#λόγια — Public Fediverse posts

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνPaul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jacksonο. |

[Thessaloniki, Hellas 2019]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ανθρώπινη Επικοινωνία» των Paul Watzlawick, Janet Beavin Bavels και Don D. Jackson

✉ …ένα φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο εφόσον το φάσμα της παρατήρησης δεν είναι αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται αυτό το φαινόμενο.

✉ Ο παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς στρέφεται τότε από μία συμπερασματική μελέτη του ανθρώπινου νου στη μελέτη των παρατηρήσιμων εκδηλώσεων αυτής της σχέσης. Το όχημα αυτών των εκδηλώσεων είναι η επικοινωνία.

✉ Το νόημα είναι το βασικό μέλημα της σημασιολογίας. Ενώ λοιπόν είναι απολύτως εφικτό να μεταδοθεί μία σειρά συμβόλων με συντακτική ακρίβεια, αυτά θα παρέμεναν δίχως νόημα, εκτός αν ο πομπός και ο δέκτης είχαν συμφωνήσει εκ των προτέρων για τη σημασία τους. Υπό αυτή την έννοια, όλες οι διαμοιραζόμενες πληροφορίες προϋποθέτουν σημασιολογική σύμβαση. Τέλος η επικοινωνία επηρεάζει τη συμπεριφορά και αυτή είναι η πραγματολογική της υπόσταση. Παρότι επομένως είναι εφικτός ένας ασαφής εννοιολογικός διαχωρισμός των τριών περιοχών, αυτές είναι αλληλοεξαρτώμενες. Οπως επισημαίνει ο George (1962, σ.41), «από πολλές απόψεις είναι ορθό να λέμε ότι η σύνταξη είναι η μαθηματική λογική ότι σημασιολογία είναι η φιλοσοφία ή η φιλοσοφία της επιστήμης και ότι η πραγματολογία είναι η ψυχολογία, αλλά αυτά τα πεδία δεν είναι στην πραγματικότητα εντελώς διαχωρισμένα«.

✉ … γεννήθηκε η ισχυρή έννοια της μεταβλητής: μία έννοια που στον κλασικό Έλληνα μαθηματικό θα είχε φανεί τόσο πλασματική όσο μία ψευδαίσθηση. Διότι, σε αντίθεση με τον αριθμό ο οποίος συμβολίζει ένα αντιληπτό μέγεθος, οι μεταβλητές δεν έχουν δικό τους νόημα. είναι φορείς νοήματος μόνο όταν η μία σχετίζεται άμεσα με την άλλη.

✉ Επομένως, η ουσία των αντιλήψεων μας δεν είναι τα «πράγματα» αλλά οι συναρτήσεις – και οι συναρτήσεις όπως έχουμε δει δεν είναι απομονωμένα μεγέθη, άλλα «σύμβολα που αναπαριστούν μία διασύνδεση … ένα άπειρο πλήθος εφικτών θέσεων όμοιου χαρακτήρα.

✉ Claude Bernard, «η σταθερότητα του εσωτερικού μέσου είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερης ζωής.»

✉ Επηρεαζόμαστε διαρκώς από την επικοινωνία’ όπως ήδη αναφέραμε, ακόμα και η αυτεπίγνωση μας βασίζεται στην επικοινωνία. Αυτό έχει διατυπωθεί εμπεριστατομένα από τον Hora: «Για να κατανοήσει τον εαυτό του ο άνθρωπος χρειάζεται να γίνει κατανοητός από κάποιον άλλο. Για να γίνει κατανοητός από κάποιο άλλο χρειάζεται να κατανοήσει τον άλλο» (1959 σ. 237) Αλλά αν οι γλωσσολογική κατανόηση βασίζεται στους κανόνες της γραμματικής, του συντακτικού, της σημασιολογίας κ.λ.π., ποιοι είναι τότε οι κανόνες για το είδος της κατανόησης που εννοεί ο Hora; Για άλλη μία φορά φαίνεται ότι τους γνωρίζουμε δίχως να γνωρίζουμε ότι τους γνωρίζουμε. Βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία και εν τούτοις είμαστε σχεδόν εντελώς ανίκανοι να επικοινωνήσουμε σχετικά με την επικοινωνία.

✉ Το ίδιο είδος της συλλογιστικής εφαρμόζεται σε αυτή την άκαρπη διαμάχη: είναι παθολογική η επικοινωνία μιας δεδομένης οικογένειας επειδή ένα μέλος της είναι ψυχωτικό, ή είναι ψυχωτικό ένα μέλος επειδή η επικοινωνία είναι παθολογική;

✉ Τώρα, αν αποδεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μία κατάσταση αλληλεπίδρασης έχει αξία μηνύματος, δηλαδή είναι επικοινωνία, έπεται ότι όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν μπορεί να μην επικοινωνεί.

✉ …ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τη συναισθηματική του σταθερότητα για παρατεταμένες περιόδους όταν βρίσκεται σε επικοινωνία με τον εαυτό του και μόνο.

✉  «Στην ανθρώπινη κοινωνία», γράφει ο Martin Buber:
σε όλα τα επίπεδά της, τα πρόσωπα επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο με πρακτικό τρόπο, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, ως προς τις προσωπικές τους αρετές και ικανότητες, και μία κοινωνία μπορεί να οριστεί ως ανθρώπινη στο μέτρο κατά το οποίο τα μέλη της επιβεβαιώνουν το ένα το άλλο. Η βάση της ζωής του ανθρώπου με τον άνθρωπο είναι διττή, και ωστόσο αδιαίρετη -είναι η επιθυμία κάθε ανθρώπου να επιβεβαιώνεται ως αυτό που είναι, ακόμα και ως αυτό που μπορεί να γίνει, από τους ανθρωπους’ και, συγχρόνως, η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να επιβεβαιώνει τους συνανθρώπους του με αυτό τον τρόπο. Το γεγονός ότι αυτή η ιδιότητα παραμένει σε τέτοια έκταση ακαλλιέργητη συνιστά την πραγματική αδυναμία και τον προβληματικό χαρακτήρα της ανθρώπινης φυλής: η πραγματική ανθρωπιά υπάρχει μόνο εκεί όπου ξεδιπλώνεται αυτή η ικανότητα (1957 σ. 101- 2).

✉ …ένα πρόσωπο που ενεργεί με βάση τον συλογισμό «κανείς δεν με συμπαθεί» θα συμπεριφέρεται με δύσπιστο, αμυντικό ή επιθετικό τρόπο, στον οποίο οι άλλοι πιθανώς θα αντιδράσουν δίχως κατανόηση, επιβεβαιώνοντας έτσι τον αρχικό του συλλογισμό.

✉ Μία εντελώς διαφορετική κατάσταση προκύπτει αν η γραμματέας δεν παραμένει εντός του πλαισίου που όρισε η εντολή, αλλά τη σχολιάσει’ με άλλα λόγια, αν δεν αντιδράσει στο περιεχόμενο της διαταγής του αφεντικού, αλλά επικοινωνήσει σχετικά με την επικοινωνία του. Με αυτό τον τρόπο βγαίνει από το πλαίσιο που εκείνος έχει δημιουργήσει και δεν παγιδεύεται στο δίλημμα. Αυτό συνήθως δεν είναι εύκολο.

✉ Εκεί όπου το παράδοξο μολύνει την ανθρώπινες σχέσεις εμφανίζεται ασθένεια.

✉ Η συντριπτική πλειονότητα των αποφάσεων βασίζεται στην εμπιστοσύνη, όποιου είδους και αν είναι αυτή. Άρα η εμπιστοσύνη συνδέεται πάντοτε με τα μελλοντικά αποτελέσματα και, πιο συγκεκριμένα με την προβλεψιμότητά τους.

✉ «Δεν είναι τα πράγματα καθεαυτά που ταράσσουν τους ανθρώπους, αλλά οι γνώμες των ανθρώπων για τα πράγματα. Επίκτητος (1ος αι. μ.Χ.)

✉ Η απουσία νοήματος είναι η φρίκη της υπαρξιακής Ανυπαρξίας. Αυτή είναι η υποκειμενική κατάσταση στην οποία η πραγματικότητα έχει απομακρυνθεί ή εξαφανιστεί εντελώς και μαζί με αυτήν κάθε επίγνωση του εαυτού και των άλλων. Για τον Gabriel Marcel: «Η ζωή είναι ένας αγώνας εναντίον της Ανυπαρξίας». Και πάνω από εκατό χρόνια πριν ο Kierkegaard είχε γράψει: «Θέλω να πάω σ’ ένα φρενοκομείο για να δω αν η άβυσσος της τρέλας μπορεί να μου δώσει τη λύση στο γρίφο της ζωής».

✉ Εντός αυτού του ορίου μπορούν να διατυπωθούν και να απαντηθούν ερωτήσεις: «Αν μια ερώτηση μπορεί να τεθεί, τότε μπορεί επίσης να απαντηθεί»(σ.187) αλλά η λύση στο αίνιγμα της ζωής μέσα στον χώρο και τον χρόνο βρίσκεται εκτός του χώρου και του χρόνου (σ. 185) Διότι, όπως θα πρέπει πλέον να είναι περισσότερο από σαφές, τίποτα εντός ενός πλαισίου δεν μπορεί να δηλώσει, ή έστω να ρωτήσει κάτι περί αυτού του πλαισίου. Επομένως η λύση δεν έγκειται στο να βρούμε μία απάντηση στο αίνιγμα της ύπαρξης, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει αίνιγμα. Αυτή είναι η ουσία των εξαίσιων καταπληκτικών προτάσεων του Tractatus, που θυμίζουν λιγάκι το βουδιστικό Ζεν:
Για μία ερώτηση που δεν μπορεί να διατυπωθεί, η απάντηση επίσης δεν μπορεί να διατυπωθεί. Το αίνιγμα δεν υπάρχει…
Πιστεύουμε ότι ακόμα και αν όλα τα πιθανά επιστημονικά ερωτήματα απαντηθούν, τα προβλήματα της ζωής δεν έχουν θιγεί ούτε στο ελάχιστο. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει απομείνει καμία ερώτηση και αυτό ακριβώς είναι η απάντηση.
Η λύση του προβλήματος της ζωής έγκειται στην εξαφάνιση αυτού του προβλήματος. (Άραγε αυτό δεν εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι, στους οποίους η έννοια της ζωής κατέστη σαφής, ύστερα από παρατεταμένη περίοδο αμφιβολίας, δεν μπορούν κατόπιν να πουν σε τι συνίσταται αυτή η έννοια;) Υπάρχει πράγματι το ανέκφραστο. Αυτό επεξηγεί τον εαυτό του’ είναι μυστικιστικό…
Για ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς πρέπει να σιωπά (σ.180 7-9).

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ

[photo by mar]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»

🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.

🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.

🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. 

🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.

🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα. 

🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του. 

🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.

🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.  

🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.

🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.

🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα. 

🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.

🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο. 

🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.

🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.

🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο. 

🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο». 

🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία: