας κόσμος πραγμάτων, αλλά αντικειμένων σημασία, με νόημα. Κι αυτό έγινε μέσω της γλώσσας. Μέσω ενός γλωσσικού ενστίκτου, που οργάνωσε τον κόσμο σε εννοηματωμένα αντικείμενα. Η γλώσσα δεν είναι ένα όργανο επικοινωνίας. Είναι ένα όργανο κατηγοριοποίησης του κόσμου, απόδοσης νοήματος στα αντικείμενα του, ένας εσωτερικός λόγος που γίνεται εξωτερικός και προφορικώς ακριβώς για τις ανάγκες της επικοινωνίας.

👣 Μόλις το ζώο αρχίσει να αντιλαμβάνεται, δίνει νόημα στα πράγματα που αποτελούν τον κόσμο του. Μέσα στο φυσικό περιβάλλον, αρχίζει από κάποιο υλικό, και έχοντας αυτός ως αφετηρία, κατασκευάζει τα δικά του «αντικείμενα».

👣 Αυτό που τα διεγείρει είναι ένα χρωματισμένο σχήμα, γεγονός που οδηγεί από βιολογική άποψη, σε μία «ερμηνεία», η οποία προβάλλει έναν αρχικό βαθμό ελευθερίας σε σχέση με την αμεσότητα των ερεθισμάτων που προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο’ «ερμηνεία», όμως, σημαίνει παραλλαγές και… λάθη.

👣 Προτείνω να την ονομάσουμε «αντιληπτική ευφυΐα», για να προσδιορίσουμε αυτή τη δραστηριότητα της επιλογής και της ερμηνείας που χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο τα ζώα αντιλαμβάνονται τα αισθητηριακά ερεθίσματα. Αυτά δεν αποτελούνται από «ακατέργαστα» δεδομένα’ δεν περιέχουν καμία πληροφορία κάθ’ εαυτήν.

👣 Γι’ αυτούς οι «καλοαναθρεμένοι» σκύλοι είναι εκείνοι που πηδούν πάνω τους ζωηρά, τους γλείφουν, τους περιτριγυρίζουν για να εκφράσουν -όπως νομίζουν οι ψυχολόγοι- τη χαρά τους για τη ζωή. Όμως αντίθετα οι σκύλοι που τρέχουν προς τους ψυχολόγους για να τους γνωρίσουν και να εξοικειωθούν με το περιβάλλον που ανοίγεται μπροστά τους για πρώτη φορά είναι εκείνοι που μεγάλωσαν στην απομόνωση, ενώ οι «καλόαναθρεμμένοι» σκύλοι αντιλαμβάνονται τους νεόφερτους ως ξένους σ’ ένα κόσμο με τον οποίο έχουν ήδη εξοικειωθεί, με τη βοήθεια της μητέρας τους. Αυτοί οι σκύλοι, λοιπόν, υιοθετούν μία αμφίθυμη συμπεριφορά από τη μία, ενδιαφέρονται και πλησιάζουν’ από την άλλη, διστάζουν και οπισθοχωρούν. Οι ψυχολόγοι, με απόλυτη βεβαιότητα, διέγνωσαν στάση «ακοινωνικότητας».

👣 Μερικά από τα παιδιά ήταν ψυχωσικά. Με έκπληξη ανακαλύψαμε ένα στοιχείο που αρχικά ήταν καλυμμένο από μυστήριο: οι ελαφίνες άφηναν ευκολότερα να τις πλησιάσουν τα ψυχωσικά παιδιά, ενώ τα άλλα του προξενούσαν μεγάλο φόβο!

👣 Μία κινητική συμπεριφορά που φαίνεται τόσο απλή, όπως η όρθια στάση, δεν παύει να χρειάζεται ένα πρότυπο μάθησης!

👣 Ο ενήλικος του διαπιστώνει με έκπληξη ότι ένα παιδί είκοσι μηνών μπορεί να έχει χιούμορ και να γελοιοποιεί, με αρκετή αφέλεια, την υλική φύση των άμεσων ερεθισμάτων.

👣 Στην πραγματικότητα, τη στιγμή της γέννησης το μωρό κοιμάται βαθιά, βρίσκεται στο στάδιο 3 του βραδέως ύπνου! Αναμφίβολα αυτή η σκέψη μας ενοχλεί, αφού συνηθίζουμε να λέμε πως ένα ον «είδε το φως της μέρας», για να πούμε ότι γεννήθηκε.

👣 Όταν η μητέρα μιλάει το έμβρυο αντιλαμβάνεται τις χαμηλές συχνότητες της ομιλίας της, καθώς αυτή φιλτράρεται από το στήθος, το διάφραγμα και τη μήτρα. Η φωνή της μητερας, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι απόμακρη γλυκιά και χαμηλόσυχνη. (Αυτή η ηχητικότητα έχει αναλυθεί σε υπολογιστή). Στο έμβρυο, όμως, φτάνει και η φωνή του πατέρα του, η φωνή του άντρα που ζει με τη μητέρα του. Αυτή η φωνή έχει να διαπεράσει μόνο ένα λεπτό μυϊκό τοίχωμα και το αμνιακό υγρό για να φτάσει ως το εσω ους του εμβρύου. Έτσι η φωνή, όπως την αντιλαμβάνεται το έμβρυο, είναι οξύτερη και εντονότερη. Έγιναν μελέτες που έδειξαν ότι οι συχνότητες αυτής της φωνής υπερτίθενται ακριβώς στις συχνότητες των θορύβων της μήτρας. Το παιδί που θα γεννηθεί, λοιπόν, δεν διακρίνει παρα τη φωνή της μητέρας του. Από την άλλη πλευρά, είναι πιθανό να αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη οσμή του πατέρα του, διότι βρίσκουμε κάτι τέτοια μόρια, που τα έχει εισπνεύσει η μητέρα, μέσα στο αμνιακό υγρό κατά το τέλος της κύησης.

👣 Στη συνέχεια ζήτησα από τη μητέρα να βάλει αυτό το αντικείμενο στο στηθόδεσμο που φορούσε για δύο ημέρες, ώστε να τους μεταδώσει την οσμή της, και έπειτα να το προσφέρει στο μωρό της τη στιγμή που το κοίμιζε, ξαναλέγοντάς του ότι αυτό το αντικείμενο ανήκε στην ίδια και το είχε επάνω της. Όλες οι μητέρες μου περιέγραψαν την ίδια αντίδραση: το μωρό παίρνει το μαντήλι (συνήθως μαντήλι έβαζαν οι μητέρες στο στήθος τους), το τρίβει στη μύτη και αποκοιμιέται... Αυτή η απλή ηθολογική παρατήρηση μας επέτρεψε να αποφύγουμε τη χορήγηση υπνωτικών, τα οποία χρησιμοποιούσαμε σε γενιές και γενιές βρεφών στο παρελθόν, ενώ θα ήταν καλύτερο να το αποφεύγουμε.

👣 Αντίθετα, η οσφρητική πληροφορία περνά απευθείας από τη μύτη στα κυκλώματα της μνήμης και των συναισθημάτων, χωρίς καμία ενδιάμεση νεοφλοιική αναπαράσταση.

👣 Το επίκτητο μπορεί να είναι επίκτητο μόνο χάρη στο έμφυτο, το οποίο με τη σειρά του διαμορφώνεται πάντα το επίκτητο.

👣 Αυτή είναι η λειτουργία της επιγένεσης. Οπωσδήποτε το περιβάλλον κατασκευάζει το μηχανισμό της αντίληψης του κόσμου.

👣 Στην ανάπτυξη ενός ανθρώπου τίποτε δεν εξαλείφεται, και τίποτε δεν είναι οριστικό.

👣 Στην πραγματικότητα, αυτό που έλειπε από το κοριτσάκι’ ήταν ένα «πρόσωπο προσκόλλησης». Γνώριζα ότι για να αποκτήσει το παιδί τη θέληση να επικοινωνήσει, καθώς και να φάει ή να πιει, έπρεπε να υπάρχει μία στοργική μητρική (ή πατρική) παρουσία.

👣  Η προσκόλληση περιορίζει την επιθυμία.

👣 Οι αιμομείκτες γιοι, αντίθετα έχουν πιο ήπιες και σιωπηρές αντιδράσεις. Όταν ερωτεύονται μία άλλη γυναίκα, εγκαταλείπουν τη μητέρα-ερωμένη κρυφά, χωρίς ντροπή, με κάποια νοσταλγία και ευγνωμοσύνη, συναισθήματα που θα μείνουν για πάντα κρυμμένα.

👣 Απέχουμε πολύ από έναν «απενσαρκωμένο» λόγο, ο οποίος προκαλεί με μεγάλη ευκολία μία αίσθηση «ιερού», χάρη στη φανταστική και θαυμαστή δύναμή του να επικαλείται πράγματα που είναι εντελώς απόντα. Αυτός ο λόγος είναι θρησκευτικός λόγος.

👣 Κανένα έμβιο ον, εκτός από τον άνθρωπο, δεν μπορεί να μεταδώσει μία πληροφορία που αφορά ένα εντελώς απόν γεγονός.

👣 Τί συμπεράσματα μπορούμε να εξαγάγουμε από αυτές τις παρατηρήσεις, αν όχι ότι το ανθρώπινο ον, θεωρούμενο ως άτομο, είναι ένα κοινωνικό ον; Η ατομικότητά του διαμορφώνεται μόνο σε ένα συναισθηματικό πεδίο που δομείται από το λόγο. Κάθε φιλοσοφία ή ψυχολογία που αγνοεί αυτό το στοιχείο, παρεκτρέπεται.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Επειδή δεν διαθέτει ώριμο ψυχισμό, ιδιαίτερα Υπερεγώ, το άτομο με μηχανιστική σκέψη τείνει να συμμορφώνεται στις προσταγές της συλλογικότητας. | Σάββας Σαβόπουλος

[Νυρεμβέργη 2026 | Γερμανικό Εθνικό Μουσείο | «Ένας κήπος με έναν καλλιτέχνη που σχεδιάζει αρχαιότητες» , Johannes Lingelbach, 1671]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Σάββα Σαβόπουλου «Μηχανιστικός άνθρωπος» 

🪶Ένα παιδί που δεν επενδύεται με αγάπη κινδυνεύει ακόμα και να πεθάνει. 

🪶Προοδευτικά, ξεχνά τον εαυτό του΄ σημαντικά γίνονται όσα κάνει, όχι όσα είναι. 

🪶Το μήνυμα της πρέπει να φτάσει σε όλους: το άτομο δεν μπορεί να σωθεί μόνο του. Η αληθινή επιβίωση και η δυνατότητα χαράς στη ζωή βρίσκονται στην ισορροπία ανάμεσα στην επένδυση στον εαυτό και στην επένδυση στον άλλο, στο μαζί. Στον ναρκισσιστικό πολιτισμό του σήμερα, αυτή η αλήθεια είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Πρέπει να ακουστεί παντού. 

🪶Το άτομο με νεύρωση χαρακτήρα έχει την τάση να προσβάλλεται από ασθένειες που εμφανίζονται περιοδικά ή από σοβαρές εξελικτικές νόσους συχνότερα απ’ ό,τι το άτομο με νεύρωση μεταβίβασης και ψύχωση. Αυτό συμβαίνει γιατί οι νευρώσεις ή οι ψυχώσεις λειτουργούν με τα συμπτώματά τους αμυντικά έναντι της ψυχικής αποδιοργάνωσης. 

🪶 Ουσιαστικά, το εξωτερικό αντικείμενο καλείται να γίνει υποκατάστατο της μητέρας, αφού αυτή δεν ήταν εφικτό να εσωτερικευθεί νωρίς στη ζωή του. Εφόσον δεν υπάρχει στήριξη από κάποιο αξιόπιστο εσωτερικό αντικείμενο, είναι αναγκαίο το Εγώ να στηριχτεί σε κάποιο εξωτερικό αντικείμενο. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, το αδύναμο Εγώ καταρρέει όπως ο κισσός χωρίς το δέντρο. 

🪶 Στο ενεργειακό ή οικονομικό επίπεδο της ψυχοσωματικής η Debray επισημαίνει ότι: (α) Επιδίωξη του ψυχισμού είναι η ποιοτική αναβάθμιση της ενόρμησης σε αναπαράσταση και συναίσθημα (δηλαδή η ψυχικοποίηση) και (β) Όταν η ψυχικοποίηση αποτυγχάνει, η ενόρμηση εκφορτίζεται στο σώμα (σωματοποίηση). 

🪶 Στον αντίποδα, ασθενείς με ψυχοσωματικά σύνδρομα εμφανίζουν φτωχό συμβολισμό, μηχανιστικό λόγο και έλλειψη συναισθηματικών χρωματισμών. 

🪶 Επειδή δεν διαθέτει ώριμο ψυχισμό, ιδιαίτερα Υπερεγώ, το άτομο με μηχανιστική σκέψη τείνει να συμμορφώνεται στις προσταγές της συλλογικότητας. 

🪶 Συχνά το βλέμμα των γονιών, ειδικότερα της μητέρας, μένει άγρυπνο και σκληρό, επειδή επαγρυπνά ώστε να μην επαναληφθεί κάποια καταστροφή που συνέβη στο παρελθόν στη δική τους ζωή ή της οικογένειάς τους και παραμόρφωσε τον ψυχισμό τους, επιβάλλοντας συνήθως εξωπραγματικά ιδεώδη. Ο γονιός-Κέρβερος μπορεί να υποστηρίζει ότι πρόθεσή του είναι να προστατεύσει το παιδί του, αλλά αυτό έχει την αίσθηση ότι καταδιώκεται. Το βλέμμα του Κέρβερου, το οποίο το παιδί ενσωματώνει, αντιστοιχεί στη συνεχή ψευδαισθησιακή επένδυση ενός τραύματος, το οποίο ο γονιός είχε βιώσει ως παιδί, όταν ο ψυχισμός του ήταν ανέτοιμος να το επεξεργαστεί και γι’ αυτό το αναπαράγει διαρκώς. Το παιδί δεν ονειρεύεται, αλλά έχει εφιάλτες μέρα-νύχτα. 

🪶 Το σώμα μοιάζει με ένα τυραννισμένο παιδικό κορμί που δεν μπορεί να πει τα βάσανά του. Αυτό το σώμα, για να μπορέσει κάποτε να βρει τις λέξεις να πει αυτά που έζησε ίσως πρέπει να αρρωστήσει. 

🪶 Το άτομο με μηχανιστική ζωή συμμορφώνεται με τους άλλους και χάνει την επαφή με τον εαυτό του. Όπως έγραφε ο Kierkegaard (1848/1999), ο άνθρωπος περιτριγυρισμένος «από ορδές ανθρώπων, απασχολημένος με κάθε είδους κοσμικά θέματα, όλο και πιο έξυπνος για τους τρόπους του κόσμου – ένα τέτοιο άτομο ξεχνά τον εαυτό του, ξεχνά το όνομά του, που είναι θεϊκά κατανοητό, δεν τολμά να πιστέψει στον εαυτό του, θεωρεί ότι είναι πολύ επικίνδυνο να είναι ο εαυτός του, πολύ πιο εύκολο και ασφαλές να είναι σαν τους άλλους, να γίνει ένα αντίγραφο, ένας αριθμός, μέρος του πλήθους». 

🪶 η Βίκυ κατέστελλε σωματικούς πόνους ή επώδυνα συναισθήματα που ένιωθε. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι από μικρή δεν ήθελε να επιβαρύνει τη μητέρα της, η οποία ήταν εύθραυστη ψυχικά και υπέφερε από έντονες ημικρανίες, που την καθήλωναν για μέρες σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. 

🪶 Ωστόσο, η φαντασίωση του Κέρβερου δεν είναι απλώς ένα φάντασμα, αλλά συμπυκνώνει πρώιμους τρόπους άμυνας απέναντι στο τραύμα, που τελικά όμως αλλοτριώνει το άτομο. Στο πλαίσιο της ανάλυσης, ο αναλυτής συχνά καλείται να αναλάβει τον ρόλο του Ορφέα ή του Ηρακλή: άλλοτε να κατευνάσει με την ερμηνεία, άλλοτε να παλέψει με το φάντασμα, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για την ανάδυση της επιθυμίας. Θα πρέπει να είναι προσεκτικός σε αυτό το κέλευσμα και να θυμάται ότι δεν είναι παντοδύναμος. 

🪶 Στη μηχανιστική ζωή οι λέξεις εμφανίζονται μόνο με την κυριολεκτική τους σημασία και όχι με τη μεταφορική (Marty & de M’Uzan, 1962). Η McDougall (1984) υποστήριξε ότι ο λόγος του ασθενούς μπορεί να φαίνεται «φυσιολογικός», αλλά αποκαλύπτεται ότι χρησιμοποιεί λέξεις και ιδέες που είναι σε μεγάλο βαθμό ίσως και ολοκληρωτικά, στερημένες από συναισθηματικό περιεχόμενο.  

🪶 Η προσωπικότητα των μηχανιστικών ασθενών συνήθως περιγράφεται ως ναρκισσιστική, παθητικο-επιθετική, παθητικο-εξαρτητική, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις νεύρωσης της συμπεριφοράς, και ψυχοπαθητική. Οι διαπροσωπικές τους σχέσεις είναι φτωχές· ενίοτε έχουν χαρακτηριστικά λευκής σχέσης. 

🪶 Ωστόσο, αυτή η «ζάχαρη» θα είναι μια διαρκής υπενθύμιση/πρόσκληση να ανακαλύψει κάποια στιγμή τις εσωτερικές διαδικασίες που θα γλυκάνουν τον πόνο της με ψυχικά μέσα. 

🪶 Οι τρόποι επικοινωνίας έχουν αλλάξει. Συχνά βλέπουμε οικογένειες ή ζευγάρια σε κάποιο εστιατόριο ή καφέ, όπου ο καθένας είναι απορροφημένος στο tablet ή το smartphone του και δεν συζητούν. Ο καθένας είναι αλλού και σε άλλο χρόνο. Δεν ζουν δηλαδή όλοι μαζί στον ίδιο χρόνο, δεν βιώνουν κοινά πράγματα. Αυτή η κατάσταση, που απομονώνει το άτομο στο οικογενειακό, φιλικό ή εργασιακό του περιβάλλον, μεταβάλλει το βίωμα του χρόνου. 

🪶 Κατά τον Freud, το Ασυνείδητο είναι αχρονικό, δηλαδή αγνοεί τον χρόνο. Το Προσυνειδητό οργανώνει, κατατέμνει, μετράει τον χρόνο σύμφωνα με την αρχή της πραγματικότητας. Τέλος, στο Συνειδητό υπάρχει ο χρόνος της αμεσότητας. Εάν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις πρωτογενείς/δευτερογενείς και τις τριτογενείς διαδικασίες, τότε διασφαλίζεται η αίσθηση της ροής του βιωμένου χρόνου. 

🪶 Όπως έγραφε ο Τ.S. Eliot: «Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος / είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο / και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο». 

🪶 Έτσι, η πρόκληση για τον σύγχρονο άνθρωπο δεν είναι μόνο να αποκτήσει πρόσβαση στη γνώση, αλλά να βρει τον χρόνο να την επεξεργαστεί ψυχικά. 

🪶 Ο Smadja (2001) μίλησε για: (α) τον πρώτο χρόνο της σωματοποίησης ως χρόνο της καταστροφικότητας και (β) τον δεύτερο χρόνο της σωματοποίησης ως ερωτικό χρόνο ή χρόνο ίασης. 

🪶 Η απώλεια του φίλου της την έφερε αντιμέτωπη με τα αναπαραστατικά ρήγματα που προϋπήρχαν στον ψυχισμό της. Προσκολλήθηκε στο αντιληπτικό και προχώρησε αρκετά στην εργαστηριακή της έρευνα, ολοκληρώνοντας πειράματα τα οποία ανέβαλλε για πολύ καιρό. Η προσκόλλησή της στο αντιληπτικό ήταν απαραίτητη, αφού το αναπαραστατικό πεδίο θα μπορούσε να καταρρεύσει. Όμως, η Εύα δεν εκδήλωσε υποτροπή σε οργανικό επίπεδο. Ψυχικά μπόρεσε να επεξεργαστεί όσα συνέβαιναν μέσα της και έξω της. Άρχισε να επενδύει ιδιαίτερα τη θεραπευτική σχέση και συνδέθηκε αρκετά μαζί μου εξιδανικεύοντάς με.  

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Επειδή δεν διαθέτει ώριμο ψυχισμό, ιδιαίτερα Υπερεγώ, το άτομο με μηχανιστική σκέψη τείνει να συμμορφώνεται στις προσταγές της συλλογικότητας. | Σάββας Σαβόπουλος

[Νυρεμβέργη 2026 | Γερμανικό Εθνικό Μουσείο | «Ένας κήπος με έναν καλλιτέχνη που σχεδιάζει αρχαιότητες» , Johannes Lingelbach, 1671]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Σάββα Σαβόπουλου «Μηχανιστικός άνθρωπος» 

🪶Ένα παιδί που δεν επενδύεται με αγάπη κινδυνεύει ακόμα και να πεθάνει. 

🪶Προοδευτικά, ξεχνά τον εαυτό του΄ σημαντικά γίνονται όσα κάνει, όχι όσα είναι. 

🪶Το μήνυμα της πρέπει να φτάσει σε όλους: το άτομο δεν μπορεί να σωθεί μόνο του. Η αληθινή επιβίωση και η δυνατότητα χαράς στη ζωή βρίσκονται στην ισορροπία ανάμεσα στην επένδυση στον εαυτό και στην επένδυση στον άλλο, στο μαζί. Στον ναρκισσιστικό πολιτισμό του σήμερα, αυτή η αλήθεια είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Πρέπει να ακουστεί παντού. 

🪶Το άτομο με νεύρωση χαρακτήρα έχει την τάση να προσβάλλεται από ασθένειες που εμφανίζονται περιοδικά ή από σοβαρές εξελικτικές νόσους συχνότερα απ’ ό,τι το άτομο με νεύρωση μεταβίβασης και ψύχωση. Αυτό συμβαίνει γιατί οι νευρώσεις ή οι ψυχώσεις λειτουργούν με τα συμπτώματά τους αμυντικά έναντι της ψυχικής αποδιοργάνωσης. 

🪶 Ουσιαστικά, το εξωτερικό αντικείμενο καλείται να γίνει υποκατάστατο της μητέρας, αφού αυτή δεν ήταν εφικτό να εσωτερικευθεί νωρίς στη ζωή του. Εφόσον δεν υπάρχει στήριξη από κάποιο αξιόπιστο εσωτερικό αντικείμενο, είναι αναγκαίο το Εγώ να στηριχτεί σε κάποιο εξωτερικό αντικείμενο. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, το αδύναμο Εγώ καταρρέει όπως ο κισσός χωρίς το δέντρο. 

🪶 Στο ενεργειακό ή οικονομικό επίπεδο της ψυχοσωματικής η Debray επισημαίνει ότι: (α) Επιδίωξη του ψυχισμού είναι η ποιοτική αναβάθμιση της ενόρμησης σε αναπαράσταση και συναίσθημα (δηλαδή η ψυχικοποίηση) και (β) Όταν η ψυχικοποίηση αποτυγχάνει, η ενόρμηση εκφορτίζεται στο σώμα (σωματοποίηση). 

🪶 Στον αντίποδα, ασθενείς με ψυχοσωματικά σύνδρομα εμφανίζουν φτωχό συμβολισμό, μηχανιστικό λόγο και έλλειψη συναισθηματικών χρωματισμών. 

🪶 Επειδή δεν διαθέτει ώριμο ψυχισμό, ιδιαίτερα Υπερεγώ, το άτομο με μηχανιστική σκέψη τείνει να συμμορφώνεται στις προσταγές της συλλογικότητας. 

🪶 Συχνά το βλέμμα των γονιών, ειδικότερα της μητέρας, μένει άγρυπνο και σκληρό, επειδή επαγρυπνά ώστε να μην επαναληφθεί κάποια καταστροφή που συνέβη στο παρελθόν στη δική τους ζωή ή της οικογένειάς τους και παραμόρφωσε τον ψυχισμό τους, επιβάλλοντας συνήθως εξωπραγματικά ιδεώδη. Ο γονιός-Κέρβερος μπορεί να υποστηρίζει ότι πρόθεσή του είναι να προστατεύσει το παιδί του, αλλά αυτό έχει την αίσθηση ότι καταδιώκεται. Το βλέμμα του Κέρβερου, το οποίο το παιδί ενσωματώνει, αντιστοιχεί στη συνεχή ψευδαισθησιακή επένδυση ενός τραύματος, το οποίο ο γονιός είχε βιώσει ως παιδί, όταν ο ψυχισμός του ήταν ανέτοιμος να το επεξεργαστεί και γι’ αυτό το αναπαράγει διαρκώς. Το παιδί δεν ονειρεύεται, αλλά έχει εφιάλτες μέρα-νύχτα. 

🪶 Το σώμα μοιάζει με ένα τυραννισμένο παιδικό κορμί που δεν μπορεί να πει τα βάσανά του. Αυτό το σώμα, για να μπορέσει κάποτε να βρει τις λέξεις να πει αυτά που έζησε ίσως πρέπει να αρρωστήσει. 

🪶 Το άτομο με μηχανιστική ζωή συμμορφώνεται με τους άλλους και χάνει την επαφή με τον εαυτό του. Όπως έγραφε ο Kierkegaard (1848/1999), ο άνθρωπος περιτριγυρισμένος «από ορδές ανθρώπων, απασχολημένος με κάθε είδους κοσμικά θέματα, όλο και πιο έξυπνος για τους τρόπους του κόσμου – ένα τέτοιο άτομο ξεχνά τον εαυτό του, ξεχνά το όνομά του, που είναι θεϊκά κατανοητό, δεν τολμά να πιστέψει στον εαυτό του, θεωρεί ότι είναι πολύ επικίνδυνο να είναι ο εαυτός του, πολύ πιο εύκολο και ασφαλές να είναι σαν τους άλλους, να γίνει ένα αντίγραφο, ένας αριθμός, μέρος του πλήθους». 

🪶 η Βίκυ κατέστελλε σωματικούς πόνους ή επώδυνα συναισθήματα που ένιωθε. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι από μικρή δεν ήθελε να επιβαρύνει τη μητέρα της, η οποία ήταν εύθραυστη ψυχικά και υπέφερε από έντονες ημικρανίες, που την καθήλωναν για μέρες σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. 

🪶 Ωστόσο, η φαντασίωση του Κέρβερου δεν είναι απλώς ένα φάντασμα, αλλά συμπυκνώνει πρώιμους τρόπους άμυνας απέναντι στο τραύμα, που τελικά όμως αλλοτριώνει το άτομο. Στο πλαίσιο της ανάλυσης, ο αναλυτής συχνά καλείται να αναλάβει τον ρόλο του Ορφέα ή του Ηρακλή: άλλοτε να κατευνάσει με την ερμηνεία, άλλοτε να παλέψει με το φάντασμα, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για την ανάδυση της επιθυμίας. Θα πρέπει να είναι προσεκτικός σε αυτό το κέλευσμα και να θυμάται ότι δεν είναι παντοδύναμος. 

🪶 Στη μηχανιστική ζωή οι λέξεις εμφανίζονται μόνο με την κυριολεκτική τους σημασία και όχι με τη μεταφορική (Marty & de M’Uzan, 1962). Η McDougall (1984) υποστήριξε ότι ο λόγος του ασθενούς μπορεί να φαίνεται «φυσιολογικός», αλλά αποκαλύπτεται ότι χρησιμοποιεί λέξεις και ιδέες που είναι σε μεγάλο βαθμό ίσως και ολοκληρωτικά, στερημένες από συναισθηματικό περιεχόμενο.  

🪶 Η προσωπικότητα των μηχανιστικών ασθενών συνήθως περιγράφεται ως ναρκισσιστική, παθητικο-επιθετική, παθητικο-εξαρτητική, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις νεύρωσης της συμπεριφοράς, και ψυχοπαθητική. Οι διαπροσωπικές τους σχέσεις είναι φτωχές· ενίοτε έχουν χαρακτηριστικά λευκής σχέσης. 

🪶 Ωστόσο, αυτή η «ζάχαρη» θα είναι μια διαρκής υπενθύμιση/πρόσκληση να ανακαλύψει κάποια στιγμή τις εσωτερικές διαδικασίες που θα γλυκάνουν τον πόνο της με ψυχικά μέσα. 

🪶 Οι τρόποι επικοινωνίας έχουν αλλάξει. Συχνά βλέπουμε οικογένειες ή ζευγάρια σε κάποιο εστιατόριο ή καφέ, όπου ο καθένας είναι απορροφημένος στο tablet ή το smartphone του και δεν συζητούν. Ο καθένας είναι αλλού και σε άλλο χρόνο. Δεν ζουν δηλαδή όλοι μαζί στον ίδιο χρόνο, δεν βιώνουν κοινά πράγματα. Αυτή η κατάσταση, που απομονώνει το άτομο στο οικογενειακό, φιλικό ή εργασιακό του περιβάλλον, μεταβάλλει το βίωμα του χρόνου. 

🪶 Κατά τον Freud, το Ασυνείδητο είναι αχρονικό, δηλαδή αγνοεί τον χρόνο. Το Προσυνειδητό οργανώνει, κατατέμνει, μετράει τον χρόνο σύμφωνα με την αρχή της πραγματικότητας. Τέλος, στο Συνειδητό υπάρχει ο χρόνος της αμεσότητας. Εάν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις πρωτογενείς/δευτερογενείς και τις τριτογενείς διαδικασίες, τότε διασφαλίζεται η αίσθηση της ροής του βιωμένου χρόνου. 

🪶 Όπως έγραφε ο Τ.S. Eliot: «Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος / είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο / και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο». 

🪶 Έτσι, η πρόκληση για τον σύγχρονο άνθρωπο δεν είναι μόνο να αποκτήσει πρόσβαση στη γνώση, αλλά να βρει τον χρόνο να την επεξεργαστεί ψυχικά. 

🪶 Ο Smadja (2001) μίλησε για: (α) τον πρώτο χρόνο της σωματοποίησης ως χρόνο της καταστροφικότητας και (β) τον δεύτερο χρόνο της σωματοποίησης ως ερωτικό χρόνο ή χρόνο ίασης. 

🪶 Η απώλεια του φίλου της την έφερε αντιμέτωπη με τα αναπαραστατικά ρήγματα που προϋπήρχαν στον ψυχισμό της. Προσκολλήθηκε στο αντιληπτικό και προχώρησε αρκετά στην εργαστηριακή της έρευνα, ολοκληρώνοντας πειράματα τα οποία ανέβαλλε για πολύ καιρό. Η προσκόλλησή της στο αντιληπτικό ήταν απαραίτητη, αφού το αναπαραστατικό πεδίο θα μπορούσε να καταρρεύσει. Όμως, η Εύα δεν εκδήλωσε υποτροπή σε οργανικό επίπεδο. Ψυχικά μπόρεσε να επεξεργαστεί όσα συνέβαιναν μέσα της και έξω της. Άρχισε να επενδύει ιδιαίτερα τη θεραπευτική σχέση και συνδέθηκε αρκετά μαζί μου εξιδανικεύοντάς με.  

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Οι αδύναμοι μνησικακούν, μαμά. Οι δυνατοί συγχωρούν. | Jonathan Franzen

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Jonathan Franzen «Αγνή»

⛵ Το ξέρεις ότι εαν καπνίσεις κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη έστω και μία φορά, αλλοιώνεται η χημεία του εγκεφάλου σου για όλη την υπόλοιπη ζωή σου; Αυτό θεωρώ ότι κάνει και η στέβια σ’ εμένα.

⛵ …πιστεύω οτι η διαδικτυακή πορνογραφία σχεδιάστηκε ειδικά για τους Γερμανούς, γιατί τους αρέσει να είναι μόνοι τους και να ελέγχουν τα πράγματα και να έχουν φαντασιώσεις εξουσίας.

⛵ Ναι, αλλά οι ανάγκες των γυναικών για φιλία ικανοποιούνται πραγματικά στο διαδίκτυο, δεν πρόκειται για φαντασίωση.

⛵ Είναι αληθινά πολύ σκληρό να μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους.

⛵ Όταν όμως την άδραχνε η δυσπιστία προς τους άλλους, γινόταν σωματικά ανήμπορη να μείνει άλλο μαζί τους.

⛵ Αισθάνθηκε ότι ήταν ακριβώς σαν αυτήν. Κι έτσι έκλαιγε γιατί την αγάπησε και γιατί δεν μπορούσε να την έχει.

⛵ Η αγάπη αποδείχτηκε ότι τσαλακώνει την ψυχή, ότι γυρίζει το στομάχι, ότι είναι κλειστοφοβική: μία εντύπωση απεραντότητας αναδύθηκε εντός του, ενός απέραντου βάρους, μιας απέραντης δυνατότητας και για διέξοδο μου είχε μονάχα μία τρεμάμενη χλομή κοπέλα με άσχημο αδιάβροχο τζάκετ. Το να την αγγίξει ήταν το πιο αδιανόητο πράγμα τώρα για κείνον. Ένιωθε την παρόρμηση να πέσει στα πόδια της.

⛵ Μερικές φορές φαντάζεσαι κάτι για τόσο πολύ καιρό, ώστε διαπιστώνεις ότι δεν έχεις άλλη επιλογή από το να το κάνεις.

⛵ Να σκέφτεσαι, ότι σε σκέφτομαι, γιατί έτσι θα κάνω όποτε με σκέφτεσαι.

⛵ Παρουσίασε την ανατρεπτική ποίησή του σαν λυπηρή αντίδραση στο γεγονός ότι είχε μία ψυχικά διαταραγμένη μητέρα.

⛵ Πιο στόκος και απ’τον στόκο. Και υποθέτω ότι εγώ είμαι πιο στόκος ακόμη, αφού τον παντρεύτηκα.

⛵ Για να έχεις ταυτότητα, πρέπει να πιστέψεις ότι υπάρχουν κι άλλες ταυτότητες. Χρειάζεσαι μία εγγύτητα με άλλους ανθρώπους. Και πώς χτίζεται αυτή η εγγύτητα; Με το να μοιράζεσαι μυστικά.

⛵ Η ορθότητα της φράσης κατασπαράσσομαι γινόταν πλέον φανερή. Τα αισθήματα του θηράματος στου λύκου το στόμα δύσκολα τα διακρίνεις απ’ αυτά της ερωτευμένης.

⛵ «Τι θέλω;» Κοίταξε τον ουρανό. «Θέλω να σου αρέσω. Θέλω να μη με αφήσεις ποτέ. Θέλω να γεράσω μαζί σου».
«Ω!»
» Συγνώμη, αλλά έπρεπε να το πω προτού φύγεις».

⛵ Ήθελα να τονίσω ότι, εξ ορισμού, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι συγχρονισμένος με κάποιον άλλο που δεν είναι συγχρονισμένος με του ίδιο του τον εαυτό‘ αλλά υπήρχαν λογικές διακλαδώσεις που όφειλα να λάβω υπόψη.

⛵ Μία ζωή λογομαχούσαμε για το τίποτα, λες και με το να πολλαπλασιάζουμε το μηδέν του περιεχομένου επί το άπειρον της ομιλίας το έκανε να παύει να είναι μηδέν.

⛵ Κατάλαβε ότι είχε παγιδευτεί. Είχε ανοίξει σπίτι λιγότερο με μία γυναίκα και περισσότερο με έναν ευσεβή πόθο του, σύμφωνα με τον οποίο ήταν ένας άντρας που θα μπορούσε να ζήσει πια ευτυχισμένος με μία γυναίκα. Και τώρα είχε βαρεθεί τον ευσεβή του πόθο.

⛵ Πρόβαλλε αστήριχτες δικαιολογίες για να τις αποφεύγει, κι όταν δεν μπορούσε να αποφύγει μία κοινωνική έξοδο, φερόταν άλλοτε ψύχρα, άλλοτε σιωπηλά και άλλοτε προσβλητικά. Συμπεριφερόταν σαν καθίκι και πλήρωνε το τίμημα μέσα του, χάνοντας λίγο από τον αυτοσεβασμό του, αλλά επέμενε, ελπίζοντας ότι εκείνη θα το αντιλαμβανόταν σαν ένα καλό σημάδι ότι υπήρχε πρόβλημα στη σχέση τους και ότι ίσως, τελικά, θα κατάφερνε να ξεφυγει από την παγίδα.

⛵ Λατρεύει ό,τι βλέπει σ’ έναν καθρέφτη. Γι’ αυτήν δεν είμαστε παρά χρήσιμα αντικείμενα. Όσο πιο πολλά της λες, τόσο περισσότερο θα μπορεί να μας χρησιμοποιήσει.

⛵ Κάθε ψυχαναγκασμός, και βέβαια η δική του παρακολούθηση ψηφιακών σεξουαλικών εικόνων, που δεν άργησε να γίνει τρομερά χρονοβόρος ψυχαναγκασμός, θύμιζε θάνατο καθώς βραχυκύκλωνε το μυαλό του περιορίζοντας την προσωπικότητά του σε ένα κλειστό κύκλωμα διέγερσης και απόκρισης.

⛵ Αποκλείεται να ένιωθε πιο δυστυχισμένος χωρίς εκείνη απ’ ότι ήταν ήδη κι εκείνη θα ένιωθε σίγουρα ευτυχισμένη χωρίς αυτόν. Τίποτα όμως δεν απάλυνε τη θλίψη του. Ποτέ δεν είχε νιώσει τέτοια θλίψη, λες και την είχε αγαπήσει αληθινά την Άναγκρετ εντέλει.

⛵ Γύρισε σπίτι και καθάρισε τον σκληρό του δίσκο από κάθε πορνογραφικό υλικό που είχε κατεβάσει. Ο καινούργιος του σκοπός και η καινούργια του νηφαλιότητα άξιζαν να αφήσει στην άκρη κάθε ψυχαναγκαστική κραιπάλη. Έπλυνε τα πιάτα στον νεροχύτη και τα σκούπισε. Ήξερε πια ότι σε λίγο θα έφερνε άλλες γυναίκες σε όποιο μέρος και αν ζούσε, τη μία μετά την άλλη -η επανάληψη ενός δυνατού άντρα- και ότι το καινούργιο του μέρος έπρεπε να είναι καθαρό, περιποιημένο και τακτικό, για να υποδηλώνει αυτοκυριαρχία.

⛵ Χωρίς όνομα, η ύπαρξή του ήταν βολικά φασματική.

⛵ Πόση από την υποατομική ζωή του πρέπει άθελά του να είχε προδώσει στα δέκα χρόνια που έμενε μαζί της!

⛵ Το να είσαι όμως φονιάς και να φονευτείς ήταν το δίχως άλλο η πιο στενή μορφή εγγύτητας.

⛵ Τη στιγμή προτού τελειώσει και γίνει ένα αγνό τίποτα άκουσε όλες τις ανθρώπινες φωνές του κόσμου.

⛵ Όσο νοσηρός και αν ήταν, σκέφτηκε εκείνη. Το να σκέφτεται ότι αυτό είχε σημασία, ήταν προφανώς άλλη μία μορφή αυτοκολακείας -μια ανημποριά συμπόνιας για έναν αυτοκαταστροφικά τηραννισμένο άνθρωπο, μια ανημποριά να σεβαστεί πόση λίγη σημασία είχε οτιδήποτε άλλο πέρα από τον πόνο που τον κατέκλυζε.

⛵ Τα μυστικά σήμαιναν εξουσία. Τα χρήματα σήμαιναν εξουσία. Το να σε χρειάζονται σήμαινε εξουσία. Εξουσία, εξουσία, εξουσία: πώς μπορούσε ο κόσμος να είναι οργανωμένος γύρω από τον αγώνα για ένα πράγμα τόσο μοναχικό και πιεστικό να το έχεις;

⛵ Έβαλες ένα τέλος- αυτός δεν θα μπορούσε να το κάνει. Εσύ είχες όσα ήθελες. Εσύ νίκησες! Και γι αυτό αντέχεις να τον συγχωρήσεις. Γιατί νίκησες.

⛵ Οι αδύναμοι μνησικακούν, μαμά. Οι δυνατοί συγχωρούν.

⛵ «Γιατί στολίζομαι έτσι…»
«Φοράς μία πανοπλία. Θέλεις να είσαι δυνατή.»

⛵ Πρέπει να τα κατάφερνε καλύτερα από τους γονείς της, αλλά δεν ήταν σίγουρη ότι θα τα κατάφερνε. Μόνον όταν άνοιξαν οι ουρανοί ξανά και η βροχή από τον αχανή σκοτεινό δυτικό ωκεανό άρχισε να χτυπάει στην οροφή του αυτοκινήτου ρυθμικά, ο ήχος του έρωτα έπνιξε κάθε άλλο ήχο, πίστεψε αληθινά ότι θα τα κατάφερνε.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Οι αδύναμοι μνησικακούν, μαμά. Οι δυνατοί συγχωρούν. | Jonathan Franzen

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Jonathan Franzen «Αγνή»

⛵ Το ξέρεις ότι εαν καπνίσεις κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη έστω και μία φορά, αλλοιώνεται η χημεία του εγκεφάλου σου για όλη την υπόλοιπη ζωή σου; Αυτό θεωρώ ότι κάνει και η στέβια σ’ εμένα.

⛵ …πιστεύω οτι η διαδικτυακή πορνογραφία σχεδιάστηκε ειδικά για τους Γερμανούς, γιατί τους αρέσει να είναι μόνοι τους και να ελέγχουν τα πράγματα και να έχουν φαντασιώσεις εξουσίας.

⛵ Ναι, αλλά οι ανάγκες των γυναικών για φιλία ικανοποιούνται πραγματικά στο διαδίκτυο, δεν πρόκειται για φαντασίωση.

⛵ Είναι αληθινά πολύ σκληρό να μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους.

⛵ Όταν όμως την άδραχνε η δυσπιστία προς τους άλλους, γινόταν σωματικά ανήμπορη να μείνει άλλο μαζί τους.

⛵ Αισθάνθηκε ότι ήταν ακριβώς σαν αυτήν. Κι έτσι έκλαιγε γιατί την αγάπησε και γιατί δεν μπορούσε να την έχει.

⛵ Η αγάπη αποδείχτηκε ότι τσαλακώνει την ψυχή, ότι γυρίζει το στομάχι, ότι είναι κλειστοφοβική: μία εντύπωση απεραντότητας αναδύθηκε εντός του, ενός απέραντου βάρους, μιας απέραντης δυνατότητας και για διέξοδο μου είχε μονάχα μία τρεμάμενη χλομή κοπέλα με άσχημο αδιάβροχο τζάκετ. Το να την αγγίξει ήταν το πιο αδιανόητο πράγμα τώρα για κείνον. Ένιωθε την παρόρμηση να πέσει στα πόδια της.

⛵ Μερικές φορές φαντάζεσαι κάτι για τόσο πολύ καιρό, ώστε διαπιστώνεις ότι δεν έχεις άλλη επιλογή από το να το κάνεις.

⛵ Να σκέφτεσαι, ότι σε σκέφτομαι, γιατί έτσι θα κάνω όποτε με σκέφτεσαι.

⛵ Παρουσίασε την ανατρεπτική ποίησή του σαν λυπηρή αντίδραση στο γεγονός ότι είχε μία ψυχικά διαταραγμένη μητέρα.

⛵ Πιο στόκος και απ’τον στόκο. Και υποθέτω ότι εγώ είμαι πιο στόκος ακόμη, αφού τον παντρεύτηκα.

⛵ Για να έχεις ταυτότητα, πρέπει να πιστέψεις ότι υπάρχουν κι άλλες ταυτότητες. Χρειάζεσαι μία εγγύτητα με άλλους ανθρώπους. Και πώς χτίζεται αυτή η εγγύτητα; Με το να μοιράζεσαι μυστικά.

⛵ Η ορθότητα της φράσης κατασπαράσσομαι γινόταν πλέον φανερή. Τα αισθήματα του θηράματος στου λύκου το στόμα δύσκολα τα διακρίνεις απ’ αυτά της ερωτευμένης.

⛵ «Τι θέλω;» Κοίταξε τον ουρανό. «Θέλω να σου αρέσω. Θέλω να μη με αφήσεις ποτέ. Θέλω να γεράσω μαζί σου».
«Ω!»
» Συγνώμη, αλλά έπρεπε να το πω προτού φύγεις».

⛵ Ήθελα να τονίσω ότι, εξ ορισμού, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι συγχρονισμένος με κάποιον άλλο που δεν είναι συγχρονισμένος με του ίδιο του τον εαυτό‘ αλλά υπήρχαν λογικές διακλαδώσεις που όφειλα να λάβω υπόψη.

⛵ Μία ζωή λογομαχούσαμε για το τίποτα, λες και με το να πολλαπλασιάζουμε το μηδέν του περιεχομένου επί το άπειρον της ομιλίας το έκανε να παύει να είναι μηδέν.

⛵ Κατάλαβε ότι είχε παγιδευτεί. Είχε ανοίξει σπίτι λιγότερο με μία γυναίκα και περισσότερο με έναν ευσεβή πόθο του, σύμφωνα με τον οποίο ήταν ένας άντρας που θα μπορούσε να ζήσει πια ευτυχισμένος με μία γυναίκα. Και τώρα είχε βαρεθεί τον ευσεβή του πόθο.

⛵ Πρόβαλλε αστήριχτες δικαιολογίες για να τις αποφεύγει, κι όταν δεν μπορούσε να αποφύγει μία κοινωνική έξοδο, φερόταν άλλοτε ψύχρα, άλλοτε σιωπηλά και άλλοτε προσβλητικά. Συμπεριφερόταν σαν καθίκι και πλήρωνε το τίμημα μέσα του, χάνοντας λίγο από τον αυτοσεβασμό του, αλλά επέμενε, ελπίζοντας ότι εκείνη θα το αντιλαμβανόταν σαν ένα καλό σημάδι ότι υπήρχε πρόβλημα στη σχέση τους και ότι ίσως, τελικά, θα κατάφερνε να ξεφυγει από την παγίδα.

⛵ Λατρεύει ό,τι βλέπει σ’ έναν καθρέφτη. Γι’ αυτήν δεν είμαστε παρά χρήσιμα αντικείμενα. Όσο πιο πολλά της λες, τόσο περισσότερο θα μπορεί να μας χρησιμοποιήσει.

⛵ Κάθε ψυχαναγκασμός, και βέβαια η δική του παρακολούθηση ψηφιακών σεξουαλικών εικόνων, που δεν άργησε να γίνει τρομερά χρονοβόρος ψυχαναγκασμός, θύμιζε θάνατο καθώς βραχυκύκλωνε το μυαλό του περιορίζοντας την προσωπικότητά του σε ένα κλειστό κύκλωμα διέγερσης και απόκρισης.

⛵ Αποκλείεται να ένιωθε πιο δυστυχισμένος χωρίς εκείνη απ’ ότι ήταν ήδη κι εκείνη θα ένιωθε σίγουρα ευτυχισμένη χωρίς αυτόν. Τίποτα όμως δεν απάλυνε τη θλίψη του. Ποτέ δεν είχε νιώσει τέτοια θλίψη, λες και την είχε αγαπήσει αληθινά την Άναγκρετ εντέλει.

⛵ Γύρισε σπίτι και καθάρισε τον σκληρό του δίσκο από κάθε πορνογραφικό υλικό που είχε κατεβάσει. Ο καινούργιος του σκοπός και η καινούργια του νηφαλιότητα άξιζαν να αφήσει στην άκρη κάθε ψυχαναγκαστική κραιπάλη. Έπλυνε τα πιάτα στον νεροχύτη και τα σκούπισε. Ήξερε πια ότι σε λίγο θα έφερνε άλλες γυναίκες σε όποιο μέρος και αν ζούσε, τη μία μετά την άλλη -η επανάληψη ενός δυνατού άντρα- και ότι το καινούργιο του μέρος έπρεπε να είναι καθαρό, περιποιημένο και τακτικό, για να υποδηλώνει αυτοκυριαρχία.

⛵ Χωρίς όνομα, η ύπαρξή του ήταν βολικά φασματική.

⛵ Πόση από την υποατομική ζωή του πρέπει άθελά του να είχε προδώσει στα δέκα χρόνια που έμενε μαζί της!

⛵ Το να είσαι όμως φονιάς και να φονευτείς ήταν το δίχως άλλο η πιο στενή μορφή εγγύτητας.

⛵ Τη στιγμή προτού τελειώσει και γίνει ένα αγνό τίποτα άκουσε όλες τις ανθρώπινες φωνές του κόσμου.

⛵ Όσο νοσηρός και αν ήταν, σκέφτηκε εκείνη. Το να σκέφτεται ότι αυτό είχε σημασία, ήταν προφανώς άλλη μία μορφή αυτοκολακείας -μια ανημποριά συμπόνιας για έναν αυτοκαταστροφικά τηραννισμένο άνθρωπο, μια ανημποριά να σεβαστεί πόση λίγη σημασία είχε οτιδήποτε άλλο πέρα από τον πόνο που τον κατέκλυζε.

⛵ Τα μυστικά σήμαιναν εξουσία. Τα χρήματα σήμαιναν εξουσία. Το να σε χρειάζονται σήμαινε εξουσία. Εξουσία, εξουσία, εξουσία: πώς μπορούσε ο κόσμος να είναι οργανωμένος γύρω από τον αγώνα για ένα πράγμα τόσο μοναχικό και πιεστικό να το έχεις;

⛵ Έβαλες ένα τέλος- αυτός δεν θα μπορούσε να το κάνει. Εσύ είχες όσα ήθελες. Εσύ νίκησες! Και γι αυτό αντέχεις να τον συγχωρήσεις. Γιατί νίκησες.

⛵ Οι αδύναμοι μνησικακούν, μαμά. Οι δυνατοί συγχωρούν.

⛵ «Γιατί στολίζομαι έτσι…»
«Φοράς μία πανοπλία. Θέλεις να είσαι δυνατή.»

⛵ Πρέπει να τα κατάφερνε καλύτερα από τους γονείς της, αλλά δεν ήταν σίγουρη ότι θα τα κατάφερνε. Μόνον όταν άνοιξαν οι ουρανοί ξανά και η βροχή από τον αχανή σκοτεινό δυτικό ωκεανό άρχισε να χτυπάει στην οροφή του αυτοκινήτου ρυθμικά, ο ήχος του έρωτα έπνιξε κάθε άλλο ήχο, πίστεψε αληθινά ότι θα τα κατάφερνε.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Τόσο στην προβολή όσο και στην ενδοβολή δεν υπάρχει ψυχολογικό όριο ανάμεσα στον εαυτό του ατόμου και στον κόσμο που το περιβάλλει. | Nancy McWilliams 

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Nancy McWilliams «ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ»

🪶Ο Freud παρατήρησε ότι τα υστερικά άτομα απέφευγαν μεν την αναβίωση οδυνηρών γεγονότων από το παρελθόν τους, αλλά αυτό απέβαινε σε βάρος της συνολικής τους λειτουργικότητας. Σύμφωνα με τη φροϊδική άποψη, θα ήταν προτιμότερο αυτοί οι ασθενείς να βιώσουν ολοκληρωτικά τα σαρωτικά συναισθήματα που τους προκαλούσαν φόβο, και έτσι να ελευθερώσουν την ενέργειά τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους. Γι’ αυτό το λόγο το αρχικό πλαίσιο προσέγγισης των αμυντικών διεργασιών όριζε ότι καθήκον του γιατρού ήταν να μειώσει την ισχύ τους.

🪶Συγκεκριμένα, αρκετοί ψυχαναλυτές έχουν αντιληφθεί ορισμένα προβλήματα, κυρίως τις «αποδιοργανώσεις» που έχουν ψυχωτική φύση ή που βρίσκονται κοντά στην ψύχωση, ως ένδειξη ανεπαρκών αμυνών. 

🪶Αυτό που χαρακτηρίζει τη μεταιχμιακή ή την ψυχωτική δομή της προσωπικότητας δεν είναι η παρουσία των πρωτόγονων αμυνών, αλλά η απουσία των ώριμων. 

🪶Όταν ένα βρέφος νιώθει υπερβολική διέγερση ή υπερβολικό στρες, συνήθως καταφεύγει στον ύπνο. Η ψυχολογική απόσυρση σε μια διαφορετική κατάσταση συνείδησης είναι μια αυτόματη αντίδραση αυτοπροστασίας η οποία παρατηρείται και στα βρέφη. Οι ενήλικες εκδοχές αυτής της διεργασίας παρατηρούνται σε άτομα που αποχωρούν από κοινωνικές ή διαπροσωπικές περιστάσεις και υποκαθιστούν τις στρεσογόνες γι’ αυτά διεγέρσεις της συναναστροφής τους με τους άλλους με τον εσωτερικό φαντασιωσικό τους κόσμο. Η τάση ορισμένων ατόμων να κάνουν χρήση χημικών ουσιών για την αλλαγή της συνειδησιακής τους κατάστασης μπορεί επίσης να εκληφθεί ως απόσυρση. Μερικοί συνάδελφοι, συμπεριλαμβανομένων κάποιων συνεργατών στις πρόσφατες εκδόσεις του DSM, προτιμούν τον όρο «αυτιστική φαντασίωση» για να αποδώσουν την απόσυρση. Ο όρος αναφέρεται σε μια ιδιαίτερη πτυχή της γενικής τάσης των ατόμων για αποφυγή της προσωπικής επαφής. 

🪶Ένας άλλος τρόπος τον οποίο χρησιμοποιεί το βρέφος για να χειρίζεται δυσάρεστες εμπειρίες είναι το να αρνείται ότι αυτές όντως συμβαίνουν. Η άρνηση έρχεται στην επιφάνεια αυτόματα σε όλους τους ανθρώπους. Αυτή είναι η αρχική αντίδραση σε κάθε είδους καταστροφή. Όλοι οι άνθρωποι που πληροφορούνται για το θάνατο κάποιου σημαντικού τους προσώπου αντιδρούν λέγοντας: «Ω, όχι!». Αυτή η αντίδραση είναι η σκιά μιας αρχαϊκής διεργασίας που έχει τις ρίζες της στον εγωκεντρισμό του παιδιού, όπου η εμπειρία κυριαρχείται από την προλογική πεποίθηση: «αν αυτό δεν το παραδεχτώ, τότε δεν συμβαίνει». 

🪶Σε καταστάσεις κρίσης ή άμεσης ανάγκης η ικανότητα του ατόμου να αρνείται συναισθηματικά ότι η επιβίωσή του κινδυνεύει μπορεί ακόμη και να του σώσει τη ζωή. Αυτό συμβαίνει διότι το άτομο, επιστρατεύοντας την άρνηση, μπορεί να ενεργήσει με έναν τρόπο που αντικειμενικά είναι ο πιο αποτελεσματικός και ηρωικός. Σε κάθε πόλεμο παρουσιάζονται ιστορίες ατόμων που διατήρησαν την ψυχραιμία τους σε απειλητικές και τρομακτικές καταστάσεις και κατάφεραν να σώσουν τον εαυτό τους και τους συντρόφους τους.

🪶Μερικά υγιή κατάλοιπα της βρεφικής αίσθησης παντοδυναμίας παραμένουν σε όλους μας και συνεισφέρουν στη βίωση συναισθημάτων επάρκειας και αποτελεσματικότητας στη ζωή μας. Είναι φυσικό να αισθανόμαστε «ψυχική ευεξία» όταν χρησιμοποιούμε αποτελεσματικά τη θέλησή μας. 

🪶Η πεποίθηση του πρώην αντιπροέδρου Quayle, την οποία είχε εμφυσήσει σε αυτόν η γιαγιά του, ότι ένας άνθρωπος έχει τη δύναμη να πραγματοποιεί οποιονδήποτε στόχο θέσει στη ζωή του, αποτελεί μέρος της αμερικανικής ιδεολογίας που είναι μεν αντίθετη με τον κοινό νου, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να λειτουργήσει σαν ένας πολύ θετικός και αυτοεκπληρούμενος μύθος.

🪶Έχει εκφραστεί η άποψη ότι το νεογέννητο βιώνει ως ένα και το αυτό τον κόσμο και τον εαυτό. Ο Piaget αποδέχτηκε αυτή την άποψη (1937), όπως φαίνεται στον όρο «πρωτογενής εγωκεντρισμός». Ο όρος αυτός δηλώνει μια φάση της γνωστικής εξέλιξης που είναι σε μεγάλο βαθμό ισοδύναμη με την περίοδο του «πρωτογενούς ναρκισσισμού» σύμφωνα με τον Freud (1914b), στη διάρκεια της οποίας κυριαρχεί η πρωτογενής διεργασία της σκέψης. Από αυτά προκύπτει ότι το νεογέννητο αντιλαμβάνεται ως εσωτερική, τρόπον τινά, την πηγή όλων των γεγονότων που του συμβαίνουν. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, ότι αν ένα βρέφος κρυώνει και το άτομο που το φροντίζει το αντιληφθεί και του προσφέρει ζεστασιά, τότε το βρέφος θα βιώσει μια προγλωσσική εμπειρία, στην οποία δίνει την ερμηνεία ότι με κάποιο μαγικό τρόπο έχει εξασφαλίσει ζεστασιά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η επίγνωση του βρέφους ότι ο έλεγχος των δικών του αναγκών μπορεί να πηγάζει από άλλα άτομα, τα οποία είναι ξεχωριστά και βρίσκονται έξω από το ίδιο, δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί.

🪶Ωστόσο, σε μερικά άτομα η ανάγκη της εξιδανίκευσης φαίνεται ότι δεν διαφοροποιείται και πολύ από τη μορφή που είχε στη βρεφική τους ηλικία. Η συμπεριφορά τους φανερώνει ότι μέσα τους επιβιώνουν στοιχεία μιας αρχαϊκής και απελπισμένης προσπάθειας να αναχαιτίσουν τους εσωτερικούς τους φόβους, μέσω της πεποίθησης ότι κάποιος, στον οποίο μπορούν να προσκολληθούν, είναι παντοδύναμος, παντογνώστης και πανάγαθος και ότι μέσω της ψυχολογικής συγχώνευσης με αυτό τον υπέροχο Άλλο θα είναι ασφαλείς. Επιπλέον, ελπίζουν να απαλλαγούν από την ντροπή. Απόρροια της εξιδανίκευσης και της πεποίθησης για την τελειότητα του άλλου είναι ότι το άτομο δεν ανέχεται τις δικές του ατέλειες. Το αντίδοτο σε αυτή την κατάσταση είναι η συγχώνευση με ένα εξιδανικευμένο αντικείμενο. 

🪶…αφού οι προσπάθειές τους για απόκτηση αυτοεκτίμησης επηρεάζονται από την ιδέα ότι για να αγαπήσει κάποιος τον εαυτό του θα πρέπει να τον τελειοποιήσει και όχι να τον αποδεχτεί όπως είναι. Η πρωτόγονη υποτίμηση είναι απλώς η αναπόφευκτη αντίστροφη όψη της ανάγκης για εξιδανίκευση. Από τη στιγμή που τίποτα στην ανθρώπινη ζωή δεν είναι τέλειο, οι αρχαϊκοί τρόποι εξιδανίκευσης είναι καταδικασμένοι να προκαλούν απογοήτευση. Όσο περισσότερο εξιδανικεύεται ένα αντικείμενο, τόσο πιο ραγδαία θα είναι η υποτίμηση η οποία τελικά του συμβεί.

🪶Τόσο στην προβολή όσο και στην ενδοβολή δεν υπάρχει ψυχολογικό όριο ανάμεσα στον εαυτό του ατόμου και στον κόσμο που το περιβάλλει. 

🪶Όταν ένα άτομο χρησιμοποιεί την προβολή ως βασικό τρόπο κατανόησης του κόσμου και αντιμετώπισης της ζωής, τότε λέγεται ότι έχει παρανοϊκό χαρακτήρα. 

🪶Ένας διαφορετικός τρόπος με τον οποίο η ενδοβολή μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη ψυχοπαθολογίας έχει σχέση με το πένθος και την κατάθλιψη που απορρέει από αυτό (Freud, 1917a). Όταν αγαπάμε κάποιους ανθρώπους ή είμαστε βαθιά συνδεδεμένοι μαζί τους, τότε τους ενδοβάλλουμε και οι αναπαραστάσεις τους μέσα μας γίνονται τμήμα της ταυτότητάς μας («Είμαι ο γιος του Α, ο σύζυγος της Β, ο πατέρας της Γ, ο φίλος της Δ» κ.λπ.). Εάν εξαιτίας ενός θανάτου, ενός αποχωρισμού ή μιας απόρριψης χάσουμε κάποιο από τα άτομα των οποίων την εικόνα είχαμε εσωτερικεύσει, δεν αισθανόμαστε μόνο ότι το περιβάλλον είναι φτωχότερο, λόγω της απουσίας τους από τη ζωή μας, αλλά και ότι ένα κομμάτι του εαυτού μας έχει πεθάνει. 

🪶Εάν ένα άτομο χρησιμοποιεί συνήθως την ενδοβολή για να μειώσει το άγχος του και να έχει την αίσθηση κάποιας συνέχειας στον εαυτό του, διατηρώντας ψυχολογικούς δεσμούς με αντικείμενα της πρώιμης ζωής του τα οποία τον απορρίπτουν, τότε σε χαρακτηρολογικό επίπεδο θεωρείται ότι είναι καταθλιπτικό. 

🪶Αυτή η διεργασία, την οποία ο Mower (1950) ονόμασε «νευρωτικό παράδοξο», σύμφωνα με το οποίο οι προσπάθειες κατάπνιξης κάποιου συγκεκριμένου άγχους ουσιαστικά οδηγούν στην πρόκληση επιπρόσθετου άγχους.

🪶Κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την άμυνα της παλινδρόμησης πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι άλλοι. Για παράδειγμα, μερικοί αντιδρούν στο στρες της ανάπτυξης και της αλλαγής εκδηλώνοντας κάποιες ασθένειες, Πολλοί άλλοι, αν και δεν εμφανίζουν μια συγκεκριμένη αρρώστια, μπορεί να αισθάνονται μεγάλη σωματική κατάπτωση και να παραμένουν κλινήρεις. Αυτή η διεργασία σε καμιά περίπτωση δεν είναι συνειδητή (εάν είναι, τότε ορθώς ονομάζεται «προσποιητή ασθένεια») και μπορεί να προκαλέσει ψυχική οδύνη τόσο στο άτομο που παλινδρομεί όσο και στους γύρω του. Αυτό το είδος παλινδρόμησης, που ονομάζεται σωματοποίησης, αντιστέκεται συνήθως στην αλλαγή και η θεραπευτική της αντιμετώπιση αποτελεί μεγάλη πρόκληση (βλ. McDougall, 1989).

🪶Όταν ένα άτομο χρησιμοποιεί την παλινδρόμηση ως την κύρια στρατηγική για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της ζωής του, τότε ο όρος με τον οποίο το χαρακτηρίζουμε είναι νηπιακή προσωπικότητας. 

🪶Αν και σε ακραίες καταστάσεις η μόνωση έχει μια πραγματικά προσαρμοστική αξία για το άτομο, η άμυνα αυτή βρίσκεται ένα βαθμό πιο πάνω από τη διάσχιση: η οδυνηρή εμπειρία δεν εξαλείφεται εξ ολοκλήρου από τη συνείδηση, αποκόπτεται όμως το συναισθηματικό της νόημα.

🪶Όταν η βασική άμυνα ενός ατόμου είναι η μόνωση και το πρότυπο ζωής του αντανακλά την υπερεκτίμηση της σκέψης και την υποτίμηση του συναισθήματος, τότε ο χαρακτήρας του αποκαλείται ψυχαναγκαστικός. 

🪶Η διανοητικοποίηση χειρίζεται τη συνηθισμένη συναισθηματική υπερφόρτωση με τον ίδιο τρόπο που η μόνωση χειρίζεται την τραυματική υπερδιέγερση. Η ικανότητα ενός ατόμου να μπορεί να σκέπτεται λογικά σε μια συναισθηματικά φορτισμένη κατάσταση είναι ενδεικτική της ύπαρξης ενός ισχυρού Εγώ, και στο βαθμό που οι συναισθηματικές πτυχές της κατάστασης υφίστανται τελικά επεξεργασία και καταλήγουν σε συναισθηματική αναγνώριση η εν λόγω άμυνα λειτουργεί εποικοδομητικά. Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν κάνει ένα άλμα στην ωρίμανση της προσωπικότητάς τους όταν βλέπουν ότι κάτω από ψυχοπιεστικές συνθήκες είναι ικανοί να αντιδρούν με διανοητικοποίηση και όχι με μια παρορμητική, αντανακλαστική αντίδραση. Όταν όμως ένα άτομο φαίνεται ότι δεν έχει την ικανότητα να απομακρυνθεί από μια αμυντική, χωρίς συναίσθημα θέση, όπως συνέβη με τον κύριο Δουκάκη, τότε οι άλλοι διαισθάνονται ότι δεν είναι ειλικρινές. Το σεξ, ο αστεϊσμός, η καλλιτεχνική έκφραση και άλλες ευχάριστες μορφές παιχνιδιού των ενηλίκων μπορεί να απουσιάζουν χωρίς λόγο σε ένα άτομο που έχει μάθει να εξαρτάται από τη διανοητικοποίηση για να αντιμετωπίζει τη ζωή.

🪶Η ηθικοποίηση συνδέεται στενά με την εκλογίκευση. Στην εκλογίκευση το άτομο αναζητά σε ασυνείδητο επίπεδο λογικές αιτίες για τις πράξεις του. Στην ηθικοποίηση αναζητά τρόπους προκειμένου να αισθανθεί ότι έχει καθήκον να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη πορεία.

🪶Οι ηγέτες που εκμεταλλεύονται την επιθυμία των ψηφοφόρων τους να αισθάνονται ηθικά ανώτεροι μπορούν να επιφέρουν μαζική ηθικοποίηση, και μάλιστα τόσο εύκολα ώστε το κοινό τους ούτε καν να το αντιληφθεί. Η πεποίθηση των αποικιοκρατών ότι μετέδιδαν έναν ανώτερο πολιτισμό στους ανθρώπους που λεηλατούσαν αποτελεί ένα καλό παράδειγμα ηθικοποίησης. Ο Χίτλερ μπορούσε να ικανοποιεί τις δολοφονικές φαντασιώσεις του πείθοντας έναν εκπληκτικό αριθμό οπαδών του ότι η εξάλειψη των Εβραίων, των ομοφυλόφιλων και των Τσιγγάνων ήταν απαραίτητη για την ηθική και πνευματική βελτίωση της ανθρώπινης φυλής. Η ισπανική Ιερά Εξέταση ήταν άλλη μία κοινωνική οργάνωση που χρησιμοποίησε την ηθικοποίηση της επιθετικότητας, της απληστίας και της επιθυμίας για παντοδυναμία.

🪶Όταν η ακύρωση συνιστά μια κεντρική άμυνα στο ρεπερτόριο αμυνών του ατόμου, και στις περιπτώσεις που διάφορες ενέργειες οι οποίες έχουν την ασυνείδητη σημασία της εξιλέωσης για αρνητικές πράξεις του παρελθόντος αναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό να στηρίξουν την αυτοεκτίμηση του ατόμου, τότε θεωρούμε την προσωπικότητα αυτού που χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη άμυνα ψυχαναγκαστική. Καθώς οι όροι «ψυχαναγκασμός» και «ψυχαναγκαστικός» συνδέονται τόσο συχνά με ανεπιθύμητες συμπεριφορές, θα ήθελα να τονίσω ότι η έννοια της ψυχαναγκαστικότητας είναι ουδέτερη ως προς το ηθικό της περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, ένα άτομο μπορεί να είναι ψυχαναγκαστικός πότης, και ένα άλλο άτομο μπορεί να είναι ψυχαναγκαστικός ανθρωπιστής.

🪶Οι περισσότεροι από εμάς διατηρούμε κάποια ψήγματα της τάσης μας να στρέφουμε προς τον εαυτό μας αρνητικά συναισθήματα, στάσεις και αντιλήψεις, επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο ασκούμε περισσότερο έλεγχο σε καταστάσεις που μας προκαλούν αναστάτωση.

🪶Και ο σεξουαλικός πόθος μπορεί επίσης να μετατεθεί. Με αυτό τον τρόπο τα σεξουαλικά φετίχ μπορούν να γίνουν κατανοητά ως επαναπροσανατολισμός του ερωτικού ενδιαφέροντος από τα ανθρώπινα γεννητικά όργανα σε κάποια σχετική σε ασυνείδητο επίπεδο περιοχή, όπως είναι τα πόδια ή τα παπούτσια. Εάν οι περιστάσεις της ζωής ενός άνδρα τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ο γυναικείος κόλπος είναι μια επικίνδυνη περιοχή, κάποιο άλλο αντικείμενο το οποίο σχετίζεται με τη γυναίκα μπορεί να υποκαταστήσει το πρώτο.

🪶Μια βασική ψυχαναλυτική υπόθεση είναι το ότι καμιά προδιάθεση δεν είναι αμιγής. Έτσι, είναι δυνατόν να μισούμε το πρόσωπο που αγαπάμε ή να νιώθουμε μνησικακία για το πρόσωπο για το οποίο αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη.

🪶Ο αντιδραστικός σχηματισμός είναι μια άμυνα που προτιμούν τα άτομα τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα συγκεκριμένα είδος ψυχοπαθολογίας, σύμφωνα με την οποία τα εχθρικά συναισθήματα και οι επιθετικές επιθυμίες απασχολούν το άτομο σε μεγάλο βαθμό, ενώ παράλληλα νιώθει ότι κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχό τους. Για παράδειγμα, οι παρανοϊκοί συχνά αισθάνονται μόνο μίσος και καχυποψία, ενώ ένας εξωτερικός παρατηρητής μπορεί να υποψιαστεί ότι πέρα από αυτά νιώθουν επίσης λαχτάρα για επαφή και εξάρτηση. Οι ιδεοψυχαναγκαστικοί συχνά πιστεύουν ότι απέναντι στα πρόσωπα εξουσίας τρέφουν μόνο σεβασμό και εκτίμηση, ενώ ένας εξωτερικός παρατηρητής υποπτεύεται ότι στην πραγματικότητα νιώθουν και μνησικακία.

🪶Η λαχτάρα των εφήβων να βρουν ήρωες, τους οποίους θα έχουν πρότυπα στην προσπάθειά τους να επιλύσουν τις πολύπλοκες απαιτήσεις της ενήλικης ζωής, είναι γνωστή εδώ και αιώνες. Και μάλιστα το γεγονός ότι οι σύγχρονοι έφηβοι δεν είναι ικανοποιημένοι με τους ήρωες που διαμορφώνονται από το δυτικό πολιτισμό έχει συνδεθεί από κάποιους ψυχαναλυτικούς παρατηρητές με την ανησυχητική αύξηση των εφηβικών αυτοκτονιών τις πρόσφατες δεκαετίες (βλ. για παράδειγμα, Hendin, 1975).

🪶Τα άτομα που στηρίζονται στην εκδραμάτιση για να αντιμετωπίσουν τα ψυχολογικά τους διλήμματα εμπίπτουν στην κατηγορία της παρορμητικής προσωπικότητας. Ο όρος αυτός είναι παραπλανητικός, καθώς υπονοεί την ετοιμότητα του ατόμου να κάνει οτιδήποτε αισθάνεται κάθε στιγμή. Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό που μπορεί να φαίνεται ως τυχαία, απλή παρορμητικότητα, είναι συχνά μια συμπεριφορά που κατευθύνεται από ασυνείδητα και πολύπλοκα κίνητρα, μια συμπεριφορά που κάθε άλλο παρά αθώα και τυχαία εκφράζεται.

🪶Οι άνθρωποι μπορεί να δίνουν σεξουαλική χροιά σε κάθε εμπειρία τους, με ασυνείδητο σκοπό τη μετατροπή του τρόμου ή του πόνου ή κάποιας άλλης κατακλυσμικής αίσθησης σε διέγερση. Αυτή η διεργασία αναφέρεται στην ψυχαναλυτική βιβλιογραφία και ως ενστικτοποίηση. Η σεξουαλική διέγερση είναι ένα αξιόπιστο μέσο για να αισθάνεται κάνεις ζωντανός, Ένα παιδί μπορεί να κυριαρχήσει στο φόβο του για το θάνατο – λόγω εγκατάλειψης, κακοποίησης ή κάποιας άλλης φοβερής καταστροφής – μετατρέποντας μια τραυματική κατάσταση σε μια άλλη που επιβεβαιώνει τη ζωή. Μελέτες σε άτομα με ασυνήθιστες σεξουαλικές τάσεις συχνά έχουν φέρει στο φως βρεφικά βιώματα που κατέκλυσαν και ανέστειλαν την ικανότητα του παιδιού να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα, τα οποία στη συνέχεια μετασχηματίστηκαν σε εκούσια σεξουαλική επένδυση του τραύματος. Για παράδειγμα, η εργασία του Stoller (1975) με μαζοχιστές (άτομα που αναφέρουν την ανάγκη να βιώνουν πόνο προκειμένου να ικανοποιηθούν ερωτικά) αποκάλυψε ότι ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς είχαν υποστεί επώδυνες ιατρικές επεμβάσεις στην παιδική τους ηλικία.

🪶σεξουαλικά την εμπειρία της μάθησης: η ερωτική παρουσία των ταλαντούχων διδασκάλων έχει επισημανθεί από την εποχή του Σωκράτη. Η τάση των ανθρώπων να ερωτικοποιούν την αντίδρασή τους σε οποιονδήποτε κατέχει ανώτερη δύναμη μπορεί να εξηγήσει γιατί οι πολιτικοί και άλλοι διάσημοι συνήθως κατακλύζονται με σεξουαλικά διαθέσιμους θαυμαστές. Μπορεί επίσης να εξηγήσει το λόγο που το ενδεχόμενο για σεξουαλική κατάχρηση και διαφθορά είναι τόσο μεγάλο στα άτομα που κατέχουν δύναμη, επιρροή και φήμη.

🪶Σήμερα, η μετουσίωση παραμένει μια έννοια την οποία συναντάμε στις περιπτώσεις όπου ένας συγγραφέας αναφέρεται στην ανακάλυψη ενός δημιουργικού τρόπου έκφρασης δυσάρεστων παρορμήσεων και συγκρούσεων.

🪶Θα πρέπει όμως να τονίσουμε ότι το πώς υποφέρει ένα άτομο αντικατοπτρίζει την οργάνωση της προσωπικότητάς του. Επίσης, το πώς ένας θεραπευτής θα μπορέσει να συμβάλει στην ανακούφιση από τον ψυχικό πόνο προϋποθέτει ευαισθησία για τις ατομικές διαφορές. Τόσο ο κάκτος όσο και ο κισσός θα μεγαλώσουν όταν τους παρέχουμε νερό και φως, αλλά ο κηπουρός που δεν εκτιμά τις διαφορές των δύο φυτών δεν θα τα βοηθήσει να φτάσουν σε πλήρη άνθηση. Η αναγνώριση της ποικιλομορφίας του βασικού χαρακτήρα των ανθρώπων είναι ένα θεμελιώδες στοιχείο για τη διεξαγωγή αποτελεσματικής ψυχοθεραπείας, είτε το πρόβλημα έχει τις ρίζες του στο χαρακτήρα είτε όχι. Η θεραπευτική στάση η οποία μπορεί να βοηθήσει ένα ψυχαναγκαστικό άτομο με προβλήματα κατάθλιψης είναι διαφορετική από τη θεραπευτική στάση που θα βοηθήσει έναν άλλο καταθλιπτικό ασθενή με υστερικά οργανωμένη προσωπικότητα.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Τόσο στην προβολή όσο και στην ενδοβολή δεν υπάρχει ψυχολογικό όριο ανάμεσα στον εαυτό του ατόμου και στον κόσμο που το περιβάλλει. | Nancy McWilliams 

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Nancy McWilliams «ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ»

🪶Ο Freud παρατήρησε ότι τα υστερικά άτομα απέφευγαν μεν την αναβίωση οδυνηρών γεγονότων από το παρελθόν τους, αλλά αυτό απέβαινε σε βάρος της συνολικής τους λειτουργικότητας. Σύμφωνα με τη φροϊδική άποψη, θα ήταν προτιμότερο αυτοί οι ασθενείς να βιώσουν ολοκληρωτικά τα σαρωτικά συναισθήματα που τους προκαλούσαν φόβο, και έτσι να ελευθερώσουν την ενέργειά τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους. Γι’ αυτό το λόγο το αρχικό πλαίσιο προσέγγισης των αμυντικών διεργασιών όριζε ότι καθήκον του γιατρού ήταν να μειώσει την ισχύ τους.

🪶Συγκεκριμένα, αρκετοί ψυχαναλυτές έχουν αντιληφθεί ορισμένα προβλήματα, κυρίως τις «αποδιοργανώσεις» που έχουν ψυχωτική φύση ή που βρίσκονται κοντά στην ψύχωση, ως ένδειξη ανεπαρκών αμυνών. 

🪶Αυτό που χαρακτηρίζει τη μεταιχμιακή ή την ψυχωτική δομή της προσωπικότητας δεν είναι η παρουσία των πρωτόγονων αμυνών, αλλά η απουσία των ώριμων. 

🪶Όταν ένα βρέφος νιώθει υπερβολική διέγερση ή υπερβολικό στρες, συνήθως καταφεύγει στον ύπνο. Η ψυχολογική απόσυρση σε μια διαφορετική κατάσταση συνείδησης είναι μια αυτόματη αντίδραση αυτοπροστασίας η οποία παρατηρείται και στα βρέφη. Οι ενήλικες εκδοχές αυτής της διεργασίας παρατηρούνται σε άτομα που αποχωρούν από κοινωνικές ή διαπροσωπικές περιστάσεις και υποκαθιστούν τις στρεσογόνες γι’ αυτά διεγέρσεις της συναναστροφής τους με τους άλλους με τον εσωτερικό φαντασιωσικό τους κόσμο. Η τάση ορισμένων ατόμων να κάνουν χρήση χημικών ουσιών για την αλλαγή της συνειδησιακής τους κατάστασης μπορεί επίσης να εκληφθεί ως απόσυρση. Μερικοί συνάδελφοι, συμπεριλαμβανομένων κάποιων συνεργατών στις πρόσφατες εκδόσεις του DSM, προτιμούν τον όρο «αυτιστική φαντασίωση» για να αποδώσουν την απόσυρση. Ο όρος αναφέρεται σε μια ιδιαίτερη πτυχή της γενικής τάσης των ατόμων για αποφυγή της προσωπικής επαφής. 

🪶Ένας άλλος τρόπος τον οποίο χρησιμοποιεί το βρέφος για να χειρίζεται δυσάρεστες εμπειρίες είναι το να αρνείται ότι αυτές όντως συμβαίνουν. Η άρνηση έρχεται στην επιφάνεια αυτόματα σε όλους τους ανθρώπους. Αυτή είναι η αρχική αντίδραση σε κάθε είδους καταστροφή. Όλοι οι άνθρωποι που πληροφορούνται για το θάνατο κάποιου σημαντικού τους προσώπου αντιδρούν λέγοντας: «Ω, όχι!». Αυτή η αντίδραση είναι η σκιά μιας αρχαϊκής διεργασίας που έχει τις ρίζες της στον εγωκεντρισμό του παιδιού, όπου η εμπειρία κυριαρχείται από την προλογική πεποίθηση: «αν αυτό δεν το παραδεχτώ, τότε δεν συμβαίνει». 

🪶Σε καταστάσεις κρίσης ή άμεσης ανάγκης η ικανότητα του ατόμου να αρνείται συναισθηματικά ότι η επιβίωσή του κινδυνεύει μπορεί ακόμη και να του σώσει τη ζωή. Αυτό συμβαίνει διότι το άτομο, επιστρατεύοντας την άρνηση, μπορεί να ενεργήσει με έναν τρόπο που αντικειμενικά είναι ο πιο αποτελεσματικός και ηρωικός. Σε κάθε πόλεμο παρουσιάζονται ιστορίες ατόμων που διατήρησαν την ψυχραιμία τους σε απειλητικές και τρομακτικές καταστάσεις και κατάφεραν να σώσουν τον εαυτό τους και τους συντρόφους τους.

🪶Μερικά υγιή κατάλοιπα της βρεφικής αίσθησης παντοδυναμίας παραμένουν σε όλους μας και συνεισφέρουν στη βίωση συναισθημάτων επάρκειας και αποτελεσματικότητας στη ζωή μας. Είναι φυσικό να αισθανόμαστε «ψυχική ευεξία» όταν χρησιμοποιούμε αποτελεσματικά τη θέλησή μας. 

🪶Η πεποίθηση του πρώην αντιπροέδρου Quayle, την οποία είχε εμφυσήσει σε αυτόν η γιαγιά του, ότι ένας άνθρωπος έχει τη δύναμη να πραγματοποιεί οποιονδήποτε στόχο θέσει στη ζωή του, αποτελεί μέρος της αμερικανικής ιδεολογίας που είναι μεν αντίθετη με τον κοινό νου, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να λειτουργήσει σαν ένας πολύ θετικός και αυτοεκπληρούμενος μύθος.

🪶Έχει εκφραστεί η άποψη ότι το νεογέννητο βιώνει ως ένα και το αυτό τον κόσμο και τον εαυτό. Ο Piaget αποδέχτηκε αυτή την άποψη (1937), όπως φαίνεται στον όρο «πρωτογενής εγωκεντρισμός». Ο όρος αυτός δηλώνει μια φάση της γνωστικής εξέλιξης που είναι σε μεγάλο βαθμό ισοδύναμη με την περίοδο του «πρωτογενούς ναρκισσισμού» σύμφωνα με τον Freud (1914b), στη διάρκεια της οποίας κυριαρχεί η πρωτογενής διεργασία της σκέψης. Από αυτά προκύπτει ότι το νεογέννητο αντιλαμβάνεται ως εσωτερική, τρόπον τινά, την πηγή όλων των γεγονότων που του συμβαίνουν. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, ότι αν ένα βρέφος κρυώνει και το άτομο που το φροντίζει το αντιληφθεί και του προσφέρει ζεστασιά, τότε το βρέφος θα βιώσει μια προγλωσσική εμπειρία, στην οποία δίνει την ερμηνεία ότι με κάποιο μαγικό τρόπο έχει εξασφαλίσει ζεστασιά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η επίγνωση του βρέφους ότι ο έλεγχος των δικών του αναγκών μπορεί να πηγάζει από άλλα άτομα, τα οποία είναι ξεχωριστά και βρίσκονται έξω από το ίδιο, δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί.

🪶Ωστόσο, σε μερικά άτομα η ανάγκη της εξιδανίκευσης φαίνεται ότι δεν διαφοροποιείται και πολύ από τη μορφή που είχε στη βρεφική τους ηλικία. Η συμπεριφορά τους φανερώνει ότι μέσα τους επιβιώνουν στοιχεία μιας αρχαϊκής και απελπισμένης προσπάθειας να αναχαιτίσουν τους εσωτερικούς τους φόβους, μέσω της πεποίθησης ότι κάποιος, στον οποίο μπορούν να προσκολληθούν, είναι παντοδύναμος, παντογνώστης και πανάγαθος και ότι μέσω της ψυχολογικής συγχώνευσης με αυτό τον υπέροχο Άλλο θα είναι ασφαλείς. Επιπλέον, ελπίζουν να απαλλαγούν από την ντροπή. Απόρροια της εξιδανίκευσης και της πεποίθησης για την τελειότητα του άλλου είναι ότι το άτομο δεν ανέχεται τις δικές του ατέλειες. Το αντίδοτο σε αυτή την κατάσταση είναι η συγχώνευση με ένα εξιδανικευμένο αντικείμενο. 

🪶…αφού οι προσπάθειές τους για απόκτηση αυτοεκτίμησης επηρεάζονται από την ιδέα ότι για να αγαπήσει κάποιος τον εαυτό του θα πρέπει να τον τελειοποιήσει και όχι να τον αποδεχτεί όπως είναι. Η πρωτόγονη υποτίμηση είναι απλώς η αναπόφευκτη αντίστροφη όψη της ανάγκης για εξιδανίκευση. Από τη στιγμή που τίποτα στην ανθρώπινη ζωή δεν είναι τέλειο, οι αρχαϊκοί τρόποι εξιδανίκευσης είναι καταδικασμένοι να προκαλούν απογοήτευση. Όσο περισσότερο εξιδανικεύεται ένα αντικείμενο, τόσο πιο ραγδαία θα είναι η υποτίμηση η οποία τελικά του συμβεί.

🪶Τόσο στην προβολή όσο και στην ενδοβολή δεν υπάρχει ψυχολογικό όριο ανάμεσα στον εαυτό του ατόμου και στον κόσμο που το περιβάλλει. 

🪶Όταν ένα άτομο χρησιμοποιεί την προβολή ως βασικό τρόπο κατανόησης του κόσμου και αντιμετώπισης της ζωής, τότε λέγεται ότι έχει παρανοϊκό χαρακτήρα. 

🪶Ένας διαφορετικός τρόπος με τον οποίο η ενδοβολή μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη ψυχοπαθολογίας έχει σχέση με το πένθος και την κατάθλιψη που απορρέει από αυτό (Freud, 1917a). Όταν αγαπάμε κάποιους ανθρώπους ή είμαστε βαθιά συνδεδεμένοι μαζί τους, τότε τους ενδοβάλλουμε και οι αναπαραστάσεις τους μέσα μας γίνονται τμήμα της ταυτότητάς μας («Είμαι ο γιος του Α, ο σύζυγος της Β, ο πατέρας της Γ, ο φίλος της Δ» κ.λπ.). Εάν εξαιτίας ενός θανάτου, ενός αποχωρισμού ή μιας απόρριψης χάσουμε κάποιο από τα άτομα των οποίων την εικόνα είχαμε εσωτερικεύσει, δεν αισθανόμαστε μόνο ότι το περιβάλλον είναι φτωχότερο, λόγω της απουσίας τους από τη ζωή μας, αλλά και ότι ένα κομμάτι του εαυτού μας έχει πεθάνει. 

🪶Εάν ένα άτομο χρησιμοποιεί συνήθως την ενδοβολή για να μειώσει το άγχος του και να έχει την αίσθηση κάποιας συνέχειας στον εαυτό του, διατηρώντας ψυχολογικούς δεσμούς με αντικείμενα της πρώιμης ζωής του τα οποία τον απορρίπτουν, τότε σε χαρακτηρολογικό επίπεδο θεωρείται ότι είναι καταθλιπτικό. 

🪶Αυτή η διεργασία, την οποία ο Mower (1950) ονόμασε «νευρωτικό παράδοξο», σύμφωνα με το οποίο οι προσπάθειες κατάπνιξης κάποιου συγκεκριμένου άγχους ουσιαστικά οδηγούν στην πρόκληση επιπρόσθετου άγχους.

🪶Κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την άμυνα της παλινδρόμησης πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι άλλοι. Για παράδειγμα, μερικοί αντιδρούν στο στρες της ανάπτυξης και της αλλαγής εκδηλώνοντας κάποιες ασθένειες, Πολλοί άλλοι, αν και δεν εμφανίζουν μια συγκεκριμένη αρρώστια, μπορεί να αισθάνονται μεγάλη σωματική κατάπτωση και να παραμένουν κλινήρεις. Αυτή η διεργασία σε καμιά περίπτωση δεν είναι συνειδητή (εάν είναι, τότε ορθώς ονομάζεται «προσποιητή ασθένεια») και μπορεί να προκαλέσει ψυχική οδύνη τόσο στο άτομο που παλινδρομεί όσο και στους γύρω του. Αυτό το είδος παλινδρόμησης, που ονομάζεται σωματοποίησης, αντιστέκεται συνήθως στην αλλαγή και η θεραπευτική της αντιμετώπιση αποτελεί μεγάλη πρόκληση (βλ. McDougall, 1989).

🪶Όταν ένα άτομο χρησιμοποιεί την παλινδρόμηση ως την κύρια στρατηγική για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της ζωής του, τότε ο όρος με τον οποίο το χαρακτηρίζουμε είναι νηπιακή προσωπικότητας. 

🪶Αν και σε ακραίες καταστάσεις η μόνωση έχει μια πραγματικά προσαρμοστική αξία για το άτομο, η άμυνα αυτή βρίσκεται ένα βαθμό πιο πάνω από τη διάσχιση: η οδυνηρή εμπειρία δεν εξαλείφεται εξ ολοκλήρου από τη συνείδηση, αποκόπτεται όμως το συναισθηματικό της νόημα.

🪶Όταν η βασική άμυνα ενός ατόμου είναι η μόνωση και το πρότυπο ζωής του αντανακλά την υπερεκτίμηση της σκέψης και την υποτίμηση του συναισθήματος, τότε ο χαρακτήρας του αποκαλείται ψυχαναγκαστικός. 

🪶Η διανοητικοποίηση χειρίζεται τη συνηθισμένη συναισθηματική υπερφόρτωση με τον ίδιο τρόπο που η μόνωση χειρίζεται την τραυματική υπερδιέγερση. Η ικανότητα ενός ατόμου να μπορεί να σκέπτεται λογικά σε μια συναισθηματικά φορτισμένη κατάσταση είναι ενδεικτική της ύπαρξης ενός ισχυρού Εγώ, και στο βαθμό που οι συναισθηματικές πτυχές της κατάστασης υφίστανται τελικά επεξεργασία και καταλήγουν σε συναισθηματική αναγνώριση η εν λόγω άμυνα λειτουργεί εποικοδομητικά. Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν κάνει ένα άλμα στην ωρίμανση της προσωπικότητάς τους όταν βλέπουν ότι κάτω από ψυχοπιεστικές συνθήκες είναι ικανοί να αντιδρούν με διανοητικοποίηση και όχι με μια παρορμητική, αντανακλαστική αντίδραση. Όταν όμως ένα άτομο φαίνεται ότι δεν έχει την ικανότητα να απομακρυνθεί από μια αμυντική, χωρίς συναίσθημα θέση, όπως συνέβη με τον κύριο Δουκάκη, τότε οι άλλοι διαισθάνονται ότι δεν είναι ειλικρινές. Το σεξ, ο αστεϊσμός, η καλλιτεχνική έκφραση και άλλες ευχάριστες μορφές παιχνιδιού των ενηλίκων μπορεί να απουσιάζουν χωρίς λόγο σε ένα άτομο που έχει μάθει να εξαρτάται από τη διανοητικοποίηση για να αντιμετωπίζει τη ζωή.

🪶Η ηθικοποίηση συνδέεται στενά με την εκλογίκευση. Στην εκλογίκευση το άτομο αναζητά σε ασυνείδητο επίπεδο λογικές αιτίες για τις πράξεις του. Στην ηθικοποίηση αναζητά τρόπους προκειμένου να αισθανθεί ότι έχει καθήκον να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη πορεία.

🪶Οι ηγέτες που εκμεταλλεύονται την επιθυμία των ψηφοφόρων τους να αισθάνονται ηθικά ανώτεροι μπορούν να επιφέρουν μαζική ηθικοποίηση, και μάλιστα τόσο εύκολα ώστε το κοινό τους ούτε καν να το αντιληφθεί. Η πεποίθηση των αποικιοκρατών ότι μετέδιδαν έναν ανώτερο πολιτισμό στους ανθρώπους που λεηλατούσαν αποτελεί ένα καλό παράδειγμα ηθικοποίησης. Ο Χίτλερ μπορούσε να ικανοποιεί τις δολοφονικές φαντασιώσεις του πείθοντας έναν εκπληκτικό αριθμό οπαδών του ότι η εξάλειψη των Εβραίων, των ομοφυλόφιλων και των Τσιγγάνων ήταν απαραίτητη για την ηθική και πνευματική βελτίωση της ανθρώπινης φυλής. Η ισπανική Ιερά Εξέταση ήταν άλλη μία κοινωνική οργάνωση που χρησιμοποίησε την ηθικοποίηση της επιθετικότητας, της απληστίας και της επιθυμίας για παντοδυναμία.

🪶Όταν η ακύρωση συνιστά μια κεντρική άμυνα στο ρεπερτόριο αμυνών του ατόμου, και στις περιπτώσεις που διάφορες ενέργειες οι οποίες έχουν την ασυνείδητη σημασία της εξιλέωσης για αρνητικές πράξεις του παρελθόντος αναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό να στηρίξουν την αυτοεκτίμηση του ατόμου, τότε θεωρούμε την προσωπικότητα αυτού που χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη άμυνα ψυχαναγκαστική. Καθώς οι όροι «ψυχαναγκασμός» και «ψυχαναγκαστικός» συνδέονται τόσο συχνά με ανεπιθύμητες συμπεριφορές, θα ήθελα να τονίσω ότι η έννοια της ψυχαναγκαστικότητας είναι ουδέτερη ως προς το ηθικό της περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, ένα άτομο μπορεί να είναι ψυχαναγκαστικός πότης, και ένα άλλο άτομο μπορεί να είναι ψυχαναγκαστικός ανθρωπιστής.

🪶Οι περισσότεροι από εμάς διατηρούμε κάποια ψήγματα της τάσης μας να στρέφουμε προς τον εαυτό μας αρνητικά συναισθήματα, στάσεις και αντιλήψεις, επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο ασκούμε περισσότερο έλεγχο σε καταστάσεις που μας προκαλούν αναστάτωση.

🪶Και ο σεξουαλικός πόθος μπορεί επίσης να μετατεθεί. Με αυτό τον τρόπο τα σεξουαλικά φετίχ μπορούν να γίνουν κατανοητά ως επαναπροσανατολισμός του ερωτικού ενδιαφέροντος από τα ανθρώπινα γεννητικά όργανα σε κάποια σχετική σε ασυνείδητο επίπεδο περιοχή, όπως είναι τα πόδια ή τα παπούτσια. Εάν οι περιστάσεις της ζωής ενός άνδρα τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ο γυναικείος κόλπος είναι μια επικίνδυνη περιοχή, κάποιο άλλο αντικείμενο το οποίο σχετίζεται με τη γυναίκα μπορεί να υποκαταστήσει το πρώτο.

🪶Μια βασική ψυχαναλυτική υπόθεση είναι το ότι καμιά προδιάθεση δεν είναι αμιγής. Έτσι, είναι δυνατόν να μισούμε το πρόσωπο που αγαπάμε ή να νιώθουμε μνησικακία για το πρόσωπο για το οποίο αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη.

🪶Ο αντιδραστικός σχηματισμός είναι μια άμυνα που προτιμούν τα άτομα τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα συγκεκριμένα είδος ψυχοπαθολογίας, σύμφωνα με την οποία τα εχθρικά συναισθήματα και οι επιθετικές επιθυμίες απασχολούν το άτομο σε μεγάλο βαθμό, ενώ παράλληλα νιώθει ότι κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχό τους. Για παράδειγμα, οι παρανοϊκοί συχνά αισθάνονται μόνο μίσος και καχυποψία, ενώ ένας εξωτερικός παρατηρητής μπορεί να υποψιαστεί ότι πέρα από αυτά νιώθουν επίσης λαχτάρα για επαφή και εξάρτηση. Οι ιδεοψυχαναγκαστικοί συχνά πιστεύουν ότι απέναντι στα πρόσωπα εξουσίας τρέφουν μόνο σεβασμό και εκτίμηση, ενώ ένας εξωτερικός παρατηρητής υποπτεύεται ότι στην πραγματικότητα νιώθουν και μνησικακία.

🪶Η λαχτάρα των εφήβων να βρουν ήρωες, τους οποίους θα έχουν πρότυπα στην προσπάθειά τους να επιλύσουν τις πολύπλοκες απαιτήσεις της ενήλικης ζωής, είναι γνωστή εδώ και αιώνες. Και μάλιστα το γεγονός ότι οι σύγχρονοι έφηβοι δεν είναι ικανοποιημένοι με τους ήρωες που διαμορφώνονται από το δυτικό πολιτισμό έχει συνδεθεί από κάποιους ψυχαναλυτικούς παρατηρητές με την ανησυχητική αύξηση των εφηβικών αυτοκτονιών τις πρόσφατες δεκαετίες (βλ. για παράδειγμα, Hendin, 1975).

🪶Τα άτομα που στηρίζονται στην εκδραμάτιση για να αντιμετωπίσουν τα ψυχολογικά τους διλήμματα εμπίπτουν στην κατηγορία της παρορμητικής προσωπικότητας. Ο όρος αυτός είναι παραπλανητικός, καθώς υπονοεί την ετοιμότητα του ατόμου να κάνει οτιδήποτε αισθάνεται κάθε στιγμή. Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό που μπορεί να φαίνεται ως τυχαία, απλή παρορμητικότητα, είναι συχνά μια συμπεριφορά που κατευθύνεται από ασυνείδητα και πολύπλοκα κίνητρα, μια συμπεριφορά που κάθε άλλο παρά αθώα και τυχαία εκφράζεται.

🪶Οι άνθρωποι μπορεί να δίνουν σεξουαλική χροιά σε κάθε εμπειρία τους, με ασυνείδητο σκοπό τη μετατροπή του τρόμου ή του πόνου ή κάποιας άλλης κατακλυσμικής αίσθησης σε διέγερση. Αυτή η διεργασία αναφέρεται στην ψυχαναλυτική βιβλιογραφία και ως ενστικτοποίηση. Η σεξουαλική διέγερση είναι ένα αξιόπιστο μέσο για να αισθάνεται κάνεις ζωντανός, Ένα παιδί μπορεί να κυριαρχήσει στο φόβο του για το θάνατο – λόγω εγκατάλειψης, κακοποίησης ή κάποιας άλλης φοβερής καταστροφής – μετατρέποντας μια τραυματική κατάσταση σε μια άλλη που επιβεβαιώνει τη ζωή. Μελέτες σε άτομα με ασυνήθιστες σεξουαλικές τάσεις συχνά έχουν φέρει στο φως βρεφικά βιώματα που κατέκλυσαν και ανέστειλαν την ικανότητα του παιδιού να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα, τα οποία στη συνέχεια μετασχηματίστηκαν σε εκούσια σεξουαλική επένδυση του τραύματος. Για παράδειγμα, η εργασία του Stoller (1975) με μαζοχιστές (άτομα που αναφέρουν την ανάγκη να βιώνουν πόνο προκειμένου να ικανοποιηθούν ερωτικά) αποκάλυψε ότι ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς είχαν υποστεί επώδυνες ιατρικές επεμβάσεις στην παιδική τους ηλικία.

🪶σεξουαλικά την εμπειρία της μάθησης: η ερωτική παρουσία των ταλαντούχων διδασκάλων έχει επισημανθεί από την εποχή του Σωκράτη. Η τάση των ανθρώπων να ερωτικοποιούν την αντίδρασή τους σε οποιονδήποτε κατέχει ανώτερη δύναμη μπορεί να εξηγήσει γιατί οι πολιτικοί και άλλοι διάσημοι συνήθως κατακλύζονται με σεξουαλικά διαθέσιμους θαυμαστές. Μπορεί επίσης να εξηγήσει το λόγο που το ενδεχόμενο για σεξουαλική κατάχρηση και διαφθορά είναι τόσο μεγάλο στα άτομα που κατέχουν δύναμη, επιρροή και φήμη.

🪶Σήμερα, η μετουσίωση παραμένει μια έννοια την οποία συναντάμε στις περιπτώσεις όπου ένας συγγραφέας αναφέρεται στην ανακάλυψη ενός δημιουργικού τρόπου έκφρασης δυσάρεστων παρορμήσεων και συγκρούσεων.

🪶Θα πρέπει όμως να τονίσουμε ότι το πώς υποφέρει ένα άτομο αντικατοπτρίζει την οργάνωση της προσωπικότητάς του. Επίσης, το πώς ένας θεραπευτής θα μπορέσει να συμβάλει στην ανακούφιση από τον ψυχικό πόνο προϋποθέτει ευαισθησία για τις ατομικές διαφορές. Τόσο ο κάκτος όσο και ο κισσός θα μεγαλώσουν όταν τους παρέχουμε νερό και φως, αλλά ο κηπουρός που δεν εκτιμά τις διαφορές των δύο φυτών δεν θα τα βοηθήσει να φτάσουν σε πλήρη άνθηση. Η αναγνώριση της ποικιλομορφίας του βασικού χαρακτήρα των ανθρώπων είναι ένα θεμελιώδες στοιχείο για τη διεξαγωγή αποτελεσματικής ψυχοθεραπείας, είτε το πρόβλημα έχει τις ρίζες του στο χαρακτήρα είτε όχι. Η θεραπευτική στάση η οποία μπορεί να βοηθήσει ένα ψυχαναγκαστικό άτομο με προβλήματα κατάθλιψης είναι διαφορετική από τη θεραπευτική στάση που θα βοηθήσει έναν άλλο καταθλιπτικό ασθενή με υστερικά οργανωμένη προσωπικότητα.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👂 Μήπως οι ερωτήσεις δεν είναι παρά η μοναδική μορφή προσευχής που μας έχει παραχωρηθεί; | Susanna Tamaro

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Susanna Tamaro «Άκου τη φωνή μου»

[photo by Johnny di *wish*]

👂 Γιατί για ν’αγαπήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το γνωρίσεις. Μπορεί ποτέ η πολυπλοκότητα ενός ανθρώπινου πλάσματος να γνωρίσει την πολυπλοκότητα ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος; Η απάντηση είναι προφάνης: κατηγορηματικά όχι. Επομένως, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε στα αλήθεια, γιατί δεν μπορούμε να γνωρίσουμε στα αλήθεια.

👂 Αλλά, όπως η μέλισσα δεν μπορεί να πει στο λουλούδι «σ’ αγαπώ», έτσι και εμείς δεν μπορούμε να λέμε ασύστολα ψέματα αναμεταξύ μας, λέγοντας πως αγαπιόμαστε. Με την ειλικρίνεια της εποχής μας, το μόνο πράγμα που μπορούμε να πούμε (όπως η μέλισσα στο λουλούδι και αντίστροφα) είναι «μου είσαι απαραίτητος».

👂 Ο ίδιος μηχανισμός είναι έμφυτος και στα ανθρώπινα πλάσματα. Παρά την πολυπλοκότητα του εγκεφάλου μας, τα σώματά μας θέλουν μόνο να αναπαράγονται. Εκείνα δεν τα νοιάζει, όπως δεν νοιάζει και τα λουλούδια αν αγαπιόμαστε ή όχι, ή αν μας παρέσυρε οργασμός – μπορείς να γεννηθείς θαυμάσια και από ένα βιασμό και από μία πρόωρη εκσπερμάτιση στα διακόσια πενήντα εκατομμύρια σπερματοζωάρια, μονάχα ένα σπάει το νήμα στο τέλος – το πιο άξιο, το πιο δυνατό, το πιο ανέντιμο δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι να συνεχίζεται η ζωή να διαιωνίζεται. Αυτό συνέβη και σ’ εσένα. Είναι νόμος της φύσης.

👂 Τα παιδιά ανήκουν μόνο στις μανάδες, οι πατεράδες γονιμοποιούν και η συμμετοχή τους τελειώνει εκεί. Σύντομα δεν θα είναι καν απαραίτητοι, θα αρκεί ένας δότης και μια σύριγγα, κι έτσι επιτέλους θα κλείσει η οδυνηρή ιστορία της οικογένειας, ο χορός της προσποίησης που διέλυσε την ψυχική ισορροπία τόσων γενεών.

👂 Η πρόκληση είναι ακριβώς αυτή, να φέρουμε στον κόσμο πλάσματα πιο ολοκληρωμένα από μας. Αν δεν καταφέραμε να κάνουμε την επανάσταση με τα όπλα, μπορούμε τουλάχιστον να την κάνουμε μεγαλώνοντας τα παιδιά μας με διαφορετικό τρόπο.

👂 Τα παιδιά θέλουν να νιώθουν περήφανα για τους γονείς τους – κρίμα που οι γονείς δεν το αντιλαμβάνονται.

👂 Όσο πιο πολλούς δεσμούς έχουμε, τόσο περισσότερο ζούμε στον πανικό, τα άτομα πεθαίνουν ή μας εγκαταλείπουν, τα πράγματα χάνονται, σπάνε, κλέβονται και ξαφνικά βρισκόμαστε εντελώς γυμνοί. Γυμνοί και απελπισμένοι.

👂 «Τα ανθρώπινα πλάσματα δεν μπορούν ποτέ να γνωριστούν ολοκληρωτικά»
» Αλλά η περιέργεια είναι χαρακτηριστικό της ευφυΐας«.

👂 «Έτσι είναι, ακριβώς… το γονίδιο της αθωότητας συχνά είναι φορέας κάποιου ελαττώματος». «Τινος;» «Της αυτοκαταστροφής».

👂 Η ανάμνηση είναι αυτή που συνθέτει ένα ανθρώπινο πλάσμα, που το τοποθετεί στην ιστορία -στην προσωπική του ιστορία αλλά και στην ευρύτερη, του κόσμου που το περιβάλλει-, και οι λέξεις είναι τα ίχνη που αφήνουμε πίσω μας.

👂 Γιατί η πιο βαθιά φιλοδοξία κάθε πλάσματος που έρχεται στον κόσμο δεν είναι η επανάσταση, αλλά το ν’ αγαπάει και ν’ αγαπιέται.

👂 Αρκεί ένας κεραυνός με αγγίξει τη φλούδα μιας αιωνόβιας βελανιδίας, για να πυροδοτήσει την καταστροφή της: σ’ εκείνη τη χαραγματιά χώνονται βακτήρια, μύκητες και κολεόπτερα προορισμένα με δυο λόγια να αναπαραχθούν σε βάρος της ζωής της.

👂 …χωρίς άλλη παρηγοριά πέρα από τις σκέψεις του, ολοένα και πιο μόνος, ολοένα και πιο απελπισμένος, φυλακισμένος στην ευφυΐα του, σαν μέσα σε ένα κλουβί από πλεξιγκλάς.

👂 Ένα κομμάτι μου θα έμενε εκεί να δίνει ερμηνεία στην υποκρισία και το άλλο θα συνέχιζε να περιπλανιέται στον κόσμο, τρέχοντας τους δρόμους με υπόκωφα βήματα, σαν γκόλεμ, θα βουτούσε σε κάθε βάραθρο, σε κάθε σκοτεινιά’ θα περίμενε με καλόπιστα ταπεινοφροσύνη μπροστά σε όλες τις κλειστές πόρτες, σαν το σκυλί που προσμένει έναν αφέντη άγνωστο ακόμη. Ήθελα φως και λάμψη. Ήθελα να ανακαλύψω αν υπάρχει αλήθεια, αν αυτή είναι ο άξονας που γύρω του γυρίζουν όλα, όπως σ’ένα καλειδοσκόπιο, αλλιώς ας πέθαινα.

👂 «Αν πέφτουν τα φύλλα», σου έλεγα «σίγουρα υπάρχει κάποιος λόγος, η φύση δεν είναι ηλίθια όπως οι άνθρωποι και αυτά που εσύ αποκαλείς αγριόχορτα δεν ξέρουν ότι είναι τέτοια’ εσύ τα κρίνεις και τα καταδικάζεις, εκείνα όμως θεωρούν τον εαυτό τους άνθη, χόρτα, όμορφα και σημαντικά όπως όλα τα άλλα». Δεν βλέπεις την ψυχή του κήπου», σου φώναξα μία μέρα, αγανακτισμένη, «σε τίποτα δεν βλέπεις μέσα ψυχή!»

👂 Ίσα ίσα που είναι καλό. Κατά βάθος η ελευθερία είναι ο μόνος πλούτος που έχει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό η ψυχή μου μοιάζει τόσο πολύ με του σκύλου; Γι’ αυτό άραγε τριγυρίζω μία ζωή στους δρόμους βιώνοντας την άγρια αγωνία των αδέσποτων;

👂 Ένα μωρό που γεννιέται δεν είναι ένας άγραφος χάρτης όπου μπορεί κανείς να γράψει οτιδήποτε, αλλά ένα τραπεζομάντιλο όπου κάποιος έχει ήδη χαράξει το σχέδιο ενός κεντήματος: θα διασχίσει το δρόμο που έχει ήδη χαραχτεί από άλλους ή θα διαλέξει έναν διαφορετικό; Θα εξακολουθήσει να σκάβει το ίδιο αυλάκι ή θα βρει το θάρρος να πηδήσει και με τα δύο του πόδια έξω από αυτό; Και γιατί ο ένας σπάει τα υφάδια χαλώντας το υφαντό, και ο άλλος το ολοκληρώνει με τυφλή προσήλωση;

👂 Κι αν η μαγική λέξη είναι στ’ αλήθεια «μεταμόρφωση«; Αν το σκοτάδι υπάρχει μόνο και μόνο για να το υποδεχτεί το Φως;

👂 Εξάλλου, λέω μέσα μου συχνά, όταν μία ζωή κομματιαστεί, δεν μπορείς πια να την ανασυνθέσεις, μπορείς μονάχα να υποκρίνεσαι, μπορείς να βάλεις κόλλα στα κομμάτια της, πάντα ωστόσο το μπάλωμα θα φαίνεται.

👂 Βλέπεις; Τα ανθρώπινα είναι πάντοτε εκπληκτικά πολύπλοκα. Γι’ αυτό σου λέω, το πιο σημαντικό ζήτημα είναι η τιμιότητα, αν ξεκινήσεις από αυτήν, μπορείς να πας παντού.

👂 Μήπως οι ερωτήσεις δεν είναι παρά η μοναδική μορφή προσευχής που μας έχει παραχωρηθεί;

👂Η καρδιά του είχε σταματήσει μονομιάς, χωρίς πόνο. Αντί να τον δαγκώσουν, αντί να τον καταβροχθίσουν, τα ζώα τον φύλαγαν σιωπηλά, χτυπώντας διαδοχικά την ουρά τους, σαν να ήθελαν να πουν κάτι αναμεταξύ τους. Λένε πως τα σκυλιά είναι σε θέση να δουν τον άγγελο του θανάτου. Εκείνη τη φορά σκέφτηκα πώς ήταν αλήθεια και όπως ίσως ήταν άγγελοι και τα ίδια, έτσι όπως πρόσφεραν την καρδιά τους τον αφέντη τους.

👂 «Η αλήθεια είναι ζήτημα απόψεων», μου είχε πει μία μέρα ο πατέρας μου, «και δεδομένου ότι οι απόψεις είναι αναρίθμητες, είναι και οι αλήθειες αναρίθμητες. Όποιος λέει ότι έχει την αλήθεια στο ένα χέρι, στο άλλο ήδη κρατάει μαχαίρι για να την υπερασπιστεί. Όποιος παίρνει το Θεό με το μέρος του, το κάνει για να σε σκοτώσει. Θυμήσου τι ήταν γραμμένο στις ζώνες των ναζί -ο Θεός μαζί μας-, θυμήσου τις πυρές όπου οι καθολικοί έκαιγαν ζωντανό όποιον δεν πίστευε ότι πίστευαν εκείνοι. Αλήθεια και θάνατος βαδίζουν πάντα πλάι πλάι».

👂 Αν εγώ στερήσω από ένα λουλούδι το φως του, θα μαζέψει όλες του τις δυνάμεις για να καταφέρει να ξαναβρεί το φως, τα κορυφαία κύτταρα θα τεντωθούν σπασμωδικά για να ανακαλύψουν μία χαραμάδα και μόλις το κατορθώσουν, το φυτό θα είναι πιο δυνατό, γιατί, παρότι συνάντησε μία αναποδιά, κατάφερε να το ξεπεράσει. Τα κακομαθημένα φυτά, όπως και τα παιδιά, έχουν έναν και μοναδικό δρόμο μπροστά τους, το δρόμο του εγώ τους.

👂 Περηφάνια, ταπεινότητα: στο τέλος μονάχα αυτό υπάρχει στο δίσκο της ζυγαριάς. Δεν ξέρω ποιο είναι το ειδικό τους βάρος, δεν μπορώ να ξέρω αν μία μέρα ταπεινότητας είναι αρκετή να επανορθώσει για μία ζωή αλαζονείας.

Ποτέ δε θα γίνω λουλούδι
Ποτέ δεν θα γίνω λουλούδι
να στρέφω τη στεφάνη μου στον ανοιξιάτικο ήλιο
Ποτέ δεν θα γίνω λουλούδι
γιατί το πνεύμα μου πιότερο με το χορτάρι μοιάζει
μ’ ένα πράσινο βλαστάρι ίδιο με χίλια άλλα
ψηλό σαν όλα τα άλλα, που γέρνει το κεφάλι
στα πρώτα κρύα του χειμώνα.

Ομίχλη
Η ομίχλη σκεπάζει τα πάντα: σπίτια και ανθρώπους,
και τα ποδήλατα ακόμα αθόρυβα κυλούν,
Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος φαντασμάτων
ή μήπως το φάντασμα είμ’ εγώ;
Η καρδιά μου το απαλό της περιτύλιγμα-
δώρο ανεκτίμητο
χωρίς αποδεκτή.

Φόβος
Δε με φοβίζουν τα τέρατα
ούτε οι δολοφόνοι
Δεν τρέμω τη νύχτα,
τις πλημμύρες ή τον κατακλυσμό,
ούτε την τιμωρία ούτε το θάνατο
ούτ’ έναν έρωτα ανύπαρκτο.
Φοβάμαι μόνο
το μικρό σου χέρι
που γυρεύει το δικό μου,
το τρυφερό σου βλέμμα
που από κάτω με κοιτάζει
και με ρωτάει «γιατί;»

Ωραία θα ήταν
Ωραία θα ήταν
αν η ζωή μας ήταν ευτυχισμένη
σαν τραγούδι του Σαν Ρέμο.
Εγώ κι εσύ, πιασμένοι χέρι χέρι,
και στο περβάζι μία γλάστρα πασχαλιά.
Ωραία θα ήταν
μαζί τη δύση να προσμένουμε
να μη φοβόμαστε τη νύχτα.
Ωραία θα ήταν
να οδηγούμε τα βήματα των παιδιών μας
μονάχα μ’ ένα χέρι.
Όμως να που ήρθε ο δράκος
να καταβροχθίσει
τον λιγοστό μας χρόνο
αφήνοντας στο χώμα μονάχα οστά και φλούδια –
από το άθλιο φαγοπότι του αποφάγια.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

👂 Μήπως οι ερωτήσεις δεν είναι παρά η μοναδική μορφή προσευχής που μας έχει παραχωρηθεί; | Susanna Tamaro

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Susanna Tamaro «Άκου τη φωνή μου»

[photo by Johnny di *wish*]

👂 Γιατί για ν’αγαπήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το γνωρίσεις. Μπορεί ποτέ η πολυπλοκότητα ενός ανθρώπινου πλάσματος να γνωρίσει την πολυπλοκότητα ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος; Η απάντηση είναι προφάνης: κατηγορηματικά όχι. Επομένως, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε στα αλήθεια, γιατί δεν μπορούμε να γνωρίσουμε στα αλήθεια.

👂 Αλλά, όπως η μέλισσα δεν μπορεί να πει στο λουλούδι «σ’ αγαπώ», έτσι και εμείς δεν μπορούμε να λέμε ασύστολα ψέματα αναμεταξύ μας, λέγοντας πως αγαπιόμαστε. Με την ειλικρίνεια της εποχής μας, το μόνο πράγμα που μπορούμε να πούμε (όπως η μέλισσα στο λουλούδι και αντίστροφα) είναι «μου είσαι απαραίτητος».

👂 Ο ίδιος μηχανισμός είναι έμφυτος και στα ανθρώπινα πλάσματα. Παρά την πολυπλοκότητα του εγκεφάλου μας, τα σώματά μας θέλουν μόνο να αναπαράγονται. Εκείνα δεν τα νοιάζει, όπως δεν νοιάζει και τα λουλούδια αν αγαπιόμαστε ή όχι, ή αν μας παρέσυρε οργασμός – μπορείς να γεννηθείς θαυμάσια και από ένα βιασμό και από μία πρόωρη εκσπερμάτιση στα διακόσια πενήντα εκατομμύρια σπερματοζωάρια, μονάχα ένα σπάει το νήμα στο τέλος – το πιο άξιο, το πιο δυνατό, το πιο ανέντιμο δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι να συνεχίζεται η ζωή να διαιωνίζεται. Αυτό συνέβη και σ’ εσένα. Είναι νόμος της φύσης.

👂 Τα παιδιά ανήκουν μόνο στις μανάδες, οι πατεράδες γονιμοποιούν και η συμμετοχή τους τελειώνει εκεί. Σύντομα δεν θα είναι καν απαραίτητοι, θα αρκεί ένας δότης και μια σύριγγα, κι έτσι επιτέλους θα κλείσει η οδυνηρή ιστορία της οικογένειας, ο χορός της προσποίησης που διέλυσε την ψυχική ισορροπία τόσων γενεών.

👂 Η πρόκληση είναι ακριβώς αυτή, να φέρουμε στον κόσμο πλάσματα πιο ολοκληρωμένα από μας. Αν δεν καταφέραμε να κάνουμε την επανάσταση με τα όπλα, μπορούμε τουλάχιστον να την κάνουμε μεγαλώνοντας τα παιδιά μας με διαφορετικό τρόπο.

👂 Τα παιδιά θέλουν να νιώθουν περήφανα για τους γονείς τους – κρίμα που οι γονείς δεν το αντιλαμβάνονται.

👂 Όσο πιο πολλούς δεσμούς έχουμε, τόσο περισσότερο ζούμε στον πανικό, τα άτομα πεθαίνουν ή μας εγκαταλείπουν, τα πράγματα χάνονται, σπάνε, κλέβονται και ξαφνικά βρισκόμαστε εντελώς γυμνοί. Γυμνοί και απελπισμένοι.

👂 «Τα ανθρώπινα πλάσματα δεν μπορούν ποτέ να γνωριστούν ολοκληρωτικά»
» Αλλά η περιέργεια είναι χαρακτηριστικό της ευφυΐας«.

👂 «Έτσι είναι, ακριβώς… το γονίδιο της αθωότητας συχνά είναι φορέας κάποιου ελαττώματος». «Τινος;» «Της αυτοκαταστροφής».

👂 Η ανάμνηση είναι αυτή που συνθέτει ένα ανθρώπινο πλάσμα, που το τοποθετεί στην ιστορία -στην προσωπική του ιστορία αλλά και στην ευρύτερη, του κόσμου που το περιβάλλει-, και οι λέξεις είναι τα ίχνη που αφήνουμε πίσω μας.

👂 Γιατί η πιο βαθιά φιλοδοξία κάθε πλάσματος που έρχεται στον κόσμο δεν είναι η επανάσταση, αλλά το ν’ αγαπάει και ν’ αγαπιέται.

👂 Αρκεί ένας κεραυνός με αγγίξει τη φλούδα μιας αιωνόβιας βελανιδίας, για να πυροδοτήσει την καταστροφή της: σ’ εκείνη τη χαραγματιά χώνονται βακτήρια, μύκητες και κολεόπτερα προορισμένα με δυο λόγια να αναπαραχθούν σε βάρος της ζωής της.

👂 …χωρίς άλλη παρηγοριά πέρα από τις σκέψεις του, ολοένα και πιο μόνος, ολοένα και πιο απελπισμένος, φυλακισμένος στην ευφυΐα του, σαν μέσα σε ένα κλουβί από πλεξιγκλάς.

👂 Ένα κομμάτι μου θα έμενε εκεί να δίνει ερμηνεία στην υποκρισία και το άλλο θα συνέχιζε να περιπλανιέται στον κόσμο, τρέχοντας τους δρόμους με υπόκωφα βήματα, σαν γκόλεμ, θα βουτούσε σε κάθε βάραθρο, σε κάθε σκοτεινιά’ θα περίμενε με καλόπιστα ταπεινοφροσύνη μπροστά σε όλες τις κλειστές πόρτες, σαν το σκυλί που προσμένει έναν αφέντη άγνωστο ακόμη. Ήθελα φως και λάμψη. Ήθελα να ανακαλύψω αν υπάρχει αλήθεια, αν αυτή είναι ο άξονας που γύρω του γυρίζουν όλα, όπως σ’ένα καλειδοσκόπιο, αλλιώς ας πέθαινα.

👂 «Αν πέφτουν τα φύλλα», σου έλεγα «σίγουρα υπάρχει κάποιος λόγος, η φύση δεν είναι ηλίθια όπως οι άνθρωποι και αυτά που εσύ αποκαλείς αγριόχορτα δεν ξέρουν ότι είναι τέτοια’ εσύ τα κρίνεις και τα καταδικάζεις, εκείνα όμως θεωρούν τον εαυτό τους άνθη, χόρτα, όμορφα και σημαντικά όπως όλα τα άλλα». Δεν βλέπεις την ψυχή του κήπου», σου φώναξα μία μέρα, αγανακτισμένη, «σε τίποτα δεν βλέπεις μέσα ψυχή!»

👂 Ίσα ίσα που είναι καλό. Κατά βάθος η ελευθερία είναι ο μόνος πλούτος που έχει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό η ψυχή μου μοιάζει τόσο πολύ με του σκύλου; Γι’ αυτό άραγε τριγυρίζω μία ζωή στους δρόμους βιώνοντας την άγρια αγωνία των αδέσποτων;

👂 Ένα μωρό που γεννιέται δεν είναι ένας άγραφος χάρτης όπου μπορεί κανείς να γράψει οτιδήποτε, αλλά ένα τραπεζομάντιλο όπου κάποιος έχει ήδη χαράξει το σχέδιο ενός κεντήματος: θα διασχίσει το δρόμο που έχει ήδη χαραχτεί από άλλους ή θα διαλέξει έναν διαφορετικό; Θα εξακολουθήσει να σκάβει το ίδιο αυλάκι ή θα βρει το θάρρος να πηδήσει και με τα δύο του πόδια έξω από αυτό; Και γιατί ο ένας σπάει τα υφάδια χαλώντας το υφαντό, και ο άλλος το ολοκληρώνει με τυφλή προσήλωση;

👂 Κι αν η μαγική λέξη είναι στ’ αλήθεια «μεταμόρφωση«; Αν το σκοτάδι υπάρχει μόνο και μόνο για να το υποδεχτεί το Φως;

👂 Εξάλλου, λέω μέσα μου συχνά, όταν μία ζωή κομματιαστεί, δεν μπορείς πια να την ανασυνθέσεις, μπορείς μονάχα να υποκρίνεσαι, μπορείς να βάλεις κόλλα στα κομμάτια της, πάντα ωστόσο το μπάλωμα θα φαίνεται.

👂 Βλέπεις; Τα ανθρώπινα είναι πάντοτε εκπληκτικά πολύπλοκα. Γι’ αυτό σου λέω, το πιο σημαντικό ζήτημα είναι η τιμιότητα, αν ξεκινήσεις από αυτήν, μπορείς να πας παντού.

👂 Μήπως οι ερωτήσεις δεν είναι παρά η μοναδική μορφή προσευχής που μας έχει παραχωρηθεί;

👂Η καρδιά του είχε σταματήσει μονομιάς, χωρίς πόνο. Αντί να τον δαγκώσουν, αντί να τον καταβροχθίσουν, τα ζώα τον φύλαγαν σιωπηλά, χτυπώντας διαδοχικά την ουρά τους, σαν να ήθελαν να πουν κάτι αναμεταξύ τους. Λένε πως τα σκυλιά είναι σε θέση να δουν τον άγγελο του θανάτου. Εκείνη τη φορά σκέφτηκα πώς ήταν αλήθεια και όπως ίσως ήταν άγγελοι και τα ίδια, έτσι όπως πρόσφεραν την καρδιά τους τον αφέντη τους.

👂 «Η αλήθεια είναι ζήτημα απόψεων», μου είχε πει μία μέρα ο πατέρας μου, «και δεδομένου ότι οι απόψεις είναι αναρίθμητες, είναι και οι αλήθειες αναρίθμητες. Όποιος λέει ότι έχει την αλήθεια στο ένα χέρι, στο άλλο ήδη κρατάει μαχαίρι για να την υπερασπιστεί. Όποιος παίρνει το Θεό με το μέρος του, το κάνει για να σε σκοτώσει. Θυμήσου τι ήταν γραμμένο στις ζώνες των ναζί -ο Θεός μαζί μας-, θυμήσου τις πυρές όπου οι καθολικοί έκαιγαν ζωντανό όποιον δεν πίστευε ότι πίστευαν εκείνοι. Αλήθεια και θάνατος βαδίζουν πάντα πλάι πλάι».

👂 Αν εγώ στερήσω από ένα λουλούδι το φως του, θα μαζέψει όλες του τις δυνάμεις για να καταφέρει να ξαναβρεί το φως, τα κορυφαία κύτταρα θα τεντωθούν σπασμωδικά για να ανακαλύψουν μία χαραμάδα και μόλις το κατορθώσουν, το φυτό θα είναι πιο δυνατό, γιατί, παρότι συνάντησε μία αναποδιά, κατάφερε να το ξεπεράσει. Τα κακομαθημένα φυτά, όπως και τα παιδιά, έχουν έναν και μοναδικό δρόμο μπροστά τους, το δρόμο του εγώ τους.

👂 Περηφάνια, ταπεινότητα: στο τέλος μονάχα αυτό υπάρχει στο δίσκο της ζυγαριάς. Δεν ξέρω ποιο είναι το ειδικό τους βάρος, δεν μπορώ να ξέρω αν μία μέρα ταπεινότητας είναι αρκετή να επανορθώσει για μία ζωή αλαζονείας.

Ποτέ δε θα γίνω λουλούδι
Ποτέ δεν θα γίνω λουλούδι
να στρέφω τη στεφάνη μου στον ανοιξιάτικο ήλιο
Ποτέ δεν θα γίνω λουλούδι
γιατί το πνεύμα μου πιότερο με το χορτάρι μοιάζει
μ’ ένα πράσινο βλαστάρι ίδιο με χίλια άλλα
ψηλό σαν όλα τα άλλα, που γέρνει το κεφάλι
στα πρώτα κρύα του χειμώνα.

Ομίχλη
Η ομίχλη σκεπάζει τα πάντα: σπίτια και ανθρώπους,
και τα ποδήλατα ακόμα αθόρυβα κυλούν,
Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος φαντασμάτων
ή μήπως το φάντασμα είμ’ εγώ;
Η καρδιά μου το απαλό της περιτύλιγμα-
δώρο ανεκτίμητο
χωρίς αποδεκτή.

Φόβος
Δε με φοβίζουν τα τέρατα
ούτε οι δολοφόνοι
Δεν τρέμω τη νύχτα,
τις πλημμύρες ή τον κατακλυσμό,
ούτε την τιμωρία ούτε το θάνατο
ούτ’ έναν έρωτα ανύπαρκτο.
Φοβάμαι μόνο
το μικρό σου χέρι
που γυρεύει το δικό μου,
το τρυφερό σου βλέμμα
που από κάτω με κοιτάζει
και με ρωτάει «γιατί;»

Ωραία θα ήταν
Ωραία θα ήταν
αν η ζωή μας ήταν ευτυχισμένη
σαν τραγούδι του Σαν Ρέμο.
Εγώ κι εσύ, πιασμένοι χέρι χέρι,
και στο περβάζι μία γλάστρα πασχαλιά.
Ωραία θα ήταν
μαζί τη δύση να προσμένουμε
να μη φοβόμαστε τη νύχτα.
Ωραία θα ήταν
να οδηγούμε τα βήματα των παιδιών μας
μονάχα μ’ ένα χέρι.
Όμως να που ήρθε ο δράκος
να καταβροχθίσει
τον λιγοστό μας χρόνο
αφήνοντας στο χώμα μονάχα οστά και φλούδια –
από το άθλιο φαγοπότι του αποφάγια.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Χωρίς μυστικότητα δεν θα υπήρχε πορνογραφία. Αν όμως η πορνογραφία είναι το αποτέλεσμα της ύπουλης μυστικότητας, ποια είναι τα αποτελέσματα της πορνογραφίας; | D.H. Lawrence

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Πορνογραφία και

path of the Centaurs | Portaria, Pilio, Volos, Greece [photo by StaTsik]

αισχρότητα» του D.H. Lawrence

✏ Αυτό που χαρακτηρίζει σαν πορνογραφία ένας άνθρωπος, για κάποιον άλλο είναι εντάξει μεγαλοφυίας.

✏ Ο επιχειρηματίας που τόσο έχει διαφημιστεί, έχει ένα σκληρό εξωτερικό περίβλημα εαυτού-όχλου, και έναν φοβισμένο ατομικό εαυτό που σπαρταράει αλλά είναι ακόμα ζωντανός.

✏ Η μάζα είναι πάντα χυδαία, γιατί δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα δικά της αυθεντικά συναισθήματα από αυτά που της γεννάει με απατηλά μέσα ο εκμεταλλευτής.

✏ Δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος κάποιος για τις συνειδητές του προθέσεις και αθώος για τις ασυνείδητες, αφού κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος περισσότερο από ασυνείδητες προθέσεις παρά από συνειδητές. Είμαι αυτό που είμαι όχι μόνο αυτό που νομίζω πως είμαι.

✏ Ο έρωτας είναι ένα πολύ δυνατό, ευεργετικό και απαραίτητο ερέθισμα στην ανθρώπινη ζωή, και είμαστε όλοι ευγνώμονες όταν νιώθουμε τη ζεστή, φυσική ροή του να μας διαπερνά σαν το φως του ήλιου.

✏ Να τι συμβαίνει όταν η ψυχή ξεπέφτει και τα βαθύτερα ένστικτα ελέγχου καταρρέουν. Τότε ο έρωτας είναι βρωμιά και η βρωμιά έρωτας, και η ερωτική έξαψη γίνεται παιχνίδι με τη βρωμιά, και το παραμικρότερο σημάδι αφροδισιασμού σε μία γυναίκα γίνεται μάρτυρας της βρωμιάς της. Αυτή είναι η κατάσταση του απλού, κοινού ανθρώπινου συνόλου που ονομάζεται πλήθος και υψώνει τη φωνή του, κι αυτή είναι η Φωνή λαού, οργή Θεού. Και αυτή είναι η πηγή όλης της πορνογραφίας.

✏ Αποτελεί ένα σημάδι της αρρωστημένης κατάστασης της πολιτείας. Αλλά ο τρόπος για να γιατρευτεί η αρρώστια είναι να μιλάμε ανοιχτά για το σεξ και το σεξουαλικό ερέθισμα. Ο αληθινός πορνογράφος απεχθάνεται πραγματικά τον Βοκκάκιο, γιατί η φρέσκια και υγιής φυσικότητα του ιταλού παραμυθά κάνει το σύγχρονο πορνογραφικό ανθρωπάκι να νιώσει τι βρωμερό σκουλήκι είναι.

✏ Είναι ένα είδος κρυφής πληγής ή φλεγμονής που όταν τριφτεί ή ξυστεί αναδίδει έντονα ρίγη που μοιάζουν υπέροχα. Έτσι, το μικρό βρώμικο μυστικό τρίβεται και ξύνεται όλο και περισσότερο, ερεθίζεται στα κρυφά όλο και περισσότερο, καταστρέφοντας όλο και περισσότερα τη νευρική και ψυχική υγεία του ατόμου.

✏  Χωρίς μυστικότητα δεν θα υπήρχε πορνογραφία. Αν όμως η πορνογραφία είναι το αποτέλεσμα της ύπουλης μυστικότητας, ποια είναι τα αποτελέσματα της πορνογραφίας; 

✏  Για τους νέους ή τους γέρους, τον άντρα ή τη γυναίκα, το αγόρι ή το κορίτσι, η σύγχρονη πορνογραφία είναι μία άμεση πρόκληση αυνανισμού.

✏ Στον αυνανισμό, όμως δεν υπάρχει τίποτα εκτός από απώλεια. Δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Απλώς, ξοδεύετε μία ορισμένη δύναμη χωρίς επιστροφή. Το σώμα μένει, κατα μια έννοια, ένα πτώμα μετά την πράξη της αυτοϊκανοποίησης. Δεν υπάρχει ανανέωση, μόνο νέκρωση. Είναι αυτό που λέμε καθαρή ζημία. Και αυτό δεν συμβαίνει σε καμία πράξη ερωτικής επαφής μεταξύ δύο ανθρώπων. Δύο άνθρωποι μπορούν να καταστρέψουν ο ένας τον άλλο στο σεξ. Αλλά δεν μπορούν να παραγάγουν το μηδενικό αποτέλεσμα του αυνανισμού.

✏ Η λύπη πρέπει να χτυπήσει την κτηνώδη του καρδιά! – Μακριά από αυτούς τους ερωτικούς στίχους, αρκετά υποστήκαμε το πορνογραφικό τους δηλητήριο, ξύνοντας το μικρό βρώμικο μυστικό και στρέφοντας τα μάτια στον ουρανό.

✏ Πρέπει όμως, να γίνει μία αρχή. Ο άνθρωπος που είπε στην ξαναμμένη κόρη του, «Παιδί μου, η μόνη ευχαρίστηση που είχα από σένα ήταν η ευχαρίστηση που ένιωσα δημιουργώντας σε» έχει ήδη κάνει πολλά για να αποδεσμεύσει τον εαυτό του και εκείνην από το μικρό βρώμικο μυστικό.

✏ Η ελευθερία είναι μία πολύ μεγάλη υπόθεση. Αλλά σημαίνει, πάνω απ’ όλα, ελευθερία από τα ψέματα. Είναι πρωτον, ελευθερία από τον εαυτό μου, από το ψέμα του εαυτού μου, από το ψέμα της απόλυτη σπουδαιότητάς μου, ακόμα και για τον εαυτό μου’ είναι ελευθερία από το αμήχανο, αυνανιζομενο ον στο οποίο έχω περιχαρακωθεί. Και δεύτερον, ελευθερία από το πελώριο ψέμα του κοινωνικού περιβάλλοντος, το ψέμα της αγνότητας και του μικρού βρώμικο μυστικού. Όλα τα άλλα τερατώδη ψέματα κρύβονται κάτω από το πέπλο αυτού του πρωταρχικού ψεύδους.

✏ Και αν, με την αγνότητα και τα μικρά βρώμικα μυστικά, οδηγήσεις το κάθε άτομο στην αυνανιστική αυτοφυλάκιση και το κρατήσεις εκεί, τότε θα επιφέρεις μία κατάσταση γενικής ηλιθιότητας. Διότι η αυνανιστική αυτοφυλάκιση παράγει ηλιθίους. Ίσως, αν γίνουμε όλοι ηλίθιοι να μην το αντιλαμβανόμαστε πια.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Χωρίς μυστικότητα δεν θα υπήρχε πορνογραφία. Αν όμως η πορνογραφία είναι το αποτέλεσμα της ύπουλης μυστικότητας, ποια είναι τα αποτελέσματα της πορνογραφίας; | D.H. Lawrence

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Πορνογραφία και

path of the Centaurs | Portaria, Pilio, Volos, Greece [photo by StaTsik]

αισχρότητα» του D.H. Lawrence

✏ Αυτό που χαρακτηρίζει σαν πορνογραφία ένας άνθρωπος, για κάποιον άλλο είναι εντάξει μεγαλοφυίας.

✏ Ο επιχειρηματίας που τόσο έχει διαφημιστεί, έχει ένα σκληρό εξωτερικό περίβλημα εαυτού-όχλου, και έναν φοβισμένο ατομικό εαυτό που σπαρταράει αλλά είναι ακόμα ζωντανός.

✏ Η μάζα είναι πάντα χυδαία, γιατί δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα δικά της αυθεντικά συναισθήματα από αυτά που της γεννάει με απατηλά μέσα ο εκμεταλλευτής.

✏ Δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος κάποιος για τις συνειδητές του προθέσεις και αθώος για τις ασυνείδητες, αφού κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος περισσότερο από ασυνείδητες προθέσεις παρά από συνειδητές. Είμαι αυτό που είμαι όχι μόνο αυτό που νομίζω πως είμαι.

✏ Ο έρωτας είναι ένα πολύ δυνατό, ευεργετικό και απαραίτητο ερέθισμα στην ανθρώπινη ζωή, και είμαστε όλοι ευγνώμονες όταν νιώθουμε τη ζεστή, φυσική ροή του να μας διαπερνά σαν το φως του ήλιου.

✏ Να τι συμβαίνει όταν η ψυχή ξεπέφτει και τα βαθύτερα ένστικτα ελέγχου καταρρέουν. Τότε ο έρωτας είναι βρωμιά και η βρωμιά έρωτας, και η ερωτική έξαψη γίνεται παιχνίδι με τη βρωμιά, και το παραμικρότερο σημάδι αφροδισιασμού σε μία γυναίκα γίνεται μάρτυρας της βρωμιάς της. Αυτή είναι η κατάσταση του απλού, κοινού ανθρώπινου συνόλου που ονομάζεται πλήθος και υψώνει τη φωνή του, κι αυτή είναι η Φωνή λαού, οργή Θεού. Και αυτή είναι η πηγή όλης της πορνογραφίας.

✏ Αποτελεί ένα σημάδι της αρρωστημένης κατάστασης της πολιτείας. Αλλά ο τρόπος για να γιατρευτεί η αρρώστια είναι να μιλάμε ανοιχτά για το σεξ και το σεξουαλικό ερέθισμα. Ο αληθινός πορνογράφος απεχθάνεται πραγματικά τον Βοκκάκιο, γιατί η φρέσκια και υγιής φυσικότητα του ιταλού παραμυθά κάνει το σύγχρονο πορνογραφικό ανθρωπάκι να νιώσει τι βρωμερό σκουλήκι είναι.

✏ Είναι ένα είδος κρυφής πληγής ή φλεγμονής που όταν τριφτεί ή ξυστεί αναδίδει έντονα ρίγη που μοιάζουν υπέροχα. Έτσι, το μικρό βρώμικο μυστικό τρίβεται και ξύνεται όλο και περισσότερο, ερεθίζεται στα κρυφά όλο και περισσότερο, καταστρέφοντας όλο και περισσότερα τη νευρική και ψυχική υγεία του ατόμου.

✏  Χωρίς μυστικότητα δεν θα υπήρχε πορνογραφία. Αν όμως η πορνογραφία είναι το αποτέλεσμα της ύπουλης μυστικότητας, ποια είναι τα αποτελέσματα της πορνογραφίας; 

✏  Για τους νέους ή τους γέρους, τον άντρα ή τη γυναίκα, το αγόρι ή το κορίτσι, η σύγχρονη πορνογραφία είναι μία άμεση πρόκληση αυνανισμού.

✏ Στον αυνανισμό, όμως δεν υπάρχει τίποτα εκτός από απώλεια. Δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Απλώς, ξοδεύετε μία ορισμένη δύναμη χωρίς επιστροφή. Το σώμα μένει, κατα μια έννοια, ένα πτώμα μετά την πράξη της αυτοϊκανοποίησης. Δεν υπάρχει ανανέωση, μόνο νέκρωση. Είναι αυτό που λέμε καθαρή ζημία. Και αυτό δεν συμβαίνει σε καμία πράξη ερωτικής επαφής μεταξύ δύο ανθρώπων. Δύο άνθρωποι μπορούν να καταστρέψουν ο ένας τον άλλο στο σεξ. Αλλά δεν μπορούν να παραγάγουν το μηδενικό αποτέλεσμα του αυνανισμού.

✏ Η λύπη πρέπει να χτυπήσει την κτηνώδη του καρδιά! – Μακριά από αυτούς τους ερωτικούς στίχους, αρκετά υποστήκαμε το πορνογραφικό τους δηλητήριο, ξύνοντας το μικρό βρώμικο μυστικό και στρέφοντας τα μάτια στον ουρανό.

✏ Πρέπει όμως, να γίνει μία αρχή. Ο άνθρωπος που είπε στην ξαναμμένη κόρη του, «Παιδί μου, η μόνη ευχαρίστηση που είχα από σένα ήταν η ευχαρίστηση που ένιωσα δημιουργώντας σε» έχει ήδη κάνει πολλά για να αποδεσμεύσει τον εαυτό του και εκείνην από το μικρό βρώμικο μυστικό.

✏ Η ελευθερία είναι μία πολύ μεγάλη υπόθεση. Αλλά σημαίνει, πάνω απ’ όλα, ελευθερία από τα ψέματα. Είναι πρωτον, ελευθερία από τον εαυτό μου, από το ψέμα του εαυτού μου, από το ψέμα της απόλυτη σπουδαιότητάς μου, ακόμα και για τον εαυτό μου’ είναι ελευθερία από το αμήχανο, αυνανιζομενο ον στο οποίο έχω περιχαρακωθεί. Και δεύτερον, ελευθερία από το πελώριο ψέμα του κοινωνικού περιβάλλοντος, το ψέμα της αγνότητας και του μικρού βρώμικο μυστικού. Όλα τα άλλα τερατώδη ψέματα κρύβονται κάτω από το πέπλο αυτού του πρωταρχικού ψεύδους.

✏ Και αν, με την αγνότητα και τα μικρά βρώμικα μυστικά, οδηγήσεις το κάθε άτομο στην αυνανιστική αυτοφυλάκιση και το κρατήσεις εκεί, τότε θα επιφέρεις μία κατάσταση γενικής ηλιθιότητας. Διότι η αυνανιστική αυτοφυλάκιση παράγει ηλιθίους. Ίσως, αν γίνουμε όλοι ηλίθιοι να μην το αντιλαμβανόμαστε πια.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ποιήματα από τον Paul Eluard

[*Νοσταλγία* by Renė Magritte]

Απόσπασμα από το βιβλίο «Λογοτεχνία Ελυάρ» του Paul Eluard

Εδώ για να ζήσω
(1918)

Άναψα μια φωτιά, σαν το γαλάζιο με παράτησε,
Μία φωτιά φίλος της να γενώ,
Μία φωτιά στη χειμωνιάτικη νύχτα για να ‘μπω
Μια για καλύτερη ζήση.

Της έδωσα όλα όσα η μέρα μου είχε δώσει:
Δάση, θάμνους, αμπέλια, χωράφια από στάρι,
Φωλιές και πουλιά, κλειδιά και σπίτια
Ζουζούνια, λουλούδια, γούνες, γιορτές.

Έζησα με το μόνο θόρυβο της φλόγας που τρίζει
Με τη μόνη οσμή της ζεστασιάς της.
Ήμουν καράβι που βούλιαζε μες στο κλειστό νερό,
Ωσάν νεκρός μ’ ένα και μόνο της φύσης στοιχείο.

Δικαιοσύνη
Βαριά εικόνα ασημιού μιζέρια με χρήσιμα χέρια
Όπως παλιά, πολύ απλά θα φάμε τα λουλούδια
Κι όσοι κλαίν από καημό θε νατους βγουν τα μάτια
Κι όσοι γελάν ‘πο σιχασιά θα τα κερδίσουν όλα

Αν αγαπάς
Αν αγαπάς την έντονα γυμνή
Ενστάλαξε στις εικόνες όλες
Το θερινό της αίμα
Στα γέλια τα χρυσά της χείλη
Στα δάκρυα τα ασύνορα μάτια της
Στις μεγάλες ορμές της το φεύγον βάρος της

Για ό,τι να πλησιασεις θέλεις
Άναψε την αυγή στην πηγή
Τα δεσμικά χέρια σου
Μπορούν να σμίξουν στάχτη με φως
Βουνό με θάλασσα κλαδιά με κάμπο
Αρσενικό με θηλυκό χιόνι με πυρετό

Και το πιο απροσδιόριστο σύννεφο
Τον πιο ασήμαντο λόγο
Το χαμένο αντικείμενο
Ανάγκασε τα να φτεροκοπήσουν
Καν’ τα όμοια με την καρδιά σου
Κάν’τα να δουλέψουν τη ζωή ακέρια.

Προειδοποίηση
Η νύχτα πριν το θάνατό του
Ήταν της ζωής του η πιο σύντομη νύχτα
Η ιδέα ότι ζούσε ακόμα
Φλογίζει στους καρπούς το αίμα
Το βάρος του κορμιού του τον αηδίαζε
Βογγούσε με τη δύναμή του
Κι από το βάθος της φρίκης τούτης
Άρχισε να χαμογελά
Δεν είχε έναν μόνο σύντροφο
Αλλά μυριάδες μυριάδες
Για εκδικηση και το ‘ξερε
Και φως ανέτειλε γι’ αυτόν.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ποιήματα από τον Paul Eluard

[*Νοσταλγία* by Renė Magritte]

Απόσπασμα από το βιβλίο «Λογοτεχνία Ελυάρ» του Paul Eluard

Εδώ για να ζήσω
(1918)

Άναψα μια φωτιά, σαν το γαλάζιο με παράτησε,
Μία φωτιά φίλος της να γενώ,
Μία φωτιά στη χειμωνιάτικη νύχτα για να ‘μπω
Μια για καλύτερη ζήση.

Της έδωσα όλα όσα η μέρα μου είχε δώσει:
Δάση, θάμνους, αμπέλια, χωράφια από στάρι,
Φωλιές και πουλιά, κλειδιά και σπίτια
Ζουζούνια, λουλούδια, γούνες, γιορτές.

Έζησα με το μόνο θόρυβο της φλόγας που τρίζει
Με τη μόνη οσμή της ζεστασιάς της.
Ήμουν καράβι που βούλιαζε μες στο κλειστό νερό,
Ωσάν νεκρός μ’ ένα και μόνο της φύσης στοιχείο.

Δικαιοσύνη
Βαριά εικόνα ασημιού μιζέρια με χρήσιμα χέρια
Όπως παλιά, πολύ απλά θα φάμε τα λουλούδια
Κι όσοι κλαίν από καημό θε νατους βγουν τα μάτια
Κι όσοι γελάν ‘πο σιχασιά θα τα κερδίσουν όλα

Αν αγαπάς
Αν αγαπάς την έντονα γυμνή
Ενστάλαξε στις εικόνες όλες
Το θερινό της αίμα
Στα γέλια τα χρυσά της χείλη
Στα δάκρυα τα ασύνορα μάτια της
Στις μεγάλες ορμές της το φεύγον βάρος της

Για ό,τι να πλησιασεις θέλεις
Άναψε την αυγή στην πηγή
Τα δεσμικά χέρια σου
Μπορούν να σμίξουν στάχτη με φως
Βουνό με θάλασσα κλαδιά με κάμπο
Αρσενικό με θηλυκό χιόνι με πυρετό

Και το πιο απροσδιόριστο σύννεφο
Τον πιο ασήμαντο λόγο
Το χαμένο αντικείμενο
Ανάγκασε τα να φτεροκοπήσουν
Καν’ τα όμοια με την καρδιά σου
Κάν’τα να δουλέψουν τη ζωή ακέρια.

Προειδοποίηση
Η νύχτα πριν το θάνατό του
Ήταν της ζωής του η πιο σύντομη νύχτα
Η ιδέα ότι ζούσε ακόμα
Φλογίζει στους καρπούς το αίμα
Το βάρος του κορμιού του τον αηδίαζε
Βογγούσε με τη δύναμή του
Κι από το βάθος της φρίκης τούτης
Άρχισε να χαμογελά
Δεν είχε έναν μόνο σύντροφο
Αλλά μυριάδες μυριάδες
Για εκδικηση και το ‘ξερε
Και φως ανέτειλε γι’ αυτόν.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Να θυμάσαι ότι δεν έχεις καμία ευθύνη για το παρελθόν σου, αλλά έχεις, και πολλή μάλιστα, για το μέλλον σου. Το μέλλον είναι στα χέρια σου κι εσύ η ίδια θα το πλάσεις. Γι’ αυτό σε συμβουλεύω να σκεφτείς και να ανοίξεις την καρδιά σου, πριν κάνεις καμιά ανοησία. | Σουζάννα Ταμάρο

[photo by Alex]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Απάντησέ μου» της Σουζάννα Ταμάρο

💙 Γιατί τα πρόσωπα χάνονται με τον καιρό, ενώ οι μυρωδιές όχι; Πώς ήταν το άρωμα της; Τι περιείχε;

💙 Μόνο μία σκέψη είχα στο νου. Που πηγαίνει ένας άνθρωπος όταν δεν είναι πια πουθενά;

💙 Τώρα πια τα ανθρώπινα πλάσματα με φόβιζαν περισσότερο από τους ποντικούς κι από τα φίδια.

💙 Σε κάθε στροφή της αλυσίδας, εκείνος ο ακαθόριστος πόνος, εκείνη η αμυδρή αίσθηση ταπείνωσης, μεταμορφωνόταν σε μίσος. Μίσος καθαρό διάφανο και ακατάβλητο, σαν τον άνθρακα στο διαμάντι. Ανεβαίνοντας στο στόμα το μίσος μετασχηματιζόταν σε λέξεις.

💙 [ Η αγάπη νικάει τα πάντα, άκουγα να λένε συχνά. Η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο. Κι όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί η αγάπη, παρ’ όλο που υπάρχει, είναι εύθραυστη. Τόσο εύθραυστη, ώστε να γίνεται σχεδόν αόρατη. Κι όταν κάτι είναι αόρατο, είναι σαν να μην υπάρχει καθόλου, και τα δύο είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Ο καπνός από μία πυρκαγιά μπορεί να γίνει αντιληπτός από απόσταση χιλιομέτρων’ τα σημάδια που αφήνουν ολόγυρα οι φλόγες, μένουν αναλλοίωτα για χρόνια. Αντίθετα, την αγάπη δεν μπορείς να τη δεις, ακόμα και αν κολλήσει τη μύτη σου πάνω της.]

💙 [ Να θυμάσαι ότι δεν έχεις καμία ευθύνη για το παρελθόν σου, αλλά έχεις, και πολλή μάλιστα, για το μέλλον σου. Το μέλλον είναι στα χέρια σου κι εσύ η ίδια θα το πλάσεις. Γι’ αυτό σε συμβουλεύω να σκεφτείς και να ανοίξεις την καρδιά σου, πριν κάνεις καμιά ανοησία.]

💙 Το φως έμπαινε μέσα μου κι έκανε την ομίχλη να εξατμίζεται, ο αέρας διαπερνούσε τους πόρους μου και έδιωχνε μακριά τη σκόνη. Το πρωί κοιταζόμουν στον καθρέφτη και έλεγα ξανά και ξανά το όνομά μου.

💙 Όλοι περίμεναν να έχω κακό τέλος, όπως η μητέρα μου, αλλά εγώ για να τους μπω στη μύτη, θα γινόμουν σπουδαία. Μία μεγάλη γιατρός. Μία φιλόσοφος που θα της έπαιρναν συνέντευξη όλες οι εφημερίδες.

💙 [Είσαι τόσο νέα και ήδη τόσο ελεύθερη μέσα σου. Εγώ έφτασα στη δική σου διαύγεια λίγο πριν κλείσω τα τριάντα. Μόνο τότε κατάλαβα πως η μόνη ζωή που αξίζει να ζήσεις είναι αυτή που δεν σου βάζει κανένα περιορισμό. Πρέπει ν’ ανοίξουμε την πόρτα και να πετάξουμε έξω τη σαβούρα, την αίσθηση της ενοχής. Έτσι δεν είναι;]

💙 Αγάπη είναι να γίνεσαι αγορά των άλλων, χωρίς να μπορείς να αμυνθείς.

💙 [«Εσύ έχεις το μεγάλο προνόμιο», μου είπε μία μέρα, «να γεννηθείς χωρίς αγάπη. Γι’ αυτό μπόρεσες να είσαι ελεύθερη από πολύ νωρίς. Κοιτάζεις τα πράγματα και τα βλέπεις όπως είναι. Δεν έχεις ανάγκη να τα περιβάλλεις με παράξενες θεωρίες.» «Η αγάπη είναι τοξική ουσία», επαναλάμβανε συχνά, «γιατί σου δηλητηριάζει τα σωθικά, υποχρεώνοντας σε έτσι κι αλλιώς και πάντα να κάνεις αυτό που δεν θέλεις.]

💙 Η αγάπη και ο γάμος δεν είναι το ίδιο πράγμα! Παντρεύεται κανείς για τα λεφτά, για κοινωνικούς ή βιολογικούς λόγους, σίγουρα όμως όχι από αγάπη.

💙 Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι η αγάπη, αλλά ποτέ τι είναι η ζωή. Ερχόμαστε στον κόσμο και είμαστε η προσωποποίηση της αβεβαιότητας. Αρκεί ένα μικρόβιο, κάπως επίμονο, ένα ελαφρό χτύπημα στον αυχένα, για να γλιστρήσουμε στην αντίπερα όχθη.

💙 Όσο εσύ τον μισούσες, αδιόρατα σ’ εκείνη την ηλικία, τόσο εκείνος σε λάτρευε. Αγαπάει κανείς πιο έντονα όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση.

💙 Η ευτυχία ήταν για σένα κάτι σαν δηλητήριο, δεν άντεχες να τη βλέπεις να λάμπει στα μάτια των άλλων.

💙 Πάντα μου έλεγες ότι η θρησκεία δεν διαφέρει και πολύ από ένα καρότσι. Κάθεται πάνω του μόνο όποιος δεν είναι ικανός να περπατήσει με τα δικά του πόδια. Με το καρότσι οι κινήσεις είναι περιορισμένες, μπορείς να πας μπροστά ή πίσω, δεξιά ή αριστερά, αλλά σίγουρα δεν μπορείς να ανέβεις σκάλες ή να ξεχυθείς τρέχοντας σ’ένα λιβάδι.

💙 Αν ανοίξω τα ρουθούνια μου, νιώθω τη βρόμα των εξατμίσεων, αν ανοίξω τα αυτιά μου ακούω το θόρυβό τους. Αν ανοίξω την καρδιά μου, βλέπω τη δυστυχία και τη μοναξιά μέσα στις άλλες καρδιές γύρω μου. Ζω μακριά από τη φύση σημαίνει ζω μακριά από την ομορφιά. Και ζω μακριά από την ομορφιά σημαίνει ζω μακριά από τη σκέψη του Θεού.

💙 Πρέπει μόνο ν’ αφήνεσαι, να δέχεσαι ανεπιφύλακτα ότι είσαι τέκνο όχι του χάους ή των συγκυριών, αλλά του Φωτός.

💙 Το λάθος είναι δικό μου, γιατί δεν τα καταφέρνω να συγκρατώ την επιθυμία μου να μοιράζομαι με τους άλλους κάθετί ωραίο.

💙 Ο μπαμπάς δεν με ανέχεται, ποτέ του δεν με ανέχτηκε, γιατί είμαι διαφορετικός από εκείνον και δεν κατορθώνει να με καταλάβει. Κι εγώ μερικές φορές εκνευρίζομαι, γιατί προσπαθώ να ενοχλώ όσο γίνεται λιγότερο, αλλά παρ’όλα αυτά εκείνος πάντα και οποιαδήποτε αφορμή τα βάζει μαζί μου.

💙 Παρ’ όλο που σας πικραίνω στην καθημερινή μας ζωή, προσεύχομαι πάντα για σας, για τα μπουμπούκια σας, για να μπορέσουν αργά ή γρήγορα να δεχτούν το φως και να μεταμορφωθούν σε λουλούδια. Και σας ευχαριστώ με άπειρη ευγνωμοσύνη για τη δική σας γενναιοδωρία μου χάρισε τη ζωή σε τούτο τον κόσμο. Μία σφιχτή αγκαλιά, σχεδόν τόσο σφιχτή όσο και ενός πύθωνα, από το -δυστυχώς- τέως υπάκουο αγοράκι σου.

💙 Το μίσος είναι το μόνο συναίσθημα που δεν εξατμίζεται με τον καιρό. Ίσα ίσα, με τη δύναμη της θύελλας εξακολουθεί να σωρεύεται σαν ζωντανή πανίσχυρη ενέργεια.

💙 Για ένα λόγο ακατανόητο για το μικρό ανθρώπινο μυαλό μας, συχνά ο Θεός καλεί κοντά Του τα πιο λαμπρά Του παιδιά, διακόπτοντας απότομα την πορεία τους στη γη.

💙… κατάλαβα ότι μπορούσα να είχα πάρει αποφάσεις διαφορετικές κάθε μέρα της ζωής μου. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό. Κάθε στιγμή. Δεν χρειάζονταν πολλά. Αρκούσε να σηκώσω το βλέμμα λίγο πιο ψηλά.

💙 Ο διάβολος δεν είναι ρυπαρός ούτε πρωτόγονος. Το βασικό του χάρισμα είναι η ευελιξία. Γνωρίζει όσο λίγοι την ανθρώπινη ψυχή και μπορεί να χωθεί μέσα σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Δεν λέει χυδαιότητες, προστυχιές, χρησιμοποιεί επιχειρήματα λογικά, εκλεπτυσμένα.

💙 Με την κλωστή της υποψίας μπορείς να ράψεις κάθε λογής ρούχα.

💙 Αλλά ο μόνος νόμος που γνωρίζει ο ιός είναι η αναρχία. Ζει οπουδήποτε, όπως του αρέσει και με νόμους αποκλειστικά δικούς του. Ζει, σκοπός του όμως δεν είναι η ζωή αλλά η ερήμωση, ο θάνατος του οργανισμού που τον φιλοξενεί. Δεν έχει ένα πρόσωπο, έχει πολλά. Και κάθε φορά που κατορθώνει κανείς να εντοπίσει ένα του πρόσωπο, αυτός αλλάζει μάσκα και σύνθημα κι αμέσως δρασκελίζει ένα σύνορο και γίνεται πάλι απρόσβλητος.

💙 Όποιος ζει μέσα στην αγάπη, κινδυνεύει περισσότερο από τους άλλους και συχνά πρέπει να πληρώσει ένα πολύ υψηλό κόστος. Τόσα χρόνια καθοδηγώ ψυχές και όμως ποτέ δεν έπαψα να σαστίζω με αυτό. Αντί ν’ ανοίγει την ψυχή η αγάπη πολλές φορές την κλείνει. Γιατί; Μήπως φοβόμαστε ότι είναι σαν την τροφή σαν την τροφή, σαν το νερό, σαν τα χρήματα, ότι μπορεί να έρθει κάποιος πιο άπληστος από μας και να την καταβροχθίσει μπροστά στα μάτια μας; Όμως η αγάπη είναι σαν τον αέρα. Άπειρη. Δεν μπορεί να χωριστεί σε κομμάτια, να μπει στα σακούλια, στις τσάντες, να διατηρηθεί στον μπουφέ. Δεν μπορούμε να πάρουμε μία φέτα αγάπης, γιατί πάντα θα βρίσκουμε κάποιον που η δική του φέτα θα μας φαίνεται πιο μεγάλη. Έτσι ο δαίμονας της ζήλειας ερημώνει τον κόσμο. Ο φόβος ότι δεν έχουμε αρκετά μας κάνει τσιγκούνηδες. Αρπάζω, αδράχνω.

💙 Όταν εκείνη έγινε πλάσμα δυνατό, αυτόνομο, τα συναισθήματά σας ανατράπηκαν. Αρχίσατε να φοβάστε την Άννα από τη στιγμή που εκείνη λυτρώθηκε από το φόβο.

💙 Είναι η μοίρα της αγάπης και της ελευθερίας. Γιατί αληθινή ελευθερία δεν είναι να κάνουμε ό,τι μας τύχει, αλλά να ζούμε σαν πλάσματα ελεύθερα από το φόβο.

💙 Πρώτα, μέσα στο κουκούλι ζούσαμε δύο, ύστερα εγώ βγήκα από αυτό και εκείνος έμεινε μόνος. «Γύρισε πίσω!» θαρρείς και μου φώναζε». «Κι εσύ; Θέλεις να γυρίσεις πίσω;» «Ακόμα και αν ήθελα θα ήταν αδύνατο«.

💙 Εξακολουθήστε να περπατάτε ακόμα και αν δεν βλέπετε πια το δρόμο, ακόμα και αν η ομίχλη σας τυλίγει και προχωράτε αβέβαιος στο χείλος ενός γκρεμού. Και, περπατώντας, αργά ή γρήγορα θ’ αντιληφθείτε ότι η ζωή είναι μία διαδρομή που πρέπει να τη διανύσουμε κι όχι ένα κουκούλι που μέσα του το πολύ πολύ μπορούμε να τεντώνουμε τα πόδια.

💙 Γύριζα το καλειδοσκόπιο με θυμό γυρεύοντας μία καινούργια απάντηση στα ερωτήματά μου. Εκείνη όμως τη στιγμή μου γλίστρησε από τα χέρια κι έπεσε στο χώμα, σπάζοντας σε χίλια κομμάτια. Στη στιγμή αντιλήφθηκα οτι όλα όσα πίστευα ως τότε δεν ήταν παρά ιδέες, προβολές του άγχους μου, των φόβων μου.

💙 [Τώρα σηκώνομαι κάθε μέρα και πηγαίνω στο παράθυρο και ξέρω ότι αυτή η μέρα μπορεί να είναι η τελευταία μου. Δεν έχω πια φόβο μέσα μου, ούτε αίσθηση κενού, αλλά μάλλον την κάπως εφηβική ταραχή του ανθρώπου που προσμένει την πρώτη του συνάντηση με την Αγάπη του.]

💙 Κλαίω γιατί βλέπω την αγάπη. Την αγάπη που υπήρχε πριν από μας και την αγάπη που θα μας δεχτεί στην αγκαλιά της. Την αγάπη που, παρ’ όλα αυτά, συνοδεύει κάθε πορεία, ακόμα και την πιο μικρή, την πιο στρεβλωμένη, και την πιο πλούσια σε λάθη. Κλαίω για την αγάπη και για όλες τις καρδιές που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν σφραγισμένες σαν νεκρόκασες.

💙 «Το βλέπεις;» παρατήρησα εκείνη τη στιγμή, «η μέλισσα έχει ανάγκη από το λουλούδι αλλά και το λουλούδι, για να υπάρχει, έχει ανάγκη από τη μέλισσα. Είμαστε όλοι δεμένοι με ένα αόρατο αγκάλιασμα. Ο πατέρας σου σε χρειάζεται και εσύ χρειάζεσαι εκείνον».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Να θυμάσαι ότι δεν έχεις καμία ευθύνη για το παρελθόν σου, αλλά έχεις, και πολλή μάλιστα, για το μέλλον σου. Το μέλλον είναι στα χέρια σου κι εσύ η ίδια θα το πλάσεις. Γι’ αυτό σε συμβουλεύω να σκεφτείς και να ανοίξεις την καρδιά σου, πριν κάνεις καμιά ανοησία. | Σουζάννα Ταμάρο

[photo by Alex]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Απάντησέ μου» της Σουζάννα Ταμάρο

💙 Γιατί τα πρόσωπα χάνονται με τον καιρό, ενώ οι μυρωδιές όχι; Πώς ήταν το άρωμα της; Τι περιείχε;

💙 Μόνο μία σκέψη είχα στο νου. Που πηγαίνει ένας άνθρωπος όταν δεν είναι πια πουθενά;

💙 Τώρα πια τα ανθρώπινα πλάσματα με φόβιζαν περισσότερο από τους ποντικούς κι από τα φίδια.

💙 Σε κάθε στροφή της αλυσίδας, εκείνος ο ακαθόριστος πόνος, εκείνη η αμυδρή αίσθηση ταπείνωσης, μεταμορφωνόταν σε μίσος. Μίσος καθαρό διάφανο και ακατάβλητο, σαν τον άνθρακα στο διαμάντι. Ανεβαίνοντας στο στόμα το μίσος μετασχηματιζόταν σε λέξεις.

💙 [ Η αγάπη νικάει τα πάντα, άκουγα να λένε συχνά. Η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο. Κι όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί η αγάπη, παρ’ όλο που υπάρχει, είναι εύθραυστη. Τόσο εύθραυστη, ώστε να γίνεται σχεδόν αόρατη. Κι όταν κάτι είναι αόρατο, είναι σαν να μην υπάρχει καθόλου, και τα δύο είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Ο καπνός από μία πυρκαγιά μπορεί να γίνει αντιληπτός από απόσταση χιλιομέτρων’ τα σημάδια που αφήνουν ολόγυρα οι φλόγες, μένουν αναλλοίωτα για χρόνια. Αντίθετα, την αγάπη δεν μπορείς να τη δεις, ακόμα και αν κολλήσει τη μύτη σου πάνω της.]

💙 [ Να θυμάσαι ότι δεν έχεις καμία ευθύνη για το παρελθόν σου, αλλά έχεις, και πολλή μάλιστα, για το μέλλον σου. Το μέλλον είναι στα χέρια σου κι εσύ η ίδια θα το πλάσεις. Γι’ αυτό σε συμβουλεύω να σκεφτείς και να ανοίξεις την καρδιά σου, πριν κάνεις καμιά ανοησία.]

💙 Το φως έμπαινε μέσα μου κι έκανε την ομίχλη να εξατμίζεται, ο αέρας διαπερνούσε τους πόρους μου και έδιωχνε μακριά τη σκόνη. Το πρωί κοιταζόμουν στον καθρέφτη και έλεγα ξανά και ξανά το όνομά μου.

💙 Όλοι περίμεναν να έχω κακό τέλος, όπως η μητέρα μου, αλλά εγώ για να τους μπω στη μύτη, θα γινόμουν σπουδαία. Μία μεγάλη γιατρός. Μία φιλόσοφος που θα της έπαιρναν συνέντευξη όλες οι εφημερίδες.

💙 [Είσαι τόσο νέα και ήδη τόσο ελεύθερη μέσα σου. Εγώ έφτασα στη δική σου διαύγεια λίγο πριν κλείσω τα τριάντα. Μόνο τότε κατάλαβα πως η μόνη ζωή που αξίζει να ζήσεις είναι αυτή που δεν σου βάζει κανένα περιορισμό. Πρέπει ν’ ανοίξουμε την πόρτα και να πετάξουμε έξω τη σαβούρα, την αίσθηση της ενοχής. Έτσι δεν είναι;]

💙 Αγάπη είναι να γίνεσαι αγορά των άλλων, χωρίς να μπορείς να αμυνθείς.

💙 [«Εσύ έχεις το μεγάλο προνόμιο», μου είπε μία μέρα, «να γεννηθείς χωρίς αγάπη. Γι’ αυτό μπόρεσες να είσαι ελεύθερη από πολύ νωρίς. Κοιτάζεις τα πράγματα και τα βλέπεις όπως είναι. Δεν έχεις ανάγκη να τα περιβάλλεις με παράξενες θεωρίες.» «Η αγάπη είναι τοξική ουσία», επαναλάμβανε συχνά, «γιατί σου δηλητηριάζει τα σωθικά, υποχρεώνοντας σε έτσι κι αλλιώς και πάντα να κάνεις αυτό που δεν θέλεις.]

💙 Η αγάπη και ο γάμος δεν είναι το ίδιο πράγμα! Παντρεύεται κανείς για τα λεφτά, για κοινωνικούς ή βιολογικούς λόγους, σίγουρα όμως όχι από αγάπη.

💙 Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι η αγάπη, αλλά ποτέ τι είναι η ζωή. Ερχόμαστε στον κόσμο και είμαστε η προσωποποίηση της αβεβαιότητας. Αρκεί ένα μικρόβιο, κάπως επίμονο, ένα ελαφρό χτύπημα στον αυχένα, για να γλιστρήσουμε στην αντίπερα όχθη.

💙 Όσο εσύ τον μισούσες, αδιόρατα σ’ εκείνη την ηλικία, τόσο εκείνος σε λάτρευε. Αγαπάει κανείς πιο έντονα όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση.

💙 Η ευτυχία ήταν για σένα κάτι σαν δηλητήριο, δεν άντεχες να τη βλέπεις να λάμπει στα μάτια των άλλων.

💙 Πάντα μου έλεγες ότι η θρησκεία δεν διαφέρει και πολύ από ένα καρότσι. Κάθεται πάνω του μόνο όποιος δεν είναι ικανός να περπατήσει με τα δικά του πόδια. Με το καρότσι οι κινήσεις είναι περιορισμένες, μπορείς να πας μπροστά ή πίσω, δεξιά ή αριστερά, αλλά σίγουρα δεν μπορείς να ανέβεις σκάλες ή να ξεχυθείς τρέχοντας σ’ένα λιβάδι.

💙 Αν ανοίξω τα ρουθούνια μου, νιώθω τη βρόμα των εξατμίσεων, αν ανοίξω τα αυτιά μου ακούω το θόρυβό τους. Αν ανοίξω την καρδιά μου, βλέπω τη δυστυχία και τη μοναξιά μέσα στις άλλες καρδιές γύρω μου. Ζω μακριά από τη φύση σημαίνει ζω μακριά από την ομορφιά. Και ζω μακριά από την ομορφιά σημαίνει ζω μακριά από τη σκέψη του Θεού.

💙 Πρέπει μόνο ν’ αφήνεσαι, να δέχεσαι ανεπιφύλακτα ότι είσαι τέκνο όχι του χάους ή των συγκυριών, αλλά του Φωτός.

💙 Το λάθος είναι δικό μου, γιατί δεν τα καταφέρνω να συγκρατώ την επιθυμία μου να μοιράζομαι με τους άλλους κάθετί ωραίο.

💙 Ο μπαμπάς δεν με ανέχεται, ποτέ του δεν με ανέχτηκε, γιατί είμαι διαφορετικός από εκείνον και δεν κατορθώνει να με καταλάβει. Κι εγώ μερικές φορές εκνευρίζομαι, γιατί προσπαθώ να ενοχλώ όσο γίνεται λιγότερο, αλλά παρ’όλα αυτά εκείνος πάντα και οποιαδήποτε αφορμή τα βάζει μαζί μου.

💙 Παρ’ όλο που σας πικραίνω στην καθημερινή μας ζωή, προσεύχομαι πάντα για σας, για τα μπουμπούκια σας, για να μπορέσουν αργά ή γρήγορα να δεχτούν το φως και να μεταμορφωθούν σε λουλούδια. Και σας ευχαριστώ με άπειρη ευγνωμοσύνη για τη δική σας γενναιοδωρία μου χάρισε τη ζωή σε τούτο τον κόσμο. Μία σφιχτή αγκαλιά, σχεδόν τόσο σφιχτή όσο και ενός πύθωνα, από το -δυστυχώς- τέως υπάκουο αγοράκι σου.

💙 Το μίσος είναι το μόνο συναίσθημα που δεν εξατμίζεται με τον καιρό. Ίσα ίσα, με τη δύναμη της θύελλας εξακολουθεί να σωρεύεται σαν ζωντανή πανίσχυρη ενέργεια.

💙 Για ένα λόγο ακατανόητο για το μικρό ανθρώπινο μυαλό μας, συχνά ο Θεός καλεί κοντά Του τα πιο λαμπρά Του παιδιά, διακόπτοντας απότομα την πορεία τους στη γη.

💙… κατάλαβα ότι μπορούσα να είχα πάρει αποφάσεις διαφορετικές κάθε μέρα της ζωής μου. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό. Κάθε στιγμή. Δεν χρειάζονταν πολλά. Αρκούσε να σηκώσω το βλέμμα λίγο πιο ψηλά.

💙 Ο διάβολος δεν είναι ρυπαρός ούτε πρωτόγονος. Το βασικό του χάρισμα είναι η ευελιξία. Γνωρίζει όσο λίγοι την ανθρώπινη ψυχή και μπορεί να χωθεί μέσα σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Δεν λέει χυδαιότητες, προστυχιές, χρησιμοποιεί επιχειρήματα λογικά, εκλεπτυσμένα.

💙 Με την κλωστή της υποψίας μπορείς να ράψεις κάθε λογής ρούχα.

💙 Αλλά ο μόνος νόμος που γνωρίζει ο ιός είναι η αναρχία. Ζει οπουδήποτε, όπως του αρέσει και με νόμους αποκλειστικά δικούς του. Ζει, σκοπός του όμως δεν είναι η ζωή αλλά η ερήμωση, ο θάνατος του οργανισμού που τον φιλοξενεί. Δεν έχει ένα πρόσωπο, έχει πολλά. Και κάθε φορά που κατορθώνει κανείς να εντοπίσει ένα του πρόσωπο, αυτός αλλάζει μάσκα και σύνθημα κι αμέσως δρασκελίζει ένα σύνορο και γίνεται πάλι απρόσβλητος.

💙 Όποιος ζει μέσα στην αγάπη, κινδυνεύει περισσότερο από τους άλλους και συχνά πρέπει να πληρώσει ένα πολύ υψηλό κόστος. Τόσα χρόνια καθοδηγώ ψυχές και όμως ποτέ δεν έπαψα να σαστίζω με αυτό. Αντί ν’ ανοίγει την ψυχή η αγάπη πολλές φορές την κλείνει. Γιατί; Μήπως φοβόμαστε ότι είναι σαν την τροφή σαν την τροφή, σαν το νερό, σαν τα χρήματα, ότι μπορεί να έρθει κάποιος πιο άπληστος από μας και να την καταβροχθίσει μπροστά στα μάτια μας; Όμως η αγάπη είναι σαν τον αέρα. Άπειρη. Δεν μπορεί να χωριστεί σε κομμάτια, να μπει στα σακούλια, στις τσάντες, να διατηρηθεί στον μπουφέ. Δεν μπορούμε να πάρουμε μία φέτα αγάπης, γιατί πάντα θα βρίσκουμε κάποιον που η δική του φέτα θα μας φαίνεται πιο μεγάλη. Έτσι ο δαίμονας της ζήλειας ερημώνει τον κόσμο. Ο φόβος ότι δεν έχουμε αρκετά μας κάνει τσιγκούνηδες. Αρπάζω, αδράχνω.

💙 Όταν εκείνη έγινε πλάσμα δυνατό, αυτόνομο, τα συναισθήματά σας ανατράπηκαν. Αρχίσατε να φοβάστε την Άννα από τη στιγμή που εκείνη λυτρώθηκε από το φόβο.

💙 Είναι η μοίρα της αγάπης και της ελευθερίας. Γιατί αληθινή ελευθερία δεν είναι να κάνουμε ό,τι μας τύχει, αλλά να ζούμε σαν πλάσματα ελεύθερα από το φόβο.

💙 Πρώτα, μέσα στο κουκούλι ζούσαμε δύο, ύστερα εγώ βγήκα από αυτό και εκείνος έμεινε μόνος. «Γύρισε πίσω!» θαρρείς και μου φώναζε». «Κι εσύ; Θέλεις να γυρίσεις πίσω;» «Ακόμα και αν ήθελα θα ήταν αδύνατο«.

💙 Εξακολουθήστε να περπατάτε ακόμα και αν δεν βλέπετε πια το δρόμο, ακόμα και αν η ομίχλη σας τυλίγει και προχωράτε αβέβαιος στο χείλος ενός γκρεμού. Και, περπατώντας, αργά ή γρήγορα θ’ αντιληφθείτε ότι η ζωή είναι μία διαδρομή που πρέπει να τη διανύσουμε κι όχι ένα κουκούλι που μέσα του το πολύ πολύ μπορούμε να τεντώνουμε τα πόδια.

💙 Γύριζα το καλειδοσκόπιο με θυμό γυρεύοντας μία καινούργια απάντηση στα ερωτήματά μου. Εκείνη όμως τη στιγμή μου γλίστρησε από τα χέρια κι έπεσε στο χώμα, σπάζοντας σε χίλια κομμάτια. Στη στιγμή αντιλήφθηκα οτι όλα όσα πίστευα ως τότε δεν ήταν παρά ιδέες, προβολές του άγχους μου, των φόβων μου.

💙 [Τώρα σηκώνομαι κάθε μέρα και πηγαίνω στο παράθυρο και ξέρω ότι αυτή η μέρα μπορεί να είναι η τελευταία μου. Δεν έχω πια φόβο μέσα μου, ούτε αίσθηση κενού, αλλά μάλλον την κάπως εφηβική ταραχή του ανθρώπου που προσμένει την πρώτη του συνάντηση με την Αγάπη του.]

💙 Κλαίω γιατί βλέπω την αγάπη. Την αγάπη που υπήρχε πριν από μας και την αγάπη που θα μας δεχτεί στην αγκαλιά της. Την αγάπη που, παρ’ όλα αυτά, συνοδεύει κάθε πορεία, ακόμα και την πιο μικρή, την πιο στρεβλωμένη, και την πιο πλούσια σε λάθη. Κλαίω για την αγάπη και για όλες τις καρδιές που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν σφραγισμένες σαν νεκρόκασες.

💙 «Το βλέπεις;» παρατήρησα εκείνη τη στιγμή, «η μέλισσα έχει ανάγκη από το λουλούδι αλλά και το λουλούδι, για να υπάρχει, έχει ανάγκη από τη μέλισσα. Είμαστε όλοι δεμένοι με ένα αόρατο αγκάλιασμα. Ο πατέρας σου σε χρειάζεται και εσύ χρειάζεσαι εκείνον».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

[…]Πράγματι, για να γίνει μια γυναίκα μητέρα, δεν μπορεί να εξακολουθεί να είναι κόρη.[…] | από το βιβλίο του Massimo Recalcati «Τα χέρια της μητέρας»

[INTERNATIONAL FESTIVAL FOR CONTEMPORARY VISUAL MEDIA | Thessaloniki 2024]

Αξιοσημείωτα από  το βιβλίο του Massimo Recalcati «Τα χέρια της μητέρας» 

♧ Κανένας άντρας δεν ξέρει εμφανώς τι είναι μια γυναίκα. Και εδώ ξεδιπλώνεται το ακόλουθο τρομερό παράδοξο: Παραδίδεται στα χέρια του άντρα για να είναι μια γυναίκα, μα φαίνεται πως καταλήγει ξανά να αποτελεί απλώς και μόνο ένα σώμα-πράγμα, σώμα-όργανο, σώμα-σκεύος ηδονής. Είναι ένα επαχθές μοντέλο συμπεριφοράς που επιβεβαιώνεται ευρέως στην κλινική εμπειρία: Οι γυναίκες λυγίζουν στην αντρική φαντασίωση με την ψευδαίσθηση ότι η συνολική τους ανταπόκριση σε αυτό καθιστά δυνατό το να παραμερίσουν τη δυσκολία ως προς το να υποκειμενικοποιήσουν το μυστήριο της γυναικείας επιθυμίας. 

♧Επομένως, ενώ η πατρική κληρονομιά αρθρώνεται μέσω μιας διαδικασίας εξιδανικευτικής ταύτισης του γιου με τον πατέρα, η μητρική κληρονομιά φαίνεται να αναχαιτίζεται μπροστά στην αδυναμία μετάδοσης του τι είναι μια πραγματική γυναίκα. 

♧Η δυνατότητα του χωρισμού καθίσταται πιο δύσκολη από την απουσία της αγάπης παρά από την παρουσία της. 

♧Η γλυκιά και ελεύθερη φωνή της γιαγιάς γίνεται το αντίδοτο στη μεταλλική και άγρια φωνή της μητέρας. Είναι αυτό που όταν γίνει γυναίκα θα αναζητά σε όλους τους άντρες που θα αγαπήσει. Θα ερωτεύεται πάντα τη φωνή τους, προκειμένου η φωνή αυτή να μπορέσει να της ανταποδώσει την αναγνώριση της αγάπη της σε αντιδιαστολή με την αγριότητα της μητρικής βίας που την καθήλωνε στη θέση του απορριφθέντος αντικειμένου. Η φωνή διαχωρίζεται: από τη μία μεριά, είναι το τραυματικό αποτύπωμα της μητρικής φωνής, της προσβολής και της βίας από την άλλη, είναι η γλυκιά φωνή της γιαγιάς.

♧Πιο σημαντικό από το να εξασφαλίσουμε ικανοποίηση και χαρά στο παιδί είναι να υποδεχτούμε τη ζωή του σε ένα περιβάλλον επιθυμίας, να έχουμε επιθυμήσει, να έχουμε θελήσει αυτή τη ζωή ήδη πριν από τη σύλληψή της.» Αν αυτή η επιθυμία είναι απούσα, αν το παιδί δεν είναι επιθυμητό ήδη πριν από τη γέννησή του, αν δεν το ήθελαν, αν καμία επιθυμία δεν το περιμένει, τότε η συνέπεια είναι ο ακρωτηριασμός της ίδιας της αίσθησης της ζωής. 

♧ Η δύναμη της μητέρας που στερείται ορίου μπορεί να εμφανιστεί ως μια δύναμη σκοτεινή, την οποία ούτε το Όνομα του Πατέρα είναι σε θέση να εξυγιάνει ολοκληρωτικά. Το σύμπτωμα που βασανίζει τον ασθενή μου στην ενήλικη ζωή απηχούσε αυτό το αρχικό τραύμα. Πράγματι, κάθε φορά που συναντούσε μια γυναίκα η οποία του ήταν επιθυμητή, ένιωθε κυριολεκτικά να πέφτει στο κενό.

♧ Η δύναμη της μητέρας δεν έχει όρια γιατί εξασκείται πάνω σε ένα είναι το παιδί το οποίο προσδιορίζεται από το αδύνατο τού να είναι ανεξάρτητο. Το έλεγε καλά με τον δικό του τρόπο ο Σαρτρ: Γεννιόμαστε πάντα ως αντικείμενα στα χέρια του Άλλου. 

♧ Αν υπήρξε μια εποχή η εποχή της πατριαρχικής ιδεολογίας- στην οποία η μητέρα είχε την τάση να σκοτώνει τη γυναίκα, τώρα φαίνεται πως ο κίνδυνος είναι ο αντίθετος, είναι η γυναίκα που μπορεί να σκοτώσει τη μητέρα. 

♧ «Το να τον αγαπάς δεν σημαίνει ότι μπορείς να τον σώσεις». Πράγματι δεν είναι η μητρική αγάπη που σε αυτή την περίπτωση σώζει από την αρρώστια, αλλά ακριβώς ο αιμομεικτικός της χαρακτήρας –η αγάπη χωρίς όρια είναι αυτός που γεννά και διατηρεί την αρρώστια. 

♧ Μια γυναίκα δεν μπορεί να νιώσει ικανοποίηση απέναντι σε έναν άντρα που αγαπάει, με το να είναι μόνο μητέρα. Δικαίως απαιτεί να εξακολουθήσει να υφίσταται και να είναι επιθυμητή ως γυναίκα. 

♧ Η Μήδεια είναι ένα «εγκληματικό μόρφωμα»: Εγκαταλείπει την πατρίδα της, προδίδει τον πατέρα της, σκοτώνει τον αδελφό της, προκαλεί τον θάνατο του θείου του άντρα της, της αντιπάλου της, της Γλαύκης, και του πατέρα της, προτού σκοτώσει χωρίς δισταγμό τα παιδιά της. Η Μήδεια όχι μόνο ενσαρκώνει την ανυποταγή της γυναίκας στις συμβάσεις και τους νόμους, οι οποίοι ρυθμίζουν τη ζωή στην οικογένεια και τον θεσμό του γάμου, που με τη σειρά του την υποχρεώνει να υποταχτεί στην εξουσία του άντρα, αλλά πιο ριζικά, δείχνει ότι ούτε η μητρότητα είναι αρκετή για να την κάνει να νιώσει ολοκληρωμένη στη ζωή, να αντισταθμίσει την απώλεια του έρωτά της. Δείχνει επίσης ότι καμία γυναίκα δεν μπορεί να απορροφηθεί και να ακυρωθεί από τη μητέρα.  

♧ Η ανικανοποίητη επιθυμία αυτής της μητέρας είναι Η επιθυμία μιας γυναίκας που δεν μπορεί να βρει γαλήνη εξαιτίας του αποκλεισμού που υπέστη από την πατρική της οικογένεια. Παραγκωνισμένη, έχοντας βιώσει την απόρριψη, αυτή η γυναίκα ζει την κληρονομιά με τη μορφή της αγανακτισμένης και ανίσχυρης εναντίωσης χωρίς διαλεκτική. Θα φέρει πάνω της την αρχική σφραγίδα του αποκλεισμού χωρίς να μπορέσει ποτέ να απαλλαγεί από αυτήν. Η πρόσβαση στη μητρότητα είναι μόνο ένα πέρασμα σε μια καταστροφική πράξη για να ξεφύγει από μια ζωή για την οποία αποφάσιζαν άλλοι. Η επιθυμία της μητέρας δεν μπορεί να υποκειμενικοποιηθεί. Το παιδί παραμένει μια μακρινή, υπερβολικά μακρινή επίκληση. 

♧ Κοιτάζεται στον καθρέφτη και αποφασίζει να το αγοράσει για την ίδια, προτείνοντας στην κόρη της να βρει ένα άλλο, που θα είναι πιο κατάλληλο γι’ αυτήν. Σε αυτή την περίπτωση είναι η γυναίκα ή, καλύτερα, μια συγκεκριμένη φαλλική εκδοχή της γυναίκας που καταλήγει στο να καταπιέζει ή στο να βιώνει ως εχθρική προς τον εαυτό της την επιθυμία της μητέρας. Η κόρη δεν εκλαμβάνεται ως φαντασιακός φαλλός οποίος συμπληρώνει το είναι της, αλλά, ανάλογα με την περίπτωση, ως αντίπαλος τον οποίο πρέπει να συντρίψει ή ως αντικείμενο-απόρριμμα, που υπάρχει ο κίνδυνος να καταστρέψει το σώμα αυτής που το γέννησε.

♧ Η επιτήρηση και η προστασία της ζωής που καθορίζουν τις ουσιαστικές υποχρεώσεις της μητέρας ενισχύονται υπέρμετρα, παίρνουν τον χαρακτήρα μιας ρουφήχτρας που αιχμαλωτίζει και βυθίζει το υποκείμενο σε έναν ατελείωτο βούρκο. Πότε η μητρική αγάπη μπορεί να εκπέσει σε αυτό το επίπεδο; Όταν η ζωή της μητέρας χάνεται μέσα στη ζωή των παιδιών της, όταν ζει μόνο γι’ αυτά, τους αφιερώνεται χωρίς όρια. Όταν η ευθύνη της μητρότητας δίνει τη θέση της σε μια ώθηση καταβρόχθισης, συνήθως αμοιβαίας, μητέρας και παιδιού: Η μητέρα απορροφά το παιδί, το οποίο απορροφά τη μητέρα. Η μητρική αγάπη καταλήγει τότε σε μια ενσωμάτωση η οποία μπορεί να φτάσει στο πιο έσχατο σημείο της, στο πέρασμα στην ανθρωποκτονία ή σε μια αποπνικτική παρουσία η οποία δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελευθερίας στο υποκείμενο. Σε πολλές περιπτώσεις της επικαιρότητας, βρισκόμαστε ενώπιον της φρίκης αυτής της μεταμόρφωσης της μητρικής αγάπης σε ανθρωποκτόνο βία.

♧ Η απόλαυση της μητέρας μπορεί να φτάσει σε ύψη ανεξερεύνητα, πιο ψηλά από τη σεξουαλική συνεύρεση με τον άντρα, αφού όπως σημειώνει με σαφήνεια ο Λακάν, το μωρό προσφέρει στη μητέρα εκείνο που κανένα αντρικό υποκείμενο -εκτός ίσως από κάποιους ψυχωτικούς– δεν είναι σε θέση να αφιερώσει στη σύντροφό του. Ενώ ένας άντρας προσφέρει στη γυναίκα τον φαλλό του, ο οποίος δεν συμπίπτει καθόλου με την ύπαρξή του, ένα παιδί -όπως με επιδεξιότητα κάνουν μόνο κάποιοι ψυχωτικοί- μπορεί να προσφέρει στον Άλλον την ίδια του την ύπαρξη, χωρίς καμία επιφύλαξη. 

♧ Πράγματι, για να γίνει μια γυναίκα μητέρα, δεν μπορεί να εξακολουθεί να είναι κόρη. 

♧ Είναι το «εξειδικευμένο ενδιαφέρον» της μητέρας που καθιστά τη ζωή του παιδιού μη οικειοποιήσιμη. Το παιδί που η μητέρα γεννά δεν είναι της μητέρας: «Δεν είναι δικό μου, δεν είναι όπως εγώ, δεν είναι όπως το περίμενα, δεν είναι όπως τα αδέλφια του ή οι αδελφές του», δεν είναι όπως καμία άλλη ύπαρξη στον κόσμο. Ένα απόλυτο υπερβατό -αυτό του παιδιού- αναδύεται στο πιο βαθύ ενυπάρχον.

♧ Η μητρική λειτουργία δεν είναι όντως μια φροντίδα που «εφαρμόζεται» σε όλους, μα μια φροντίδα που ξέρει να αναγνωρίζει την αξία καθενός χωριστά, τον αναντικατάστατο χαρακτήρα του παιδιού.

♧ Βρισκόμαστε εδώ μπροστά στις πιο βαθιές ρίζες της μητρικής λειτουργίας και της κληρονομιάς της: Η επιθυμία της μητέρας δεν είναι ανώνυμη επιθυμία, αλλά μια επιθυμία ικανή να μεταδώσει την επιθυμία. 

♧ Μια μητέρα δεν απαιτεί το ιδανικό παιδί, δεν αγαπά το παιδί ξεκινώντας από τις ικανότητές του, από τα ταλέντα του, από την ομορφιά του. Η μητρική αγάπη είναι αγάπη όχι για το ιδανικό, αλλά για το πραγματικό του παιδιού, είναι αγάπη για το δικό του όνομα. Και τίποτα, όπως το να έχεις ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, μη φυσιολογικό, στραβό, δεν επιβάλλει το δρασκέλισμα του ιδανικού προς το πραγματικό, δεν επιβάλλει την εγκατάλειψη κάθε ναρκισσιστικής απεικόνισης του εαυτού και του παιδιού της, τη συνάντηση με μια προεξοχή που δεν μπορεί να αμβλυνθεί και που είναι το παιδί ως μη συμπίπτον με τις συνήθεις ναρκισσιστικές προσδοκίες της μητέρας.

♧Ο πατέρας, αλλά και οποιοδήποτε πράγμα είναι ικανό να τραβήξει την επιθυμία της μητέρας (μια εργασία, ένα υποκειμενικό πάθος, μέχρι και ένας εραστής κ.λπ.), μετατοπίζει αριστοτεχνικά αυτή την επιθυμία πέρα από το παιδί. Μόλις το είδαμε: Η απουσία της μητέρας είναι σημαντική όσο η παρουσία της. Μια μητέρα «επαρκώς καλή» είναι η μητέρα που ξέρει να μη δίνεται ολόκληρη στο παιδί της είναι μια μητέρα την οποία το παιδί δεν μπορεί να κατέχει εντελώς γιατί δεν εξαντλεί όλο το είναι της στο να είναι η μητέρα είναι μια μητέρα που ξέρει να τοποθετείται ανάμεσα στην απουσία και την παρουσία χωρίς να τονίζει μονόπλευρα τη μία ή την άλλη πλευρά. Ο τονισμός της παρουσίας θα καθιστούσε όντως αδύνατο τον χωρισμό και θα επέφερε την ψευδαίσθηση της συγχώνευσης, ενώ ο τονισμός της απουσίας θα επέφερε το βίωμα της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας.

♧ Η χαρά της δημιουργίας μολύνεται από την πιθανότητα της απώλειας και της καταστροφής το όριο ανάμεσα στη ζωή που έρχεται στον κόσμο και στην εξαφάνισή της είναι λεπτό και αφορά είτε τη μητέρα είτε το παιδί. 

♧ Αν όντως η επιθυμία της μητέρας ήταν ολοκληρωτικά «πιασμένη» από την ύπαρξη του παιδιού, δεν θα ήταν δυνατός ο αποχωρισμός.

♧ Η πατριαρχική κουλτούρα ακολούθησε για χρόνια αυτή την πλάνη: Ο περιορισμός της γυναίκας στη μητέρα είχε σκοπό να εξαλείψει την ακυβέρνητη υπερβολή της γυναικείας υπόστασης-θηλυκότητας.

♧ Όταν η μητέρα αφήνεται να παρασυρθεί από την οργή και τη νευρικότητα, αυτό πολύ συχνά οφείλεται στο ότι η γυναίκα απορρίπτει τη θυσία της, προβάλλοντας απαιτήσεις που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με αυτές της μητρότητας.

♧ Το να δωρίσει την έλλειψή της σημαίνει πάνω απ’ όλα να δείξει ότι η ύπαρξη του παιδιού δεν είναι τόσο το συμπλήρωμα του είναι της μητέρας όσο αυτό που φέρνει στο φως μια ξεχωριστή έλλειψη.

♧ Οι νοσοκόμες του νοσοκομείου ήταν επαρκέστατες στο να παρέχουν αφειδώς τις απαραίτητες φροντίδες το στήθος-αντικείμενο- μα δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν τον μητρικό ρόλο του σημείου της αγάπης: το στήθος-σημείο.

♧ Το παιδί μέσω του προσώπου της μητέρας δεν βλέπει ποτέ μόνο το πρόσωπό του, ούτε περιορίζεται στο να βλέπει το πρόσωπο της μητέρας του, μα βλέπει σε αυτό το ίδιο το πρόσωπο τη δυνατότητα να δει το πρόσωπο του κόσμου, ή ίσως καλύτερα βλέπει στο πρόσωπο της μητέρας αυτό που το καθιστά ικανό να μπορέσει κοιτάξει το πρόσωπο του κόσμου.

♧ Όπως ο Φρόιντ και ο Λακάν σημείωσαν επανειλημμένα, το ανθρώπινο είδος στερείται ενός ενστικτώδους προγράμματος ικανού να προσανατολίσει την ύπαρξή του στον κόσμο. Και ακριβώς πάνω σε αυτό το ελάττωμα πραγματοποιείται το πρόγραμμα του ασυνειδήτου. Χωρίς όνειρο η μητρότητα θα κατέληγε να συμπιεστεί στη μηχανή του σώματος σαν απρόσωπη μηχανή αναπαραγωγής του είδους. Αντίθετα, το όνειρο είναι ακριβώς αυτό που δημιουργεί την απαραίτητη συνθήκη για μια αυθεντικά δημιουργική μητρότητα. 

♧ Η μητρική υπομονή υποστηρίζεται από μια απαραίτητη δόση πίστης απέναντι στο παιδί ενώ η αγχωτική κινδυνολογία, η υπερβολική ανησυχία κάποιων μητέρων αποκαλύπτει μια ανυπομονησία που δηλώνει την απουσία πίστης απέναντι στο παιδί. Αυτή η υπερβολική ανησυχία μπορεί να ξεπηδήσει από το γεγονός ότι η μητέρα προβάλλει στο παιδί τη μητρική κατάρα της καταγωγής της, από την οποία τρέφεται η ασυνείδητη φαντασίωσή της.

♧ Αφού διαφύλαξε και προστάτευσε τη ζωή του παιδιού, η μητέρα λειτουργεί έτσι ώστε να το παραδώσει στον κόσμο. Περιμένει να μεγαλώσουν οι βλεφαρίδες του παιδιού, το σώμα του να δυναμώσει, η σκέψη του να αναπτυχθεί, η επιθυμία του να εκφραστεί. Οπισθοδρομεί, μειώνει το αίτημά της, αφήνει το παιδί να αποκτήσει εμπειρίες στον κόσμο διευρύνοντας τον ορίζοντά του, περνώντας τον στενό περίβολο του οικογενειακού.

♧ Μάλιστα, σε κάθε μητέρα «επαρκώς καλή» -όπως θα έλεγε ο Βίνικοτ- η απώλεια του παιδιού, ο χωρισμός του εξυμνείται από την αρχή κιόλας ως η πιο δυνατή εκδήλωση του υπερβατικού χαρακτήρα του. Αυτό σημαίνει ότι κάθε αυθαίρετη δέσμευση του παιδιού ως «δικού της» δεν προσδιορίζει καθόλου τη μητρότητα, δεν αφορά τη συμβολική επιθυμία της μητέρας, αλλά μόνο την παθολογική της απόκλιση, την πιο φρικτή παρεκτροπή της. 

♧ Συμβαίνει επίσης και στην περίπτωση της συνάντησης με τον έρωτα: Κάθε νεογεννημένος έρωτας γεννά με τη σειρά του ένα νέο κόσμο. Ο κόσμος του Ενός επισκιάζεται από τον κόσμο του Δύο, καθώς η γέννηση είναι πάντα ένα γεγονός του Δύο και ποτέ του Ένα˙ είναι πάντα μια εμπειρία κατά βάση πληθυντικού αριθμού.  

♧ Η γέννηση ενός παιδιού δεν είναι μόνο ο ερχομός στον κόσμο κάποιου του οποίου περιμέναμε να δούμε το πρόσωπο, κάποιου τον οποίο περιμέναμε να δεχτούμε στην αγκαλιά μας. Μαζί με τη ζωή του παιδιού έρχεται εκ νέου στη ζωή επίσης και ο κόσμος. Η προσμονή της μητέρας δίνει τη δυνατότητα του ερχομού στον κόσμο ενός άλλου κόσμου, ο οποίος βρίσκει την έκφρασή του ενσαρκωμένη στη νέα ζωή του παιδιού. Υπό αυτή την έννοια, το δώρο της ζωής είναι ένα δώρο που δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο να «ξαναρχίσει».  

♧ Στον έρωτα πάντα όποιος αγαπάμε διατηρεί ένα απροσπέλαστο για εμάς μέρος ετερότητας, η οποία συμπίπτει με το πιο προσωπικό κομμάτι ελευθερίας του. Στον έρωτα, όπως και στη μητρότητα, βιώνουμε κάτι από το ενυπάρχον και το υπερβατό ενωμένα μαζί. Γι’ αυτό η προσμονή συνιστά το κεντρικό νεύρο του ερωτικού λόγου. «Η προσμονή είναι μια μαγεία: Εγώ είχα την εντολή να μην κινούμαι», έγραψε ο Ρολάν Μπαρτ. «Η μοιραία ταυτότητα του ερωτευμένου δεν είναι τίποτα άλλο από το: Εγώ είμαι αυτός που περιμένει» 

♧ Μάλιστα ήδη για τον Φρόιντ η «μητέρα» είναι το όνομα της πρώτης μορφής του Άλλου που ασχολείται με μια ανθρώπινη ζωή, την οποία αναγνωρίζει ως δικό της δημιούργημα. Αυτό σημαίνει ότι η «μητέρα» όπως και ο «πατέρας» είναι φιγούρες που υπερβαίνουν το φύλο, το αίμα, τη φυλή και τη βιολογία.» «Μητέρα» είναι το όνομα του Άλλου ο οποίος τείνει τα γυμνά του χέρια στη ζωή που έρχεται στον κόσμο, στη ζωή που, ερχόμενη στον κόσμο, επιζητά το νόημα. 

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

[…]Πράγματι, για να γίνει μια γυναίκα μητέρα, δεν μπορεί να εξακολουθεί να είναι κόρη.[…] | από το βιβλίο του Massimo Recalcati «Τα χέρια της μητέρας»

[INTERNATIONAL FESTIVAL FOR CONTEMPORARY VISUAL MEDIA | Thessaloniki 2024]

Αξιοσημείωτα από  το βιβλίο του Massimo Recalcati «Τα χέρια της μητέρας» 

♧ Κανένας άντρας δεν ξέρει εμφανώς τι είναι μια γυναίκα. Και εδώ ξεδιπλώνεται το ακόλουθο τρομερό παράδοξο: Παραδίδεται στα χέρια του άντρα για να είναι μια γυναίκα, μα φαίνεται πως καταλήγει ξανά να αποτελεί απλώς και μόνο ένα σώμα-πράγμα, σώμα-όργανο, σώμα-σκεύος ηδονής. Είναι ένα επαχθές μοντέλο συμπεριφοράς που επιβεβαιώνεται ευρέως στην κλινική εμπειρία: Οι γυναίκες λυγίζουν στην αντρική φαντασίωση με την ψευδαίσθηση ότι η συνολική τους ανταπόκριση σε αυτό καθιστά δυνατό το να παραμερίσουν τη δυσκολία ως προς το να υποκειμενικοποιήσουν το μυστήριο της γυναικείας επιθυμίας. 

♧Επομένως, ενώ η πατρική κληρονομιά αρθρώνεται μέσω μιας διαδικασίας εξιδανικευτικής ταύτισης του γιου με τον πατέρα, η μητρική κληρονομιά φαίνεται να αναχαιτίζεται μπροστά στην αδυναμία μετάδοσης του τι είναι μια πραγματική γυναίκα. 

♧Η δυνατότητα του χωρισμού καθίσταται πιο δύσκολη από την απουσία της αγάπης παρά από την παρουσία της. 

♧Η γλυκιά και ελεύθερη φωνή της γιαγιάς γίνεται το αντίδοτο στη μεταλλική και άγρια φωνή της μητέρας. Είναι αυτό που όταν γίνει γυναίκα θα αναζητά σε όλους τους άντρες που θα αγαπήσει. Θα ερωτεύεται πάντα τη φωνή τους, προκειμένου η φωνή αυτή να μπορέσει να της ανταποδώσει την αναγνώριση της αγάπη της σε αντιδιαστολή με την αγριότητα της μητρικής βίας που την καθήλωνε στη θέση του απορριφθέντος αντικειμένου. Η φωνή διαχωρίζεται: από τη μία μεριά, είναι το τραυματικό αποτύπωμα της μητρικής φωνής, της προσβολής και της βίας από την άλλη, είναι η γλυκιά φωνή της γιαγιάς.

♧Πιο σημαντικό από το να εξασφαλίσουμε ικανοποίηση και χαρά στο παιδί είναι να υποδεχτούμε τη ζωή του σε ένα περιβάλλον επιθυμίας, να έχουμε επιθυμήσει, να έχουμε θελήσει αυτή τη ζωή ήδη πριν από τη σύλληψή της.» Αν αυτή η επιθυμία είναι απούσα, αν το παιδί δεν είναι επιθυμητό ήδη πριν από τη γέννησή του, αν δεν το ήθελαν, αν καμία επιθυμία δεν το περιμένει, τότε η συνέπεια είναι ο ακρωτηριασμός της ίδιας της αίσθησης της ζωής. 

♧ Η δύναμη της μητέρας που στερείται ορίου μπορεί να εμφανιστεί ως μια δύναμη σκοτεινή, την οποία ούτε το Όνομα του Πατέρα είναι σε θέση να εξυγιάνει ολοκληρωτικά. Το σύμπτωμα που βασανίζει τον ασθενή μου στην ενήλικη ζωή απηχούσε αυτό το αρχικό τραύμα. Πράγματι, κάθε φορά που συναντούσε μια γυναίκα η οποία του ήταν επιθυμητή, ένιωθε κυριολεκτικά να πέφτει στο κενό.

♧ Η δύναμη της μητέρας δεν έχει όρια γιατί εξασκείται πάνω σε ένα είναι το παιδί το οποίο προσδιορίζεται από το αδύνατο τού να είναι ανεξάρτητο. Το έλεγε καλά με τον δικό του τρόπο ο Σαρτρ: Γεννιόμαστε πάντα ως αντικείμενα στα χέρια του Άλλου. 

♧ Αν υπήρξε μια εποχή η εποχή της πατριαρχικής ιδεολογίας- στην οποία η μητέρα είχε την τάση να σκοτώνει τη γυναίκα, τώρα φαίνεται πως ο κίνδυνος είναι ο αντίθετος, είναι η γυναίκα που μπορεί να σκοτώσει τη μητέρα. 

♧ «Το να τον αγαπάς δεν σημαίνει ότι μπορείς να τον σώσεις». Πράγματι δεν είναι η μητρική αγάπη που σε αυτή την περίπτωση σώζει από την αρρώστια, αλλά ακριβώς ο αιμομεικτικός της χαρακτήρας –η αγάπη χωρίς όρια είναι αυτός που γεννά και διατηρεί την αρρώστια. 

♧ Μια γυναίκα δεν μπορεί να νιώσει ικανοποίηση απέναντι σε έναν άντρα που αγαπάει, με το να είναι μόνο μητέρα. Δικαίως απαιτεί να εξακολουθήσει να υφίσταται και να είναι επιθυμητή ως γυναίκα. 

♧ Η Μήδεια είναι ένα «εγκληματικό μόρφωμα»: Εγκαταλείπει την πατρίδα της, προδίδει τον πατέρα της, σκοτώνει τον αδελφό της, προκαλεί τον θάνατο του θείου του άντρα της, της αντιπάλου της, της Γλαύκης, και του πατέρα της, προτού σκοτώσει χωρίς δισταγμό τα παιδιά της. Η Μήδεια όχι μόνο ενσαρκώνει την ανυποταγή της γυναίκας στις συμβάσεις και τους νόμους, οι οποίοι ρυθμίζουν τη ζωή στην οικογένεια και τον θεσμό του γάμου, που με τη σειρά του την υποχρεώνει να υποταχτεί στην εξουσία του άντρα, αλλά πιο ριζικά, δείχνει ότι ούτε η μητρότητα είναι αρκετή για να την κάνει να νιώσει ολοκληρωμένη στη ζωή, να αντισταθμίσει την απώλεια του έρωτά της. Δείχνει επίσης ότι καμία γυναίκα δεν μπορεί να απορροφηθεί και να ακυρωθεί από τη μητέρα.  

♧ Η ανικανοποίητη επιθυμία αυτής της μητέρας είναι Η επιθυμία μιας γυναίκας που δεν μπορεί να βρει γαλήνη εξαιτίας του αποκλεισμού που υπέστη από την πατρική της οικογένεια. Παραγκωνισμένη, έχοντας βιώσει την απόρριψη, αυτή η γυναίκα ζει την κληρονομιά με τη μορφή της αγανακτισμένης και ανίσχυρης εναντίωσης χωρίς διαλεκτική. Θα φέρει πάνω της την αρχική σφραγίδα του αποκλεισμού χωρίς να μπορέσει ποτέ να απαλλαγεί από αυτήν. Η πρόσβαση στη μητρότητα είναι μόνο ένα πέρασμα σε μια καταστροφική πράξη για να ξεφύγει από μια ζωή για την οποία αποφάσιζαν άλλοι. Η επιθυμία της μητέρας δεν μπορεί να υποκειμενικοποιηθεί. Το παιδί παραμένει μια μακρινή, υπερβολικά μακρινή επίκληση. 

♧ Κοιτάζεται στον καθρέφτη και αποφασίζει να το αγοράσει για την ίδια, προτείνοντας στην κόρη της να βρει ένα άλλο, που θα είναι πιο κατάλληλο γι’ αυτήν. Σε αυτή την περίπτωση είναι η γυναίκα ή, καλύτερα, μια συγκεκριμένη φαλλική εκδοχή της γυναίκας που καταλήγει στο να καταπιέζει ή στο να βιώνει ως εχθρική προς τον εαυτό της την επιθυμία της μητέρας. Η κόρη δεν εκλαμβάνεται ως φαντασιακός φαλλός οποίος συμπληρώνει το είναι της, αλλά, ανάλογα με την περίπτωση, ως αντίπαλος τον οποίο πρέπει να συντρίψει ή ως αντικείμενο-απόρριμμα, που υπάρχει ο κίνδυνος να καταστρέψει το σώμα αυτής που το γέννησε.

♧ Η επιτήρηση και η προστασία της ζωής που καθορίζουν τις ουσιαστικές υποχρεώσεις της μητέρας ενισχύονται υπέρμετρα, παίρνουν τον χαρακτήρα μιας ρουφήχτρας που αιχμαλωτίζει και βυθίζει το υποκείμενο σε έναν ατελείωτο βούρκο. Πότε η μητρική αγάπη μπορεί να εκπέσει σε αυτό το επίπεδο; Όταν η ζωή της μητέρας χάνεται μέσα στη ζωή των παιδιών της, όταν ζει μόνο γι’ αυτά, τους αφιερώνεται χωρίς όρια. Όταν η ευθύνη της μητρότητας δίνει τη θέση της σε μια ώθηση καταβρόχθισης, συνήθως αμοιβαίας, μητέρας και παιδιού: Η μητέρα απορροφά το παιδί, το οποίο απορροφά τη μητέρα. Η μητρική αγάπη καταλήγει τότε σε μια ενσωμάτωση η οποία μπορεί να φτάσει στο πιο έσχατο σημείο της, στο πέρασμα στην ανθρωποκτονία ή σε μια αποπνικτική παρουσία η οποία δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελευθερίας στο υποκείμενο. Σε πολλές περιπτώσεις της επικαιρότητας, βρισκόμαστε ενώπιον της φρίκης αυτής της μεταμόρφωσης της μητρικής αγάπης σε ανθρωποκτόνο βία.

♧ Η απόλαυση της μητέρας μπορεί να φτάσει σε ύψη ανεξερεύνητα, πιο ψηλά από τη σεξουαλική συνεύρεση με τον άντρα, αφού όπως σημειώνει με σαφήνεια ο Λακάν, το μωρό προσφέρει στη μητέρα εκείνο που κανένα αντρικό υποκείμενο -εκτός ίσως από κάποιους ψυχωτικούς– δεν είναι σε θέση να αφιερώσει στη σύντροφό του. Ενώ ένας άντρας προσφέρει στη γυναίκα τον φαλλό του, ο οποίος δεν συμπίπτει καθόλου με την ύπαρξή του, ένα παιδί -όπως με επιδεξιότητα κάνουν μόνο κάποιοι ψυχωτικοί- μπορεί να προσφέρει στον Άλλον την ίδια του την ύπαρξη, χωρίς καμία επιφύλαξη. 

♧ Πράγματι, για να γίνει μια γυναίκα μητέρα, δεν μπορεί να εξακολουθεί να είναι κόρη. 

♧ Είναι το «εξειδικευμένο ενδιαφέρον» της μητέρας που καθιστά τη ζωή του παιδιού μη οικειοποιήσιμη. Το παιδί που η μητέρα γεννά δεν είναι της μητέρας: «Δεν είναι δικό μου, δεν είναι όπως εγώ, δεν είναι όπως το περίμενα, δεν είναι όπως τα αδέλφια του ή οι αδελφές του», δεν είναι όπως καμία άλλη ύπαρξη στον κόσμο. Ένα απόλυτο υπερβατό -αυτό του παιδιού- αναδύεται στο πιο βαθύ ενυπάρχον.

♧ Η μητρική λειτουργία δεν είναι όντως μια φροντίδα που «εφαρμόζεται» σε όλους, μα μια φροντίδα που ξέρει να αναγνωρίζει την αξία καθενός χωριστά, τον αναντικατάστατο χαρακτήρα του παιδιού.

♧ Βρισκόμαστε εδώ μπροστά στις πιο βαθιές ρίζες της μητρικής λειτουργίας και της κληρονομιάς της: Η επιθυμία της μητέρας δεν είναι ανώνυμη επιθυμία, αλλά μια επιθυμία ικανή να μεταδώσει την επιθυμία. 

♧ Μια μητέρα δεν απαιτεί το ιδανικό παιδί, δεν αγαπά το παιδί ξεκινώντας από τις ικανότητές του, από τα ταλέντα του, από την ομορφιά του. Η μητρική αγάπη είναι αγάπη όχι για το ιδανικό, αλλά για το πραγματικό του παιδιού, είναι αγάπη για το δικό του όνομα. Και τίποτα, όπως το να έχεις ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, μη φυσιολογικό, στραβό, δεν επιβάλλει το δρασκέλισμα του ιδανικού προς το πραγματικό, δεν επιβάλλει την εγκατάλειψη κάθε ναρκισσιστικής απεικόνισης του εαυτού και του παιδιού της, τη συνάντηση με μια προεξοχή που δεν μπορεί να αμβλυνθεί και που είναι το παιδί ως μη συμπίπτον με τις συνήθεις ναρκισσιστικές προσδοκίες της μητέρας.

♧Ο πατέρας, αλλά και οποιοδήποτε πράγμα είναι ικανό να τραβήξει την επιθυμία της μητέρας (μια εργασία, ένα υποκειμενικό πάθος, μέχρι και ένας εραστής κ.λπ.), μετατοπίζει αριστοτεχνικά αυτή την επιθυμία πέρα από το παιδί. Μόλις το είδαμε: Η απουσία της μητέρας είναι σημαντική όσο η παρουσία της. Μια μητέρα «επαρκώς καλή» είναι η μητέρα που ξέρει να μη δίνεται ολόκληρη στο παιδί της είναι μια μητέρα την οποία το παιδί δεν μπορεί να κατέχει εντελώς γιατί δεν εξαντλεί όλο το είναι της στο να είναι η μητέρα είναι μια μητέρα που ξέρει να τοποθετείται ανάμεσα στην απουσία και την παρουσία χωρίς να τονίζει μονόπλευρα τη μία ή την άλλη πλευρά. Ο τονισμός της παρουσίας θα καθιστούσε όντως αδύνατο τον χωρισμό και θα επέφερε την ψευδαίσθηση της συγχώνευσης, ενώ ο τονισμός της απουσίας θα επέφερε το βίωμα της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας.

♧ Η χαρά της δημιουργίας μολύνεται από την πιθανότητα της απώλειας και της καταστροφής το όριο ανάμεσα στη ζωή που έρχεται στον κόσμο και στην εξαφάνισή της είναι λεπτό και αφορά είτε τη μητέρα είτε το παιδί. 

♧ Αν όντως η επιθυμία της μητέρας ήταν ολοκληρωτικά «πιασμένη» από την ύπαρξη του παιδιού, δεν θα ήταν δυνατός ο αποχωρισμός.

♧ Η πατριαρχική κουλτούρα ακολούθησε για χρόνια αυτή την πλάνη: Ο περιορισμός της γυναίκας στη μητέρα είχε σκοπό να εξαλείψει την ακυβέρνητη υπερβολή της γυναικείας υπόστασης-θηλυκότητας.

♧ Όταν η μητέρα αφήνεται να παρασυρθεί από την οργή και τη νευρικότητα, αυτό πολύ συχνά οφείλεται στο ότι η γυναίκα απορρίπτει τη θυσία της, προβάλλοντας απαιτήσεις που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με αυτές της μητρότητας.

♧ Το να δωρίσει την έλλειψή της σημαίνει πάνω απ’ όλα να δείξει ότι η ύπαρξη του παιδιού δεν είναι τόσο το συμπλήρωμα του είναι της μητέρας όσο αυτό που φέρνει στο φως μια ξεχωριστή έλλειψη.

♧ Οι νοσοκόμες του νοσοκομείου ήταν επαρκέστατες στο να παρέχουν αφειδώς τις απαραίτητες φροντίδες το στήθος-αντικείμενο- μα δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν τον μητρικό ρόλο του σημείου της αγάπης: το στήθος-σημείο.

♧ Το παιδί μέσω του προσώπου της μητέρας δεν βλέπει ποτέ μόνο το πρόσωπό του, ούτε περιορίζεται στο να βλέπει το πρόσωπο της μητέρας του, μα βλέπει σε αυτό το ίδιο το πρόσωπο τη δυνατότητα να δει το πρόσωπο του κόσμου, ή ίσως καλύτερα βλέπει στο πρόσωπο της μητέρας αυτό που το καθιστά ικανό να μπορέσει κοιτάξει το πρόσωπο του κόσμου.

♧ Όπως ο Φρόιντ και ο Λακάν σημείωσαν επανειλημμένα, το ανθρώπινο είδος στερείται ενός ενστικτώδους προγράμματος ικανού να προσανατολίσει την ύπαρξή του στον κόσμο. Και ακριβώς πάνω σε αυτό το ελάττωμα πραγματοποιείται το πρόγραμμα του ασυνειδήτου. Χωρίς όνειρο η μητρότητα θα κατέληγε να συμπιεστεί στη μηχανή του σώματος σαν απρόσωπη μηχανή αναπαραγωγής του είδους. Αντίθετα, το όνειρο είναι ακριβώς αυτό που δημιουργεί την απαραίτητη συνθήκη για μια αυθεντικά δημιουργική μητρότητα. 

♧ Η μητρική υπομονή υποστηρίζεται από μια απαραίτητη δόση πίστης απέναντι στο παιδί ενώ η αγχωτική κινδυνολογία, η υπερβολική ανησυχία κάποιων μητέρων αποκαλύπτει μια ανυπομονησία που δηλώνει την απουσία πίστης απέναντι στο παιδί. Αυτή η υπερβολική ανησυχία μπορεί να ξεπηδήσει από το γεγονός ότι η μητέρα προβάλλει στο παιδί τη μητρική κατάρα της καταγωγής της, από την οποία τρέφεται η ασυνείδητη φαντασίωσή της.

♧ Αφού διαφύλαξε και προστάτευσε τη ζωή του παιδιού, η μητέρα λειτουργεί έτσι ώστε να το παραδώσει στον κόσμο. Περιμένει να μεγαλώσουν οι βλεφαρίδες του παιδιού, το σώμα του να δυναμώσει, η σκέψη του να αναπτυχθεί, η επιθυμία του να εκφραστεί. Οπισθοδρομεί, μειώνει το αίτημά της, αφήνει το παιδί να αποκτήσει εμπειρίες στον κόσμο διευρύνοντας τον ορίζοντά του, περνώντας τον στενό περίβολο του οικογενειακού.

♧ Μάλιστα, σε κάθε μητέρα «επαρκώς καλή» -όπως θα έλεγε ο Βίνικοτ- η απώλεια του παιδιού, ο χωρισμός του εξυμνείται από την αρχή κιόλας ως η πιο δυνατή εκδήλωση του υπερβατικού χαρακτήρα του. Αυτό σημαίνει ότι κάθε αυθαίρετη δέσμευση του παιδιού ως «δικού της» δεν προσδιορίζει καθόλου τη μητρότητα, δεν αφορά τη συμβολική επιθυμία της μητέρας, αλλά μόνο την παθολογική της απόκλιση, την πιο φρικτή παρεκτροπή της. 

♧ Συμβαίνει επίσης και στην περίπτωση της συνάντησης με τον έρωτα: Κάθε νεογεννημένος έρωτας γεννά με τη σειρά του ένα νέο κόσμο. Ο κόσμος του Ενός επισκιάζεται από τον κόσμο του Δύο, καθώς η γέννηση είναι πάντα ένα γεγονός του Δύο και ποτέ του Ένα˙ είναι πάντα μια εμπειρία κατά βάση πληθυντικού αριθμού.  

♧ Η γέννηση ενός παιδιού δεν είναι μόνο ο ερχομός στον κόσμο κάποιου του οποίου περιμέναμε να δούμε το πρόσωπο, κάποιου τον οποίο περιμέναμε να δεχτούμε στην αγκαλιά μας. Μαζί με τη ζωή του παιδιού έρχεται εκ νέου στη ζωή επίσης και ο κόσμος. Η προσμονή της μητέρας δίνει τη δυνατότητα του ερχομού στον κόσμο ενός άλλου κόσμου, ο οποίος βρίσκει την έκφρασή του ενσαρκωμένη στη νέα ζωή του παιδιού. Υπό αυτή την έννοια, το δώρο της ζωής είναι ένα δώρο που δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο να «ξαναρχίσει».  

♧ Στον έρωτα πάντα όποιος αγαπάμε διατηρεί ένα απροσπέλαστο για εμάς μέρος ετερότητας, η οποία συμπίπτει με το πιο προσωπικό κομμάτι ελευθερίας του. Στον έρωτα, όπως και στη μητρότητα, βιώνουμε κάτι από το ενυπάρχον και το υπερβατό ενωμένα μαζί. Γι’ αυτό η προσμονή συνιστά το κεντρικό νεύρο του ερωτικού λόγου. «Η προσμονή είναι μια μαγεία: Εγώ είχα την εντολή να μην κινούμαι», έγραψε ο Ρολάν Μπαρτ. «Η μοιραία ταυτότητα του ερωτευμένου δεν είναι τίποτα άλλο από το: Εγώ είμαι αυτός που περιμένει» 

♧ Μάλιστα ήδη για τον Φρόιντ η «μητέρα» είναι το όνομα της πρώτης μορφής του Άλλου που ασχολείται με μια ανθρώπινη ζωή, την οποία αναγνωρίζει ως δικό της δημιούργημα. Αυτό σημαίνει ότι η «μητέρα» όπως και ο «πατέρας» είναι φιγούρες που υπερβαίνουν το φύλο, το αίμα, τη φυλή και τη βιολογία.» «Μητέρα» είναι το όνομα του Άλλου ο οποίος τείνει τα γυμνά του χέρια στη ζωή που έρχεται στον κόσμο, στη ζωή που, ερχόμενη στον κόσμο, επιζητά το νόημα. 

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μου φαίνεται πώς το να μοιράζεσαι με άλλον σκέψεις αισθήματα και εντυπώσεις, είναι τα πρώτα καλά σ’αυτόν τον κόσμο. | Νικολάι Γκογκόλ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Το Ημερολόγιο ενός τρελού» του Νικολάι Γκογκόλ

♧ Έχει τέτοια παστάδα που ποτέ δεν θα βρεις σε κυβερνείο: Τραπέζια από μαόνι κι όλοι οι ανώτεροι σου μιλάνε με το «σεις» και με το «σας». Κι ομολογώ πως αν έλειπε τούτη η ευγένεια από πολύ καιρό, θα τα ‘χα βροντήξει…

♧ Με καμιά δύναμη δεν πάει το ξόανο στο θέατρο εκτός αν του πληρώσεις το εισιτήριο.

♧ Μου φαίνεται πώς το να μοιράζεσαι με άλλον σκέψεις αισθήματα και εντυπώσεις, είναι τα πρώτα καλά σ’αυτόν τον κόσμο.

♧ Αχ! αγαπητή μου. Πόσο αισθάνεται κανείς το άγγιγμα της Άνοιξης. Η καρδιά μου χτυπά σαν να περιμένει κάτι.

♧ Τώρα όλα μου είναι ξεκάθαρα. Όλα τα βλέπω σαν να ‘ναι στην παλάμη μου. Ενώ πρώτα, δεν καταλαβαίνω πως, πρώτα όλα μπροστά μου ήσαν μεσ’ στην ομίχλη. Κι όλα αυτά, συμβαίνουν, νομίζω επειδή οι άνθρωποι φαντάζονται, ότι το ανθρώπινο μυαλό βρίσκεται μέσα στα κεφάλια. Καθόλου δεν συμβαίνει έτσι. Το φέρνει ο αέρας απ’ την Κασπία Θάλασσα.

♧ Ω το πανούργο αυτό πλάσμα. Η γυναίκα! Τώρα δα κατάλαβα πως είναι φτιαγμένη η γυναίκα. Ποτέ κανείς δεν έμαθε τι αγαπά! Εγώ ο πρώτος το ανακάλυψα. Η γυναίκα αγαπά τον…διάβολο! Ναι, χωρίς αστεία. Οι φυσιολόγοι αραδιάζουν βλακείες ότι είναι αυτό ή εκείνο…

♧ Και γι’ αυτό, που λέτε, εμείς δεν μπορούμε να δούμε τις μύτες μας, Αφού όλες τους βολτάρουν στη Σελήνη!!

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μου φαίνεται πώς το να μοιράζεσαι με άλλον σκέψεις αισθήματα και εντυπώσεις, είναι τα πρώτα καλά σ’αυτόν τον κόσμο. | Νικολάι Γκογκόλ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Το Ημερολόγιο ενός τρελού» του Νικολάι Γκογκόλ

♧ Έχει τέτοια παστάδα που ποτέ δεν θα βρεις σε κυβερνείο: Τραπέζια από μαόνι κι όλοι οι ανώτεροι σου μιλάνε με το «σεις» και με το «σας». Κι ομολογώ πως αν έλειπε τούτη η ευγένεια από πολύ καιρό, θα τα ‘χα βροντήξει…

♧ Με καμιά δύναμη δεν πάει το ξόανο στο θέατρο εκτός αν του πληρώσεις το εισιτήριο.

♧ Μου φαίνεται πώς το να μοιράζεσαι με άλλον σκέψεις αισθήματα και εντυπώσεις, είναι τα πρώτα καλά σ’αυτόν τον κόσμο.

♧ Αχ! αγαπητή μου. Πόσο αισθάνεται κανείς το άγγιγμα της Άνοιξης. Η καρδιά μου χτυπά σαν να περιμένει κάτι.

♧ Τώρα όλα μου είναι ξεκάθαρα. Όλα τα βλέπω σαν να ‘ναι στην παλάμη μου. Ενώ πρώτα, δεν καταλαβαίνω πως, πρώτα όλα μπροστά μου ήσαν μεσ’ στην ομίχλη. Κι όλα αυτά, συμβαίνουν, νομίζω επειδή οι άνθρωποι φαντάζονται, ότι το ανθρώπινο μυαλό βρίσκεται μέσα στα κεφάλια. Καθόλου δεν συμβαίνει έτσι. Το φέρνει ο αέρας απ’ την Κασπία Θάλασσα.

♧ Ω το πανούργο αυτό πλάσμα. Η γυναίκα! Τώρα δα κατάλαβα πως είναι φτιαγμένη η γυναίκα. Ποτέ κανείς δεν έμαθε τι αγαπά! Εγώ ο πρώτος το ανακάλυψα. Η γυναίκα αγαπά τον…διάβολο! Ναι, χωρίς αστεία. Οι φυσιολόγοι αραδιάζουν βλακείες ότι είναι αυτό ή εκείνο…

♧ Και γι’ αυτό, που λέτε, εμείς δεν μπορούμε να δούμε τις μύτες μας, Αφού όλες τους βολτάρουν στη Σελήνη!!

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Όσο ισχυρότερη είναι η κατανόηση του εαυτού σας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα προσαρμογής με τους ανθρώπους που σας περιβάλλουν. | Thomas Erikson «Ανάμεσα σε ηλίθιους»

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Thomas Erikson «Ανάμεσα σε ηλίθιους»

🪶 Ο ορισμός του για την ηλιθιότητα ήταν απλούστατος: Οποιοσδήποτε δεν σκεφτόταν ή δεν ενεργούσε σαν αυτόν ήταν ηλίθιος. Χρησιμοποιούσε εκφράσεις που χρησιμοποιούσα κι εγώ για συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων: «υπεροπτικοί φαφλατάδες», «χαϊβάνια», «αγενείς» και «κουραστικοί». Αν και ποτέ δεν αποκάλεσα άλλο άνθρωπο ηλίθιο, αν μη τι άλλο όχι με σκοπό να το ακούσει, είχα προφανή προβλήματα με ορισμένους τύπους ανθρώπων

🪶 Η ευελιξία και η ικανότητα ερμηνείας των αναγκών των άλλων είναι αυτό που χαρακτηρίζει έναν ειδικό στην επικοινωνία.

🪶 [Με ακατάλληλη χρήση κάθε εργαλείο μπορεί να είναι επιβλαβές. Έχει να κάνει περισσότερο με το άτομο που το χρησιμοποιεί παρά με το ίδιο το εργαλείο. Αυτό το βιβλίο είναι η εισαγωγή σας στην ανθρώπινη συμπεριφορά και στον διάλογο. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από σας.]

🪶 Ανεξάρτητα από το πόσο παράξενο μπορεί να φαίνεται, θεωρητικά κάθε είδους συμπεριφορά είναι φυσιολογική

🪶 Όσο ισχυρότερη είναι η κατανόηση του εαυτού σας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα προσαρμογής με τους ανθρώπους που σας περιβάλλουν.

🪶 Μάλιστα, ένα Κόκκινο άτομο μπορεί να είναι αρκετά μαζεμένο. Είναι αλήθεια ότι μπορεί να έχει ισχυρό Εγώ, αλλά το κύρος και η αίγλη δεν έχουν για αυτό την ίδια σημασία που έχουν για άλλα χρώματα. Ο λόγος είναι απλός: Ένας Κόκκινος συνήθως δεν νοιάζεται για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Δεν είναι παρών για το δικό τους καλό, αλλά για το δικό του.

🪶 Ωστόσο, αυτό δεν είναι μόνο ενέργεια και θέληση. Οι Κίτρινοι έχουν και έναν μοναδικό τρόπο να εκφράζονται, ο οποίος επηρεάζει τους ακροατές τους. Όταν μιλούν, συχνά χρησιμοποιούν ζωηρές και γλαφυρές εικόνες, απευθυνόμενοι και στις πέντε αισθήσεις, και δημιουργούν μια εντύπωση που τη νιώθει κανείς με ολόκληρο το σώμα του.

🪶 Αν όλοι ήταν δυναμικοί ηγέτες, δεν θα απέμενε κανείς του οποίου να ηγηθούν. Αν όλοι ήταν ενθουσιώδεις διασκεδαστές, δεν θα υπήρχε κανείς για να τον διασκεδάσουν. Κι αν όλοι ήταν τελειομανείς, δεν θα υπήρχε τίποτα να μπει σε τάξη.

🪶 Κάνουμε αρκετή παρέα με μια οικογένεια όπου ο σύζυγος είναι Κίτρινος και του αρέσει να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο – επινοεί διασκεδαστικά παιχνίδια και είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις. Όλοι οι άλλοι είναι το κοινό του, και ποτέ δεν κατεβαίνει από τη σκηνή. Η γυναίκα του είναι Πράσινη. Ήρεμη, συγκροτημένη και όσο πιο χαλαρή γίνεται. Όταν αυτός χοροπηδάει και παιδιαρίζει αυτά τα κάνουν οι μεσήλικες-, εκείνη κάθεται ήσυχα στον καναπέ και χαμογελάει. Διασκεδάζει όπως και όλοι οι υπόλοιποι με τις παλαβομάρες του. Όταν τη ρωτάω αν βαριέται ποτέ τον κωμικό σύζυγό της, μερικές φορές απαντάει χαμηλόφωνα: «Μα διασκεδάζει τόσο πολύ».

🪶 Λένε ότι οι Πράσινοι είναι εσωστρεφείς, δηλαδή ότι είναι ενεργοί στον εσωτερικό τους κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μιλούν για να μιλούν. Όταν είσαι πιο ήσυχος από τους γύρω σου, είναι φυσικό ότι θα ακούσεις. Και οι Πράσινοι θα ακούσουν. Ενδιαφέρονται για σας και τις ιδέες σας.

🪶 Η λογική και ορθολογική σκέψη είναι σημαντική για ένα Μπλε άτομο. Έξω όλα τα συναισθήματα όσο είναι εφικτό και μέσα μόνο η λογική. Φυσικά, οι Μπλε δεν μπορούν να ακυρώσουν εντελώς τα συναισθήματά τους κανείς δεν μπορεί, αλλά αρέσκονται να λένε ότι χρησιμοποιούν ορθολογικά επιχειρήματα κατά τη λήψη αποφάσεων. Εκτιμούν ιδιαίτερα τη λογική σκέψη, αλλά μελαγχολούν πολύ εύκολα όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν. Και η μελαγχολία δεν έχει να κάνει με τη λογική, αλλά με τα συναισθήματα.

🪶 Αν γνωρίζετε κάποιο Μπλε άτομο, είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου. Υπό κανονικές συνθήκες είναι πολύ ήρεμοι και ισορροπημένοι. Μάλλον επειδή κρατούν αρχείο για τα πάντα.

🪶 Θα σας πουν ότι οι Κίτρινοι είναι εγωιστές, επιπόλαιοι και πως έχουν υπερβολική αυτοπεποίθηση. Κάποιος άλλος θα πει ότι μιλούν πάρα πολύ και ότι είναι κακοί ακροατές. Συνδυάστε αυτό με την παρατήρηση ότι μπορεί να αφαιρεθούν και να γίνουν απρόσεκτοι. Ξαφνικά η εικόνα δεν είναι τόσο κολακευτική.

🪶
Ο Κίτρινος συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, κάνει αυτό στο οποίο είναι καλός. Και είναι καλός στο να μιλάει. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα Κίτρινων που μονοπωλούν μια συζήτηση. Προσθέστε σε αυτό ότι είναι κάκιστοι ακροατές και θα δείτε μια ενδιαφέρουσα –μονόπλευρη- επικοινωνία.

🪶 Η ρητορική δεν είναι η τέχνη τού να μιλάς, αλλά η τέχνη τού να κάνεις τους άλλους να ακούνε.

🪶 Αλλά αν κάποιος μου επισήμαινε ότι έχω κολλήσει σε μια συνήθεια ή και σε μια κακή συνήθεια- θα έκανα κάτι γι’ αυτό. Ένα Πράσινο άτομο, ωστόσο, δεν διορθώνει τον εαυτό του.

🪶 Εάν υπάρχουν Κόκκινοι ή Κίτρινοι στην αίθουσα, θα πουν την άποψή τους για την πρόταση που μόλις άκουσαν. Οι Κόκκινοι θα τη λατρέψουν ή θα τη μισήσουν. Οι Κίτρινοι θα εκφράσουν τις σκέψεις τους σχετικά με την πρόταση. Ένα ή δύο Μπλε μπορεί να κάνουν μερικές ερωτήσεις.

🪶 Η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι κάτι – χαίρομαι που διαβάζεται το συγκεκριμένο. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος να αρχίσετε να μαθαίνετε.

🪶 Η αποστολή μου είναι ξεκάθαρη: Θέλω όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να κατανοήσουν αυτή τη μέθοδο ταξινόμησης της προσωπικότητας. Πολλές συγκρούσεις θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν απλώς κατανοούσαμε γιατί οι άνθρωποι γύρω μας συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Δεν έχω τίποτα εναντίον των συγκρούσεων. Συνήθως, δεν με προβληματίζουν, γιατί ξέρω πώς να τις χειριστώ. Αλλά όταν οι άνθρωποι κατεδαφίζουν και καταστρέφουν περισσότερα από όσα χτίζουν, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε σε θέση να βρούμε άλλους τρόπους να προχωρήσουμε. Η ζωή δεν σημαίνει μόνο να μαθαίνεις από τα λάθη σου. Μερικά λάθη μπορείς να τα αποφύγεις εντελώς.

🪶 Θυμάστε τι είπα για τα ψέματα; Ένας πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εντοπίσετε έναν ψεύτη είναι να παρατηρήσετε αν βάζει την παλάμη του στο στήθος του –κατά προτίμηση το δεξί χέρι πάνω από την καρδιά του και αναστενάζει αγανακτισμένος όταν κατηγορείται για ψέματα. «Θα σου έλεγα ψέματα; Πώς μπορείς να το λες αυτό για μένα;» Αυτή η χειρονομία έχει στόχο να ενισχύσει τον ισχυρισμό του ότι οι προθέσεις του ήταν ειλικρινείς, αλλά αμέσως βάζει τους πάντες σε υποψίες, επειδή είναι τόσο περιττή και υπερβολική. Σίγουρα κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ.

🪶 Ο Κίτρινος θέλει απλώς να ενισχύσει τα λεγόμενά του. Αυτό που ένα Κίτρινο άτομο αντιλαμβάνεται ως κάτι φυσικό και αυθόρμητο μπορεί να εκληφθεί ως πρόσκληση από άλλους. Και φυσικά μπορεί να έχει άσχημη κατάληξη…

🪶 Οι χειρονομίες τους είναι συχνά συγκρατημένες και ταιριάζουν σε ολιγάριθμες ομάδες. Οι Πράσινοι δεν αισθάνονται άνετα σε μεγαλύτερες ομάδες, οπότε κλείνονται και δείχνουν συγκρατημένοι. Η γλώσσα του σώματος των Πράσινων συχνά τους προδίδει. Προσπαθούν να κρύψουν τα αληθινά τους συναισθήματα, αλλά δεν το καταφέρνουν πάντα. Αν αισθάνονται άβολα, θα φανεί.

🪶 Προσέξτε, όμως, μην αγγίξετε έναν Πράσινο που δεν έχει δώσει ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι σας γνωρίζει αρκετά καλά. Εύκολα θα υπερβείτε τα εσκαμμένα. Είναι προστατευτικοί όσον αφορά τον προσωπικό τους χώρο.

🪶 Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι οι Μπλε απαιτούν σχετικά μεγάλο προσωπικό χώρο γύρω τους. Συνήθως, αισθάνονται πιο άνετα όταν κρατούν τους άλλους σε απόσταση. Φυσικά, αυτό εξαρτάται από το πόσο καλά γνωρίζονται μεταξύ τους, εντούτοις τούτη η ζώνη είναι σημαντικά μεγαλύτερη απ’ ό,τι στους Κίτρινους, για παράδειγμα.

🪶 Ανεξάρτητα από το ποιος είστε από το αν είστε Κόκκινη, Κίτρινη, Πράσινη, Μπλε προσωπικότητα ή ένας συνδυασμός χρωμάτων- θα ανήκετε πάντα στη μειονότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι που θα συναντάτε θα είναι διαφορετικοί από σας. Όσο ισορροπημένοι κι αν είστε, δεν μπορείτε να είστε όλοι οι τύποι ταυτόχρονα. Οπότε πρέπει να προσαρμόζεστε ανάλογα με τους ανθρώπους που γνωρίζετε. Η καλή επικοινωνία συνήθως είναι θέμα προσαρμογής.

🪶 Μπορεί να μην έχετε δει ποτέ Πράσινο να χάνει την ψυχραιμία του. Μπορεί κάλλιστα ο καλός σας φίλος, ο φιλικός και ευγενικός φίλος με τον οποίο δεν είχατε ποτέ κάποια σοβαρή διαφωνία, να μην έχει δείξει ποτέ ούτε ίχνος θυμού. Αυτό άραγε σημαίνει ότι πρόκειται για άτομο που δεν μπορεί να θυμώσει; Τουναντίον. Σημαίνει απλώς ότι αντί να στρέφει τον θυμό του προς τα έξω, είναι προσανατολισμένος προς άλλη κατεύθυνση. Εσωτερικά.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Όσο ισχυρότερη είναι η κατανόηση του εαυτού σας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα προσαρμογής με τους ανθρώπους που σας περιβάλλουν. | Thomas Erikson «Ανάμεσα σε ηλίθιους»

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Thomas Erikson «Ανάμεσα σε ηλίθιους»

🪶 Ο ορισμός του για την ηλιθιότητα ήταν απλούστατος: Οποιοσδήποτε δεν σκεφτόταν ή δεν ενεργούσε σαν αυτόν ήταν ηλίθιος. Χρησιμοποιούσε εκφράσεις που χρησιμοποιούσα κι εγώ για συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων: «υπεροπτικοί φαφλατάδες», «χαϊβάνια», «αγενείς» και «κουραστικοί». Αν και ποτέ δεν αποκάλεσα άλλο άνθρωπο ηλίθιο, αν μη τι άλλο όχι με σκοπό να το ακούσει, είχα προφανή προβλήματα με ορισμένους τύπους ανθρώπων

🪶 Η ευελιξία και η ικανότητα ερμηνείας των αναγκών των άλλων είναι αυτό που χαρακτηρίζει έναν ειδικό στην επικοινωνία.

🪶 [Με ακατάλληλη χρήση κάθε εργαλείο μπορεί να είναι επιβλαβές. Έχει να κάνει περισσότερο με το άτομο που το χρησιμοποιεί παρά με το ίδιο το εργαλείο. Αυτό το βιβλίο είναι η εισαγωγή σας στην ανθρώπινη συμπεριφορά και στον διάλογο. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από σας.]

🪶 Ανεξάρτητα από το πόσο παράξενο μπορεί να φαίνεται, θεωρητικά κάθε είδους συμπεριφορά είναι φυσιολογική

🪶 Όσο ισχυρότερη είναι η κατανόηση του εαυτού σας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα προσαρμογής με τους ανθρώπους που σας περιβάλλουν.

🪶 Μάλιστα, ένα Κόκκινο άτομο μπορεί να είναι αρκετά μαζεμένο. Είναι αλήθεια ότι μπορεί να έχει ισχυρό Εγώ, αλλά το κύρος και η αίγλη δεν έχουν για αυτό την ίδια σημασία που έχουν για άλλα χρώματα. Ο λόγος είναι απλός: Ένας Κόκκινος συνήθως δεν νοιάζεται για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Δεν είναι παρών για το δικό τους καλό, αλλά για το δικό του.

🪶 Ωστόσο, αυτό δεν είναι μόνο ενέργεια και θέληση. Οι Κίτρινοι έχουν και έναν μοναδικό τρόπο να εκφράζονται, ο οποίος επηρεάζει τους ακροατές τους. Όταν μιλούν, συχνά χρησιμοποιούν ζωηρές και γλαφυρές εικόνες, απευθυνόμενοι και στις πέντε αισθήσεις, και δημιουργούν μια εντύπωση που τη νιώθει κανείς με ολόκληρο το σώμα του.

🪶 Αν όλοι ήταν δυναμικοί ηγέτες, δεν θα απέμενε κανείς του οποίου να ηγηθούν. Αν όλοι ήταν ενθουσιώδεις διασκεδαστές, δεν θα υπήρχε κανείς για να τον διασκεδάσουν. Κι αν όλοι ήταν τελειομανείς, δεν θα υπήρχε τίποτα να μπει σε τάξη.

🪶 Κάνουμε αρκετή παρέα με μια οικογένεια όπου ο σύζυγος είναι Κίτρινος και του αρέσει να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο – επινοεί διασκεδαστικά παιχνίδια και είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις. Όλοι οι άλλοι είναι το κοινό του, και ποτέ δεν κατεβαίνει από τη σκηνή. Η γυναίκα του είναι Πράσινη. Ήρεμη, συγκροτημένη και όσο πιο χαλαρή γίνεται. Όταν αυτός χοροπηδάει και παιδιαρίζει αυτά τα κάνουν οι μεσήλικες-, εκείνη κάθεται ήσυχα στον καναπέ και χαμογελάει. Διασκεδάζει όπως και όλοι οι υπόλοιποι με τις παλαβομάρες του. Όταν τη ρωτάω αν βαριέται ποτέ τον κωμικό σύζυγό της, μερικές φορές απαντάει χαμηλόφωνα: «Μα διασκεδάζει τόσο πολύ».

🪶 Λένε ότι οι Πράσινοι είναι εσωστρεφείς, δηλαδή ότι είναι ενεργοί στον εσωτερικό τους κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μιλούν για να μιλούν. Όταν είσαι πιο ήσυχος από τους γύρω σου, είναι φυσικό ότι θα ακούσεις. Και οι Πράσινοι θα ακούσουν. Ενδιαφέρονται για σας και τις ιδέες σας.

🪶 Η λογική και ορθολογική σκέψη είναι σημαντική για ένα Μπλε άτομο. Έξω όλα τα συναισθήματα όσο είναι εφικτό και μέσα μόνο η λογική. Φυσικά, οι Μπλε δεν μπορούν να ακυρώσουν εντελώς τα συναισθήματά τους κανείς δεν μπορεί, αλλά αρέσκονται να λένε ότι χρησιμοποιούν ορθολογικά επιχειρήματα κατά τη λήψη αποφάσεων. Εκτιμούν ιδιαίτερα τη λογική σκέψη, αλλά μελαγχολούν πολύ εύκολα όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν. Και η μελαγχολία δεν έχει να κάνει με τη λογική, αλλά με τα συναισθήματα.

🪶 Αν γνωρίζετε κάποιο Μπλε άτομο, είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου. Υπό κανονικές συνθήκες είναι πολύ ήρεμοι και ισορροπημένοι. Μάλλον επειδή κρατούν αρχείο για τα πάντα.

🪶 Θα σας πουν ότι οι Κίτρινοι είναι εγωιστές, επιπόλαιοι και πως έχουν υπερβολική αυτοπεποίθηση. Κάποιος άλλος θα πει ότι μιλούν πάρα πολύ και ότι είναι κακοί ακροατές. Συνδυάστε αυτό με την παρατήρηση ότι μπορεί να αφαιρεθούν και να γίνουν απρόσεκτοι. Ξαφνικά η εικόνα δεν είναι τόσο κολακευτική.

🪶
Ο Κίτρινος συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, κάνει αυτό στο οποίο είναι καλός. Και είναι καλός στο να μιλάει. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα Κίτρινων που μονοπωλούν μια συζήτηση. Προσθέστε σε αυτό ότι είναι κάκιστοι ακροατές και θα δείτε μια ενδιαφέρουσα –μονόπλευρη- επικοινωνία.

🪶 Η ρητορική δεν είναι η τέχνη τού να μιλάς, αλλά η τέχνη τού να κάνεις τους άλλους να ακούνε.

🪶 Αλλά αν κάποιος μου επισήμαινε ότι έχω κολλήσει σε μια συνήθεια ή και σε μια κακή συνήθεια- θα έκανα κάτι γι’ αυτό. Ένα Πράσινο άτομο, ωστόσο, δεν διορθώνει τον εαυτό του.

🪶 Εάν υπάρχουν Κόκκινοι ή Κίτρινοι στην αίθουσα, θα πουν την άποψή τους για την πρόταση που μόλις άκουσαν. Οι Κόκκινοι θα τη λατρέψουν ή θα τη μισήσουν. Οι Κίτρινοι θα εκφράσουν τις σκέψεις τους σχετικά με την πρόταση. Ένα ή δύο Μπλε μπορεί να κάνουν μερικές ερωτήσεις.

🪶 Η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι κάτι – χαίρομαι που διαβάζεται το συγκεκριμένο. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος να αρχίσετε να μαθαίνετε.

🪶 Η αποστολή μου είναι ξεκάθαρη: Θέλω όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να κατανοήσουν αυτή τη μέθοδο ταξινόμησης της προσωπικότητας. Πολλές συγκρούσεις θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν απλώς κατανοούσαμε γιατί οι άνθρωποι γύρω μας συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Δεν έχω τίποτα εναντίον των συγκρούσεων. Συνήθως, δεν με προβληματίζουν, γιατί ξέρω πώς να τις χειριστώ. Αλλά όταν οι άνθρωποι κατεδαφίζουν και καταστρέφουν περισσότερα από όσα χτίζουν, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε σε θέση να βρούμε άλλους τρόπους να προχωρήσουμε. Η ζωή δεν σημαίνει μόνο να μαθαίνεις από τα λάθη σου. Μερικά λάθη μπορείς να τα αποφύγεις εντελώς.

🪶 Θυμάστε τι είπα για τα ψέματα; Ένας πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εντοπίσετε έναν ψεύτη είναι να παρατηρήσετε αν βάζει την παλάμη του στο στήθος του –κατά προτίμηση το δεξί χέρι πάνω από την καρδιά του και αναστενάζει αγανακτισμένος όταν κατηγορείται για ψέματα. «Θα σου έλεγα ψέματα; Πώς μπορείς να το λες αυτό για μένα;» Αυτή η χειρονομία έχει στόχο να ενισχύσει τον ισχυρισμό του ότι οι προθέσεις του ήταν ειλικρινείς, αλλά αμέσως βάζει τους πάντες σε υποψίες, επειδή είναι τόσο περιττή και υπερβολική. Σίγουρα κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ.

🪶 Ο Κίτρινος θέλει απλώς να ενισχύσει τα λεγόμενά του. Αυτό που ένα Κίτρινο άτομο αντιλαμβάνεται ως κάτι φυσικό και αυθόρμητο μπορεί να εκληφθεί ως πρόσκληση από άλλους. Και φυσικά μπορεί να έχει άσχημη κατάληξη…

🪶 Οι χειρονομίες τους είναι συχνά συγκρατημένες και ταιριάζουν σε ολιγάριθμες ομάδες. Οι Πράσινοι δεν αισθάνονται άνετα σε μεγαλύτερες ομάδες, οπότε κλείνονται και δείχνουν συγκρατημένοι. Η γλώσσα του σώματος των Πράσινων συχνά τους προδίδει. Προσπαθούν να κρύψουν τα αληθινά τους συναισθήματα, αλλά δεν το καταφέρνουν πάντα. Αν αισθάνονται άβολα, θα φανεί.

🪶 Προσέξτε, όμως, μην αγγίξετε έναν Πράσινο που δεν έχει δώσει ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι σας γνωρίζει αρκετά καλά. Εύκολα θα υπερβείτε τα εσκαμμένα. Είναι προστατευτικοί όσον αφορά τον προσωπικό τους χώρο.

🪶 Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι οι Μπλε απαιτούν σχετικά μεγάλο προσωπικό χώρο γύρω τους. Συνήθως, αισθάνονται πιο άνετα όταν κρατούν τους άλλους σε απόσταση. Φυσικά, αυτό εξαρτάται από το πόσο καλά γνωρίζονται μεταξύ τους, εντούτοις τούτη η ζώνη είναι σημαντικά μεγαλύτερη απ’ ό,τι στους Κίτρινους, για παράδειγμα.

🪶 Ανεξάρτητα από το ποιος είστε από το αν είστε Κόκκινη, Κίτρινη, Πράσινη, Μπλε προσωπικότητα ή ένας συνδυασμός χρωμάτων- θα ανήκετε πάντα στη μειονότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι που θα συναντάτε θα είναι διαφορετικοί από σας. Όσο ισορροπημένοι κι αν είστε, δεν μπορείτε να είστε όλοι οι τύποι ταυτόχρονα. Οπότε πρέπει να προσαρμόζεστε ανάλογα με τους ανθρώπους που γνωρίζετε. Η καλή επικοινωνία συνήθως είναι θέμα προσαρμογής.

🪶 Μπορεί να μην έχετε δει ποτέ Πράσινο να χάνει την ψυχραιμία του. Μπορεί κάλλιστα ο καλός σας φίλος, ο φιλικός και ευγενικός φίλος με τον οποίο δεν είχατε ποτέ κάποια σοβαρή διαφωνία, να μην έχει δείξει ποτέ ούτε ίχνος θυμού. Αυτό άραγε σημαίνει ότι πρόκειται για άτομο που δεν μπορεί να θυμώσει; Τουναντίον. Σημαίνει απλώς ότι αντί να στρέφει τον θυμό του προς τα έξω, είναι προσανατολισμένος προς άλλη κατεύθυνση. Εσωτερικά.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Βλέπω την ορθόδοξη λειτουργία σαν έργο τέχνης όπου υπάρχει μία θέση και για μένα. | Βασίλη Αλεξάκη

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη «μ.Χ.»

⌚ Είναι πολύ πιθανό κάποιες από τις μόνες του Αγίου Όρους να είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς. Έχε πάντως υπόψη σου ότι ο χριστιανισμός δυσκολεύτηκε να αποσβέσει τις παλιές θρησκευτικές πρακτικές.

⌚ Ένας από τους προσωκρατικούς ο Κλεινίας θαρρώ, στο ερώτημα «Πότε πρέπει να ερωτευόμαστε;» απαντά: «Όταν θέλουμε να υποφέρουμε».

⌚ Οι μοναχοί δεν σκέφτονται, προσεύχονται. Μα είναι επάγγελμα αυτό, να παρακαλάς; Είναι πάντως η βασική ασχολία τους.

⌚ Δυστυχώς δεν ξέρει να ακούει. Δεν διαθέτει ούτε στο ελάχιστο αυτό το χάρισμα που εκτιμούσαν τόσο οι πυθαγόρειοι.

⌚ Την ημέρα που θα γιορτάζουμε τον Θαλή θα εξετάζαμε τον ισχυρισμό του ότι ο θάνατος δεν είναι διαφορετικός από τη ζωή: «Και γιατί δεν πεθαίνεις;» τον προκάλεσε κάποιος. » Μα ακριβώς επειδή δεν υπάρχει καμία διαφορά!» απάντησε εκείνος. Ο Γοργίας, που έζησε πάνω από εκατό χρόνια, θα μας εξηγούσε την ημέρα της γιορτής του ότι το μυστικό της μακροζωίας έγκειται στο να μη δίνει κανείς σημασία στη γνώμη των άλλων.

⌚ Βλέπω την ορθόδοξη λειτουργία σαν έργο τέχνης όπου υπάρχει μία θέση και για μένα.

⌚ Το πρώτο μου ταξίδι στον Άθω το έκανα το έκανα όταν με εγκατέλειψε η γυναίκα που αγαπούσα. Νόμισα ότι θα μου ήταν πιο εύκολο να τη διώξω από τη σκέψη μου σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει καμία γυναίκα. Όμως η σιωπή αφήνει τη φαντασία ελεύθερη. Την έβλεπα συνεχώς μπροστά μου. Τα επόμενα ταξίδια μου δεν τα έκανα για να την ξεχάσω αλλά για να την ξαναβρώ. Πηγαίνω στον Άθω όπως πάει κανείς ένα ραντεβού. Δεν ειναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν γυναίκες στο Άγιο Όρος, θα έλεγα μάλιστα ότι η παρουσία τους είναι πιο αισθητή εκεί από οπουδήποτε αλλού.

⌚ Το πρώτο μοναστήρι πού πήρε το όνομα Μεγάλη Λαύρα (η λέξη «λαύρα» σήμαινε «μοναστήρι» στους βυζαντινούς χρόνους και «αγορά» στην αρχαιότητα), χτίστηκε λοιπόν το 963 από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη με χρήματα του στενού του φίλου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος, παρα τη θεάρεστη αυτή χειρονομία, είχε κακό τέλος: τον δολοφόνησε ο ανιψιός του Ιωάννης Τσιμισκής με τη σύμπραξη της γυναίκας του Νικηφόρου, που λεγόταν Θεανώ…

⌚ Η Μονή Ιβήρων είναι δημιούργημα μιας πλούσιας οικογένειας από την Ιβηρία, όπως ονομαζόταν τότε Γεωργία. Τα μοναστήρια του Ζωγράφου, του Χαλανδρίου και του Αγίου Παντελεήμονος θα επανδρωθούν λίγο αργότερα από Βουλγάρους, Σέρβους και Ρώσους μοναχούς. Την εποχή του Σχίσματος των εκκλησιών, το 1054, το Όρος έχει ήδη την αίγλη μιας θρησκευτικής πρωτεύουσας. Ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος σημειώνει ότι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου ευνόησαν τη δημιουργία ενός τέτοιου κέντρου για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στα Βαλκάνια. Το Βυζάντιο συρρικνώνεται στην Ανατολή και προσπαθεί να κερδίσει έδαφος στη Δύση.

⌚ Δυο από τους κυριότερους εκπροσώπους της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού στην Ελλάδα, ο Νεόφυτος Δούκας και ο Άνθιμος Γαζής, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821, μιλούν σκληρά για τους Αγιορείτες: ο πρώτος τους χαρακτηρίζει «κηφήνες», ενώ ο δεύτερος παρατηρεί ότι τρέφονται από τον ιδρώτα των πτωχών κοσμικών, τους οποίους πλανούν με τις δεισιδαιμονίες τους.

⌚ Ο Πυθαγόρας δεν έτρωγε κρέας επειδή πίστευε ότι οι ψυχές των πεθαμένων επανέρχονται στη ζωή υπό μορφή ζώων. Λέγεται ότι απεχθανόταν τα κουκιά, τα θεωρούσε νοσηρά. Ο Ξενοφάνης είχε αδυναμία στον αρακά, έτρωγε ψημένο αρακά πίνοντας γλυκό κρασί. Ο Ηράκλειτος θεωρούσε επιβλαβή τα πλούσια εδέσματα. Για να δώσει το καλό παράδειγμα στους συμπολίτες του, έφαγε κάποτε μπροστά τους μία σούπα από αλεύρι σίκαλης με λίγο δυόσμο. Το τέλος της ζωής του το πέρασες συντηρούμενος αποκλειστικά με αγριόχορτα.

⌚ Άλλοι γίνονται μοναχοί για να ξεχάσουν και άλλοι για να ξεχαστούν. Αλλάζουν όνομα, αφήνουν γένια μεταμφιέζονται. Δεν τους συνδέει πια με το παρελθόν παρά ένα γράμμα: το νέο τους όνομα αρχίζει συνήθως όπως το παλιό. Ο Πλάτων θα πάρει το όνομα Πορφύριος ή Προκόπιος, ο Αριστοτέλης Αρσένιος, ο Σωκράτης Συνέσιος ή Συμεών.

⌚ Το Άγιο Όρος σου υπενθυμίζει ότι είσαι ένα τίποτα, ότι από το τίποτε σε έπλασε ο Θεός, μεγάλη η χάρη του. Η ζωή που σου επιφυλάσσει δεν είναι ευχάριστη. Το φαΐ είναι μέτριο, οι ώρες ορθοστασίας πολλές και οι νύχτες, όπως σας είπα, ταραγμένες. Είναι ένα αυστηρό σχολείο που σου μαθαίνει να μη θυμάσαι, να μη σκέφτεσαι, να μην έχεις γνώμη και, φυσικά να υπακούς. Το κύριο μάθημα, που πρώτος δίδαξε ο Άγιος Αθανάσιος, ο ιδρυτής του Ορους είναι το μάθημα της υποταγής. Δεν είναι περίεργο που η Επανάσταση του 1821 άφησε ασυγκίνητους τους περισσότερους μοναχούς. Η ελευθερία δεν συμπεριλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη.

⌚ Ξέρω ότι ο Βενιζέλος απαλλοτρίωσε τα κτήματα που είχαν στη Χαλκιδική για να τα δώσει στους πρόσφυγες που ήρθαν το 1922 από τη Μικρά Ασία.

⌚ Η ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα. Κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς, τους Νορμανδούς, τους σταυροφόρους, πουλήθηκε στους Ενετούς, λεηλατήθηκε από τους ίδιους επιδρομείς που καταρήμαξαν τον Άθω και φιλοξένησε πλήθη προσφύγων, κυρίως Εβραίους από την Ισπανία.

⌚ Ο Λευκός Πύργος είναι το μοναδικό πιόνι που στέκεται όρθιο ακόμη όρθιο, από μία παρτίδα σκάκι τελειωμένη προ πολλού.

⌚ Αμφιβάλλω αν υπάρχουν σήμερα Αθηναίοι ή Θεσσαλονίκης που να προσεύχονται για την ευημερία της πόλης τους όπως έκαναν οι αρχαίοι. Παρακαλούσαν επίσης να τους δοθεί η χάρη να φανούν χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο. Οι άνθρωποι δεν είχαν άλλον ορίζοντα από αυτόν που τους προσέφερε η πόλη τους, δεν υπήρχε αλλού άλλη ζωή τότε.

⌚ Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά.

⌚ Μου ήρθε στο νου και μία σκέψη του Αναξαγόρα: ο φιλόσοφος δηλώνει ότι τίποτε δεν μπορούμε να μάθουμε, γιατί οι αισθήσεις μας είναι περιορισμένες, το πνεύμα μας αδύναμο, ο χρόνος που διαθέτουμε ελάχιστος και η αλήθεια κάπου βαθιά καταχωνιασμένη.

⌚ Ο χωρισμός θα έπρεπε να έχει γίνει το 1821. Ένας από τους στόχους των επαναστατών ήταν η πνευματική χειραφέτηση των Ελλήνων από την κηδεμονία της Εκκλησίας. Δυστυχώς δεν επιτεύχθηκε. Αρκεί ν’ ανοίξει κανείς ένα ημερολόγιο για να διαπιστώσει όλες οι μέρες του χρόνου τελούν υπό την κατοχή ενός αγίου.

⌚ Πώς γεννήθηκε ο ασκητισμός; Νομίζω ότι οι άνθρωποι άρχισαν να καταφεύγουν στην έρημο της Αιγύπτου κυρίως για να γλιτώσουν απο μια δυσβάσταχτη φορολογία, για να αποφύγουν επίσης την ένταξή τους στο στρατό. Θα γνωρίζετε ίσως ότι οι μοναχοί του Όρους που δεν πληρώνουν φόρους και δεν πηγαίνουν φαντάροι. Στη Συρία, όπου δεν υπάρχει αληθινή έρημος, οι ασκητές δεν απομακρύνονταν πολύ από τις πόλεις. Άλλοι επέλεγαν να ζήσουν πάνω σε μία κολόνα, άλλοι πάνω σε ένα δέντρο, εξέφραζαν την πίστη τους παραμένοντας τελείως ακίνητοι. Είναι πιθανό αυτές οι μορφές ασκητισμού να είναι εμπνευσμένες από την ινδική παράδοση, αλλά δεν είμαι σε θέση να σας πω τι ακριβώς της οφείλουν. Οι ερημίτες θεωρούνται άγιοι άνθρωποι από το λαό, που επιζητούσε την ευλογία τους και ετρεμε τις κατάρες τους. Πολλοί από αυτούς ήτανε ωστόσο απατεώνες, όπως σημειώνει ο συμπατριώτης σας, ο ιστορικός Φαίδων Κουκούλες. Μουντζούρωναν με ώχρα το πρόσωπο και τα χέρια τους για να φαίνονται άρρωστοι, αλλοίωναν τη φωνή τους βάζοντας πετραδάκια στο στόμα τους, έλεγαν το μέλλον επί πληρωμή και πουλούσαν πανάκριβα τις αλυσίδες με τις οποίες αυτοί οι ίδιοι έδεναν τα πόδια τους.

⌚ Μερικοί ηγούμενοι είναι αληθινοί τύραννοι. Απαιτούν από τους υποτακτικούς τους, τους οποίους ταπεινώνουν ασταμάτητα, μία λατρεία άνευ οριών. Είμαστε μεγάλοι καταναλωτές ηρεμιστικών, μας τα φέρνουν μέσα σε ταχυδρομικούς σάκους. Η πιο διαδεδομένη πάθησής τους μοναχούς είναι το έλκος στομάχου…

⌚ Έβλεπα τον ουρανό ανάμεσα από τα χέρια της που κρατούσαν το τιμόνι. «Δεν είναι λιγότερο εξωφρενική η ιδέα ότι κάποιος δημιούργησε το σύμπαν», σκέφτηκα, «από τη γνώμη ότι δεν είναι δημιούργημα κανενός».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Βλέπω την ορθόδοξη λειτουργία σαν έργο τέχνης όπου υπάρχει μία θέση και για μένα. | Βασίλη Αλεξάκη

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη «μ.Χ.»

⌚ Είναι πολύ πιθανό κάποιες από τις μόνες του Αγίου Όρους να είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς. Έχε πάντως υπόψη σου ότι ο χριστιανισμός δυσκολεύτηκε να αποσβέσει τις παλιές θρησκευτικές πρακτικές.

⌚ Ένας από τους προσωκρατικούς ο Κλεινίας θαρρώ, στο ερώτημα «Πότε πρέπει να ερωτευόμαστε;» απαντά: «Όταν θέλουμε να υποφέρουμε».

⌚ Οι μοναχοί δεν σκέφτονται, προσεύχονται. Μα είναι επάγγελμα αυτό, να παρακαλάς; Είναι πάντως η βασική ασχολία τους.

⌚ Δυστυχώς δεν ξέρει να ακούει. Δεν διαθέτει ούτε στο ελάχιστο αυτό το χάρισμα που εκτιμούσαν τόσο οι πυθαγόρειοι.

⌚ Την ημέρα που θα γιορτάζουμε τον Θαλή θα εξετάζαμε τον ισχυρισμό του ότι ο θάνατος δεν είναι διαφορετικός από τη ζωή: «Και γιατί δεν πεθαίνεις;» τον προκάλεσε κάποιος. » Μα ακριβώς επειδή δεν υπάρχει καμία διαφορά!» απάντησε εκείνος. Ο Γοργίας, που έζησε πάνω από εκατό χρόνια, θα μας εξηγούσε την ημέρα της γιορτής του ότι το μυστικό της μακροζωίας έγκειται στο να μη δίνει κανείς σημασία στη γνώμη των άλλων.

⌚ Βλέπω την ορθόδοξη λειτουργία σαν έργο τέχνης όπου υπάρχει μία θέση και για μένα.

⌚ Το πρώτο μου ταξίδι στον Άθω το έκανα το έκανα όταν με εγκατέλειψε η γυναίκα που αγαπούσα. Νόμισα ότι θα μου ήταν πιο εύκολο να τη διώξω από τη σκέψη μου σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει καμία γυναίκα. Όμως η σιωπή αφήνει τη φαντασία ελεύθερη. Την έβλεπα συνεχώς μπροστά μου. Τα επόμενα ταξίδια μου δεν τα έκανα για να την ξεχάσω αλλά για να την ξαναβρώ. Πηγαίνω στον Άθω όπως πάει κανείς ένα ραντεβού. Δεν ειναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν γυναίκες στο Άγιο Όρος, θα έλεγα μάλιστα ότι η παρουσία τους είναι πιο αισθητή εκεί από οπουδήποτε αλλού.

⌚ Το πρώτο μοναστήρι πού πήρε το όνομα Μεγάλη Λαύρα (η λέξη «λαύρα» σήμαινε «μοναστήρι» στους βυζαντινούς χρόνους και «αγορά» στην αρχαιότητα), χτίστηκε λοιπόν το 963 από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη με χρήματα του στενού του φίλου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος, παρα τη θεάρεστη αυτή χειρονομία, είχε κακό τέλος: τον δολοφόνησε ο ανιψιός του Ιωάννης Τσιμισκής με τη σύμπραξη της γυναίκας του Νικηφόρου, που λεγόταν Θεανώ…

⌚ Η Μονή Ιβήρων είναι δημιούργημα μιας πλούσιας οικογένειας από την Ιβηρία, όπως ονομαζόταν τότε Γεωργία. Τα μοναστήρια του Ζωγράφου, του Χαλανδρίου και του Αγίου Παντελεήμονος θα επανδρωθούν λίγο αργότερα από Βουλγάρους, Σέρβους και Ρώσους μοναχούς. Την εποχή του Σχίσματος των εκκλησιών, το 1054, το Όρος έχει ήδη την αίγλη μιας θρησκευτικής πρωτεύουσας. Ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος σημειώνει ότι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου ευνόησαν τη δημιουργία ενός τέτοιου κέντρου για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στα Βαλκάνια. Το Βυζάντιο συρρικνώνεται στην Ανατολή και προσπαθεί να κερδίσει έδαφος στη Δύση.

⌚ Δυο από τους κυριότερους εκπροσώπους της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού στην Ελλάδα, ο Νεόφυτος Δούκας και ο Άνθιμος Γαζής, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821, μιλούν σκληρά για τους Αγιορείτες: ο πρώτος τους χαρακτηρίζει «κηφήνες», ενώ ο δεύτερος παρατηρεί ότι τρέφονται από τον ιδρώτα των πτωχών κοσμικών, τους οποίους πλανούν με τις δεισιδαιμονίες τους.

⌚ Ο Πυθαγόρας δεν έτρωγε κρέας επειδή πίστευε ότι οι ψυχές των πεθαμένων επανέρχονται στη ζωή υπό μορφή ζώων. Λέγεται ότι απεχθανόταν τα κουκιά, τα θεωρούσε νοσηρά. Ο Ξενοφάνης είχε αδυναμία στον αρακά, έτρωγε ψημένο αρακά πίνοντας γλυκό κρασί. Ο Ηράκλειτος θεωρούσε επιβλαβή τα πλούσια εδέσματα. Για να δώσει το καλό παράδειγμα στους συμπολίτες του, έφαγε κάποτε μπροστά τους μία σούπα από αλεύρι σίκαλης με λίγο δυόσμο. Το τέλος της ζωής του το πέρασες συντηρούμενος αποκλειστικά με αγριόχορτα.

⌚ Άλλοι γίνονται μοναχοί για να ξεχάσουν και άλλοι για να ξεχαστούν. Αλλάζουν όνομα, αφήνουν γένια μεταμφιέζονται. Δεν τους συνδέει πια με το παρελθόν παρά ένα γράμμα: το νέο τους όνομα αρχίζει συνήθως όπως το παλιό. Ο Πλάτων θα πάρει το όνομα Πορφύριος ή Προκόπιος, ο Αριστοτέλης Αρσένιος, ο Σωκράτης Συνέσιος ή Συμεών.

⌚ Το Άγιο Όρος σου υπενθυμίζει ότι είσαι ένα τίποτα, ότι από το τίποτε σε έπλασε ο Θεός, μεγάλη η χάρη του. Η ζωή που σου επιφυλάσσει δεν είναι ευχάριστη. Το φαΐ είναι μέτριο, οι ώρες ορθοστασίας πολλές και οι νύχτες, όπως σας είπα, ταραγμένες. Είναι ένα αυστηρό σχολείο που σου μαθαίνει να μη θυμάσαι, να μη σκέφτεσαι, να μην έχεις γνώμη και, φυσικά να υπακούς. Το κύριο μάθημα, που πρώτος δίδαξε ο Άγιος Αθανάσιος, ο ιδρυτής του Ορους είναι το μάθημα της υποταγής. Δεν είναι περίεργο που η Επανάσταση του 1821 άφησε ασυγκίνητους τους περισσότερους μοναχούς. Η ελευθερία δεν συμπεριλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη.

⌚ Ξέρω ότι ο Βενιζέλος απαλλοτρίωσε τα κτήματα που είχαν στη Χαλκιδική για να τα δώσει στους πρόσφυγες που ήρθαν το 1922 από τη Μικρά Ασία.

⌚ Η ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα. Κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς, τους Νορμανδούς, τους σταυροφόρους, πουλήθηκε στους Ενετούς, λεηλατήθηκε από τους ίδιους επιδρομείς που καταρήμαξαν τον Άθω και φιλοξένησε πλήθη προσφύγων, κυρίως Εβραίους από την Ισπανία.

⌚ Ο Λευκός Πύργος είναι το μοναδικό πιόνι που στέκεται όρθιο ακόμη όρθιο, από μία παρτίδα σκάκι τελειωμένη προ πολλού.

⌚ Αμφιβάλλω αν υπάρχουν σήμερα Αθηναίοι ή Θεσσαλονίκης που να προσεύχονται για την ευημερία της πόλης τους όπως έκαναν οι αρχαίοι. Παρακαλούσαν επίσης να τους δοθεί η χάρη να φανούν χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο. Οι άνθρωποι δεν είχαν άλλον ορίζοντα από αυτόν που τους προσέφερε η πόλη τους, δεν υπήρχε αλλού άλλη ζωή τότε.

⌚ Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά.

⌚ Μου ήρθε στο νου και μία σκέψη του Αναξαγόρα: ο φιλόσοφος δηλώνει ότι τίποτε δεν μπορούμε να μάθουμε, γιατί οι αισθήσεις μας είναι περιορισμένες, το πνεύμα μας αδύναμο, ο χρόνος που διαθέτουμε ελάχιστος και η αλήθεια κάπου βαθιά καταχωνιασμένη.

⌚ Ο χωρισμός θα έπρεπε να έχει γίνει το 1821. Ένας από τους στόχους των επαναστατών ήταν η πνευματική χειραφέτηση των Ελλήνων από την κηδεμονία της Εκκλησίας. Δυστυχώς δεν επιτεύχθηκε. Αρκεί ν’ ανοίξει κανείς ένα ημερολόγιο για να διαπιστώσει όλες οι μέρες του χρόνου τελούν υπό την κατοχή ενός αγίου.

⌚ Πώς γεννήθηκε ο ασκητισμός; Νομίζω ότι οι άνθρωποι άρχισαν να καταφεύγουν στην έρημο της Αιγύπτου κυρίως για να γλιτώσουν απο μια δυσβάσταχτη φορολογία, για να αποφύγουν επίσης την ένταξή τους στο στρατό. Θα γνωρίζετε ίσως ότι οι μοναχοί του Όρους που δεν πληρώνουν φόρους και δεν πηγαίνουν φαντάροι. Στη Συρία, όπου δεν υπάρχει αληθινή έρημος, οι ασκητές δεν απομακρύνονταν πολύ από τις πόλεις. Άλλοι επέλεγαν να ζήσουν πάνω σε μία κολόνα, άλλοι πάνω σε ένα δέντρο, εξέφραζαν την πίστη τους παραμένοντας τελείως ακίνητοι. Είναι πιθανό αυτές οι μορφές ασκητισμού να είναι εμπνευσμένες από την ινδική παράδοση, αλλά δεν είμαι σε θέση να σας πω τι ακριβώς της οφείλουν. Οι ερημίτες θεωρούνται άγιοι άνθρωποι από το λαό, που επιζητούσε την ευλογία τους και ετρεμε τις κατάρες τους. Πολλοί από αυτούς ήτανε ωστόσο απατεώνες, όπως σημειώνει ο συμπατριώτης σας, ο ιστορικός Φαίδων Κουκούλες. Μουντζούρωναν με ώχρα το πρόσωπο και τα χέρια τους για να φαίνονται άρρωστοι, αλλοίωναν τη φωνή τους βάζοντας πετραδάκια στο στόμα τους, έλεγαν το μέλλον επί πληρωμή και πουλούσαν πανάκριβα τις αλυσίδες με τις οποίες αυτοί οι ίδιοι έδεναν τα πόδια τους.

⌚ Μερικοί ηγούμενοι είναι αληθινοί τύραννοι. Απαιτούν από τους υποτακτικούς τους, τους οποίους ταπεινώνουν ασταμάτητα, μία λατρεία άνευ οριών. Είμαστε μεγάλοι καταναλωτές ηρεμιστικών, μας τα φέρνουν μέσα σε ταχυδρομικούς σάκους. Η πιο διαδεδομένη πάθησής τους μοναχούς είναι το έλκος στομάχου…

⌚ Έβλεπα τον ουρανό ανάμεσα από τα χέρια της που κρατούσαν το τιμόνι. «Δεν είναι λιγότερο εξωφρενική η ιδέα ότι κάποιος δημιούργησε το σύμπαν», σκέφτηκα, «από τη γνώμη ότι δεν είναι δημιούργημα κανενός».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό. | ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ 

[Hellas | Sykia | July 2022]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ «Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ»

🪶«Στο Βερολίνο δεν είναι έτσι», έλεγαν στους φίλους τους, χωρίς κανένα ίχνος σνομπισμού ή αίσθημα ανωτερότητας, απεναντίας το έκαναν για να τους ενθαρρύνουν να τους ακολουθήσουν. Οι φίλοι τους ονειρεύονταν να τους επισκεφθούν ή ακόμα και να τους μιμηθούν. Και εκείνοι λαχταρούσαν μια αλλαγή που δεν έβρισκαν στη γενέθλια πόλη τους. Και εκείνοι ένιωθαν την ίδια ανάγκη για αφθονία.

🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό.

🪶Η αγάπη τους γινόταν μέρα με τη μέρα όλο και πιο βαθιά. Ήταν εραστές, σύντροφοι, οι καλύτεροι φίλοι. Ο δεσμός που είχε γεννηθεί στα φοιτητικά τους χρόνια είχε δυναμώσει χάρη στην περιπέτεια της μετάβασής τους στο εξωτερικό. Τα μικρά παραστρατήματα είχαν συγχωρεθεί ή αποσιωπηθεί. Μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες είχαν μάθει να βασίζονται ο ένας στον άλλον.

🪶Στο Βερολίνο, η Άννα και ο Τομ ζούσαν μέσα σε μια φούσκα πιο περιορισμένη και πιο αποκομμένη από εκείνες που μόλις είχαν αρχίσει να δημιουργούνται στα κοινωνικά δίκτυα. Κατά κάποιον τρόπο, είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί. Μιλούσαν σπαστά αγγλικά με ανθρώπους που ούτε κι εκείνοι τα είχαν ως μητρική γλώσσα. Ζούσαν σ’ έναν κόσμο όπου όλοι δέχονταν μια γραμμή κόκα, αλλά κανείς δεν ήταν γιατρός, ζαχαροπλάστης, ταξιτζής ή καθηγητής γυμνασίου. Κινούνταν αποκλειστικά και μόνο ανάμεσα σε διαμερίσματα πλημμυρισμένα στα φυτά και σε καφέ με άψογο Wi-Fi. Μακροπρόθεσμα, ήταν αναπόφευκτο να πιστέψουν πως δεν υπήρχε τίποτε άλλο.

🪶Αυτή η ιδέα της βουκολικής απόσυρσης ήταν από την αρχή εμμονή του Τομ, και δεν χρειαζόταν να σπαταλήσουν μήνες και χρήματα σ’ εκείνη την τρύπα για να καταλάβουν πως η αφέλειά τους ήταν αξιοθρήνητη. Στα τέλη του Δεκέμβρη έβρεχε επί δύο εβδομάδες, τις οποίες πέρασαν κλεισμένοι στη μονοκατοικία, κάνοντας άθλιο ύπνο και ξυπνώντας με μια ανυπόφορη ημικρανία που τους προκαλούσε ζάλη και μνησικακία. Τα φώτα του σπιτιού ήταν κιτρινωπά, ανεπαρκή, λες και ήταν πάντοτε σούρουπο. Δούλευαν από ξεχωριστά δωμάτια, ανταλλάσσοντας σχόλια για μακέτες και γραφικά μέσω Slack. Οι δουλειές τους ήταν εξαντλητικές, επαναλαμβανόμενες. Το απεριτίφ των επτά το μετέθεταν για τις εξίμισι, για τις έξι.

🪶Όταν ξαναπήραν πίσω το διαμέρισμά τους, δεν ένιωσαν πως είχαν επιστρέψει από κάποια οδύσσεια, παρά μόνο κουρασμένοι, με ένα σωρό εκκρεμότητες και καθάρισμα να τους περιμένουν. Όπως όλοι, όπως κάθε Απρίλιο στο Βερολίνο, έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, περιμένοντας την άνοιξη. Εκείνη τη χρονιά άργησε να έρθει.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό. | ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ 

[Hellas | Sykia | July 2022]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ «Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ»

🪶«Στο Βερολίνο δεν είναι έτσι», έλεγαν στους φίλους τους, χωρίς κανένα ίχνος σνομπισμού ή αίσθημα ανωτερότητας, απεναντίας το έκαναν για να τους ενθαρρύνουν να τους ακολουθήσουν. Οι φίλοι τους ονειρεύονταν να τους επισκεφθούν ή ακόμα και να τους μιμηθούν. Και εκείνοι λαχταρούσαν μια αλλαγή που δεν έβρισκαν στη γενέθλια πόλη τους. Και εκείνοι ένιωθαν την ίδια ανάγκη για αφθονία.

🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό.

🪶Η αγάπη τους γινόταν μέρα με τη μέρα όλο και πιο βαθιά. Ήταν εραστές, σύντροφοι, οι καλύτεροι φίλοι. Ο δεσμός που είχε γεννηθεί στα φοιτητικά τους χρόνια είχε δυναμώσει χάρη στην περιπέτεια της μετάβασής τους στο εξωτερικό. Τα μικρά παραστρατήματα είχαν συγχωρεθεί ή αποσιωπηθεί. Μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες είχαν μάθει να βασίζονται ο ένας στον άλλον.

🪶Στο Βερολίνο, η Άννα και ο Τομ ζούσαν μέσα σε μια φούσκα πιο περιορισμένη και πιο αποκομμένη από εκείνες που μόλις είχαν αρχίσει να δημιουργούνται στα κοινωνικά δίκτυα. Κατά κάποιον τρόπο, είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί. Μιλούσαν σπαστά αγγλικά με ανθρώπους που ούτε κι εκείνοι τα είχαν ως μητρική γλώσσα. Ζούσαν σ’ έναν κόσμο όπου όλοι δέχονταν μια γραμμή κόκα, αλλά κανείς δεν ήταν γιατρός, ζαχαροπλάστης, ταξιτζής ή καθηγητής γυμνασίου. Κινούνταν αποκλειστικά και μόνο ανάμεσα σε διαμερίσματα πλημμυρισμένα στα φυτά και σε καφέ με άψογο Wi-Fi. Μακροπρόθεσμα, ήταν αναπόφευκτο να πιστέψουν πως δεν υπήρχε τίποτε άλλο.

🪶Αυτή η ιδέα της βουκολικής απόσυρσης ήταν από την αρχή εμμονή του Τομ, και δεν χρειαζόταν να σπαταλήσουν μήνες και χρήματα σ’ εκείνη την τρύπα για να καταλάβουν πως η αφέλειά τους ήταν αξιοθρήνητη. Στα τέλη του Δεκέμβρη έβρεχε επί δύο εβδομάδες, τις οποίες πέρασαν κλεισμένοι στη μονοκατοικία, κάνοντας άθλιο ύπνο και ξυπνώντας με μια ανυπόφορη ημικρανία που τους προκαλούσε ζάλη και μνησικακία. Τα φώτα του σπιτιού ήταν κιτρινωπά, ανεπαρκή, λες και ήταν πάντοτε σούρουπο. Δούλευαν από ξεχωριστά δωμάτια, ανταλλάσσοντας σχόλια για μακέτες και γραφικά μέσω Slack. Οι δουλειές τους ήταν εξαντλητικές, επαναλαμβανόμενες. Το απεριτίφ των επτά το μετέθεταν για τις εξίμισι, για τις έξι.

🪶Όταν ξαναπήραν πίσω το διαμέρισμά τους, δεν ένιωσαν πως είχαν επιστρέψει από κάποια οδύσσεια, παρά μόνο κουρασμένοι, με ένα σωρό εκκρεμότητες και καθάρισμα να τους περιμένουν. Όπως όλοι, όπως κάθε Απρίλιο στο Βερολίνο, έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, περιμένοντας την άνοιξη. Εκείνη τη χρονιά άργησε να έρθει.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Έρωτας είναι να σε προστατεύω από εμένα. | Φωτεινή Τσαλίκογλου

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ» της Φωτεινής Τσαλίκογλου

– Δίχως να το θελήσω, γιατί τις μυρωδιές δεν τις διαλέγεις. Έρχονται αιφνίδια και σε ξεσηκώνουν οι απρόβλεπτες μυρωδιές.

– Ναι! Ο θυμός πρέπει να απελευθερώνεται, το ίδιο και η οργή. ‘Όμως τι γίνεται με τη λύπη, με τη χαμηλόφωνη και ήπια λύπη; Αν οργιζόμουνα, ίσως ήμουνα λιγότερο θλιμμένη.

– Τα όνειρα μας γυρνάνε πίσω. Όποιος δε θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.

– Εσύ θα με αγαπήσεις όσο και όπως ποτέ δε με αγάπησε η μάνα μου. Αυτό ζητώ από σένα. Κρυφά, για να μην τρομάξεις, πίσω από τα λόγια και τις χειρονομίες…

– Σε γοητεύει. Ο άνδρας αυτός σε γοητεύει. Του κάνεις δώρο την ιστορία σου. Ψάχνεις στα κατάβαθα του είναι, σαν όστρακο ανοίγεις και του χαρίζεις την ιστορία σου. Βιαστής.

– Μόνο εκείνη νηφάλια, σίγουρα ήρεμα και αποφασιστικά βαδίζει προς το θάνατο. Με αυτό το διπλό βάδισμα!

– Στον άνδρα μου δε μιλώ για τις επιθυμίες μου. Δε θέλω να τον ταράξω. Να τον αγαπώ, μόνο αυτό θέλω.

– Κι έπειτα σκέφτομαι, η αγάπη, η αφοσίωση, η πίστη δεν έχουν ανάγκη από αποδεικτικά στοιχεία. Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Μόνο όταν φοβόμαστε και νιώθουμε ανασφάλεια, μόνο τότε χρειαζόμαστε το ίχνος της απόδειξης.

– ‘Έρωτας είναι να σε προστατεύω απο εμένα.

– «Ερωτεύτηκες ποτέ σου άλλον άνδρα, Μάρθα Φρόυντ; Άφησες ποτέ τον άνδρα σου να ερωτευτεί τον άλλον άνδρα που σε πόθησε; «Είπα: «Όχι». Κι εκείνη έφυγε λέγοντας: «Ω! πόσο λίγο είναι αυτό». Και ήξερα πως αυτό το λίγο ήμουν εγώ, όμως έμενα ακόμη στο κατώφλι και περίμενα, γιατί γνώριζα πως δεν τελείωσαν οι γυναίκες.

– Όσο πιο απαγορευμένη σκέψη τόσο πιο πολύ χρειάζεται να φανερωθεί. Αλλιώς θα σε κυριεύσει. Σαν μαύρο μέσα σου θα απλωθεί. Θα πνιγείς.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Έρωτας είναι να σε προστατεύω από εμένα. | Φωτεινή Τσαλίκογλου

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ» της Φωτεινής Τσαλίκογλου

– Δίχως να το θελήσω, γιατί τις μυρωδιές δεν τις διαλέγεις. Έρχονται αιφνίδια και σε ξεσηκώνουν οι απρόβλεπτες μυρωδιές.

– Ναι! Ο θυμός πρέπει να απελευθερώνεται, το ίδιο και η οργή. ‘Όμως τι γίνεται με τη λύπη, με τη χαμηλόφωνη και ήπια λύπη; Αν οργιζόμουνα, ίσως ήμουνα λιγότερο θλιμμένη.

– Τα όνειρα μας γυρνάνε πίσω. Όποιος δε θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.

– Εσύ θα με αγαπήσεις όσο και όπως ποτέ δε με αγάπησε η μάνα μου. Αυτό ζητώ από σένα. Κρυφά, για να μην τρομάξεις, πίσω από τα λόγια και τις χειρονομίες…

– Σε γοητεύει. Ο άνδρας αυτός σε γοητεύει. Του κάνεις δώρο την ιστορία σου. Ψάχνεις στα κατάβαθα του είναι, σαν όστρακο ανοίγεις και του χαρίζεις την ιστορία σου. Βιαστής.

– Μόνο εκείνη νηφάλια, σίγουρα ήρεμα και αποφασιστικά βαδίζει προς το θάνατο. Με αυτό το διπλό βάδισμα!

– Στον άνδρα μου δε μιλώ για τις επιθυμίες μου. Δε θέλω να τον ταράξω. Να τον αγαπώ, μόνο αυτό θέλω.

– Κι έπειτα σκέφτομαι, η αγάπη, η αφοσίωση, η πίστη δεν έχουν ανάγκη από αποδεικτικά στοιχεία. Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Μόνο όταν φοβόμαστε και νιώθουμε ανασφάλεια, μόνο τότε χρειαζόμαστε το ίχνος της απόδειξης.

– ‘Έρωτας είναι να σε προστατεύω απο εμένα.

– «Ερωτεύτηκες ποτέ σου άλλον άνδρα, Μάρθα Φρόυντ; Άφησες ποτέ τον άνδρα σου να ερωτευτεί τον άλλον άνδρα που σε πόθησε; «Είπα: «Όχι». Κι εκείνη έφυγε λέγοντας: «Ω! πόσο λίγο είναι αυτό». Και ήξερα πως αυτό το λίγο ήμουν εγώ, όμως έμενα ακόμη στο κατώφλι και περίμενα, γιατί γνώριζα πως δεν τελείωσαν οι γυναίκες.

– Όσο πιο απαγορευμένη σκέψη τόσο πιο πολύ χρειάζεται να φανερωθεί. Αλλιώς θα σε κυριεύσει. Σαν μαύρο μέσα σου θα απλωθεί. Θα πνιγείς.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Κοίταξα ἴσια μπροστὰ τὰ μάτια ποὺ μοῦ ἀνταπέδωσαν τὸ βλέμμα καὶ σκέφτηκα, ὦ καημένη μου ἀγάπη, καημένο μου παιδί | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

photo by GTsik

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

Δουλειά μου εἶναι ν’ ἀγαπῶ τὸ σῶμα μου, ὅλο μου τὸ σῶμα. Ὁλόκληρο καὶ στὴν πληρότητά του. Ὅλη αὐτὴ τὴ γερασμένη θνητὴ γεμάτη προβλήματα ἀδύναμη θαυμαστὴ πολύπλοκή άναπνέουσα καταδικασμένη καρκινώδη ζεστὴ ταπεινωτικὴ ἀναξιόπιστὴ ἐργατικὴ ἀτελὴ ὄμορφη ἀποκρουστικὴ ζωντανὴ μαχόμενη τρυφερὴ φοβισμένη φοβιστικὴ ζωντανὴ μελλοθάνατη ζωντανὴ ἀναπνέουσα ἐφήμερη θαυμαστὴ μυστήρια καταβεβλημένη θανατηφόρα ἄρρωστη συσπείρωση τῶν ἀτόμων τοῦ σύμπαντος ποὺ εἶναι ὁ ἑαυτός μου, ποὺ εἶναι ἐγὼ γιὰ τὴ συγκεκριμένη χρονικὴ διάρκεια. Αὐτὸ τὸ σῶμα ποὺ τὰ κάνει θάλασσα. Ποὺ βγάζει τρομεροὺς καὶ ἐπικίνδυνους ὄγκους. Ποὺ δὲν καταφέρνει νὰ τοὺς ὑποστρέψει, νὰ τοὺς καταστρέψει, νὰ τοὺς διαλύσει, νὰ τοὺς ἐκμηδενίσει. Αὐτὸ τὸ σῶμα ποὺ ἀποτυγχάνει στὴ μία οὐσιαστικὴ δουλειά του στὴ ζωή, νὰ παραμείνει ζωντανό, νὰ παραμείνει ζωντανό.

Ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ καρκίνος της εἶχε κάνει μετάσταση, ἔγραψε:

Κοίταξα σ’ ἕναν καθρέφτη καὶ εἶδα ἕνα ἀνθρώπινο πρόσωπο, εὐάλωτο, ζωντανό, ἀγαπημένο, ἐφήμερο. Δὲν ἐξέτασα τὸ δέρμα μου γιὰ φραγμένους πόρους οὔτε φούσκωσα τὶς φράντζες μου οὔτε σχημάτισα καμιὰ ἀπολύτως ἐντύπωση γιὰ τὴν ἐμφάνισή μου. Κοίταξα ἴσια μπροστὰ τὰ μάτια ποὺ μοῦ ἀνταπέδωσαν τὸ βλέμμα καὶ σκέφτηκα, ὦ καημένη μου ἀγάπη, καημένο μου παιδί. Νομίζω ὅτι ἦταν ἡ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μου ποὺ εἶδα τὸ πρόσωπό μου μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο – ὁλόκληρο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Κοίταξα ἴσια μπροστὰ τὰ μάτια ποὺ μοῦ ἀνταπέδωσαν τὸ βλέμμα καὶ σκέφτηκα, ὦ καημένη μου ἀγάπη, καημένο μου παιδί | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

photo by GTsik

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

Δουλειά μου εἶναι ν’ ἀγαπῶ τὸ σῶμα μου, ὅλο μου τὸ σῶμα. Ὁλόκληρο καὶ στὴν πληρότητά του. Ὅλη αὐτὴ τὴ γερασμένη θνητὴ γεμάτη προβλήματα ἀδύναμη θαυμαστὴ πολύπλοκή άναπνέουσα καταδικασμένη καρκινώδη ζεστὴ ταπεινωτικὴ ἀναξιόπιστὴ ἐργατικὴ ἀτελὴ ὄμορφη ἀποκρουστικὴ ζωντανὴ μαχόμενη τρυφερὴ φοβισμένη φοβιστικὴ ζωντανὴ μελλοθάνατη ζωντανὴ ἀναπνέουσα ἐφήμερη θαυμαστὴ μυστήρια καταβεβλημένη θανατηφόρα ἄρρωστη συσπείρωση τῶν ἀτόμων τοῦ σύμπαντος ποὺ εἶναι ὁ ἑαυτός μου, ποὺ εἶναι ἐγὼ γιὰ τὴ συγκεκριμένη χρονικὴ διάρκεια. Αὐτὸ τὸ σῶμα ποὺ τὰ κάνει θάλασσα. Ποὺ βγάζει τρομεροὺς καὶ ἐπικίνδυνους ὄγκους. Ποὺ δὲν καταφέρνει νὰ τοὺς ὑποστρέψει, νὰ τοὺς καταστρέψει, νὰ τοὺς διαλύσει, νὰ τοὺς ἐκμηδενίσει. Αὐτὸ τὸ σῶμα ποὺ ἀποτυγχάνει στὴ μία οὐσιαστικὴ δουλειά του στὴ ζωή, νὰ παραμείνει ζωντανό, νὰ παραμείνει ζωντανό.

Ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ καρκίνος της εἶχε κάνει μετάσταση, ἔγραψε:

Κοίταξα σ’ ἕναν καθρέφτη καὶ εἶδα ἕνα ἀνθρώπινο πρόσωπο, εὐάλωτο, ζωντανό, ἀγαπημένο, ἐφήμερο. Δὲν ἐξέτασα τὸ δέρμα μου γιὰ φραγμένους πόρους οὔτε φούσκωσα τὶς φράντζες μου οὔτε σχημάτισα καμιὰ ἀπολύτως ἐντύπωση γιὰ τὴν ἐμφάνισή μου. Κοίταξα ἴσια μπροστὰ τὰ μάτια ποὺ μοῦ ἀνταπέδωσαν τὸ βλέμμα καὶ σκέφτηκα, ὦ καημένη μου ἀγάπη, καημένο μου παιδί. Νομίζω ὅτι ἦταν ἡ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μου ποὺ εἶδα τὸ πρόσωπό μου μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο – ὁλόκληρο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

#NATIONAL #REGISTER OF #HISTORIC #PLACES #LISTINGS IN #GADSDEN #COUNTY #FLORIDA allgraph.ro?lang=en&q=NA... #MAXIMS OF #EQUITY advanced-search.headlines-world.com/advanced-sea... 1994 #CLEVELAND #INDIANS #CORKED #BAT #INCIDENT aepiot.ro?lang=en&q=19... headlines-world.com

MultiSearch Tag Explorer

#MAXIMS OF #EQUITY advanced-search.aepiot.ro/advanced-sea... headlines-world.com

MultiSearch Tag Explorer

🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ

[photo by mar]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»

🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.

🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.

🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. 

🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.

🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα. 

🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του. 

🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.

🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.  

🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.

🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.

🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα. 

🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.

🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο. 

🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.

🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.

🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο. 

🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο». 

🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ

[photo by mar]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»

🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.

🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.

🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. 

🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.

🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα. 

🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του. 

🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.

🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.  

🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.

🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.

🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα. 

🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.

🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο. 

🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.

🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.

🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο. 

🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο». 

🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN

[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»

🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη. 

🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».

🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου. 

🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός. 

🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».

🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –

🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:

Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.

🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα; 

🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.

🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.

🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη». 

🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.

🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»

🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.

🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.

🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί. 

🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του. 

🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.

🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.

🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι.  (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)

🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.

🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό. 

🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.

🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι. 

🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».

🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».

🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. 

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN

[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»

🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη. 

🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».

🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου. 

🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός. 

🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».

🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –

🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:

Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.

🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα; 

🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.

🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.

🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη». 

🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.

🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»

🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.

🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.

🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί. 

🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του. 

🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.

🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.

🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι.  (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)

🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.

🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό. 

🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.

🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι. 

🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».

🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».

🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. 

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🔼 Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του. | Γκιγέρμο Μαρτίνεζ

[Lake Kerkini 2021]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Γκιγέρμο Μαρτίνεζ

🔼 Δεν πιστεύω οτι το μίσος μπορεί να παράγει τέτοιου είδους δονήσεις. Απ’ αυτή την άποψη, η μουσική είναι εξίσου αφηρημένη με τα μαθηματικά: δεν μπορεί να διακρίνει ηθικές κατηγορίες.

🔼 Τα μοντέλα που ακολουθούνται είναι πολύ χοντροκομμένα, το χαρακτηριστικό τους είναι η μονοτονία και η επανάληψη, και στη συντριπτική τους πλειονότητα εδράζονται σε κάποια τραυματική εμπειρία ή σε κάποια εμμονή από την παιδική ηλικία. Δηλαδή, είναι μάλλον περιπτώσεις κατάλληλες για ψυχιατρική ανάλυση παρά πραγματικά λογικά αινίγματα. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου ήταν ότι ο φόνος που έχει εγκεφαλικά κίνητρα, για λόγους καθαρής ματαιοδοξίας της λογικής, για παράδειγμα το είδος του φόνου που διαπράττει ο Ρασκόλνικοφ ή η λογοτεχνική παραλλαγή του Τόμας ντε Κουίνσι, δεν φαίνεται να ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Ή ίσως, προσέθετα αστειευόμενος, οι συγγραφείς να ήταν τόσο έξυπνοι, που ακόμα δεν τους έχουμε ανακαλύψει.

🔼 Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε ήταν το είδος της αλήθειας που εμπερικλείουν τα θεωρήματα: είναι αιώνια, αθάνατη, αυτάρκης και ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατική.

🔼 Το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ψυχοπαθούς είναι η απουσία τύψεων και μία οργισμένη ενίσχυση της βαναυσότητας, που έχει να κάνει με το στοιχείο της νοσταλγίας: την αναζήτηση μιας πράξης που θα καταφέρει να τον συγκινήσει.

🔼 Το ίδιο κάνω και με τους φοιτητές μου: προσπαθώ να μην τους προλαβαίνω με τους δικούς μου συλλογισμούς αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία στη σκέψη ενός μαθηματικού είναι η μοναχική στιγμή της πρώτης έμπνευσης.

🔼 [«Σουνιάτα» μου είπε, αγγίζοντας απαλά το κεφάλι του φιδιού: «το τίποτα και το όλον. Το τίποτα καθενός πράγματος ξεχωριστά, το όλον που μας περιβάλλει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη έννοια. Η απόλυτη πραγματικότητα υπεράνω όλων των αρνήσεων. Η αιωνιότητα, αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος… η μετενσάρκωση.»]

🔼 Η εξυπνάδα ήταν η μέγιστη αξία και πίστευαν ότι οι καθυστερημένοι ήταν οι μετεμψυχώσεις των ανθρώπων που είχαν κάνει στις προηγούμενες ζωές τους τα μεγαλύτερα λάθη. Περίμεναν μέχρι να γίνουν δεκατεσσάρων χρονών, την κρίσιμη ηλικία θνησιμότητας του συνδρόμου Ντάουν, και αυτούς που επιζούσαν τους χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα για τα ιατρικά τους πειράματα. Ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν να κάνουν μεταμοσχεύσεις οργάνων… ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ένα χρυσό μόσχευμα στο μηρό.

🔼 [ Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του.]

🔼Θυμήθηκα κοιτάζοντάς τες κάτι που είχα ακούσει να αναφέρει κάποτε ως απλό αξίωμα ένας ρεαλιστής ζωγράφος: μία φωτογραφία μπορεί να συλλάβει μικρότερο μέρος της πραγματικότητας απ’ ότι ένας πίνακας.

🔼 Εμάς τους μάγους, όπως θα ξέρετε, μας έχουν κυνηγήσει άγρια σε διάφορες εποχές, από την εποχή εκείνης της πρώτης φωτιάς που εξόντωσε τους παλαιότερους προγόνους μας, τους πυθαγόρειους μάγους. Ναι, τα μαθηματικά και η μαγεία έχουν κοινή ρίζα και φύλαγαν για πολύ καιρό το ίδιο μυστικό. Απ’ όλες τις διώξεις ίσως η πιο απάνθρωπη να ήταν εκείνη που ξεκίνησε μετά τη διαμάχη ανάμεσα στον Πέτρο και στο Σίμωνα το Μάγο, όταν η μαγεία απαγορεύτηκε επίσημα από τους χριστιανούς.

🔼 Ναι, το πιο μακροχρόνιο και το πιο επιδέξιο κόλπο ήταν το να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μαγεία δεν υπάρχει.

🔼[ Η αλήθεια, έγραψε με σχεδόν μαθηματικούς όρους, είναι μία και μοναδική: κάθε μέρος της αλήθειας μπορεί να ανατραπεί.]

🔼 Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμητικές ιδιότητες και σχέσεις αποτελούσαν τη μυστική υπογραφή μιας θεότητας που δεν έπρεπε να διαρρεύσει έξω από τη σέκτα.

🔼 Η επανάληψη γέννα την επιθυμία, πράγματι, και η επιθυμία γεννά εμμονές.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🔼 Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του. | Γκιγέρμο Μαρτίνεζ

[Lake Kerkini 2021]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ακολουθία της Οξφόρδης» του Γκιγέρμο Μαρτίνεζ

🔼 Δεν πιστεύω οτι το μίσος μπορεί να παράγει τέτοιου είδους δονήσεις. Απ’ αυτή την άποψη, η μουσική είναι εξίσου αφηρημένη με τα μαθηματικά: δεν μπορεί να διακρίνει ηθικές κατηγορίες.

🔼 Τα μοντέλα που ακολουθούνται είναι πολύ χοντροκομμένα, το χαρακτηριστικό τους είναι η μονοτονία και η επανάληψη, και στη συντριπτική τους πλειονότητα εδράζονται σε κάποια τραυματική εμπειρία ή σε κάποια εμμονή από την παιδική ηλικία. Δηλαδή, είναι μάλλον περιπτώσεις κατάλληλες για ψυχιατρική ανάλυση παρά πραγματικά λογικά αινίγματα. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου ήταν ότι ο φόνος που έχει εγκεφαλικά κίνητρα, για λόγους καθαρής ματαιοδοξίας της λογικής, για παράδειγμα το είδος του φόνου που διαπράττει ο Ρασκόλνικοφ ή η λογοτεχνική παραλλαγή του Τόμας ντε Κουίνσι, δεν φαίνεται να ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Ή ίσως, προσέθετα αστειευόμενος, οι συγγραφείς να ήταν τόσο έξυπνοι, που ακόμα δεν τους έχουμε ανακαλύψει.

🔼 Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε ήταν το είδος της αλήθειας που εμπερικλείουν τα θεωρήματα: είναι αιώνια, αθάνατη, αυτάρκης και ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατική.

🔼 Το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ψυχοπαθούς είναι η απουσία τύψεων και μία οργισμένη ενίσχυση της βαναυσότητας, που έχει να κάνει με το στοιχείο της νοσταλγίας: την αναζήτηση μιας πράξης που θα καταφέρει να τον συγκινήσει.

🔼 Το ίδιο κάνω και με τους φοιτητές μου: προσπαθώ να μην τους προλαβαίνω με τους δικούς μου συλλογισμούς αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία στη σκέψη ενός μαθηματικού είναι η μοναχική στιγμή της πρώτης έμπνευσης.

🔼 [«Σουνιάτα» μου είπε, αγγίζοντας απαλά το κεφάλι του φιδιού: «το τίποτα και το όλον. Το τίποτα καθενός πράγματος ξεχωριστά, το όλον που μας περιβάλλει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη έννοια. Η απόλυτη πραγματικότητα υπεράνω όλων των αρνήσεων. Η αιωνιότητα, αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος… η μετενσάρκωση.»]

🔼 Η εξυπνάδα ήταν η μέγιστη αξία και πίστευαν ότι οι καθυστερημένοι ήταν οι μετεμψυχώσεις των ανθρώπων που είχαν κάνει στις προηγούμενες ζωές τους τα μεγαλύτερα λάθη. Περίμεναν μέχρι να γίνουν δεκατεσσάρων χρονών, την κρίσιμη ηλικία θνησιμότητας του συνδρόμου Ντάουν, και αυτούς που επιζούσαν τους χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα για τα ιατρικά τους πειράματα. Ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν να κάνουν μεταμοσχεύσεις οργάνων… ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ένα χρυσό μόσχευμα στο μηρό.

🔼 [ Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο από την ακολουθία των πράξεων του.]

🔼Θυμήθηκα κοιτάζοντάς τες κάτι που είχα ακούσει να αναφέρει κάποτε ως απλό αξίωμα ένας ρεαλιστής ζωγράφος: μία φωτογραφία μπορεί να συλλάβει μικρότερο μέρος της πραγματικότητας απ’ ότι ένας πίνακας.

🔼 Εμάς τους μάγους, όπως θα ξέρετε, μας έχουν κυνηγήσει άγρια σε διάφορες εποχές, από την εποχή εκείνης της πρώτης φωτιάς που εξόντωσε τους παλαιότερους προγόνους μας, τους πυθαγόρειους μάγους. Ναι, τα μαθηματικά και η μαγεία έχουν κοινή ρίζα και φύλαγαν για πολύ καιρό το ίδιο μυστικό. Απ’ όλες τις διώξεις ίσως η πιο απάνθρωπη να ήταν εκείνη που ξεκίνησε μετά τη διαμάχη ανάμεσα στον Πέτρο και στο Σίμωνα το Μάγο, όταν η μαγεία απαγορεύτηκε επίσημα από τους χριστιανούς.

🔼 Ναι, το πιο μακροχρόνιο και το πιο επιδέξιο κόλπο ήταν το να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μαγεία δεν υπάρχει.

🔼[ Η αλήθεια, έγραψε με σχεδόν μαθηματικούς όρους, είναι μία και μοναδική: κάθε μέρος της αλήθειας μπορεί να ανατραπεί.]

🔼 Οι πυθαγόρειοι πίστευαν ότι οι αριθμητικές ιδιότητες και σχέσεις αποτελούσαν τη μυστική υπογραφή μιας θεότητας που δεν έπρεπε να διαρρεύσει έξω από τη σέκτα.

🔼 Η επανάληψη γέννα την επιθυμία, πράγματι, και η επιθυμία γεννά εμμονές.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο | Ιζιντόρ Ντυκάς

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ποιήματα Ι, ΙΙ» του Ιζιντόρ Ντυκάς

☘️ Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με το καλό, τα παράπονα με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τις σοφιστίες με την ψυχρότητα της ηρεμίας και την αλαζονεία με την ταπεινοφροσύνη.

☘ Η ποίηση δεν είναι θύελλα μήτε κυκλώνας. Είναι ένα μεγαλόπρεπο και γόνιμο ποτάμι.

☘ Το πνεύμα σας διαρκώς ξεσηκώνεται και πιάνεται στη μακάβρια παγίδα που έστησαν κακότεχνα ο εγωισμός και η φιλαυτία. ☘ Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο.

☘ Η μελαγχολία και η θλίψη είναι κιόλας αρχή της αμφιβολίας’ η αμφιβολία είναι η αρχή της απελπισίας’ η απελπισία είναι η ωμή αρχή των διάφορων βαθμών της μοχθηρότητας.

☘ Η κριτική πρέπει να στοχεύει τη μορφή, πότε το περιεχόμενο των ιδεών σας, των φράσεών σας. Πάρτε τα μέτρα σας! Τα συναισθήματα είναι η ατελέστερη μορφή στοχασμού από όσες μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλο το νερό της θάλασσας δεν θα ‘φτανε για να ξεπλύνει μία κηλίδα διανοητικού αίματος.

☘ Δε δέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή δεν ξεπέφτει. Η πρόοδος είναι πραγματικότητα. Το καλό είναι ακατανίκητο. Οι αντίχριστοι, οι κατήγοροι άγγελοι, οι αιώνιες τιμωρίες, οι θρησκείες είναι γεννήματα της αμφιβολίας.

☘ Οι άνθρωποι που δεν μονομαχούν θαρρούν πως εκείνοι που μονομαχούν μέχρι θανάτου είναι θαρραλέοι.
☘ Η λογική και το συναίσθημα συμβουλεύουν το ένα το άλλο αλληλοβοηθιούνται. Όποιος δεν γνωρίζει παρά το ένα από τα δύο και αρνιέται το άλλο, στερεί τον εαυτό του από όλες τις μορφές βοήθειας που μας δόθηκαν για να μας οδηγούν.

☘ Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τη δικαιοσύνη γιατί έχουν το θάρρος να υποφέρουν την αδικία.

☘ Ήμουν νέος και είχα βαθιές αγάπες και η καρδιά μου ξεχείλιζε από ενθουσιασμό!
Και ανακατεύτηκα με τον κόσμο συναναστράφηκα τους ομοίους μου, λέγοντας δυνατά τη σκέψη μου!
Και με κοιτούσαν παραξενεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν.
Και αποτραβήχτηκα από αυτούς, και μου είπαν: Ξιπασμενε!
Και κάπου κάπου μες στη μοναξιά μου, οι μαζεμένες αγάπες μου, οι ενθουσιασμοί μου, ελευθερώνονταν σαν ωδές, σαν λόγοι’
κι οι σύντροφοί μου γελούσαν και με έδειχναν με το δάχτυλο σαν να & μουν τρελός.
Λοιπόν υπόφερα, αμφέβαλα, καταράστηκα και κανείς δεν πίστεψε πως είμαι ειλικρινής.
Αυτή η καρδιά που κάποτε έσφυζε από δύναμη και αγάπη, είναι σαν να ‘χει γίνει σκόνη.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο | Ιζιντόρ Ντυκάς

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ποιήματα Ι, ΙΙ» του Ιζιντόρ Ντυκάς

☘️ Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με το καλό, τα παράπονα με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τις σοφιστίες με την ψυχρότητα της ηρεμίας και την αλαζονεία με την ταπεινοφροσύνη.

☘ Η ποίηση δεν είναι θύελλα μήτε κυκλώνας. Είναι ένα μεγαλόπρεπο και γόνιμο ποτάμι.

☘ Το πνεύμα σας διαρκώς ξεσηκώνεται και πιάνεται στη μακάβρια παγίδα που έστησαν κακότεχνα ο εγωισμός και η φιλαυτία. ☘ Είν’ αδυναμία να υποφέρεις όταν μπορείς να το αποφύγεις και να κάνεις κάτι καλύτερο.

☘ Η μελαγχολία και η θλίψη είναι κιόλας αρχή της αμφιβολίας’ η αμφιβολία είναι η αρχή της απελπισίας’ η απελπισία είναι η ωμή αρχή των διάφορων βαθμών της μοχθηρότητας.

☘ Η κριτική πρέπει να στοχεύει τη μορφή, πότε το περιεχόμενο των ιδεών σας, των φράσεών σας. Πάρτε τα μέτρα σας! Τα συναισθήματα είναι η ατελέστερη μορφή στοχασμού από όσες μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλο το νερό της θάλασσας δεν θα ‘φτανε για να ξεπλύνει μία κηλίδα διανοητικού αίματος.

☘ Δε δέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή δεν ξεπέφτει. Η πρόοδος είναι πραγματικότητα. Το καλό είναι ακατανίκητο. Οι αντίχριστοι, οι κατήγοροι άγγελοι, οι αιώνιες τιμωρίες, οι θρησκείες είναι γεννήματα της αμφιβολίας.

☘ Οι άνθρωποι που δεν μονομαχούν θαρρούν πως εκείνοι που μονομαχούν μέχρι θανάτου είναι θαρραλέοι.
☘ Η λογική και το συναίσθημα συμβουλεύουν το ένα το άλλο αλληλοβοηθιούνται. Όποιος δεν γνωρίζει παρά το ένα από τα δύο και αρνιέται το άλλο, στερεί τον εαυτό του από όλες τις μορφές βοήθειας που μας δόθηκαν για να μας οδηγούν.

☘ Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τη δικαιοσύνη γιατί έχουν το θάρρος να υποφέρουν την αδικία.

☘ Ήμουν νέος και είχα βαθιές αγάπες και η καρδιά μου ξεχείλιζε από ενθουσιασμό!
Και ανακατεύτηκα με τον κόσμο συναναστράφηκα τους ομοίους μου, λέγοντας δυνατά τη σκέψη μου!
Και με κοιτούσαν παραξενεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν.
Και αποτραβήχτηκα από αυτούς, και μου είπαν: Ξιπασμενε!
Και κάπου κάπου μες στη μοναξιά μου, οι μαζεμένες αγάπες μου, οι ενθουσιασμοί μου, ελευθερώνονταν σαν ωδές, σαν λόγοι’
κι οι σύντροφοί μου γελούσαν και με έδειχναν με το δάχτυλο σαν να & μουν τρελός.
Λοιπόν υπόφερα, αμφέβαλα, καταράστηκα και κανείς δεν πίστεψε πως είμαι ειλικρινής.
Αυτή η καρδιά που κάποτε έσφυζε από δύναμη και αγάπη, είναι σαν να ‘χει γίνει σκόνη.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

General Maxims, Cynthia Style: small rules of thumb for a life with books, birds, coffee, walks, and possibilities. I had fun with this one!

https://silencesandsounds.blogspot.com/2026/05/general-maxims-cynthia-style.html

#blog #Maxims #aphorisms #Coffee #birds #reading

General Maxims, Cynthia Style: small rules of thumb for a life with books, birds, coffee, walks, and possibilities. I had fun with this one!

https://silencesandsounds.blogspot.com/2026/05/general-maxims-cynthia-style.html

#blog #Maxims #aphorisms #Coffee #birds #reading

Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ

[photo by StavTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»

•  Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν.  Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.

•  Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.

•  Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε  λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.

•  Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.

• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.

• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.

•  Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.

•  Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα  την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου  και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.

•  Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.

• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.

•  Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.

• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.

• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.

• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.

• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.

• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.

• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.

• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.

• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη  δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.

• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.

• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.

• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.

• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.

• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό. 

•  Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.

•  Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.

•  Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.

• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.

• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.

• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται  προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.

•  Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.

•  Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;

• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.

• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.

•  Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.

•   Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη. 

•   Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.

•  Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. | Ζαν Ζακ Ρουσσώ

[photo by StavTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου»

•  Αναζήτησαν μέσα στις εκλεπτύνσεις του μίσους τους πιο βασανιστήριο μπορούσε να είναι το πιο σκληρό στην ευαίσθητη ψυχή μου, κ’ έσπασαν βίαια όλους τους δεσμούς που μ’ ένωναν μαζί τους. Θα είχα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους και χωρίς να το θέλουν.  Δεν μπόρεσαν παρά παύοντας να υπάρχουν, να ξεφύγουν από τη στοργή μου. Δείτε τους λοιπόν ξένους, άγνωστους, ανύπαρκτους τελικά για μένα αφού αυτοί το θέλησαν.

•  Βιάστηκαν τόσο πολύ να φέρουν στο κορύφωμα το μέτρο της δυστυχίας μου, ώστε όλη η ανθρώπινη δύναμη, βοηθημένη μ’ όλες τις πανουργίες της κόλασης, δε θα μπορούσε πια να προσθέσει τίποτα. Ακόμα και ο σωματικός πόνος αντί να αυξήσει τα βάσανά μου θα δημιουργούσε αντιπερισπασμό. Αποσπώντας μου κραυγές θα με γλίτωνε από τις οιμωγές, και τα ξεσχίσματα του κορμιού μου θα σταματούσαν τα ξεσχίσματα της καρδιάς μου.

•  Μόλις έρχονται, το γεγονός τους αφαιρεί το φανταστικό που είχαν και τα περιορίζει στη σωστή τους αξία. Τα βρίσκω τότε  λιγότερα απ’ ότι τα είχα φανταστεί, κι ακόμα και μέσα στον πόνο μου δεν παύω να νιώθω ανακουφισμένος.

•  Με την καταφρόνια που μου έχουν εμπνεύσει η συναναστροφή τους θα μου ήταν ανούσια και μάλιστα φορτική, κ’ είμαι εκατό φορές πιο ευχαριστημένος μέσα στη μοναξιά μου απ’ ότι θα μπορούσα να είμαι αν ζούσα μαζί τους.

• Ας αφοσιωθώ ολόκληρος στη γλύκα να κουβεντιάσω με την ψυχή μου αφού αυτή είναι η μόνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να μου πάρουν.

• Αν είχαν την επιδεξιότητα να μου αφήνουν κάποια αναλαμπή ελπίδας θα με κρατούσαν ακόμα απ’ αυτή. Θα μπορούσαν ακόμα να με κάνουν παιχνίδι τους με κάποιο ψεύτικο δόλωμα και να με σπαράξουν ύστερα μ’ ένα καινούργιο πάντα μαρτύριο από την ξεγελασμένη προσμονή μου. Αλλά έχουν από πριν εξαντλήσει όλα τους τα τεχνάσματα’ μην αφήνοντάς μου τίποτα, στερήθηκαν οι ίδιοι τα πάντα.

•  Αλλά μέσα σ’ αυτή την αδράνεια του κορμιού η ψυχή μου είναι ακόμα δραστήρια, δημιουργεί ακόμα αισθήματα, σκέψεις και η εσωτερική και ηθική ζωή της μοιάζει να έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, από το θάνατο κάθε επίγειου και πρόσκαιρου ενδιαφέροντος. Το κορμί μου δεν είναι πια για μένα παρά ένας μπελάς, ένα εμπόδιο, και του ξεφεύγω από πριν όσο μπορώ περισσότερο.

•  Αν από τις πρώτες συμφορές μου είχα τη γνώση να μην αντισταθώ καθόλου ενάντια στο πεπρωμένο μου, κ’ έπαιρνα  την απόφαση που παίρνω τώρα, όλες οι προσπάθειες των ανθρώπων, όλα τα τρομερά τους τεχνάσματα θα ήταν ανώφελα πάνω μου  και δεν θα είχαν ταράξει την ησυχία μου με όλες τις σκευωρίες τους όπως δεν μπορούν στο εξής να την ταράξουν μ’ όλες τους τις επιτυχίες’ ας χαρούν όσο θέλουν το ντρόπιασμά μου, δεν θα με εμποδίσουν να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να χαρώ εγώ την αθωότητά μου και να τελειώσω ειρηνικά τις μέρες μου είτε το θέλουν είτε όχι.

•  Η συνήθεια να επιστρέφω στον εαυτό μου με έκανε να χάσω τελικά την αίσθηση και σχεδόν τη θύμηση των καημών μου’ έμαθα έτσι με τη δική μου εμπειρία πως η πηγή της αληθινής ευτυχίας βρίσκεται μέσα μας, και πως δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους να κάνουν αληθινά δυστυχισμένον κάποιον που ξέρει να θέλει την ευτυχία.

• Ήμουν το κορόιδο και το θύμα τους, είναι αλήθεια, αλλά πίστευα πως με αγαπούσαν, και η καρδιά μου χαιρόταν για αυτή τη φιλία που μου είχαν εμπνεύσει ανταποδίδοντας τα ίδια από μέρους μου. Αυτές οι γλυκές αυταπάτες καταστράφηκαν.

•  Eίναι ανάλαφρες ανησυχίες που δεν επηρεάζουν πιότερο την ψυχή μου απ’ όσο ένα πούπουλο που πέφτει στο ποτάμι μπορεί να αλλάξει στην πορεία του νερού.

• Πέφτοντας στην αποχαύνωση και την έλλειψη ευκινησίας του νου, λησμόνησα ακόμα και τους συλλογισμούς στους οποίους στήριζα την πίστη μου και τις αρχές μου, αλλά δεν θα λησμονήσω ποτέ τα συμπεράσματα που έχω βγάλει με την έγκριση της συνείδησης και της λογικής μου και στο εξής θα κρατιέμαι σε αυτά.

• Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μια μόνιμη κατάσταση που δεν φαίνεται να είναι καμωμένη εδώ κάτω για τον άνθρωπο. Όλα πάνω στη γη βρίσκονται σε μία συνεχή ροή που δεν επιτρέπει σε τίποτα να πάρει μία σταθερή μορφή. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Αλλάζουμε κ’ εμείς οι ίδιοι, και κανείς δεν μπορεί να σιγουρευτεί πως θ’ αγαπά αύριο αυτό που αγαπά σήμερα. Έτσι όλα μας τα σχέδια για ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι παρά χίμαιρες. Ας επωφεληθούμε της πνευματικής ικανοποίησης όταν έρχεται’ ας φυλαχτούμε να μην την απομακρύνουμε από δικό μας λάθος, αλλά ας μην κάνουμε σχέδια να την αλυσοδέσουμε, γιατί αυτά τα σχέδια είναι καθαρή τρέλα. Έχω δει πολύ λίγους ευτυχισμένους ανθρώπους, ίσως κανέναν’ αλλά έχω δει συχνά ευχαριστημένες καρδιές, κι απ’ όλα όσα μου έκαναν εντύπωση αυτό εδώ μ’ έχει ικανοποιήσει κ’ εμένα τον ίδιο.

• Αλλά η υπομονή, η τρυφερότητα, η καρτερία, η ακεραιότητα, η αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που το παίρνεις μαζί σου και απ’ το οποίο μπορείς να πλουτίζεις αδιάκοπα, χωρίς να φοβάσαι πως και ο ίδιος ο θάνατος θα το κάνει να χάσει την αξία του. Σ’ αυτή τη μοναδική και χρήσιμη μελέτη αφιερώνω τα υπόλοιπα γερατειά μου. Θα είμαι ευτυχισμένος αν, με τις προόδους στον εαυτό μου μάθω πώς να βγω από τη ζωή, όχι καλύτερος, γιατί αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά πιο ενάρετος από ότι ήμουν όταν μπήκα.

• θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο φιλοσοφίας πώς το να λες ψέματα είναι το να κρύβεις μιαν αλήθεια που πρέπει να φανερώσεις. Απ΄αυτόν τον ορισμό προκύπτει ότι το να αποσιωπάς μιαν αλήθεια που δεν είσαι υποχρεωμένος να πεις δεν είναι σαν να λες ψέματα.

• Η γενική και αφηρημένη αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι τυφλός’ αυτή είναι το μάτι της λογικής. Απ’ αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει να συμπεριφέρεται, να είναι αυτό που πρέπει να είναι, να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, να τείνει προς τον αληθινό του στόχο.

• H αλήθεια που είναι απογυμνωμένη από κάθε είδους χρησιμότητα, έστω και πιθανή, δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάτι οφειλόμενο και συνεπώς εκείνος που την αποσιωπά ή την παραποιεί δεν λέει κανένα ψέμα.

• Το να κρίνεις τα λόγια των ανθρώπων από τις συνέπειες που δημιουργούν, συχνά σημαίνει πως δεν τις εκτιμάς σωστά. Εκτός του ότι αυτές οι συνέπειες δεν είναι πάντα αισθητές και εύκολες ν’ αναγνωριστούν, έχουν απέραντη ποικιλία σαν τις περιστάσεις στις οποίες γίνονται αυτά τα λόγια. Αλλά αποκλειστικά η πρόθεση εκείνου που τα λέει είναι που τα εκτιμά και καθορίζει το βαθμό της κακιάς ή της καλοσύνης τους.

• Το να ψεύδεσαι για το συμφέρον σου είναι απάτη, το να ψεύδεσαι για το συμφέρον κάποιου άλλου είναι δόλος, το να ψεύδεσαι για να βλάψεις είναι συκοφαντία‘ είναι το χειρότερο είδος ψευτιάς. Το να ψεύδεσαι χωρίς κέρδος ή βλάβη  δική σου ή κάποιου άλλου δεν είναι ψευτιά: είναι φαντασία.

• …το να αποδίνεις ψεύτικα στον εαυτό σου ή σε κάποιον άλλον μία πράξη από την οποία μπορεί να προκύψει έπαινος ή μομφή, ένοχη ή αθώωση, κάνεις ένα πράγμα άδικο’ λοιπόν κάθε τι που, αντίθετο με την αλήθεια, πληγώνει τη δικαιοσύνη μ’ οποιοδήποτε τρόπο, είναι ψέμα.

• Ο άνθρωπος που εγώ τον λέω αληθινό φέρνεται εντελώς αντίθετα. Σε πράγματα τελείως αδιάφορα, η αλήθεια που τότε ο άλλος τη σέβεται τόσο πολύ, αυτόν τον αγγίζει πολύ λίγο και δε θα διστάσει να διασκεδάσει μία συντροφιά με φανταστικά γεγονότα από τα οποία δεν προκύπτει καμία άδικη κρίση ούτε υπέρ ούτε κατά οποιουδήποτε ζωντανού ή πεθαμένου. Αλλά κάθε κουβέντα που δημιουργεί για κάποιον κέρδος ή ζημία, εκτίμηση ή περιφρόνηση, έπαινο ή μομφή ενάντια στη δικαιοσύνη και την αλήθεια, είναι ένα ψέμα που ποτέ δεν θα πλησιάσει στην καρδιά του ούτε το στόμα του, ούτε στην πένα του. Είναι σταθερά αληθινός ακόμα και ενάντια στο συμφέρον του, αν και πολύ λίγο καμαρώνει γι’ αυτό στις κοινές συζητήσεις: είναι αληθινός στο ότι δεν ζητά να εξαπατήσει κανένα, στο ότι είναι το ίδιο πιστός στην αλήθεια που τον κατηγορεί και σε εκείνη που τον τιμά και που δεν την επιβάλλει ποτέ για όφελός του ή για να βλάψει τον εχθρό του. Η διαφορά λοιπόν που υπάρχει ανάμεσα στον αληθινό άνθρωπό μου και σε εκείνον τον άλλο είναι ότι ο κοσμικός είναι πολύ αυστηρά πιστός σε κάθε αλήθεια που δεν του στοιχίζει τίποτα, αλλά όχι πιο πέρα και ότι ο δικός μου δεν την υπηρετεί τόσο πίστα παρά μόνο όταν χρειάζεται να θυσιαστεί για αυτήν.

• Προπάντων υποστηρίζει την αυτοεκτίμησή του’ είναι ένα αγαθό που δεν μπορεί να το αποχωριστεί, και θα ένιωθε πραγματική απώλεια αν αποκτούσε την εκτίμηση των άλλων σε βάρος της δικής του.

• Αν πρέπει να είσαι δίκαιος για τους άλλους, πρέπει να είσαι αληθινός για τον εαυτό σου, και αυτό είναι μία προσφορά που ο τίμιος άνθρωπος χρωστάει στη δική του αξιοπρέπεια.

• Απολυτρωμένη από όλα τα επίγεια πάθη, που γεννά ο σάλος της κοινωνικής ζωής, η ψυχή μου θ’ ανυψωνόταν συχνά πάνω από αυτή την ατμόσφαιρα και θα επικοινωνούσε από τώρα με τις ουράνιες οντότητες που ελπίζει να αυξήσει τον αριθμό τους σε λίγο καιρό. 

•  Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω πώς όλες οι τάσεις της φύσης, χωρίς να εξαιρείται και η ίδια η ευεργεσία, φερμένες ή συνοδευόμενες στην κοινωνία χωρίς επιφύλαξη και χωρίς εκλογή, αλλάζουν φύση και γίνονται συχνά τόσο βλαβερές όσο ήταν ωφέλιμες στην πρώτη τους κατεύθυνση. Τόσες σκληρές εμπειρίες άλλαξαν λίγο-λίγο τις αρχικές μου διαθέσεις ή μάλλον, περιορίζοντάς τες, επιτέλους στα πραγματικά τους σύνορα, με δίδαξαν ν’ ακολουθώ λιγότερο στα τυφλά τη διάθεση μου να ευεργετώ, όταν δεν ωφελούσε παρά για να ευνοήσει την κακιά των άλλων.

•  Ο εξαναγκασμός που συμφωνεί με την επιθυμία μου αρκεί για να την εκμηδενίσει, και να τη μετατρέψει σε απέχθεια, ακόμα και σε αποστροφή, μόλις επενεργήσει πολύ έντονα και αυτό είναι που μου κάνει δυσάρεστη την καλή πράξη που μου απαιτούν και που την έκανα μόνος μου όταν δεν μου την απαιτούσαν. Μια αγαθοεργία εντελώς δωρεάν είναι σίγουρα κάτι που μου αρέσει να το κάνω. Αλλά όταν αυτός που τη δέχτηκε την κάνει δικαίωμά του για να απαιτήσει τη συνέχισή της με απειλεί το μίσος του, όταν μου κάνει νόμο να είμαι για πάντα ο ευεργέτης του επειδή αρχικά είχα την ευχαρίστηση να είμαι, τότε αρχίζει η δυσαρέσκεια και εξαφανίζεται η ευχαρίστηση. Εκείνο που κάνω τότε όταν υποκύπτω είναι αδυναμία και κακή ντροπή, αλλά δεν υπάρχει πια η καλή θέληση και αντί να επευφημώ τον εαυτό μου, τον μέμφομαι στη συνείδησή μου γιατί κάνω το καλό με καλή καρδιά.

•  Δεν πίστεψα ποτέ ότι η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά στο να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει, και αυτή έχω πάντα επιδιώξει, και συχνά διατηρήσει και που εξαιτίας της βρέθηκαν πολύ συχνά σε αντίθεση με τους σύγχρονούς μου.

• Έτσι εκδικούμαι τους διώκτες μου με τον τρόπο μου, δε θα μπορούσα να τους τιμωρήσω πιο σκληρά από το να είμαι ευτυχισμένος σε πείσμα τους.

• Όσο περισσότερο ένας θεατής έχει ευαίσθητη ψυχή, τόσο περισσότερο παραδίνεται στις εκστάσεις που ξυπνά μέσα του αυτή η αρμονία. Μια ονειροπόληση γλυκιά και βαθιά κυριεύει τότε τις αισθήσεις του, και χάνεται με ένα θελκτικό μεθύσι στην απεραντοσύνη αυτού του ωραίου συνόλου με το οποίο νιώθει να ταυτίζεται. Τότε όλα τα χωριστά αντικείμενα του διαφεύγουν’ δε βλέπει και δεν αισθάνεται τίποτα παρά μέσα στο σύνολο. Πρέπει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό να συμμαζέψει τις ιδέες του και να περικυκλώσει τη φαντασία του για να μπορέσει να παρατηρήσει τμηματικά αυτό το σύμπαν που προσπαθούσε να το αγκαλιάσει.

• Όσο καιρό οι άνθρωποι ήταν αδέρφια μου, έκανα σχέδια επίγειας ευτυχίας’ καθώς αυτά τα σχέδια ήταν πάντα σχετικά με το σύνολο, δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος παρά με τη γενική ευτυχία και πότε η ιδέα μιας προσωπικής ευτυχίας δεν άγγιξε την καρδιά μου παρά μόνο όταν είδα τα αδέρφια μου να αναζητούν τη δική τους μέσα στη δυστυχία μου. Τότε για να μην τους μισήσω χρειάστηκε να τους αποφύγω’ τότε καταφεύγοντας στην κοινή μας μάνα, ζήτησα στην αγκαλιά της να ξεφύγω από την από τις απόπειρες των παιδιών της, έγινα μοναχικός, ή, όπως λένε αυτοί, ακοινώνητος και μισάνθρωπος, επειδή η πιο άγρια μοναξιά μου φαίνεται  προτιμότερη από τη συντροφιά των κακών, που δεν τρέφεται πάρα από προδοσίες και μίσος.

•  Τα λιβάδια, τα νερά, τα δάση, η μοναξιά, η γαλήνη προπάντων και η ανάπαυση που βρίσκει κανείς ανάμεσά τους χαράζονται ξανά αδιάκοπα στη μνήμη μου. Με κάνουν να ξεχνώ τις καταδιώξεις των ανθρώπων, το μίσος τους, την καταφρόνια τους, τις προσβολές και όλα τα βάσανα με τα οποία μου ξεπλήρωσαν την τρυφερή και ειλικρινή μου αγάπη γι’ αυτούς. Με ξαναφέρνουν σε ήσυχα σπίτια ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και καλούς σαν εκείνους με τους οποίους είχα ζήσει κάποτε. Μου θυμίζουν τα νεανικά μου χρόνια και τις αθώες χάρες μου, με κάνουν να τις χαίρομαι ακόμα, και μου δίνουν πολύ συχνά ευτυχία μέσα στην πιο θλιβερή μοίρα που έχει ζήσει ποτέ ένας θνητός.

•  Η ευτυχία δεν έχει κανένα εξωτερικό σημάδι: για να τη γνωρίσεις, θα ‘πρεπε να διαβάσεις την καρδιά του ευτυχισμένου ανθρώπου’ αλλά η ευχαρίστηση διαβάζεται στα μάτια, στη στάση, στον τόνο της φωνής, στο βάδισμα, και μοιάζει να μεταδίνεται σε εκείνον που τη βλέπει. Υπάρχει γλυκύτερη απόλαυση από το να βλέπεις ένα ολόκληρο πλήθος να παραδίνεται στη χαρά μιας μέρας γιορτής, κι όλες τις καρδιές να ανοίγουν κάτω από τις διαχυτικές ακτίδες της ικανοποίησης που περνά γρήγορα αλλά έντονα μέσα από τα σύννεφα της ζωής;

• Όπως και αν θέλουν οι άνθρωποι να με δουν, δεν θα μπορούσαν να μου αλλάξουν την οντότητα μου, και παρ’ όλη τους τη δύναμη και παρ’ όλες τις ύπουλες σκευωρίες τους, θα εξακολουθήσω ότι και αν κάνουν, να είμαι για πείσμα τους αυτός που είμαι.

• Αν έχω κάνει κάποια πρόοδο στη γνωριμία μου της ανθρώπινης καρδιάς, αυτή τη γνώση τη χρωστάω στη χαρά που ένιωθα να βλέπω και να παρατηρώ τα παιδιά.

•  Ένα σημάδι, μια χειρονομία, μια ματιά ενός αγνώστου αρκεί για να ταράξει τις χάρες μου ή να καλμάρει τους πόνους μου. Δεν ανήκω στον εαυτό μου παρά μόνο όταν είμαι μόνος, ενώ διαφορετικά είμαι το παιχνίδι όλων εκείνων που με τριγυρίζουν.

•   Ωστόσο νιώθω ακόμα, πρέπει να το ομολογήσω, ευχαρίστηση στο να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον η μορφή μου τους είναι άγνωστη. 

•   Τις μικροστερήσεις εύκολα τις ανέχεται κανένας, όταν η καρδιά βρίσκει μεγαλύτερη περιποίηση παρά στο σώμα.

•  Σκέφτηκα πως μια προμήθεια ταλέντων ήταν το πιο σίγουρο μέσο ενάντια στην αθλιότητα, κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις ελεύθερες ώρες μου για να είμαι σε θέση, αν ήταν δυνατό να ανταποδώσω στην καλύτερη γυναίκα του κόσμου τη βοήθεια που είχα πάρει απ’ αυτή.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

[photo by ChrisTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 «λόττο τῆς ζωῆς” | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

[photo by ChrisTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ποὺ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ κι ἐκεῖνος ἔχει πεθάνει. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε συμβεῖ κι ἀντίστροφα. Θυμᾶμαι μιὰ μέρα ποὺ πήγαμε στὸν ἱππόδρομο. Γιὰ μένα ἦταν πρώτη φορά. Ἀπόρησα ποὺ ὁ Μπίλλυ ἀρνιόταν νὰ στοιχηματίσει, κι ὅταν τὸν ρώτησα γιατί, μοῦ ἔδωσε μιὰ πολὺ παράξενη ἀπάντηση. Εἶπε ὅτι εἶχε ἤδη ἐξαντλήσει τὴν τύχη του, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει στὸ λόττο τῆς ζωῆς – ἀνάμεσα σὲ τόσα ἑκατομμύρια ἄλλα ὠάρια καὶ σπερματοζωάρια, ἐκεῖνος ἦταν ὁ τυχερὸς ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ἀριθμὸ ποὺ κέρδιζε. Μοῦ ἔδειξε στὸ ἔδαφος τὰ σκισμένα δελτία καὶ εἶπε ὅτι στὸ “λόττο τῆς ζωῆς” ὄφειλε νὰ μὴ σκορπάει τὰ λεφτά του καὶ νὰ μὴν κοιτάζει νὰ ἁρπάξει περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους,ἀλλὰ νὰ ζήσει τὴ ζωὴ ὅσο πιὸ ὁλοκληρωτικὰ γίνεται ».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο

[Hellas Summer 2020]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»

• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.

• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.

• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.

• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.

• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.

• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.

• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.

• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.

• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».

• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .

• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».

• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.

• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…

• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο

[Hellas Summer 2020]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»

• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.

• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.

• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.

• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.

• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.

• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.

• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.

• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.

• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».

• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .

• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».

• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.

• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…

• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη

ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.

Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη

ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.

Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε. | Fernando Pessoa

[Flogita May 2021]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ταξίδι στην Άβυσσο» «Η Ώρα του Διαβόλου» του Fernando Pessoa

• Έχεις προσέξει πως δεν μπορούμε να δούμε περισσότερες από δύο πλευρές του παλατιού με την ίδια ματιά; Πως ο Θεός ίσως να βρίσκεται από την πλευρά που δεν μπορούμε να δούμε; Να ‘ξερες πώς αυτή η σκέψη είναι η ζωή μου ολόκληρη!

• Φαίνεται πως δεν έχω κουραστεί εγώ vα υπάρχω, αλλά έχουν κουραστεί τα πράγματα από την ματιά μου… Αρχίζω να πεθαίνω ανάμεσα στα πράγματα…Αυτό που σβήνει από μένα αρχίζει να σβήνει στον ουρανό, στα δέντρα, στο δωμάτιο, στις κουρτίνες αυτού του κρεβατιού…

• Βαθιά στην ψυχή μου ξέρω ότι θα επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί που δεν είμαι, για να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν κάπου αλλού…

• Δεν υπάρχει κανείς. Όλος ο κόσμος είναι ένας και μόνο άνθρωπος, ο ίδιος, που δεν υπάρχει…

• Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ… Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου… Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές… Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου… Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ’ αλήθεια… Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του… Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ’ άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.

• Σαλώμη:
Η ομορφιά μου κάνει τους άντρες να υπνοβατούν, και η γοητεία της φωνής μου τους αποσπά από τα όνειρά τους. Οι εκλεκτές τους με μισούν, χωρίς να ξέρουν αν υπάρχω, επειδή, μέσα στα ερωτόλογά τους με τις αόριστες λέξεις, η εικόνα μου μπερδεύει τις φράσεις τους, και με νιώθουν να περνώ, όμοια με τραγούδι σειρήνας, μέσα στη λήθη της φωνής τους και το χαλάρωμα των μπράτσων και των χεριών, που αγκαλιάζουν ή σφίγγουν. Είμαι το άρωμα που, μόλις το ovειρευτούν, κυκλώνει μ’ ένα φωτοστέφανο τη φαντασία τους, και ποτέ δε θα μπορέσουν να χαϊδέψουν τη σύζυγο ή τη μνηστή, ή ακόμα και την αδελφή, αφού θα θυμούνταν πως εγώ είμαι, η πριγκίπισσα που κάποτε υπήρξε γι’ αυτούς ολόκληρη η ζωή. […]

• Θέλω να ovειρευτώ μαζί σας μεγαλόφωνα, να υφάνει η φωνή μου μαζί με τις δικές σας μια ιστορία που μέσα της θα μπορούμε να προστατευτούμε απο τη ζωή, όπως μέσα σε κουκούλι.

• Όμως αυτά τα πράγματα συνέβησαν επειδή κάποιοι τα διηγήθηκαν.

• Αυτός ο άνθρωπος ονομαζόταν Ιωάννης, γιατί στο όνειρο μου ονομάζεται Ιωάννης. Είναι, εβραϊκό όνομα, αλλά ευτυχώς δεν το έχει χρησιμοποιήσει ακόμα κανένας προφήτης ή ραβίνος. Αυτός ο άνθρωπος τελαλούσε μέσα στις ερήμους τον ερχομό αυτού του θεού που ήθελε, και τον τελαλούσε επειδή τον ήθελε, κι όχι επειδή έπρεπε να συμβεί. Φώναζε όμως τόσο πολύ, που αυτός ο θεός που έπλαθε δε γινόταν να μην τον ακούσει. Κι ο θεός θα ερχόταν στην ώρα του, γιατί γι’ αυτόν που ονειρεύεται δεν υπάρχει ώρα, και η ψυχή δεν μπορεί να λοξοδρομήσει από το πεπρωμένο της.

• Αχ, ίσως το όνειρο να μη δημιουργεί, αλλά να βλέπει, και να κάνει μονάχα αυτό που μαντεύει!

• Αξίζει τον κόπο ν’ αγαπάμε αυτό που μπορούμε ν’ αποκτήσουμε; Αγαπώ σημαίνει θέλω κάτι που δεν έχω. Αγαπώ δεν σημαίνει έχω Αυτό που έχουμε, το έχουμε, δεν το αγαπάμε.

• Όσο πιο πολύ σκέφτομαι το καθετί, τόσο αυτό γεμίζει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαιρέσεις!

• Για δες πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ μ’ αγαπάς γιατί με χρειάζεσαι’ εγώ σ’ αγαπώ γιατί δε σε χρειάζομαι. Μ’ αγαπάς με την πεζή για τα απαραίτητα, εγώ σ’ αγαπώ με εκείνη την υψηλή αγάπη που έχει ο άνθρωπος για τα περιττά.

• Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ’ όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.

• Μόνο τα όνειρα είναι πάντα αυτό που είναι. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε, όπου είμαστε πάντα φυσικοί, όπου είμαστε πάντα ο εαυτός μας.

• Ένας καλός ονειροπόλος δεν ξυπνάει. Εγώ δεν ξύπνησα ποτέ μου.

• Όπως δε μάλλον θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι άκακοι, εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για υπονοήσουν κάποια αλήθεια.

• Μείνετε ήσυχη, λοιπόν. Διαφθείρω, είναι αλήθεια, γιατί κεντρίζω τη φαντασία. ‘Ομως ο Θεός είναι χειρότερος – τουλάχιστον κατά μία έννοια, αφού δημιούργησε το σώμα που μπορεί να διαφθείρει, κι αυτό είναι χειρότερο από άποψη αισθητικής. Τα όνειρα, τουλάχιστον, δε σαπίζουν. Περνούν. Καλύτερα δεν είναι έτσι;

• Ο άνθρωπος δε διαφέρει από το ζώο, παρά μόνο επειδή γνωρίζει ότι δεν είναι ζώο.

• Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.

• Κυρία μου, όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν δείχνουν να αντιτίθενται η μια στην άλλη. Είναι διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες’ έτσι ώστε αυτοί που λένε το ίδιο πράγμα να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Όταν ένας ειδωλολάτρης λέει «Δίας» κι ένας χριστιανός λέει «Θεός», βάζουν το ίδιο συναίσθημα μέσα σε διαφορετικούς νοητικούς όρους: σκέπτονται με διαφορετικό τρόπο την ίδια διαίσθηση.

• Γιατί αν αντιτίθεσαι σε πράξεις, όσο κακές και αν είναι, διαταράσσεις την περιστροφή του κόσμου, που είναι κι αυτή πράξη. Όμως αν αντιτίθεσαι σε ιδέες ωθείς τους άλλους να σ’ εγκαταλείψουν, και πέφτεις στην απελπισία, κι από ‘κει στο όνειρο, και συνεπώς έτσι κάνεις τον εαυτό σου μέρος του κόσμου.

• Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί – όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους. 

• Ό,τι είναι χαμηλά είναι σαν αυτό που είναι ψηλά, λέει ο Τρισμέγιστος Ερμής που, όπως όλοι oι ιδρυτές των θρησκειών, θυμήθηκε τα πάντα εκτός από το να υπάρξει.

• Μακάριοι όσοι κοιμούνται μέσα στη ζωώδη ζωή τους – ένα ιδιαίτερο ψυχικό σύστημα κάτω από ένα πέπλο ποίησης και εκφρασμένο με λέξεις.

• Και πήγε να ξαπλώσει, χαμογελώντας, αλλά χωρίς να τον φιλήσει – χωρίς να του δώσει το συνηθισμένο φιλί που κανείς δεν ξέρει, όταν το δίνει, αν είναι φιλί ή συνήθεια.
Κανείς από τους δυο τους δεν πρόσεξε ότι δεν είχαν φιληθεί.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε. | Fernando Pessoa

[Flogita May 2021]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ταξίδι στην Άβυσσο» «Η Ώρα του Διαβόλου» του Fernando Pessoa

• Έχεις προσέξει πως δεν μπορούμε να δούμε περισσότερες από δύο πλευρές του παλατιού με την ίδια ματιά; Πως ο Θεός ίσως να βρίσκεται από την πλευρά που δεν μπορούμε να δούμε; Να ‘ξερες πώς αυτή η σκέψη είναι η ζωή μου ολόκληρη!

• Φαίνεται πως δεν έχω κουραστεί εγώ vα υπάρχω, αλλά έχουν κουραστεί τα πράγματα από την ματιά μου… Αρχίζω να πεθαίνω ανάμεσα στα πράγματα…Αυτό που σβήνει από μένα αρχίζει να σβήνει στον ουρανό, στα δέντρα, στο δωμάτιο, στις κουρτίνες αυτού του κρεβατιού…

• Βαθιά στην ψυχή μου ξέρω ότι θα επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί που δεν είμαι, για να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν κάπου αλλού…

• Δεν υπάρχει κανείς. Όλος ο κόσμος είναι ένας και μόνο άνθρωπος, ο ίδιος, που δεν υπάρχει…

• Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ… Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου… Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές… Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου… Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ’ αλήθεια… Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του… Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ’ άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.

• Σαλώμη:
Η ομορφιά μου κάνει τους άντρες να υπνοβατούν, και η γοητεία της φωνής μου τους αποσπά από τα όνειρά τους. Οι εκλεκτές τους με μισούν, χωρίς να ξέρουν αν υπάρχω, επειδή, μέσα στα ερωτόλογά τους με τις αόριστες λέξεις, η εικόνα μου μπερδεύει τις φράσεις τους, και με νιώθουν να περνώ, όμοια με τραγούδι σειρήνας, μέσα στη λήθη της φωνής τους και το χαλάρωμα των μπράτσων και των χεριών, που αγκαλιάζουν ή σφίγγουν. Είμαι το άρωμα που, μόλις το ovειρευτούν, κυκλώνει μ’ ένα φωτοστέφανο τη φαντασία τους, και ποτέ δε θα μπορέσουν να χαϊδέψουν τη σύζυγο ή τη μνηστή, ή ακόμα και την αδελφή, αφού θα θυμούνταν πως εγώ είμαι, η πριγκίπισσα που κάποτε υπήρξε γι’ αυτούς ολόκληρη η ζωή. […]

• Θέλω να ovειρευτώ μαζί σας μεγαλόφωνα, να υφάνει η φωνή μου μαζί με τις δικές σας μια ιστορία που μέσα της θα μπορούμε να προστατευτούμε απο τη ζωή, όπως μέσα σε κουκούλι.

• Όμως αυτά τα πράγματα συνέβησαν επειδή κάποιοι τα διηγήθηκαν.

• Αυτός ο άνθρωπος ονομαζόταν Ιωάννης, γιατί στο όνειρο μου ονομάζεται Ιωάννης. Είναι, εβραϊκό όνομα, αλλά ευτυχώς δεν το έχει χρησιμοποιήσει ακόμα κανένας προφήτης ή ραβίνος. Αυτός ο άνθρωπος τελαλούσε μέσα στις ερήμους τον ερχομό αυτού του θεού που ήθελε, και τον τελαλούσε επειδή τον ήθελε, κι όχι επειδή έπρεπε να συμβεί. Φώναζε όμως τόσο πολύ, που αυτός ο θεός που έπλαθε δε γινόταν να μην τον ακούσει. Κι ο θεός θα ερχόταν στην ώρα του, γιατί γι’ αυτόν που ονειρεύεται δεν υπάρχει ώρα, και η ψυχή δεν μπορεί να λοξοδρομήσει από το πεπρωμένο της.

• Αχ, ίσως το όνειρο να μη δημιουργεί, αλλά να βλέπει, και να κάνει μονάχα αυτό που μαντεύει!

• Αξίζει τον κόπο ν’ αγαπάμε αυτό που μπορούμε ν’ αποκτήσουμε; Αγαπώ σημαίνει θέλω κάτι που δεν έχω. Αγαπώ δεν σημαίνει έχω Αυτό που έχουμε, το έχουμε, δεν το αγαπάμε.

• Όσο πιο πολύ σκέφτομαι το καθετί, τόσο αυτό γεμίζει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαιρέσεις!

• Για δες πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ μ’ αγαπάς γιατί με χρειάζεσαι’ εγώ σ’ αγαπώ γιατί δε σε χρειάζομαι. Μ’ αγαπάς με την πεζή για τα απαραίτητα, εγώ σ’ αγαπώ με εκείνη την υψηλή αγάπη που έχει ο άνθρωπος για τα περιττά.

• Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ’ όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.

• Μόνο τα όνειρα είναι πάντα αυτό που είναι. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε, όπου είμαστε πάντα φυσικοί, όπου είμαστε πάντα ο εαυτός μας.

• Ένας καλός ονειροπόλος δεν ξυπνάει. Εγώ δεν ξύπνησα ποτέ μου.

• Όπως δε μάλλον θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι άκακοι, εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για υπονοήσουν κάποια αλήθεια.

• Μείνετε ήσυχη, λοιπόν. Διαφθείρω, είναι αλήθεια, γιατί κεντρίζω τη φαντασία. ‘Ομως ο Θεός είναι χειρότερος – τουλάχιστον κατά μία έννοια, αφού δημιούργησε το σώμα που μπορεί να διαφθείρει, κι αυτό είναι χειρότερο από άποψη αισθητικής. Τα όνειρα, τουλάχιστον, δε σαπίζουν. Περνούν. Καλύτερα δεν είναι έτσι;

• Ο άνθρωπος δε διαφέρει από το ζώο, παρά μόνο επειδή γνωρίζει ότι δεν είναι ζώο.

• Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.

• Κυρία μου, όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν δείχνουν να αντιτίθενται η μια στην άλλη. Είναι διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες’ έτσι ώστε αυτοί που λένε το ίδιο πράγμα να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Όταν ένας ειδωλολάτρης λέει «Δίας» κι ένας χριστιανός λέει «Θεός», βάζουν το ίδιο συναίσθημα μέσα σε διαφορετικούς νοητικούς όρους: σκέπτονται με διαφορετικό τρόπο την ίδια διαίσθηση.

• Γιατί αν αντιτίθεσαι σε πράξεις, όσο κακές και αν είναι, διαταράσσεις την περιστροφή του κόσμου, που είναι κι αυτή πράξη. Όμως αν αντιτίθεσαι σε ιδέες ωθείς τους άλλους να σ’ εγκαταλείψουν, και πέφτεις στην απελπισία, κι από ‘κει στο όνειρο, και συνεπώς έτσι κάνεις τον εαυτό σου μέρος του κόσμου.

• Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί – όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους. 

• Ό,τι είναι χαμηλά είναι σαν αυτό που είναι ψηλά, λέει ο Τρισμέγιστος Ερμής που, όπως όλοι oι ιδρυτές των θρησκειών, θυμήθηκε τα πάντα εκτός από το να υπάρξει.

• Μακάριοι όσοι κοιμούνται μέσα στη ζωώδη ζωή τους – ένα ιδιαίτερο ψυχικό σύστημα κάτω από ένα πέπλο ποίησης και εκφρασμένο με λέξεις.

• Και πήγε να ξαπλώσει, χαμογελώντας, αλλά χωρίς να τον φιλήσει – χωρίς να του δώσει το συνηθισμένο φιλί που κανείς δεν ξέρει, όταν το δίνει, αν είναι φιλί ή συνήθεια.
Κανείς από τους δυο τους δεν πρόσεξε ότι δεν είχαν φιληθεί.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Νὰ τὸν προστατέψω ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῶν αὐτοκατηγοριῶν του. | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Πές μου τί συμβαίνει μέσα σου».

«Ντροπή. Κυρίως ντροπή. Ντρεπόμουν νὰ σοῦ ὁμολογήσω ὅτι μπορεῖ νὰ μὴν παντρευτῶ τὴ Μαρὶ ἀφότου δουλέψαμε μαζὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ δύσκολα θέματα ποὺ προέκυψαν μετὰ τὴ διάγνωση τοῦ καρκίνου τῆς καὶ μετὰ τὴ μαστεκτομή της ».

« Συνέχισε ».

«Θέλω νὰ πῶ, ποιός μαλάκας ἀφήνει μιὰ γυναίκα ποὺ πάσχει ἀπὸ καρκίνο; Τί ἄνθρωπος προδίδει καὶ ἐγκαταλείπει μιὰ γυναίκα ἐπειδὴ ἔχασε τὸ ἕνα στῆθος της; Ντροπή. Μεγάλη ντροπή. Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι πὼς εἶμαι γιατρός. Ὑποτίθεται πὼς πρέπει νὰ φροντίζω τοὺς ἄλλους».

Ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι ἀληθινὴ θλίψη γιὰ κεῖνον καὶ παρατήρησα πὼς μέσα μου ξεπηδοῦσε ἡ παρόρμηση νὰ τὸν προστατέψω ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῶν αὐτοκατηγοριῶν του. Ἤθελα νὰ τοῦ θυμίσω ὅτι ἡ σχέση του μὲ τὴ Μαρὶ εἶχε προβλήματα ἤδη πολὺ καιρὸ πρὶν μάθουν γιὰ τὸν καρκίνο, τώρα ὅμως ὁ Τζάροντ περνοῦσε τόσο μεγάλη κρίση καὶ τὸν ἀπασχολοῦσε ἕνα τόσο σημαντικὸ δίλημμα, ποὺ φοβόμουν πὼς ὅ,τι καὶ νὰ ἔλεγα θὰ τὸ ἔπαιρνε σὰν ὁδηγία. Εχω γνωρίσει πάρα πολλοὺς θεραπευόμενους ποὺ ἔχουν βρεθεῖ σὲ παρόμοια κατάσταση, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν τοὺς ἄλλους γύρω τους καὶ τὸν θεραπευτή τους νὰ πάρουν γιὰ λογαριασμό τους τὴν ἀπόφαση ποὺ πρέπει νὰ πάρουν οἱ ἴδιοι. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μοῦ φαινόταν πολὺ πιθανὸ ὁ Τζάροντ νὰ ἔσπρωχνε συγκαλυμμένα τὴ Μαρὶ νὰ πάρει ἡ ἴδια τὴν ἀπόφαση νὰ διακόψει τὴ σχέση τους. Πῶς εἶχε ἀνακαλύψει ἄλλωστε ἐκεῖνα τὰ ἠλεκτρονικὰ μηνύματα; Προφανῶς ὁ Τζάροντ θὰ εἶχε συμμαχήσει ἀσυνείδητα μαζί της. Ἀλλιῶς γιατί δὲν εἶχε πετάξει καὶ διαγράψει τὴν ἀλληλογραφία του;

«Καὶ ἡ Ἀλίσια;» ρώτησα. «Μπορεῖς νὰ μοῦ πεῖς μερικὰ πράγματα γιὰ τὴ σχέση σας;»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΙΩΝΙΚΗΣ ΚΟΡΗΣ | Ρέα Γαλανάκη

Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων – Οκτώβριος 2018

ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΙΩΝΙΚΗΣ ΚΟΡΗΣ | Ρέα Γαλανάκη

Γυναίκα εὐάλωτη κι ἀναλωμένη κι ἀνεξάντλητη

μ᾿ ἕνα νεκρὸ στὴ φούχτα σου εὐκλείδειο θεώρημα.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία: