🪶Μερικές φορές γράφουμε όχι για να επεξεργαστούμε το πένθος, αλλά για να το επινοήσουμε. | Βερόνικα Ραϊμο
[photo made with AI chatgpt]
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Βερόνικα Ραϊμο «Ας πούμε πως είμαι εγώ»
🪶Όταν σε μια οικογένεια γεννιέται ένας συγγραφέας, λένε πως αυτή η οικογένεια πάει, τελείωσε. Στην πραγματικότητα, η οικογένεια θα τα καταφέρει μια χαρά, όπως συνέβαινε πάντα, από καταβολής κόσμου, ενώ αυτός που θά ‘χει άσχημα ξεμπερδέματα θά ‘ναι ο ίδιος ο συγγραφέας, που θα προσπαθεί μάταια να σκοτώσει μανάδες, πατεράδες και αδέρφια, μόνο και μόνο για να τους ξαναβρεί μπροστά του, αμείλικτα ζωντανούς.
🪶Πλέον είχα καθαρές αναμνήσεις από τότε που ήταν κι εκείνος στην ηλικία που ήμουν τώρα εγώ. Θά ‘θελα να του μιλούσα γι’ αυτό στο τηλέφωνο, να του πω πόσο περίεργο ήταν που γινόμουν συνομήλικη με μια τόσο παλιά εικόνα που είχα απ’ αυτόν, και πως αντιπαρέβαλλα εκείνη την εικόνα με αυτό που ήμουν.
🪶Στην πραγματικότητα, ήταν απλώς η ιταλική δεξιά σε σύμπραξη με την Καθολική Εκκλησία εναντίον των αμβλώσεων. Που βέβαια μαζί αποτελούσαν την τέλεια συνταγή για ταινία τρόμου.
🪶Μερικές φορές γράφουμε όχι για να επεξεργαστούμε το πένθος, αλλά για να το επινοήσουμε.
🪶Όταν ανακαλύψαμε επιτέλους τα βιβλία, ούτε κι αυτά έγιναν τρόπος διαφυγής, αλλά μάλλον μια γλυκιά συμπύκνωση της πλήξης. Μπορούσα σχεδόν να την οπτικοποιήσω, λευκή και παχύρρευστη: το διάβασμα ήταν σαν να βυθιζόσουν σ’ έναν γαλακτερό βάλτο. Έμενα με τις ώρες βουτηγμένη εκεί μέσα, μέχρι που ακόμη και το σώμα μου λυνόταν τελείως, και το στάσιμο υγρό εισχωρούσε στους πόρους μου. Ένιωθα πως ξαφνικά όλα αποκτούσαν νόημα, ήταν κάτι σαν μεταστοιχείωση, η ίδια η σάρκα μου μετουσιωνόταν σε πλήξη. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν ένα βιβλίο μού άρεσε ή δεν μου άρεσε. Αλλά ποτέ δεν ήταν αυτό το ζητούμενο. Άλλωστε, και μόνο η ιδέα ότι το διάβασμα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε απόλαυση ήταν τελείως σατανική. Πού να μπλέκεις τώρα σε περιπέτειες; Ένα μόνο πράγμα φοβόταν η οικογένειά μου περισσότερο κι από το τοξικό νέφος του Τσερνόμπιλ: την απόλαυση.
🪶Η εικόνα που είχα για τον μελλοντικό εαυτό μου ήταν πάντα τρελά φιλόδοξη. Οι ευσεβείς πόθοι χρησιμεύουν συνήθως για να εξαπατά κανείς τον εαυτό του, εγώ όμως ήθελα απλώς να εξαπατώ τους άλλους. Δεν πίστευα πως ήμουν κανένα παραγνωρισμένο ταλέντο, δεν ένιωθα πως δεν με καταλάβαιναν, δεν ήμουν ανταγωνιστικό πνεύμα, ήταν πιο πολύ σαν να πίστευα στα άστρα, στην ύπαρξη του Απόλυτου, στην υπεροχή του πέντε, μια μαγική σκέψη, μια δεισιδαιμονία σαν όλες τις άλλες. Οι φιλοδοξίες μου ήταν πάντοτε πλαστές, αόριστες. Το να καλλιεργείς ένα όνειρο σε μακροπρόθεσμη βάση είναι εξίσου βαρετό με το να καλλιεργείς ένα περιβόλι. Στην πραγματικότητα, ακόμα και η ιδέα να γίνω αγρότισσα ήταν ένα είδος απάτης, γιατί το μόνο που μ’ ένοιαζε ήταν να ατενίζω το χωράφι μου μ’ ένα καπέλο στο κεφάλι, τις ανθισμένες μηλιές και τις κερασιές, και νά ‘χω μια φάρμα γεμάτη κουτάβια, ζωάκια-μπονσάι που δεν θα μεγάλωναν ποτέ.
🪶Χάρη στην αυστηρή ανατροφή που μας έδωσαν οι γονείς μας, ούτε ο αδελφός μου ούτε εγώ μάθαμε ποτέ να κάνουμε παράτολμα πράγματα όπως κολύμπι, ποδήλατο, πατινάζ, σχοινάκι (δεν ήθελε και πολύ ένα τσακ για να πνιγείς, ν’ ανοίξεις το κεφάλι σου, να σπάσεις το πόδι σου, να καταλήξεις κρεμασμένος). Περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια κλεισμένοι στο σπίτι, όπου απλώς ξυνόμασταν. Και ήταν τόσο έντονη δραστηριότητα το ξύσιμο, που πολύ σύντομα έγινε στάση ζωής. Μάθαμε να βαριόμαστε καλύτερα από κάθε άλλον.
Βαθμολογία:
#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading