home.social

#bookillustration — Public Fediverse posts

Live and recent posts from across the Fediverse tagged #bookillustration, aggregated by home.social.

  1. […] Ακόμα κι αν δεν έχεις γεννηθεί στις Βερσαλλίες, την Αθήνα, τη Ρώμη ή το Παρίσι, το υψηλό πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο να σου φανερωθεί. | Georgi Gospodinov 

    Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Georgi Gospodinov «O ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ»

     

    🪶Όταν ήμουν μικρός, διάλεγα από τη βιβλιοθήκη μόνο τα βιβλία που ήταν γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, γιατί ήξερα πως εκεί ο ήρωας δεν θα πέθαινε. Ε, αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, παρόλο που ο αληθινός του ήρωας πεθαίνει. Μόνο οι αφηγητές των ιστοριών επιβιώνουν, αλλά κι αυτοί μια μέρα θα πεθάνουν. Μόνο οι ιστορίες επιβιώνουν. 

     

    🪶Το είχα γράψει κάπου, σε κάποιο από τα παλιά μου σημειωματάρια τι να ήξερα τότε από θάνατο. Αργότερα, βρήκα παρόμοια λόγια και σε άλλα τετράδια. Μας απομένει τουλάχιστον η παρηγοριά ότι θα ζήσουμε μόνο μία φορά τον θάνατο των γονιών μας. Για τον δικό μας θάνατο δεν μιλάω καν. Αυτόν δεν θα τον ζήσουμε ούτε μία φορά. 

    🪶Ποτέ δεν είχα δει τους γονείς μου έτσι. Ήταν πάντα οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώριζα, αλλά μαζί μας δεν ήταν τόσο τυπικοί, δεν μας χαϊδολογούσαν ιδιαίτερα, πόσο μάλλον να μας φιλήσουν το χέρι. Τα παιδιά του σοσιαλισμού τα αγαπούσαν χωρίς πολλές τελετουργίες – ήμασταν κάπως σαν ενοχλητικά πιτσιρίκια που έπρεπε να ξέρουμε τη θέση μας.

     

    🪶Θλίψη για την κερήθρα γεμάτη μέλι, αλλά ακόμα περισσότερο για τα άδεια κελιά της – γι’ αυτά η θλίψη είναι πιο δυνατή.

    🪶Από την άλλη, σκέφτομαι, ίσως το μόνο καλό του πόνου είναι πως το φυσικό του πέπλο κρύβει διάφορες μεταφυσικές αβύσσους.

     

    🪶Ξέρω ότι δεν μπορούμε να παρακάμψουμε τον θάνατο. Αλλά μπορούμε τουλάχιστον να τον καθυστερήσουμε λίγο ακόμα. Να αφηγηθείς έναν θάνατο δεν είναι πιο εύκολο από το να τον βιώσεις.

     

    🪶Υπάρχει μόνο η παιδική ηλικία και ο θάνατος, έλεγε ο Γκαουστίν. Μιλάω για την παιδική ηλικία για να μη μιλήσω για τον θάνατο. Μόνο εκεί, στην παιδική ηλικία, είμαστε πρακτικά αθάνατοι. Τις περισσότερες φορές.

     

    🪶Ο πόνος στο τέλος είναι αβάσταχτος – ο πόνος με τον οποίο ξεκολλάει από τη ζωή η ζωή.

     

    🪶Το σκυλί είναι το τελευταίο που αποδέχεται τον θάνατο του αφέντη του. Και το τελευταίο που τον ξεχνά, όπως ξέρουμε από την Οδύσσεια του Ομήρου. Το μόνο πλάσμα που αναγνωρίζει αμέσως τον ήρωα μετά από είκοσι χρόνια απουσίας, χωρίς να χρειάζεται καμία απόδειξη, είναι ο Άργος, το σκυλί του Οδυσσέα, εξαντλημένο και αδύναμο, να περιμένει ως το τέλος, που μόλις και μετά βίας κουνάει την ουρά του – Σε περίμενα. Δεν έφυγα από εδώ. Τώρα μπορώ να πεθάνω.

     

    🪶Και τότε το ανακάλυψα, όχι πως το είχε κρυμμένο κάπου, αλλά το άνοιξα για πρώτη φορά. Το τεφτέρι του πατέρα μου. To μοναδικό του ημερολόγιο, γραμμένο τα τελευταία χρόνια. Όταν λέω ημερολόγιο, η λέξη είναι παραπλανητική, δεν θα βρείτε τίποτα προσωπικό μέσα, αλλά τέτοια είναι τα βουλγαρικά ημερολόγια. Περισσότερο παρατηρήσεις στο περιθώριο της καθημερινότητας, με πρακτικό προσανατολισμό. (Όπως, άλλωστε, προέκυψε και η ίδια η γραφή – κατά τα γνωστά, το πρώτο γραπτό τεκμήριο ήταν μια πήλινη πλάκα όπου κάποιος σημείωσε αριθμό προβάτων ή χοίρων, το είχα ξεχάσει.) Δεν υπάρχει ισχυρή παράδοση ούτε τον περασμένο αιώνα ούτε τους ακόμα παλιότερους για προσωπικά ημερολόγια, μυθιστορήματα σε επιστολές και τα συναφή στον βουλγαρικό τρόπο ζωής. Και αυτό είναι μέρος της εγχώριας αδυναμίας μας να εκφραστούμε προσωπικά.

     

    🪶Από τη μία πλευρά, είναι τα τελετουργικά, όλες αυτές οι πρακτικές απομάκρυνσης του νεκρού από εμάς, η απόκρυψή του κάτω από το χώμα. Έχει ήδη σβηστεί από το πρόσωπο της γης, κυριολεκτικά. Το νεκροταφείο όπου έχει ταφεί βρίσκεται εκτός της πόλης ή του χωριού, έξω από τους χώρους των ζωντανών, έξω από τη ζωή. Στην πραγματικότητα, ο κύριος φόβος είναι ο νεκρός να μην επιστρέψει, να μη βρικολακιάσει. Και εδώ βρίσκεται η υπόγεια υποκρισία των τελετουργιών. Δεν θέλεις να φύγει, αλλά πρέπει να τον απομακρύνεις, γιατί έτσι το επιβάλλει η φύση. Σε κάποια μέρη σκεπάζουν τους καθρέφτες, για να μην καθρεφτιστεί ή αντικατοπτριστεί σε αυτούς ο νεκρός. Ανοίγουν αμέσως το παράθυρο, ώστε η ψυχή να βγει έξω, να μη χτυπάει στους τοίχους σαν μικρό πουλί ή σαν μύγα. Στην πραγματικότητα, σε ορισμένες περιοχές εδώ, η λέξη για την ψυχή είναι ακριβώς αυτή: μύγα, μυγάκι, έντομο. Αυτό το μυγάκι – η ψυχή.

     

    🪶Το βράδυ πήγαμε μαζί, αυτός, η μητέρα μου κι εγώ, στο θέατρο στην πόλη για να δούμε μια παράσταση βασισμένη σε δικές μου ιστορίες, με τίτλο. Όλα τα σώματά μας. Ο μεγαλύτερος ηθοποιός του θιάσου υποδυόταν τον ίδιο, τον πατέρα μου, και μάλιστα είχαν αποφασίσει να έχει το ίδιο όνομα. Στην τελευταία σκηνή, πέθαινε στο νοσοκομείο, περιστοιχισμένος από όλα του τα σώματα, σε διάφορες ηλικίες. Έλεγαν αντίο και έφευγαν ένα ένα. Το τελευταίο που έμεινε ήταν το αγόρι που ήταν κάποτε. Αυτό το αγόρι τον έπιανε από το χέρι και τον οδηγούσε στην πόρτα. Μέχρι την πόρτα, είναι καλό να έχεις κάποιον μαζί σου… Πώς να έβλεπε αυτή τη σκηνή; σκέφτομαι τώρα. Ανταλλάξαμε μερικά λόγια μετά. Νομίζω ότι δεν του άρεσε πολύ η παράσταση. Αλλά έμεινε για ένα ποτήρι κρασί, γέλασε, μίλησε με όλους.

     

    🪶Και όμως, κατά έναν τρόπο, παρά τη θνητότητα του κηπουρού, ο κήπος είναι αθάνατος. Ίσως να μην είναι πλέον ακριβώς κήπος. Στη δημιουργία ενός κήπου υπάρχουν περίπλοκοι ελιγμοί, πόλεμοι και εκεχειρίες με τη φύση. Κατά κάποιον τρόπο είσαι μαζί της, εκμεταλλεύεσαι αυτό που έχεις σπείρει, το χώμα, τη γονιμότητα, και την ίδια στιγμή δίνεις μια δεύτερη μάχη για τον περιορισμό και την καλλιέργειά της. Αυτά τα ζιζάνια να εξαφανιστούν, αυτοί οι θάμνοι να μείνουν, οι τριανταφυλλιές ναι, αλλά με αυστηρό κλάδεμα.

     

    🪶Έχουμε συνηθίσει να σκύβουμε πάνω από το τριαντάφυλλο για να το μυρίσουμε. Σκύβοντας, κάνουμε ασυναίσθητα μια υπόκλιση μπροστά στον κηπουρό που ανέθρεψε το τριαντάφυλλο, αλλά και μπροστά στον κηπουρό που ανέθρεψε την ίδια την ιδέα του τριαντάφυλλου.

    Παρεμπιπτόντως, τι συνέβη με τον Κήπο της Εδέμ αφότου εγκαταλείφθηκε; Γέμισε αγριόχορτα;

     

    🪶Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς σπίτια, αλλά και τα σπίτια που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τους ανθρώπους τους.

     

    🪶Όταν σκέφτομαι εκείνον, τον βλέπω ταυτόχρονα σε όλες του τις ηλικίες, ακόμα και ως παιδί. Μέσα σε όλα τα σώματα αυτών των ηλικιών. Από αυτή την οπτική γωνία μπορείς να καταλάβεις τα πάντα και τους πάντες. Ίσως αυτή είναι η οπτική γωνία που περιγράφουν ο Αυγουστίνος, ο Βοήθιος και άλλοι μετά από αυτούς. Έξω από τον γραμμικό χρόνο, από εκεί που μας κοιτάζει κάποιος από πάνω και μας βλέπει ταυτόχρονα στο παρελθόν μας, στο παρόν μας και στο μέλλον μας.

     

    🪶Υποτίθεται ότι έκανε τα πάντα σωστά, αλλά στο τέλος τίποτα δεν του έβγαινε. Και αυτό ήταν μάλλον ένδειξη μιας κάποιας ανεντιμότητας της εποχής παρά έλλειψης ικανότητας.

     

    🪶Λες και αυτό που ακούς μπορεί να είναι πιο φριχτό από αυτό που βλέπεις. Μόνο οι λέξεις μπορούν να σφραγίσουν την πράξη του θανάτου. Όσο κανείς δεν λέει «είναι νεκρή», «είναι νεκρός», υπάρχει ακόμα μια πιθανότητα.

     

    🪶 Ακόμα κι αν δεν έχεις γεννηθεί στις Βερσαλλίες, την Αθήνα, τη Ρώμη ή το Παρίσι, το υψηλό πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο να σου φανερωθεί.

     

    🪶Πάντως η δική μου άγκυρα γίνεται όλο και πιο ελαφριά. Οι λέξεις μάς βρίσκουν όταν πρέπει. Είπα κάτι χωρίς να το συνειδητοποιώ πλήρως, ίσως απλώς για την ίδια τη φράση, αλλά μόλις τώρα, μετά τον θάνατο του πατέρα μου, γεμίζει με νόημα. Όμως αυτό δεν με κάνει να νιώθω πιο ανάλαφρος.

     

    🪶Εμείς εδώ είμαστε ευτυχισμένοι μόνο επειδή δεν ξέρουμε πόσο δυστυχισμένοι είμαστε. Φυσικά, ήταν μια καθαρά πολιτική δήλωση.

     

    🪶Το πένθος στην πραγματικότητα είναι εγωκεντρικό, ένα πένθος για τον εαυτό σου σε έναν κόσμο που σε έχει εγκαταλείψει. Πώς θα ζήσω εγώ χωρίς… Αλλά αυτό είναι μόνο το ένα μέρος της ιστορίας, η μία πλευρά του αποχαιρετισμού.

     

    🪶…οι άνθρωποι των ονείρων είναι περισσότεροι από εμάς/ Μα δεν καταλαμβάνουν καθόλου χώρο… – γράφει ο Τούμας Τρανστρέμερ σε έναποίημα με τίτλο «Σεμινάριο ονείρων».

    Οι νεκροί επίσης είναι περισσότεροι από εμάς, σκέφτομαι, καθώς διαβάζω αυτές τις γραμμές. Και παρόλο που δεν καταλαμβάνουν χώρο, κατοικούν σε άλλα δωμάτια, περνούν από άλλες, αόρατες πόρτες μέσα στον χρόνο, όπου συναντιόμαστε για λίγο. Δωμάτια από το χθες, όπως έλεγε ο Γκαουστίν, τα δωμάτια του απογεύματος, όπου το φως είναι θολό και η πεταλούδα νεκρή μέσα στο τασάκι του τραπεζιού. Εκεί πρέπει να πατάς απαλά, με ηρεμία, έδινε οδηγίες, να μην ανακατεύεις τη σκόνη, να κλείνεις καλά την πόρτα, για να μην μπερδεύουμε τους χρόνους. Και μην αγγίζεις το ρολόι – είναι ακριβές σε άλλο χρόνο…

     

    🪶Ο θάνατος είναι μια κερασιά που μεγαλώνει χωρίς εσένα.

     

    🪶Κανείς δεν με είχε μάθει τι να κάνω ως νεογέννητος πατέρας.

    by SearchingTheMeaningOfLife

    Βαθμολογία:

    #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #Motivational_quotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading
  2. Passage of the Comet of 1843 Close to the Sun (1898) by Agnes Giberne, from The Story of the Sun, Moon, and Stars.

    Source: Library of Congress / Internet Archive

    pdimagearchive.org/images/096e

    #diagrams #space #astronomy #sun #stars #comets #bookillustration #art #publicdomain

  3. Todays coworking:

    - finishing character colours
    - getting shadows ready
    - maybe even start with lighting? 🤔

    #MastoArt #fediart #bookillustration #coworking

  4. 🪶Είναι το γέλιο της ελαφρότητας που παράγει μια όμορφη μέρα, όταν ξαπλώνεις στους αγρούς του κόσμου, όπως και άλλοι ξέγνοιαστοι άνθρωποι.  | Georgi Gospodinov

    [photo by GTsik]

    Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Georgi Gospodinov «ΠΕΡΙ ΦΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ»

     

    🪶Υπάρχει ένα είδος γραμματικής του γήρατος. Η παιδική και η νεανική ηλικία είναι γεμάτες ρήματα. Δεν μένεις σε ένα σημείο. Όλα μέσα σου μεγαλώνουν, ανθίζουν, αναπτύσσονται. Αργότερα τα ρήματα σιγά σιγά αντικαθίστανται από τα ουσιαστικά της μέσης ηλικίας. Παιδιά, αυτοκίνητο, δουλειά, οικογένεια – ουσιαστικά τα πράγματα των ουσιαστικών. Το γήρας είναι επίθετο. Μπαίνουμε στα επίθετα των γηρατειών – αργοί, απέραντοι, σκοτισμένοι, κρύοι ή διαφανείς σαν τζάμι.

    🪶Τώρα, καθώς τα φυλλομετράω αφηρημένος για να σκοτώσω την ώρα μου, χαμογελάω – η μελαγχολία πλημμυρίζει σιγά σιγά τον κόσμο… Κάτι μέσα στον χρόνο άρχισε να κάνει κύκλους και το φθινόπωρο δεν λέει να υποχωρήσει, κάθε εποχή είναι φθινόπωρο. Παγκόσμιο φθινόπωρο… Ούτε το ταξίδι δεν γιατρεύει τη μελαγχολία. Πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο. The saddest placeis the world.

     

    🪶Είναι το γέλιο της ελαφρότητας που παράγει μια όμορφη μέρα, όταν ξαπλώνεις στους αγρούς του κόσμου, όπως και άλλοι ξέγνοιαστοι άνθρωποι. 

     

    🪶Καθετί το ορατό αντανακλάται κάπου εκεί, στη χαμένη χώρα της παιδικής μου ηλικίας. Εκεί είναι η ιδανική πόλη, η ουράνια πόλη, που μας έχει ήδη συμβεί και που σε όλες μας τις περιηγήσεις δεν μπορούμε παρά να καταγράψουμε τα ομοιώματά της – κάπου πετυχημένα, κάπου όχι.

     

    🪶Γεννήθηκε νωρίς ένα χειμωνιάτικο πρωινό. Ήταν σκοτάδι ακόμα. Επέστρεφα στο σπίτι, η έξοδος από το νοσοκομείο περνούσε μέσα από ένα παράξενο τούνελ. Ένιωθα λες και έβγαινα από μια μήτρα, πως έκανα τη διαδρομή αυτού του παιδιού. Ένας νεογέννητος πατέρας.

     

    🪶Όταν κατάλαβα πως η ικανότητά μου είχε αρχίσει να χάνεται, πως από ενσυναισθητοποιούμαι, όπως το έθεσε στ’ αστεία ο γιατρός μου, κατέφυγα σ’ αυτό το αδύναμο υποκατάστατο τις συλλογές. Ένιωσα μια έντονη ανάγκη να συλλέγω πράγματα, να τα ταχτοποιώ σε κιβώτια και σημειωματάρια, σε καταλόγους και λίστες. Να διασώσω κάτι με τις λέξεις. Ο χώρος που αδειάζει από τη μια εμμονή καταλαμβάνεται πάντα από κάποια άλλη. Παλιότερα μπορούσα να κατοικήσω σε οποιοδήποτε σώμα στον κόσμο, τώρα είμαι ευτυχής αν καταφέρω να περάσω απ’ το ένα δωμάτιο στο άλλο στο σπίτι μου μέσα στο δικό μου σώμα. Την περισσότερη ώρα τη βγάζω -αλήθεια, το έχω πει αυτό; – στο παιδικό δωμάτιο.

     

    🪶Τα γεράματα ενός ενσυναισθητικού είναι μια παράξενη και άρρωστη διαδικασία. Οι διάδρομοι προς τους άλλους και τις ιστορίες τους, που παλιότερα ήταν ανοιχτοί, τώρα αποδεικνύονται χτισμένοι. Υποχρεωτική παραμονή στο σπίτι, μέσα στο δικό σου το κορμί. 

     

    🪶Πρόκειται για μεγάλη αμαρτία και κατάρα, για εξαιρετική αδικία. Είμαι ο Μινώταυρος και δεν είμαι αιμοσταγής, δεν ζητάω να φάω επτά αγόρια κι επτά κορίτσια, δεν ξέρω για ποιο λόγο είμαι φυλακισμένος, δεν φταίω σε τίποτα… Και νιώθω έναν ζωώδη τρόμο για το σκοτάδι.

     

    🪶Ο θάνατος είναι καλός κηπουρός. Το είχα καταλάβει ήδη από τότε που ήμουν έξι ετών, ανάμεσα στις αγριοτριανταφυλλιές, τις ίριδες, ανάμεσα σε αρωματικούς, ανθισμένους θάμνους, σε δαμασκηνιές, αγριομηλιές, σε τόσο δα μικρούλια κεράσια και σαπισμένα αχλάδια στο νεκροταφείο του χωριού.

     

    🪶Δεν πρόκειται, παιδί μου, να πεθάνεις, επαναλάμβανε η προγιαγιά μου για να με παρηγορήσει. Υπάρχει μια σειρά, θησαυρέ μου, πρώτη θα πεθάνω εγώ, ύστερα η γιαγιά σου και ο παππούς σας, ύστερα… και τότε εγώ άρχισα να κλαίω ακόμα πιο ασυγκράτητα. Μια παρηγοριά χτισμένη πάνω σε μια αλυσίδα θανάτων.

    by SearchingTheMeaningOfLife

    Βαθμολογία:

    #Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #Motivational_quotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading
Share on Mastodon

Enter the server where you have an account.