#avalokiteshvara — Public Fediverse posts

Kanzeon Meditation She's a compassionate dude. rustyring.blogspot.com/2014/01/kanz... #Avalokiteshvara, #blessing, #bodhisattva, #FudoMyōō, #hermitpractice, #meditation, #NewYears, #Zen

Kanzeon Meditation

Kanzeon Meditation

She's a compassionate dude.

https://rustyring.blogspot.com/2014/01/kanzeon-meditation.html

#Avalokiteshvara, #blessing, #bodhisattva, #FudoMyōō, #hermitpractice, #meditation, #NewYears, #Zen

Apotheosis

This is also called divinization or deification. It’s from the Latin deificato, meaning “making divine.” This is the glorification of a subject to divine levels & commonly, the treatment of a human being, any other living thing, or an abstract idea in the likeness of a deity.

The original sense of apotheosis relates to religion & is the subject of many works of art. Figuratively “apotheosis” may be used in almost any context for “the deification, glorification, or exaltation of a principle, practice, etc.” So normally attached to an abstraction of some sort.

In religion, apotheosis was a feature of many religions in the ancient world. Some that are active today. It requires a belief that there’s a possibility of newly created God’s, so a polytheistic belief system.

The Abrahamic religions of Christianity, Islam, & Judaism don’t allow this. Though many recognize minor sacred categories such as saints. They’re created by a process called canonization. In Christian theology, there’s a concept of the faithful becoming god-like, called divinization or in Eastern Christianity theosis.

In Hinduism, there’s some range for new deities. A human may be deified by becoming regarded as an avatar of an established deity, usually a major one, or by being regarded as a new, independent deity (usually a minor one), or a mix of the 2.

In art, an apotheosis scene usually shows the subject in the Heavens or rising towards them. They’re often partnered by a number of angels, putti, personifications of virtues, or similar figures.

Especially from Baroque art onwards apotheosis scenes may show rulers, generals, or artists purely as an honorific symbol. In many cases, the “religious” context is classical Greco-Roman pagan religion, like The Apotheosis of Voltaire, which features Apollo. The Apotheosis of Washington (1865) sits high in the dome of the United States of America Capitol Building is another example. Personification of places or abstractions are also shown receiving an apotheosis. The classic composition was suited for artistic placement on ceilings or inside domes.

Before the Hellenistic period, imperial cults were known in ancient Egypt (pharaohs) & Mesopotamia (from Naran-Sin through Hammurabi). In the New Kingdom of Egypt, all deceased pharaohs were deified as the god Osiris, having been identified as Horus while on the throne. They were sometimes referred to as the “son” of other various deities.

The architect Imhotep was defied after his passing away. Though the process seems to have been gradual. This took over 1,000 years, by which time he had become associated with medicine. About a dozen non-royal ancient Egyptians became regarded as deities.

Ancient Greek & Roman religions have many characters who were born as humans but became gods. Like Disney’s Hercules. They’re usually made divine by 1 of the main deities, the 12 Olympians. In the Roman story of Cupid & Psyche, Zeus gave the ambrosia of the gods to the mortal Psyche. This transformed her into a goddess herself.

In the case of the Hellenistic queen Berenice II of Egypt was deified like other rulers of the Ptolemaic dynasty. The court dispersed a myth that her hair, that was cut off to fulfill a vow, had its own apotheosis before becoming the Coma Berenices, a group of stars that still bear her name.

In the Greek world, the 1st leader who granted himself diving honors was Philip II of Macedon. At the wedding to his 6th wife, Philip’s enthroned image was carried in procession among the Olympian gods. Such Hellenistic state leaders might be raised to a status equal to the gods before death, like Alexander the Great, or afterwards, like members of the Ptolemaic dynasty.

A heroic cult status that’s similar to apotheosis was also an honor given to a few reversed artists of the distant past, such as Homer.

Up to the end of the Roman Republic, the god Quirinus was the only 1 the Romans accepted as having undergone apotheosis, for his identification/syncretism with Romulus. Syncretism is the practice of meshing together different beliefs & various schools of thought. Eventually apotheosis in Ancient Rome was a process whereby a deceased ruler was recognized as divine by their successors. This was usually done by a decree of the Senate & popular consent.

The 1st of these cases was the posthumous deification of the last Roman dictator Julius Caesar in 42 BC by his adopted son, the triumvir Caesar Octavian. In addition to showing respect, the present ruler often deified a popular predecessor to legitimize himself & gain popularity himself & gain popularity with the people.

A vote in the Roman Senate, in the later Empire confirming an imperial decree, was the normal official process. But this sometimes followed a period with the unofficial use of deific language or imagery for the individual. This was often done rather discreetly within the imperial circle.

There was then a public ceremony, called a consecratio, including the release of an eagle which flew high. This represents the ascent of the deified person’s soul to Heaven. Imagery featuring the ascent, sometimes using a chariot, was common on coins & in other art.

The largest & most famous example in art in a relief on the base of the Column of Antoninus Pius, showing the emperor & his wife, Faustina the Elder, being carried up by a much larger winged figure, described as representing “Eternity,” as the personifications of “Roma” & the Campus Martius sit below, & eagles fly above. The imperial couple are represented as Jupiter & Juno (or Zeus & Hera).

The historian Dio Cassius, who said he was present, gives a detailed description of the large, & lavish, public consecratio of Perinax, emperor for 3 months in 193, ordered by Septimius Severus.

At the height of the imperial cult during the Roman Empire, sometimes the emperor’s deceased loved ones (heirs, empresses, or lovers) like Hadrian’s Antinous were deified as well.

Deified people were posthumously given the title ‘Divus’ for men & ‘Diva’ for women to their names to signify their divinity. Traditional Roman religion distinguished between a deus (god) & divus (a mortal who became divine or deified), though not consistently. Temple & columns were erected to provide a space for worship.

The imperial cult was mainly popular in the provinces. Especially in the Eastern Empire, where many cultures were well used to deified rulers, & less popular in Rome itself, & among traditionalists & intellectuals.

Some privately, & cautiously, ridiculed the apotheosis of inept & feeble emperors, as in the satire The Pumkinification of (the Divine) Claudius. This is usually attributed to Seneca.

Numerous mortals have been deified into the Taoist pantheon. Examples are Guan Yi, Iron-crutch Li, & Fan Kuai. Song dynasty general Yue Fei was deified during the Ming dynasty. He’s considered by some practitioners to be 1 of the 3 highest-ranking heavenly generals. The Ming dynasty epic Investiture of the Gods deals heavily with deification legends.

In the complicated, & variable, conceptions of deity in Buddhism, the achievement of Buddhahood may be regarded as an achievable goal for the faithful. Many significant deities are considered to have begun as normal people, from Gautama Buddha (the original Buddha & the creator of Buddhism) downwards. Most of these are seen as avatars or re-births of earlier figures.

Some significant Hindu deities, in particular Rama, were also born as humans. He’s seen as an avatar of Vishnu. In more modern times, Swaminarayan is an undoubted & well-documented historical figure, who’s regarded by some Hindus as an avatar of Vishnu, or as being a still more elevated deity. Bharat Mata (Mother India) began as a national personification devised by a group of Bengali intellectuals in the late 19th century. But now it receives some worship.

Various Hindu & Buddhist rulers in the past have been represented as deities, especially after death, from India to Indonesia. Jayavarman VII, King of the Khmer Empire the 1st Buddhist king of Cambodia, had his own features used for the many statues of Buddha/Avalokitevara he erected.

The extreme personality cult instituted by the founder of North Korea, Kim Il-Sung, has been to represent a deification. And continues to this day with the current leader. Even the nation is admittedly atheist.

In Christian theology, instead of the word “apotheosis,” they use the words “deification” or “divinization” or the Greek word “theosis.” Pre-Reformation, & mainstream theology, in both East & West, views Jesus Christ as the preexisting God who undertook mortal existence. Not as a mortal being who attained divinity. A view known as adoptionism. Adoptionism is an early Christian non-Trinitarian doctrine that holds that Jesus was born a mere human being. But Jesus was later adopted by God as His son, usually at Jesus’ baptism or resurrection, rather than being divine from eternity.

It holds that he has made it possible for human beings to be raised to the level of sharing the divine nature as II Peter 1:4 states that he became human to make humans “partakers of the divine nature.”

In John 10:34, Jesus referenced Psalm 82:6 when he stated: “Is it not written in your Law, I have said you are gods?” Other authors stated: “For this is why the Word became man, & the Son of God became the Son of man: so that Man, by entering into communion with the Word & thus receiving divine sonship, might be made God.” Accusations of self deification to some degree may have been placed on heretical such as the Waldensians.

The language of II Peter is taken up by St. Irenaeus, in his famous phrase, “if the Word has been made man, it is so that men may be made gods.” It becomes the standard in Greek theology. In the 14th century, St. Athanasius repeats Irenaeus almost word for word. In the 5th century, St. Cyril of Alexandria says that we shall become sons “by participation” (Greek methexis). Methexis is “group sharing,” where the audience actively participates in the performance.

Deification is the central idea in the spirituality of St. Maximus the Confessor. For whom the doctrine is the result of the Incarnation: “Deification, briefly, is the encompassion & fulfillment of all times and ages.”

The Roman Catholic Church doesn’t use the term “apotheosis” in its theology. This is equivalent to the Greek word theosis are Latin-derived words “divinization” & deification” used in the Latin tradition of the Catholic Church.

The concept has been given less prominence in Western theology than in that of the Eastern Catholic Churches. But is present in the Latin Church’s liturgical prayer.

Despite the theological differences, in the Catholic church art depictions of the Assumption of the Virgin Mary in art & the Ascension of Jesus in Christian art do share many similarities in composition to apotheosis subjects. As there are many images of saints being raised into Heaven.

Anthropolatry is the deification & worship of humans. It was practiced in ancient Japan towards their emperors. Followers of Socinianism were later accused of practicing anthropolatry.

Make a one-time donation

Your contribution is appreciated.

Donate

Make a monthly donation

Your contribution is appreciated.

Donate monthly

Make a yearly donation

Your contribution is appreciated.

Donate yearly

Rate this:

#1865 #193 #42BC #4thCentury #5thCentury #AbrahamicReligions #Adoptionism #AlexanderTheGreat #Ambrosia #AncientRome #Angels #Anthropolatry #Antinous #Apollo #Apotheosis #AscensionOfJesus #AssumptionOfTheVirginMary #Atheist #Avalokiteshvara #Avatar #Avatars #BaroqueArt #bengali #BereniceIIOfEgypt #BharatMata #Buddha #BuddhaGautama #Buddhahood #Buddhism #CaesarOctavian #Cambodia #CampusMartius #canonization #CatholicChurch #Christianity #ColumnOfAntoninusPius #ComaBerenices #Consecratio #Cupid #Deification #Deity #Deus #DioCassius #Disney #DIva #Divinization #Divus #EasternCatholicChurch #EasternChristianity #EasternEmpire #Egypt #Egyptians #Emperors #FanKuai #FaustinaTheElder #GrecoRoman #Greek #GuanYi #Hadrian #Hammurabi #Heaven #Hellenistic #Hera #Hercules #Hindu #Hinduism #Homer #Horus #IIPeter14 #Imhotep #ImperialCults #India #Indonesia #InvestitureOfTheGods #IronCrutchLi #Islam #Japan #JayavarmanVII #Jesus #John1034 #Judaism #JuliusCaesar #Juno #Jupiter #KhmerEmpire #KimIlSung #Krishna #Late19thCentury #Latin #LatinChurch #Mesopotamia #Methexis #MingDynasty #NaramSin #NewKingdom #NorthKorea #Olympians #Osiris #pagan #Pertinax #Pharaohs #PhilipIIOfMacedon #polytheistic #Psalm826 #Psyche #PtolemaicDynasty #Putti #Rama #Reformation #Roman #RomanCatholicChurch #RomanRepublic #RomanSenate #Romans #Romulus #Saints #Senate #Seneca #SeptimiusSeverus #Socinianism #StAthanasius #StCyrilOfAlexandria #StIrenaeus #StMaximusTheConfessor #Swaminarayan #Syncretism #Taoist #TaoistPantheon #Temple #ThePumpkinificationOfTheDivineClaudius #Theosis #Triumvir #USCapitolBuilding #Vishnu #Waldensians #YueFei #Zeus

Apotheosis

This is also called divinization or deification. It’s from the Latin deificato, meaning “making divine.” This is the glorification of a subject to divine levels & commonly, the treatment of a human being, any other living thing, or an abstract idea in the likeness of a deity.

The original sense of apotheosis relates to religion & is the subject of many works of art. Figuratively “apotheosis” may be used in almost any context for “the deification, glorification, or exaltation of a principle, practice, etc.” So normally attached to an abstraction of some sort.

In religion, apotheosis was a feature of many religions in the ancient world. Some that are active today. It requires a belief that there’s a possibility of newly created God’s, so a polytheistic belief system.

The Abrahamic religions of Christianity, Islam, & Judaism don’t allow this. Though many recognize minor sacred categories such as saints. They’re created by a process called canonization. In Christian theology, there’s a concept of the faithful becoming god-like, called divinization or in Eastern Christianity theosis.

In Hinduism, there’s some range for new deities. A human may be deified by becoming regarded as an avatar of an established deity, usually a major one, or by being regarded as a new, independent deity (usually a minor one), or a mix of the 2.

In art, an apotheosis scene usually shows the subject in the Heavens or rising towards them. They’re often partnered by a number of angels, putti, personifications of virtues, or similar figures.

Especially from Baroque art onwards apotheosis scenes may show rulers, generals, or artists purely as an honorific symbol. In many cases, the “religious” context is classical Greco-Roman pagan religion, like The Apotheosis of Voltaire, which features Apollo. The Apotheosis of Washington (1865) sits high in the dome of the United States of America Capitol Building is another example. Personification of places or abstractions are also shown receiving an apotheosis. The classic composition was suited for artistic placement on ceilings or inside domes.

Before the Hellenistic period, imperial cults were known in ancient Egypt (pharaohs) & Mesopotamia (from Naran-Sin through Hammurabi). In the New Kingdom of Egypt, all deceased pharaohs were deified as the god Osiris, having been identified as Horus while on the throne. They were sometimes referred to as the “son” of other various deities.

The architect Imhotep was defied after his passing away. Though the process seems to have been gradual. This took over 1,000 years, by which time he had become associated with medicine. About a dozen non-royal ancient Egyptians became regarded as deities.

Ancient Greek & Roman religions have many characters who were born as humans but became gods. Like Disney’s Hercules. They’re usually made divine by 1 of the main deities, the 12 Olympians. In the Roman story of Cupid & Psyche, Zeus gave the ambrosia of the gods to the mortal Psyche. This transformed her into a goddess herself.

In the case of the Hellenistic queen Berenice II of Egypt was deified like other rulers of the Ptolemaic dynasty. The court dispersed a myth that her hair, that was cut off to fulfill a vow, had its own apotheosis before becoming the Coma Berenices, a group of stars that still bear her name.

In the Greek world, the 1st leader who granted himself diving honors was Philip II of Macedon. At the wedding to his 6th wife, Philip’s enthroned image was carried in procession among the Olympian gods. Such Hellenistic state leaders might be raised to a status equal to the gods before death, like Alexander the Great, or afterwards, like members of the Ptolemaic dynasty.

A heroic cult status that’s similar to apotheosis was also an honor given to a few reversed artists of the distant past, such as Homer.

Up to the end of the Roman Republic, the god Quirinus was the only 1 the Romans accepted as having undergone apotheosis, for his identification/syncretism with Romulus. Syncretism is the practice of meshing together different beliefs & various schools of thought. Eventually apotheosis in Ancient Rome was a process whereby a deceased ruler was recognized as divine by their successors. This was usually done by a decree of the Senate & popular consent.

The 1st of these cases was the posthumous deification of the last Roman dictator Julius Caesar in 42 BC by his adopted son, the triumvir Caesar Octavian. In addition to showing respect, the present ruler often deified a popular predecessor to legitimize himself & gain popularity himself & gain popularity with the people.

A vote in the Roman Senate, in the later Empire confirming an imperial decree, was the normal official process. But this sometimes followed a period with the unofficial use of deific language or imagery for the individual. This was often done rather discreetly within the imperial circle.

There was then a public ceremony, called a consecratio, including the release of an eagle which flew high. This represents the ascent of the deified person’s soul to Heaven. Imagery featuring the ascent, sometimes using a chariot, was common on coins & in other art.

The largest & most famous example in art in a relief on the base of the Column of Antoninus Pius, showing the emperor & his wife, Faustina the Elder, being carried up by a much larger winged figure, described as representing “Eternity,” as the personifications of “Roma” & the Campus Martius sit below, & eagles fly above. The imperial couple are represented as Jupiter & Juno (or Zeus & Hera).

The historian Dio Cassius, who said he was present, gives a detailed description of the large, & lavish, public consecratio of Perinax, emperor for 3 months in 193, ordered by Septimius Severus.

At the height of the imperial cult during the Roman Empire, sometimes the emperor’s deceased loved ones (heirs, empresses, or lovers) like Hadrian’s Antinous were deified as well.

Deified people were posthumously given the title ‘Divus’ for men & ‘Diva’ for women to their names to signify their divinity. Traditional Roman religion distinguished between a deus (god) & divus (a mortal who became divine or deified), though not consistently. Temple & columns were erected to provide a space for worship.

The imperial cult was mainly popular in the provinces. Especially in the Eastern Empire, where many cultures were well used to deified rulers, & less popular in Rome itself, & among traditionalists & intellectuals.

Some privately, & cautiously, ridiculed the apotheosis of inept & feeble emperors, as in the satire The Pumkinification of (the Divine) Claudius. This is usually attributed to Seneca.

Numerous mortals have been deified into the Taoist pantheon. Examples are Guan Yi, Iron-crutch Li, & Fan Kuai. Song dynasty general Yue Fei was deified during the Ming dynasty. He’s considered by some practitioners to be 1 of the 3 highest-ranking heavenly generals. The Ming dynasty epic Investiture of the Gods deals heavily with deification legends.

In the complicated, & variable, conceptions of deity in Buddhism, the achievement of Buddhahood may be regarded as an achievable goal for the faithful. Many significant deities are considered to have begun as normal people, from Gautama Buddha (the original Buddha & the creator of Buddhism) downwards. Most of these are seen as avatars or re-births of earlier figures.

Some significant Hindu deities, in particular Rama, were also born as humans. He’s seen as an avatar of Vishnu. In more modern times, Swaminarayan is an undoubted & well-documented historical figure, who’s regarded by some Hindus as an avatar of Vishnu, or as being a still more elevated deity. Bharat Mata (Mother India) began as a national personification devised by a group of Bengali intellectuals in the late 19th century. But now it receives some worship.

Various Hindu & Buddhist rulers in the past have been represented as deities, especially after death, from India to Indonesia. Jayavarman VII, King of the Khmer Empire the 1st Buddhist king of Cambodia, had his own features used for the many statues of Buddha/Avalokitevara he erected.

The extreme personality cult instituted by the founder of North Korea, Kim Il-Sung, has been to represent a deification. And continues to this day with the current leader. Even the nation is admittedly atheist.

In Christian theology, instead of the word “apotheosis,” they use the words “deification” or “divinization” or the Greek word “theosis.” Pre-Reformation, & mainstream theology, in both East & West, views Jesus Christ as the preexisting God who undertook mortal existence. Not as a mortal being who attained divinity. A view known as adoptionism. Adoptionism is an early Christian non-Trinitarian doctrine that holds that Jesus was born a mere human being. But Jesus was later adopted by God as His son, usually at Jesus’ baptism or resurrection, rather than being divine from eternity.

It holds that he has made it possible for human beings to be raised to the level of sharing the divine nature as II Peter 1:4 states that he became human to make humans “partakers of the divine nature.”

In John 10:34, Jesus referenced Psalm 82:6 when he stated: “Is it not written in your Law, I have said you are gods?” Other authors stated: “For this is why the Word became man, & the Son of God became the Son of man: so that Man, by entering into communion with the Word & thus receiving divine sonship, might be made God.” Accusations of self deification to some degree may have been placed on heretical such as the Waldensians.

The language of II Peter is taken up by St. Irenaeus, in his famous phrase, “if the Word has been made man, it is so that men may be made gods.” It becomes the standard in Greek theology. In the 14th century, St. Athanasius repeats Irenaeus almost word for word. In the 5th century, St. Cyril of Alexandria says that we shall become sons “by participation” (Greek methexis). Methexis is “group sharing,” where the audience actively participates in the performance.

Deification is the central idea in the spirituality of St. Maximus the Confessor. For whom the doctrine is the result of the Incarnation: “Deification, briefly, is the encompassion & fulfillment of all times and ages.”

The Roman Catholic Church doesn’t use the term “apotheosis” in its theology. This is equivalent to the Greek word theosis are Latin-derived words “divinization” & deification” used in the Latin tradition of the Catholic Church.

The concept has been given less prominence in Western theology than in that of the Eastern Catholic Churches. But is present in the Latin Church’s liturgical prayer.

Despite the theological differences, in the Catholic church art depictions of the Assumption of the Virgin Mary in art & the Ascension of Jesus in Christian art do share many similarities in composition to apotheosis subjects. As there are many images of saints being raised into Heaven.

Anthropolatry is the deification & worship of humans. It was practiced in ancient Japan towards their emperors. Followers of Socinianism were later accused of practicing anthropolatry.

Make a one-time donation

Your contribution is appreciated.

Donate

Make a monthly donation

Your contribution is appreciated.

Donate monthly

Make a yearly donation

Your contribution is appreciated.

Donate yearly

Rate this:

#1865 #193 #42BC #4thCentury #5thCentury #AbrahamicReligions #Adoptionism #AlexanderTheGreat #Ambrosia #AncientRome #Angels #Anthropolatry #Antinous #Apollo #Apotheosis #AscensionOfJesus #AssumptionOfTheVirginMary #Atheist #Avalokiteshvara #Avatar #Avatars #BaroqueArt #bengali #BereniceIIOfEgypt #BharatMata #Buddha #BuddhaGautama #Buddhahood #Buddhism #CaesarOctavian #Cambodia #CampusMartius #canonization #CatholicChurch #Christianity #ColumnOfAntoninusPius #ComaBerenices #Consecratio #Cupid #Deification #Deity #Deus #DioCassius #Disney #DIva #Divinization #Divus #EasternCatholicChurch #EasternChristianity #EasternEmpire #Egypt #Egyptians #Emperors #FanKuai #FaustinaTheElder #GrecoRoman #Greek #GuanYi #Hadrian #Hammurabi #Heaven #Hellenistic #Hera #Hercules #Hindu #Hinduism #Homer #Horus #IIPeter14 #Imhotep #ImperialCults #India #Indonesia #InvestitureOfTheGods #IronCrutchLi #Islam #Japan #JayavarmanVII #Jesus #John1034 #Judaism #JuliusCaesar #Juno #Jupiter #KhmerEmpire #KimIlSung #Krishna #Late19thCentury #Latin #LatinChurch #Mesopotamia #Methexis #MingDynasty #NaramSin #NewKingdom #NorthKorea #Olympians #Osiris #pagan #Pertinax #Pharaohs #PhilipIIOfMacedon #polytheistic #Psalm826 #Psyche #PtolemaicDynasty #Putti #Rama #Reformation #Roman #RomanCatholicChurch #RomanRepublic #RomanSenate #Romans #Romulus #Saints #Senate #Seneca #SeptimiusSeverus #Socinianism #StAthanasius #StCyrilOfAlexandria #StIrenaeus #StMaximusTheConfessor #Swaminarayan #Syncretism #Taoist #TaoistPantheon #Temple #ThePumpkinificationOfTheDivineClaudius #Theosis #Triumvir #USCapitolBuilding #Vishnu #Waldensians #YueFei #Zeus

Apotheosis

This is also called divinization or deification. It’s from the Latin deificato, meaning “making divine.” This is the glorification of a subject to divine levels & commonly, the treatment of a human being, any other living thing, or an abstract idea in the likeness of a deity.

The original sense of apotheosis relates to religion & is the subject of many works of art. Figuratively “apotheosis” may be used in almost any context for “the deification, glorification, or exaltation of a principle, practice, etc.” So normally attached to an abstraction of some sort.

In religion, apotheosis was a feature of many religions in the ancient world. Some that are active today. It requires a belief that there’s a possibility of newly created God’s, so a polytheistic belief system.

The Abrahamic religions of Christianity, Islam, & Judaism don’t allow this. Though many recognize minor sacred categories such as saints. They’re created by a process called canonization. In Christian theology, there’s a concept of the faithful becoming god-like, called divinization or in Eastern Christianity theosis.

In Hinduism, there’s some range for new deities. A human may be deified by becoming regarded as an avatar of an established deity, usually a major one, or by being regarded as a new, independent deity (usually a minor one), or a mix of the 2.

In art, an apotheosis scene usually shows the subject in the Heavens or rising towards them. They’re often partnered by a number of angels, putti, personifications of virtues, or similar figures.

Especially from Baroque art onwards apotheosis scenes may show rulers, generals, or artists purely as an honorific symbol. In many cases, the “religious” context is classical Greco-Roman pagan religion, like The Apotheosis of Voltaire, which features Apollo. The Apotheosis of Washington (1865) sits high in the dome of the United States of America Capitol Building is another example. Personification of places or abstractions are also shown receiving an apotheosis. The classic composition was suited for artistic placement on ceilings or inside domes.

Before the Hellenistic period, imperial cults were known in ancient Egypt (pharaohs) & Mesopotamia (from Naran-Sin through Hammurabi). In the New Kingdom of Egypt, all deceased pharaohs were deified as the god Osiris, having been identified as Horus while on the throne. They were sometimes referred to as the “son” of other various deities.

The architect Imhotep was defied after his passing away. Though the process seems to have been gradual. This took over 1,000 years, by which time he had become associated with medicine. About a dozen non-royal ancient Egyptians became regarded as deities.

Ancient Greek & Roman religions have many characters who were born as humans but became gods. Like Disney’s Hercules. They’re usually made divine by 1 of the main deities, the 12 Olympians. In the Roman story of Cupid & Psyche, Zeus gave the ambrosia of the gods to the mortal Psyche. This transformed her into a goddess herself.

In the case of the Hellenistic queen Berenice II of Egypt was deified like other rulers of the Ptolemaic dynasty. The court dispersed a myth that her hair, that was cut off to fulfill a vow, had its own apotheosis before becoming the Coma Berenices, a group of stars that still bear her name.

In the Greek world, the 1st leader who granted himself diving honors was Philip II of Macedon. At the wedding to his 6th wife, Philip’s enthroned image was carried in procession among the Olympian gods. Such Hellenistic state leaders might be raised to a status equal to the gods before death, like Alexander the Great, or afterwards, like members of the Ptolemaic dynasty.

A heroic cult status that’s similar to apotheosis was also an honor given to a few reversed artists of the distant past, such as Homer.

Up to the end of the Roman Republic, the god Quirinus was the only 1 the Romans accepted as having undergone apotheosis, for his identification/syncretism with Romulus. Syncretism is the practice of meshing together different beliefs & various schools of thought. Eventually apotheosis in Ancient Rome was a process whereby a deceased ruler was recognized as divine by their successors. This was usually done by a decree of the Senate & popular consent.

The 1st of these cases was the posthumous deification of the last Roman dictator Julius Caesar in 42 BC by his adopted son, the triumvir Caesar Octavian. In addition to showing respect, the present ruler often deified a popular predecessor to legitimize himself & gain popularity himself & gain popularity with the people.

A vote in the Roman Senate, in the later Empire confirming an imperial decree, was the normal official process. But this sometimes followed a period with the unofficial use of deific language or imagery for the individual. This was often done rather discreetly within the imperial circle.

There was then a public ceremony, called a consecratio, including the release of an eagle which flew high. This represents the ascent of the deified person’s soul to Heaven. Imagery featuring the ascent, sometimes using a chariot, was common on coins & in other art.

The largest & most famous example in art in a relief on the base of the Column of Antoninus Pius, showing the emperor & his wife, Faustina the Elder, being carried up by a much larger winged figure, described as representing “Eternity,” as the personifications of “Roma” & the Campus Martius sit below, & eagles fly above. The imperial couple are represented as Jupiter & Juno (or Zeus & Hera).

The historian Dio Cassius, who said he was present, gives a detailed description of the large, & lavish, public consecratio of Perinax, emperor for 3 months in 193, ordered by Septimius Severus.

At the height of the imperial cult during the Roman Empire, sometimes the emperor’s deceased loved ones (heirs, empresses, or lovers) like Hadrian’s Antinous were deified as well.

Deified people were posthumously given the title ‘Divus’ for men & ‘Diva’ for women to their names to signify their divinity. Traditional Roman religion distinguished between a deus (god) & divus (a mortal who became divine or deified), though not consistently. Temple & columns were erected to provide a space for worship.

The imperial cult was mainly popular in the provinces. Especially in the Eastern Empire, where many cultures were well used to deified rulers, & less popular in Rome itself, & among traditionalists & intellectuals.

Some privately, & cautiously, ridiculed the apotheosis of inept & feeble emperors, as in the satire The Pumkinification of (the Divine) Claudius. This is usually attributed to Seneca.

Numerous mortals have been deified into the Taoist pantheon. Examples are Guan Yi, Iron-crutch Li, & Fan Kuai. Song dynasty general Yue Fei was deified during the Ming dynasty. He’s considered by some practitioners to be 1 of the 3 highest-ranking heavenly generals. The Ming dynasty epic Investiture of the Gods deals heavily with deification legends.

In the complicated, & variable, conceptions of deity in Buddhism, the achievement of Buddhahood may be regarded as an achievable goal for the faithful. Many significant deities are considered to have begun as normal people, from Gautama Buddha (the original Buddha & the creator of Buddhism) downwards. Most of these are seen as avatars or re-births of earlier figures.

Some significant Hindu deities, in particular Rama, were also born as humans. He’s seen as an avatar of Vishnu. In more modern times, Swaminarayan is an undoubted & well-documented historical figure, who’s regarded by some Hindus as an avatar of Vishnu, or as being a still more elevated deity. Bharat Mata (Mother India) began as a national personification devised by a group of Bengali intellectuals in the late 19th century. But now it receives some worship.

Various Hindu & Buddhist rulers in the past have been represented as deities, especially after death, from India to Indonesia. Jayavarman VII, King of the Khmer Empire the 1st Buddhist king of Cambodia, had his own features used for the many statues of Buddha/Avalokitevara he erected.

The extreme personality cult instituted by the founder of North Korea, Kim Il-Sung, has been to represent a deification. And continues to this day with the current leader. Even the nation is admittedly atheist.

In Christian theology, instead of the word “apotheosis,” they use the words “deification” or “divinization” or the Greek word “theosis.” Pre-Reformation, & mainstream theology, in both East & West, views Jesus Christ as the preexisting God who undertook mortal existence. Not as a mortal being who attained divinity. A view known as adoptionism. Adoptionism is an early Christian non-Trinitarian doctrine that holds that Jesus was born a mere human being. But Jesus was later adopted by God as His son, usually at Jesus’ baptism or resurrection, rather than being divine from eternity.

It holds that he has made it possible for human beings to be raised to the level of sharing the divine nature as II Peter 1:4 states that he became human to make humans “partakers of the divine nature.”

In John 10:34, Jesus referenced Psalm 82:6 when he stated: “Is it not written in your Law, I have said you are gods?” Other authors stated: “For this is why the Word became man, & the Son of God became the Son of man: so that Man, by entering into communion with the Word & thus receiving divine sonship, might be made God.” Accusations of self deification to some degree may have been placed on heretical such as the Waldensians.

The language of II Peter is taken up by St. Irenaeus, in his famous phrase, “if the Word has been made man, it is so that men may be made gods.” It becomes the standard in Greek theology. In the 14th century, St. Athanasius repeats Irenaeus almost word for word. In the 5th century, St. Cyril of Alexandria says that we shall become sons “by participation” (Greek methexis). Methexis is “group sharing,” where the audience actively participates in the performance.

Deification is the central idea in the spirituality of St. Maximus the Confessor. For whom the doctrine is the result of the Incarnation: “Deification, briefly, is the encompassion & fulfillment of all times and ages.”

The Roman Catholic Church doesn’t use the term “apotheosis” in its theology. This is equivalent to the Greek word theosis are Latin-derived words “divinization” & deification” used in the Latin tradition of the Catholic Church.

The concept has been given less prominence in Western theology than in that of the Eastern Catholic Churches. But is present in the Latin Church’s liturgical prayer.

Despite the theological differences, in the Catholic church art depictions of the Assumption of the Virgin Mary in art & the Ascension of Jesus in Christian art do share many similarities in composition to apotheosis subjects. As there are many images of saints being raised into Heaven.

Anthropolatry is the deification & worship of humans. It was practiced in ancient Japan towards their emperors. Followers of Socinianism were later accused of practicing anthropolatry.

Make a one-time donation

Your contribution is appreciated.

Donate

Make a monthly donation

Your contribution is appreciated.

Donate monthly

Make a yearly donation

Your contribution is appreciated.

Donate yearly

Rate this:

#1865 #193 #42BC #4thCentury #5thCentury #AbrahamicReligions #Adoptionism #AlexanderTheGreat #Ambrosia #AncientRome #Angels #Anthropolatry #Antinous #Apollo #Apotheosis #AscensionOfJesus #AssumptionOfTheVirginMary #Atheist #Avalokiteshvara #Avatar #Avatars #BaroqueArt #bengali #BereniceIIOfEgypt #BharatMata #Buddha #BuddhaGautama #Buddhahood #Buddhism #CaesarOctavian #Cambodia #CampusMartius #canonization #CatholicChurch #Christianity #ColumnOfAntoninusPius #ComaBerenices #Consecratio #Cupid #Deification #Deity #Deus #DioCassius #Disney #DIva #Divinization #Divus #EasternCatholicChurch #EasternChristianity #EasternEmpire #Egypt #Egyptians #Emperors #FanKuai #FaustinaTheElder #GrecoRoman #Greek #GuanYi #Hadrian #Hammurabi #Heaven #Hellenistic #Hera #Hercules #Hindu #Hinduism #Homer #Horus #IIPeter14 #Imhotep #ImperialCults #India #Indonesia #InvestitureOfTheGods #IronCrutchLi #Islam #Japan #JayavarmanVII #Jesus #John1034 #Judaism #JuliusCaesar #Juno #Jupiter #KhmerEmpire #KimIlSung #Krishna #Late19thCentury #Latin #LatinChurch #Mesopotamia #Methexis #MingDynasty #NaramSin #NewKingdom #NorthKorea #Olympians #Osiris #pagan #Pertinax #Pharaohs #PhilipIIOfMacedon #polytheistic #Psalm826 #Psyche #PtolemaicDynasty #Putti #Rama #Reformation #Roman #RomanCatholicChurch #RomanRepublic #RomanSenate #Romans #Romulus #Saints #Senate #Seneca #SeptimiusSeverus #Socinianism #StAthanasius #StCyrilOfAlexandria #StIrenaeus #StMaximusTheConfessor #Swaminarayan #Syncretism #Taoist #TaoistPantheon #Temple #ThePumpkinificationOfTheDivineClaudius #Theosis #Triumvir #USCapitolBuilding #Vishnu #Waldensians #YueFei #Zeus

Apotheosis

This is also called divinization or deification. It’s from the Latin deificato, meaning “making divine.” This is the glorification of a subject to divine levels & commonly, the treatment of a human being, any other living thing, or an abstract idea in the likeness of a deity.

The original sense of apotheosis relates to religion & is the subject of many works of art. Figuratively “apotheosis” may be used in almost any context for “the deification, glorification, or exaltation of a principle, practice, etc.” So normally attached to an abstraction of some sort.

In religion, apotheosis was a feature of many religions in the ancient world. Some that are active today. It requires a belief that there’s a possibility of newly created God’s, so a polytheistic belief system.

The Abrahamic religions of Christianity, Islam, & Judaism don’t allow this. Though many recognize minor sacred categories such as saints. They’re created by a process called canonization. In Christian theology, there’s a concept of the faithful becoming god-like, called divinization or in Eastern Christianity theosis.

In Hinduism, there’s some range for new deities. A human may be deified by becoming regarded as an avatar of an established deity, usually a major one, or by being regarded as a new, independent deity (usually a minor one), or a mix of the 2.

In art, an apotheosis scene usually shows the subject in the Heavens or rising towards them. They’re often partnered by a number of angels, putti, personifications of virtues, or similar figures.

Especially from Baroque art onwards apotheosis scenes may show rulers, generals, or artists purely as an honorific symbol. In many cases, the “religious” context is classical Greco-Roman pagan religion, like The Apotheosis of Voltaire, which features Apollo. The Apotheosis of Washington (1865) sits high in the dome of the United States of America Capitol Building is another example. Personification of places or abstractions are also shown receiving an apotheosis. The classic composition was suited for artistic placement on ceilings or inside domes.

Before the Hellenistic period, imperial cults were known in ancient Egypt (pharaohs) & Mesopotamia (from Naran-Sin through Hammurabi). In the New Kingdom of Egypt, all deceased pharaohs were deified as the god Osiris, having been identified as Horus while on the throne. They were sometimes referred to as the “son” of other various deities.

The architect Imhotep was defied after his passing away. Though the process seems to have been gradual. This took over 1,000 years, by which time he had become associated with medicine. About a dozen non-royal ancient Egyptians became regarded as deities.

Ancient Greek & Roman religions have many characters who were born as humans but became gods. Like Disney’s Hercules. They’re usually made divine by 1 of the main deities, the 12 Olympians. In the Roman story of Cupid & Psyche, Zeus gave the ambrosia of the gods to the mortal Psyche. This transformed her into a goddess herself.

In the case of the Hellenistic queen Berenice II of Egypt was deified like other rulers of the Ptolemaic dynasty. The court dispersed a myth that her hair, that was cut off to fulfill a vow, had its own apotheosis before becoming the Coma Berenices, a group of stars that still bear her name.

In the Greek world, the 1st leader who granted himself diving honors was Philip II of Macedon. At the wedding to his 6th wife, Philip’s enthroned image was carried in procession among the Olympian gods. Such Hellenistic state leaders might be raised to a status equal to the gods before death, like Alexander the Great, or afterwards, like members of the Ptolemaic dynasty.

A heroic cult status that’s similar to apotheosis was also an honor given to a few reversed artists of the distant past, such as Homer.

Up to the end of the Roman Republic, the god Quirinus was the only 1 the Romans accepted as having undergone apotheosis, for his identification/syncretism with Romulus. Syncretism is the practice of meshing together different beliefs & various schools of thought. Eventually apotheosis in Ancient Rome was a process whereby a deceased ruler was recognized as divine by their successors. This was usually done by a decree of the Senate & popular consent.

The 1st of these cases was the posthumous deification of the last Roman dictator Julius Caesar in 42 BC by his adopted son, the triumvir Caesar Octavian. In addition to showing respect, the present ruler often deified a popular predecessor to legitimize himself & gain popularity himself & gain popularity with the people.

A vote in the Roman Senate, in the later Empire confirming an imperial decree, was the normal official process. But this sometimes followed a period with the unofficial use of deific language or imagery for the individual. This was often done rather discreetly within the imperial circle.

There was then a public ceremony, called a consecratio, including the release of an eagle which flew high. This represents the ascent of the deified person’s soul to Heaven. Imagery featuring the ascent, sometimes using a chariot, was common on coins & in other art.

The largest & most famous example in art in a relief on the base of the Column of Antoninus Pius, showing the emperor & his wife, Faustina the Elder, being carried up by a much larger winged figure, described as representing “Eternity,” as the personifications of “Roma” & the Campus Martius sit below, & eagles fly above. The imperial couple are represented as Jupiter & Juno (or Zeus & Hera).

The historian Dio Cassius, who said he was present, gives a detailed description of the large, & lavish, public consecratio of Perinax, emperor for 3 months in 193, ordered by Septimius Severus.

At the height of the imperial cult during the Roman Empire, sometimes the emperor’s deceased loved ones (heirs, empresses, or lovers) like Hadrian’s Antinous were deified as well.

Deified people were posthumously given the title ‘Divus’ for men & ‘Diva’ for women to their names to signify their divinity. Traditional Roman religion distinguished between a deus (god) & divus (a mortal who became divine or deified), though not consistently. Temple & columns were erected to provide a space for worship.

The imperial cult was mainly popular in the provinces. Especially in the Eastern Empire, where many cultures were well used to deified rulers, & less popular in Rome itself, & among traditionalists & intellectuals.

Some privately, & cautiously, ridiculed the apotheosis of inept & feeble emperors, as in the satire The Pumkinification of (the Divine) Claudius. This is usually attributed to Seneca.

Numerous mortals have been deified into the Taoist pantheon. Examples are Guan Yi, Iron-crutch Li, & Fan Kuai. Song dynasty general Yue Fei was deified during the Ming dynasty. He’s considered by some practitioners to be 1 of the 3 highest-ranking heavenly generals. The Ming dynasty epic Investiture of the Gods deals heavily with deification legends.

In the complicated, & variable, conceptions of deity in Buddhism, the achievement of Buddhahood may be regarded as an achievable goal for the faithful. Many significant deities are considered to have begun as normal people, from Gautama Buddha (the original Buddha & the creator of Buddhism) downwards. Most of these are seen as avatars or re-births of earlier figures.

Some significant Hindu deities, in particular Rama, were also born as humans. He’s seen as an avatar of Vishnu. In more modern times, Swaminarayan is an undoubted & well-documented historical figure, who’s regarded by some Hindus as an avatar of Vishnu, or as being a still more elevated deity. Bharat Mata (Mother India) began as a national personification devised by a group of Bengali intellectuals in the late 19th century. But now it receives some worship.

Various Hindu & Buddhist rulers in the past have been represented as deities, especially after death, from India to Indonesia. Jayavarman VII, King of the Khmer Empire the 1st Buddhist king of Cambodia, had his own features used for the many statues of Buddha/Avalokitevara he erected.

The extreme personality cult instituted by the founder of North Korea, Kim Il-Sung, has been to represent a deification. And continues to this day with the current leader. Even the nation is admittedly atheist.

In Christian theology, instead of the word “apotheosis,” they use the words “deification” or “divinization” or the Greek word “theosis.” Pre-Reformation, & mainstream theology, in both East & West, views Jesus Christ as the preexisting God who undertook mortal existence. Not as a mortal being who attained divinity. A view known as adoptionism. Adoptionism is an early Christian non-Trinitarian doctrine that holds that Jesus was born a mere human being. But Jesus was later adopted by God as His son, usually at Jesus’ baptism or resurrection, rather than being divine from eternity.

It holds that he has made it possible for human beings to be raised to the level of sharing the divine nature as II Peter 1:4 states that he became human to make humans “partakers of the divine nature.”

In John 10:34, Jesus referenced Psalm 82:6 when he stated: “Is it not written in your Law, I have said you are gods?” Other authors stated: “For this is why the Word became man, & the Son of God became the Son of man: so that Man, by entering into communion with the Word & thus receiving divine sonship, might be made God.” Accusations of self deification to some degree may have been placed on heretical such as the Waldensians.

The language of II Peter is taken up by St. Irenaeus, in his famous phrase, “if the Word has been made man, it is so that men may be made gods.” It becomes the standard in Greek theology. In the 14th century, St. Athanasius repeats Irenaeus almost word for word. In the 5th century, St. Cyril of Alexandria says that we shall become sons “by participation” (Greek methexis). Methexis is “group sharing,” where the audience actively participates in the performance.

Deification is the central idea in the spirituality of St. Maximus the Confessor. For whom the doctrine is the result of the Incarnation: “Deification, briefly, is the encompassion & fulfillment of all times and ages.”

The Roman Catholic Church doesn’t use the term “apotheosis” in its theology. This is equivalent to the Greek word theosis are Latin-derived words “divinization” & deification” used in the Latin tradition of the Catholic Church.

The concept has been given less prominence in Western theology than in that of the Eastern Catholic Churches. But is present in the Latin Church’s liturgical prayer.

Despite the theological differences, in the Catholic church art depictions of the Assumption of the Virgin Mary in art & the Ascension of Jesus in Christian art do share many similarities in composition to apotheosis subjects. As there are many images of saints being raised into Heaven.

Anthropolatry is the deification & worship of humans. It was practiced in ancient Japan towards their emperors. Followers of Socinianism were later accused of practicing anthropolatry.

Make a one-time donation

Your contribution is appreciated.

Donate

Make a monthly donation

Your contribution is appreciated.

Donate monthly

Make a yearly donation

Your contribution is appreciated.

Donate yearly

Rate this:

#1865 #193 #42BC #4thCentury #5thCentury #AbrahamicReligions #Adoptionism #AlexanderTheGreat #Ambrosia #AncientRome #Angels #Anthropolatry #Antinous #Apollo #Apotheosis #AscensionOfJesus #AssumptionOfTheVirginMary #Atheist #Avalokiteshvara #Avatar #Avatars #BaroqueArt #bengali #BereniceIIOfEgypt #BharatMata #Buddha #BuddhaGautama #Buddhahood #Buddhism #CaesarOctavian #Cambodia #CampusMartius #canonization #CatholicChurch #Christianity #ColumnOfAntoninusPius #ComaBerenices #Consecratio #Cupid #Deification #Deity #Deus #DioCassius #Disney #DIva #Divinization #Divus #EasternCatholicChurch #EasternChristianity #EasternEmpire #Egypt #Egyptians #Emperors #FanKuai #FaustinaTheElder #GrecoRoman #Greek #GuanYi #Hadrian #Hammurabi #Heaven #Hellenistic #Hera #Hercules #Hindu #Hinduism #Homer #Horus #IIPeter14 #Imhotep #ImperialCults #India #Indonesia #InvestitureOfTheGods #IronCrutchLi #Islam #Japan #JayavarmanVII #Jesus #John1034 #Judaism #JuliusCaesar #Juno #Jupiter #KhmerEmpire #KimIlSung #Krishna #Late19thCentury #Latin #LatinChurch #Mesopotamia #Methexis #MingDynasty #NaramSin #NewKingdom #NorthKorea #Olympians #Osiris #pagan #Pertinax #Pharaohs #PhilipIIOfMacedon #polytheistic #Psalm826 #Psyche #PtolemaicDynasty #Putti #Rama #Reformation #Roman #RomanCatholicChurch #RomanRepublic #RomanSenate #Romans #Romulus #Saints #Senate #Seneca #SeptimiusSeverus #Socinianism #StAthanasius #StCyrilOfAlexandria #StIrenaeus #StMaximusTheConfessor #Swaminarayan #Syncretism #Taoist #TaoistPantheon #Temple #ThePumpkinificationOfTheDivineClaudius #Theosis #Triumvir #USCapitolBuilding #Vishnu #Waldensians #YueFei #Zeus

Apotheosis

This is also called divinization or deification. It’s from the Latin deificato, meaning “making divine.” This is the glorification of a subject to divine levels & commonly, the treatment of a human being, any other living thing, or an abstract idea in the likeness of a deity.

The original sense of apotheosis relates to religion & is the subject of many works of art. Figuratively “apotheosis” may be used in almost any context for “the deification, glorification, or exaltation of a principle, practice, etc.” So normally attached to an abstraction of some sort.

In religion, apotheosis was a feature of many religions in the ancient world. Some that are active today. It requires a belief that there’s a possibility of newly created God’s, so a polytheistic belief system.

The Abrahamic religions of Christianity, Islam, & Judaism don’t allow this. Though many recognize minor sacred categories such as saints. They’re created by a process called canonization. In Christian theology, there’s a concept of the faithful becoming god-like, called divinization or in Eastern Christianity theosis.

In Hinduism, there’s some range for new deities. A human may be deified by becoming regarded as an avatar of an established deity, usually a major one, or by being regarded as a new, independent deity (usually a minor one), or a mix of the 2.

In art, an apotheosis scene usually shows the subject in the Heavens or rising towards them. They’re often partnered by a number of angels, putti, personifications of virtues, or similar figures.

Especially from Baroque art onwards apotheosis scenes may show rulers, generals, or artists purely as an honorific symbol. In many cases, the “religious” context is classical Greco-Roman pagan religion, like The Apotheosis of Voltaire, which features Apollo. The Apotheosis of Washington (1865) sits high in the dome of the United States of America Capitol Building is another example. Personification of places or abstractions are also shown receiving an apotheosis. The classic composition was suited for artistic placement on ceilings or inside domes.

Before the Hellenistic period, imperial cults were known in ancient Egypt (pharaohs) & Mesopotamia (from Naran-Sin through Hammurabi). In the New Kingdom of Egypt, all deceased pharaohs were deified as the god Osiris, having been identified as Horus while on the throne. They were sometimes referred to as the “son” of other various deities.

The architect Imhotep was defied after his passing away. Though the process seems to have been gradual. This took over 1,000 years, by which time he had become associated with medicine. About a dozen non-royal ancient Egyptians became regarded as deities.

Ancient Greek & Roman religions have many characters who were born as humans but became gods. Like Disney’s Hercules. They’re usually made divine by 1 of the main deities, the 12 Olympians. In the Roman story of Cupid & Psyche, Zeus gave the ambrosia of the gods to the mortal Psyche. This transformed her into a goddess herself.

In the case of the Hellenistic queen Berenice II of Egypt was deified like other rulers of the Ptolemaic dynasty. The court dispersed a myth that her hair, that was cut off to fulfill a vow, had its own apotheosis before becoming the Coma Berenices, a group of stars that still bear her name.

In the Greek world, the 1st leader who granted himself diving honors was Philip II of Macedon. At the wedding to his 6th wife, Philip’s enthroned image was carried in procession among the Olympian gods. Such Hellenistic state leaders might be raised to a status equal to the gods before death, like Alexander the Great, or afterwards, like members of the Ptolemaic dynasty.

A heroic cult status that’s similar to apotheosis was also an honor given to a few reversed artists of the distant past, such as Homer.

Up to the end of the Roman Republic, the god Quirinus was the only 1 the Romans accepted as having undergone apotheosis, for his identification/syncretism with Romulus. Syncretism is the practice of meshing together different beliefs & various schools of thought. Eventually apotheosis in Ancient Rome was a process whereby a deceased ruler was recognized as divine by their successors. This was usually done by a decree of the Senate & popular consent.

The 1st of these cases was the posthumous deification of the last Roman dictator Julius Caesar in 42 BC by his adopted son, the triumvir Caesar Octavian. In addition to showing respect, the present ruler often deified a popular predecessor to legitimize himself & gain popularity himself & gain popularity with the people.

A vote in the Roman Senate, in the later Empire confirming an imperial decree, was the normal official process. But this sometimes followed a period with the unofficial use of deific language or imagery for the individual. This was often done rather discreetly within the imperial circle.

There was then a public ceremony, called a consecratio, including the release of an eagle which flew high. This represents the ascent of the deified person’s soul to Heaven. Imagery featuring the ascent, sometimes using a chariot, was common on coins & in other art.

The largest & most famous example in art in a relief on the base of the Column of Antoninus Pius, showing the emperor & his wife, Faustina the Elder, being carried up by a much larger winged figure, described as representing “Eternity,” as the personifications of “Roma” & the Campus Martius sit below, & eagles fly above. The imperial couple are represented as Jupiter & Juno (or Zeus & Hera).

The historian Dio Cassius, who said he was present, gives a detailed description of the large, & lavish, public consecratio of Perinax, emperor for 3 months in 193, ordered by Septimius Severus.

At the height of the imperial cult during the Roman Empire, sometimes the emperor’s deceased loved ones (heirs, empresses, or lovers) like Hadrian’s Antinous were deified as well.

Deified people were posthumously given the title ‘Divus’ for men & ‘Diva’ for women to their names to signify their divinity. Traditional Roman religion distinguished between a deus (god) & divus (a mortal who became divine or deified), though not consistently. Temple & columns were erected to provide a space for worship.

The imperial cult was mainly popular in the provinces. Especially in the Eastern Empire, where many cultures were well used to deified rulers, & less popular in Rome itself, & among traditionalists & intellectuals.

Some privately, & cautiously, ridiculed the apotheosis of inept & feeble emperors, as in the satire The Pumkinification of (the Divine) Claudius. This is usually attributed to Seneca.

Numerous mortals have been deified into the Taoist pantheon. Examples are Guan Yi, Iron-crutch Li, & Fan Kuai. Song dynasty general Yue Fei was deified during the Ming dynasty. He’s considered by some practitioners to be 1 of the 3 highest-ranking heavenly generals. The Ming dynasty epic Investiture of the Gods deals heavily with deification legends.

In the complicated, & variable, conceptions of deity in Buddhism, the achievement of Buddhahood may be regarded as an achievable goal for the faithful. Many significant deities are considered to have begun as normal people, from Gautama Buddha (the original Buddha & the creator of Buddhism) downwards. Most of these are seen as avatars or re-births of earlier figures.

Some significant Hindu deities, in particular Rama, were also born as humans. He’s seen as an avatar of Vishnu. In more modern times, Swaminarayan is an undoubted & well-documented historical figure, who’s regarded by some Hindus as an avatar of Vishnu, or as being a still more elevated deity. Bharat Mata (Mother India) began as a national personification devised by a group of Bengali intellectuals in the late 19th century. But now it receives some worship.

Various Hindu & Buddhist rulers in the past have been represented as deities, especially after death, from India to Indonesia. Jayavarman VII, King of the Khmer Empire the 1st Buddhist king of Cambodia, had his own features used for the many statues of Buddha/Avalokitevara he erected.

The extreme personality cult instituted by the founder of North Korea, Kim Il-Sung, has been to represent a deification. And continues to this day with the current leader. Even the nation is admittedly atheist.

In Christian theology, instead of the word “apotheosis,” they use the words “deification” or “divinization” or the Greek word “theosis.” Pre-Reformation, & mainstream theology, in both East & West, views Jesus Christ as the preexisting God who undertook mortal existence. Not as a mortal being who attained divinity. A view known as adoptionism. Adoptionism is an early Christian non-Trinitarian doctrine that holds that Jesus was born a mere human being. But Jesus was later adopted by God as His son, usually at Jesus’ baptism or resurrection, rather than being divine from eternity.

It holds that he has made it possible for human beings to be raised to the level of sharing the divine nature as II Peter 1:4 states that he became human to make humans “partakers of the divine nature.”

In John 10:34, Jesus referenced Psalm 82:6 when he stated: “Is it not written in your Law, I have said you are gods?” Other authors stated: “For this is why the Word became man, & the Son of God became the Son of man: so that Man, by entering into communion with the Word & thus receiving divine sonship, might be made God.” Accusations of self deification to some degree may have been placed on heretical such as the Waldensians.

The language of II Peter is taken up by St. Irenaeus, in his famous phrase, “if the Word has been made man, it is so that men may be made gods.” It becomes the standard in Greek theology. In the 14th century, St. Athanasius repeats Irenaeus almost word for word. In the 5th century, St. Cyril of Alexandria says that we shall become sons “by participation” (Greek methexis). Methexis is “group sharing,” where the audience actively participates in the performance.

Deification is the central idea in the spirituality of St. Maximus the Confessor. For whom the doctrine is the result of the Incarnation: “Deification, briefly, is the encompassion & fulfillment of all times and ages.”

The Roman Catholic Church doesn’t use the term “apotheosis” in its theology. This is equivalent to the Greek word theosis are Latin-derived words “divinization” & deification” used in the Latin tradition of the Catholic Church.

The concept has been given less prominence in Western theology than in that of the Eastern Catholic Churches. But is present in the Latin Church’s liturgical prayer.

Despite the theological differences, in the Catholic church art depictions of the Assumption of the Virgin Mary in art & the Ascension of Jesus in Christian art do share many similarities in composition to apotheosis subjects. As there are many images of saints being raised into Heaven.

Anthropolatry is the deification & worship of humans. It was practiced in ancient Japan towards their emperors. Followers of Socinianism were later accused of practicing anthropolatry.

Make a one-time donation

Your contribution is appreciated.

Donate

Make a monthly donation

Your contribution is appreciated.

Donate monthly

Make a yearly donation

Your contribution is appreciated.

Donate yearly

Rate this:

#1865 #193 #42BC #4thCentury #5thCentury #AbrahamicReligions #Adoptionism #AlexanderTheGreat #Ambrosia #AncientRome #Angels #Anthropolatry #Antinous #Apollo #Apotheosis #AscensionOfJesus #AssumptionOfTheVirginMary #Atheist #Avalokiteshvara #Avatar #Avatars #BaroqueArt #bengali #BereniceIIOfEgypt #BharatMata #Buddha #BuddhaGautama #Buddhahood #Buddhism #CaesarOctavian #Cambodia #CampusMartius #canonization #CatholicChurch #Christianity #ColumnOfAntoninusPius #ComaBerenices #Consecratio #Cupid #Deification #Deity #Deus #DioCassius #Disney #DIva #Divinization #Divus #EasternCatholicChurch #EasternChristianity #EasternEmpire #Egypt #Egyptians #Emperors #FanKuai #FaustinaTheElder #GrecoRoman #Greek #GuanYi #Hadrian #Hammurabi #Heaven #Hellenistic #Hera #Hercules #Hindu #Hinduism #Homer #Horus #IIPeter14 #Imhotep #ImperialCults #India #Indonesia #InvestitureOfTheGods #IronCrutchLi #Islam #Japan #JayavarmanVII #Jesus #John1034 #Judaism #JuliusCaesar #Juno #Jupiter #KhmerEmpire #KimIlSung #Krishna #Late19thCentury #Latin #LatinChurch #Mesopotamia #Methexis #MingDynasty #NaramSin #NewKingdom #NorthKorea #Olympians #Osiris #pagan #Pertinax #Pharaohs #PhilipIIOfMacedon #polytheistic #Psalm826 #Psyche #PtolemaicDynasty #Putti #Rama #Reformation #Roman #RomanCatholicChurch #RomanRepublic #RomanSenate #Romans #Romulus #Saints #Senate #Seneca #SeptimiusSeverus #Socinianism #StAthanasius #StCyrilOfAlexandria #StIrenaeus #StMaximusTheConfessor #Swaminarayan #Syncretism #Taoist #TaoistPantheon #Temple #ThePumpkinificationOfTheDivineClaudius #Theosis #Triumvir #USCapitolBuilding #Vishnu #Waldensians #YueFei #Zeus

De Boeddha van het mateloze mededogen

Veruit de meest populaire Boeddha in het mahayana is Amitabha (Amituofo in China, Amida Butsu in Japan). In het schema van de vijf Boeddha-families is het de Boeddha van de rode familie.

In het hoogste paviljoen van een Chinese tempel vind je Amitabha geflankeerd door de bodhisattva’s Avalokiteshvara (Guanyin) en Mahastamaprapta (Dashizhi). In boeddhistische kloosters ligt de naam van Amitabha op ieders lippen. Mensen begroeten elkaar met ‘Amituofo’. Ook in Chan-kloosters reciteren de monniken Amituofo als een mantra in hun ceremonies. (Anders dan in Japan waar de verschillende boeddhistische stromingen van elkaar gescheiden zijn geraakt).

Amitabha is de boeddha van het mateloze mededogen. In zijn vorig leven legde hij de gelofte af dat hij als Boeddha, een ongerept land zou creëren: Sukhāvatī, het westelijke Reine Land, een plaats zonder lijden. Door het reciteren van zijn naam (nianfo in het Chinees, nembutsu in het Japans), kan iedereen die dat wil daar herboren worden. Als je bij je overlijden zijn naam uitspreekt dan komt Amitabha jou samen met zijn twee bodhisattva’s persoonlijk ophalen om je in het Reine Land te verwelkomen. Van daaruit zul je zelf een boeddha worden en je eigen Reine Land creëren, vanwaaruit je op jouw beurt andere lijdende wezens kunt helpen.

Kun je dit nog wel boeddhisme noemen? Of is dit boeddhisme gedegenereerd tot een bijgelovige volksreligie? Ik moet toegeven dat ik er ooit ook zo over dacht. En het is maar door heel fijne mensen te ontmoeten, die geen zen beoefenden maar met een mantra zoals de nianfo mediteerden, dat ik mij realiseerde dat ik mijn vooroordeel moest bijstellen.

Het Reine Land-boeddhisme situeert zich als traditie binnen het mahayana. Het mahayana is ontstaan uit de vraag ‘Kunnen we na de dood van de Boeddha het onderricht aanpassen aan nieuwe omstandigheden, of houden we ons aan de oorspronkelijke woorden en vormen?’ Mahayana kiest radicaal voor aanpassen. Zo ontstonden nieuwe boeddha’s en bodhisattva’s, nieuwe praktijken, en nieuwe teksten.

In de Vimalakirti Sutra, een mahayanatekst, vinden we de zin: ‘Wijsheid (prajnaparamita) is de moeder van de bodhisattva’s, vaardige middelen (upaya) is hun vader’. Anders dan in de boekgodsdiensten waar het woord van God letterlijk en voor eeuwig is opgetekend, zoekt de wijsheid in het boeddhisme telkens nieuwe wegen. Het mahayana wordt soms gezien als een verdere evolutie van het onderricht van de historische Boeddha. Voor sommigen is het een hoger pad, voor anderen een degeneratie ervan. Of is het, zoals de Vimalakirti Sutra suggereert, een nieuwe expressie van de oorspronkelijke wijsheid?

Nieuwe tijden en nieuwe omstandigheden stellen ons voor nieuwe vragen. We weten heel weinig over de historische context waarin de verschillende mahayanatradities ontstaan zijn. Maar uit de mahayanasutra’s en de vele polemieken die daarop volgden leren we welke vragen zich stelden. Ook de Reine Land-sutra’s leggen pertinente vragen op tafel.

1 Is het boeddhisme moeilijk?

Waar komt het idee vandaan dat het boeddhisme moeilijk zou moeten zijn? De Boeddha onderrichtte iedereen, geleerd of niet geleerd, van hoge of lage komaf, monnik of leek, en hij vond voor iedereen gepaste woorden. De Palicanon gebruikt hiervoor al de term upaya. In de eeuwen daarna gingen steeds meer geleerde mensen zich met de leer bezighouden. Uit de Reine Land-sutra’s begrijp ik dat het boeddhisme steeds moeilijker werd en een bijna onbereikbaar ideaal vooropstelde. Amitabha Boeddha richt zich weer tot alle mensen, ook tot degenen voor wie dat hoge ideaal van ‘de verlichting’ onbereikbaar lijkt.

Als je de oudste zenteksten zoals de Xinxinming en Huangbo leest, dan merk je dat zen zich aanvankelijk ook als een gemakkelijk pad presenteerde. Enkele eeuwen later was zen op zijn beurt een onbereikbaar ideaal geworden. ‘In zen mislukken negen op tien, in Reine Land slagen tienduizend op tienduizend’ zegt Zungben (16de eeuw). Reine Land-boeddhisme is voor ‘gewone mensen’, niet voor spirituele virtuozen.

2 Eigen kracht of ander kracht?

Het Reine Land bereik je niet op eigen kracht maar door toedoen van Amitabha Boeddha. Niemand beweert dat de beoefenaar hier geen enkele rol in heeft. Die moet het nog altijd willen en de naam van de Boeddha uitspreken. Maar is dat genoeg? Alleen maar dat? Niets meer? Hierover is eindeloos gediscussieerd.

In mijn ogen spreken de Reine Land-sutra’s terecht de idee tegen dat ontwaken een prestatie is die je op eigen kracht bereikt. Dat geldt evengoed voor zen. Als je op je kussen gaat zitten met de gedachte dat je op eigen kracht de verlichting gaat bereiken ben je echt niet goed bezig. Zenmeditatie is net dat hele idee loslaten en je geest en je hart openen. Wat er dan gebeurt is zeker niet je eigen kracht. Voor mijn part mag je dat dan aan Amitabha toeschrijven, zolang je het maar niet aan jezelf toeschrijft. De hele notie van ‘zelf’ is hier niet van toepassing.

3 Bestaat het Reine land echt of is het maar een metafoor?

Voor sommigen bestaat het Reine Land echt, onbereikbaar ver in het Westen, en moet je de beschrijving ervan heel letterlijk nemen. Voor anderen is het Reine Land deze wereld hier en nu, en is deze wereld maar onrein voor onze niet-ontwaakte geest. Er is veel inkt over gevloeid. In ons wetenschappelijke wereldbeeld is de letterlijke interpretatie nog moeilijk te verdedigen, maar desondanks gaat de discussie ook vandaag nog volop verder. Er is geen uitsluitsel.

Hoe meer ik erover lees, hoe meer ik hierbij het gevoel heb dat de onbepaaldheid, de open vraag, er gewoon bijhoort. ‘It’s a feature, not a bug.’ De mooiste commentaar vind ik die van Hongdao, een tijdgenoot van Zongben, die stelt dat de tegenstanders van de letterlijkheid in hun eigen valkuil trappen, door het niet-bestaan ervan letterlijk te nemen. Hij verwijst daarbij naar de middenweg tussen bestaan en niet bestaan, een idee dat we al in het oudste boeddhisme terugvinden.

4 Is er bevrijding voor iedereen?

Dit is misschien de moeilijkste. Brengt Amithaba iedereen naar zijn westerse Reine Land, ook misdadigers, ook mensen die in hun leven vreselijke dingen gedaan hebben? Je kunt toch al dat geaccumuleerde negatieve karma niet zomaar ongedaan maken. Dat is blijkbaar moeilijk te verteren. Volgens sommige interpretaties kan inderdaad iedereen in het Reine Land herboren worden, volgens andere zijn er uitzonderingen, of tussenoplossingen met gradaties van wedergeboorte … Ook hier geen uitsluitsel.

Dit wordt vaak gezien als een breuk met de karma-leer van het oudste boeddhisme. Maar als je de Palicanon leest zie je dat de Boeddha net deze ‘kwantitatieve’ visie op karma tegenspreekt. Er is het verhaal van Angulimala, een seriemoordenaar die oog in oog met de boeddha tot inkeer komt en ter plaatse tot monnik gewijd wordt.

Een ander verhaal is dat van twee asceten die de Boeddha komen consulteren. De ene heeft als ascetische praktijk de gelofte op zich genomen om zich te gedragen als een hond, de andere als koe. Hun vraag aan de Boeddha is hoe ze zullen herboren worden. De onderliggende gedachte is dat extreme ascese negatief karma uitwist en tot een hogere geboorte leidt.

De Boeddha antwoordt dat als ze hun praktijk van leven als hond of koe tot vervolmaking brengen, dat ze dan zullen herboren worden als hond of koe. Maar, voegt de Boeddha er aan toe, als ze dit doen in de hoop dat ze zo in de wereld van de goden zullen herboren worden, dan zullen ze herboren worden in de hel. Dit verhaal gaat niet over reïncarnatie maar over karma, over gedrag en de gevolgen daarvan. Reïncarnatie was common sense in India. Maar de uitleg die de Boeddha eraan geeft staat haaks op die common sense.

Idappaccayata heet het in het Pali, soms een beetje onhandig vertaald als dit/dat voorwaardelijkheid. Dat betekent dat elk moment voortbouwt op het vorige, maar niet volledig door het vorige bepaald is. Ik kan in dit ogenblik ingrijpen. Als ik leef als een hond is het logisch dat ik ook in het volgende ogenblik zal leven als een hond. (Of je dat nu plaatst in dit of een volgend leven is even niet relevant.) Als ik in dit ogenblik verwacht om in een volgend ogenblik een god te zijn dan zal ik zwaar ontgoocheld worden. Als ik, zoals Angulimala, in dit ogenblik tot inzicht kom, dan is er iets nieuws mogelijk.

Voor mij is dit een van de belangrijkste boeddhistische inzichten. Ik ben de auteur en de erfgenaam van mijn gedrag. Er zijn dingen die ik niet onder controle heb, en er zijn dingen die ik kan doen. En die kan ik alleen maar nu doen. Als je graag in reïncarnatie gelooft is dat goed nieuws. Maar je moet niet wachten tot je dood gaat. En je moet niet in reïncarnatie geloven. Je kunt nu anders, radicaal anders zelfs. De vraag is: wat kies je om in dit ogenblik in de tijdslijn van je leven in te brengen?

5 Gaan nianfo en zenmeditatie samen?

Ook daar is veel inkt over gevloeid, met voor en tegenstanders van beide. Maar ik zie geen enkele reden waarom zenmeditatie en nianfo elkaar in de weg zouden zitten. Het hangt er maar van af hoe je naar beide kijkt. Het moge ondertussen duidelijk zijn dat voor mij zen niet voorbehouden is voor ‘spirituele virtuozen’, wat dat ook moge betekenen.

Wat doe je als in de traditie van het Reine Land-boeddhisme nianfo beoefent? Ook daar kun je op verschillende manieren naar kijken. Onze basismetafoor voor causaliteit is een biljartbalcausaliteit. De ene bal zet de andere bal in beweging. Als wij iemand in China voor een Boeddhabeeld zien knielen, en wierook branden, en iets zingen of prevelen, dan interpreteren wij dat spontaan als iemand die bidt tot een opperwezen dat in staat is om de causale lijn van zijn leven in te grijpen. Maar de Chinese basismetafoor voor causaliteit is resonantie (ganying), een trillende snaar die een gelijkgestemd snaar doet trillen. Ik begrijp nianfo als resonantie. Je zet je als het ware op dezelfde golflengte als Amithaba en zijn mateloze mededogen.

Zen is meer dan zitten. We staan van ons kussen op en gaan weer doen wat we te doen hebben. Gaan we ons in dat doen verliezen? Of kunnen we tussen alle doen in even inchecken bij dat mateloze mededogen, en dat in de tijdslijn van ons leven inbrengen? Thich Nhat Hanh noemt het een mindfulness bel, iets wat ons eraan herinnert. Dat kan een beeld zijn, of een woord, of een eenvoudige mandala van vijf gekleurde schijven. Het maakt niet uit. Als het maar helpt.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Amitabha #Angulimala #Avalokiteshvara #herboren #Hongdao #Idappaccayata #karmaleer #nianfo #ontwaken #reincarnatie #ReineLand #VimalakirtiSutra #Zongben

De Boeddha van het mateloze mededogen

Veruit de meest populaire Boeddha in het mahayana is Amitabha (Amituofo in China, Amida Butsu in Japan). In het schema van de vijf Boeddha-families is het de Boeddha van de rode familie.

In het hoogste paviljoen van een Chinese tempel vind je Amitabha geflankeerd door de bodhisattva’s Avalokiteshvara (Guanyin) en Mahastamaprapta (Dashizhi). In boeddhistische kloosters ligt de naam van Amitabha op ieders lippen. Mensen begroeten elkaar met ‘Amituofo’. Ook in Chan-kloosters reciteren de monniken Amituofo als een mantra in hun ceremonies. (Anders dan in Japan waar de verschillende boeddhistische stromingen van elkaar gescheiden zijn geraakt).

Amitabha is de boeddha van het mateloze mededogen. In zijn vorig leven legde hij de gelofte af dat hij als Boeddha, een ongerept land zou creëren: Sukhāvatī, het westelijke Reine Land, een plaats zonder lijden. Door het reciteren van zijn naam (nianfo in het Chinees, nembutsu in het Japans), kan iedereen die dat wil daar herboren worden. Als je bij je overlijden zijn naam uitspreekt dan komt Amitabha jou samen met zijn twee bodhisattva’s persoonlijk ophalen om je in het Reine Land te verwelkomen. Van daaruit zul je zelf een boeddha worden en je eigen Reine Land creëren, vanwaaruit je op jouw beurt andere lijdende wezens kunt helpen.

Kun je dit nog wel boeddhisme noemen? Of is dit boeddhisme gedegenereerd tot een bijgelovige volksreligie? Ik moet toegeven dat ik er ooit ook zo over dacht. En het is maar door heel fijne mensen te ontmoeten, die geen zen beoefenden maar met een mantra zoals de nianfo mediteerden, dat ik mij realiseerde dat ik mijn vooroordeel moest bijstellen.

Het Reine Land-boeddhisme situeert zich als traditie binnen het mahayana. Het mahayana is ontstaan uit de vraag ‘Kunnen we na de dood van de Boeddha het onderricht aanpassen aan nieuwe omstandigheden, of houden we ons aan de oorspronkelijke woorden en vormen?’ Mahayana kiest radicaal voor aanpassen. Zo ontstonden nieuwe boeddha’s en bodhisattva’s, nieuwe praktijken, en nieuwe teksten.

In de Vimalakirti Sutra, een mahayanatekst, vinden we de zin: ‘Wijsheid (prajnaparamita) is de moeder van de bodhisattva’s, vaardige middelen (upaya) is hun vader’. Anders dan in de boekgodsdiensten waar het woord van God letterlijk en voor eeuwig is opgetekend, zoekt de wijsheid in het boeddhisme telkens nieuwe wegen. Het mahayana wordt soms gezien als een verdere evolutie van het onderricht van de historische Boeddha. Voor sommigen is het een hoger pad, voor anderen een degeneratie ervan. Of is het, zoals de Vimalakirti Sutra suggereert, een nieuwe expressie van de oorspronkelijke wijsheid?

Nieuwe tijden en nieuwe omstandigheden stellen ons voor nieuwe vragen. We weten heel weinig over de historische context waarin de verschillende mahayanatradities ontstaan zijn. Maar uit de mahayanasutra’s en de vele polemieken die daarop volgden leren we welke vragen zich stelden. Ook de Reine Land-sutra’s leggen pertinente vragen op tafel.

1 Is het boeddhisme moeilijk?

Waar komt het idee vandaan dat het boeddhisme moeilijk zou moeten zijn? De Boeddha onderrichtte iedereen, geleerd of niet geleerd, van hoge of lage komaf, monnik of leek, en hij vond voor iedereen gepaste woorden. De Palicanon gebruikt hiervoor al de term upaya. In de eeuwen daarna gingen steeds meer geleerde mensen zich met de leer bezighouden. Uit de Reine Land-sutra’s begrijp ik dat het boeddhisme steeds moeilijker werd en een bijna onbereikbaar ideaal vooropstelde. Amitabha Boeddha richt zich weer tot alle mensen, ook tot degenen voor wie dat hoge ideaal van ‘de verlichting’ onbereikbaar lijkt.

Als je de oudste zenteksten zoals de Xinxinming en Huangbo leest, dan merk je dat zen zich aanvankelijk ook als een gemakkelijk pad presenteerde. Enkele eeuwen later was zen op zijn beurt een onbereikbaar ideaal geworden. ‘In zen mislukken negen op tien, in Reine Land slagen tienduizend op tienduizend’ zegt Zungben (16de eeuw). Reine Land-boeddhisme is voor ‘gewone mensen’, niet voor spirituele virtuozen.

2 Eigen kracht of ander kracht?

Het Reine Land bereik je niet op eigen kracht maar door toedoen van Amitabha Boeddha. Niemand beweert dat de beoefenaar hier geen enkele rol in heeft. Die moet het nog altijd willen en de naam van de Boeddha uitspreken. Maar is dat genoeg? Alleen maar dat? Niets meer? Hierover is eindeloos gediscussieerd.

In mijn ogen spreken de Reine Land-sutra’s terecht de idee tegen dat ontwaken een prestatie is die je op eigen kracht bereikt. Dat geldt evengoed voor zen. Als je op je kussen gaat zitten met de gedachte dat je op eigen kracht de verlichting gaat bereiken ben je echt niet goed bezig. Zenmeditatie is net dat hele idee loslaten en je geest en je hart openen. Wat er dan gebeurt is zeker niet je eigen kracht. Voor mijn part mag je dat dan aan Amitabha toeschrijven, zolang je het maar niet aan jezelf toeschrijft. De hele notie van ‘zelf’ is hier niet van toepassing.

3 Bestaat het Reine land echt of is het maar een metafoor?

Voor sommigen bestaat het Reine Land echt, onbereikbaar ver in het Westen, en moet je de beschrijving ervan heel letterlijk nemen. Voor anderen is het Reine Land deze wereld hier en nu, en is deze wereld maar onrein voor onze niet-ontwaakte geest. Er is veel inkt over gevloeid. In ons wetenschappelijke wereldbeeld is de letterlijke interpretatie nog moeilijk te verdedigen, maar desondanks gaat de discussie ook vandaag nog volop verder. Er is geen uitsluitsel.

Hoe meer ik erover lees, hoe meer ik hierbij het gevoel heb dat de onbepaaldheid, de open vraag, er gewoon bijhoort. ‘It’s a feature, not a bug.’ De mooiste commentaar vind ik die van Hongdao, een tijdgenoot van Zongben, die stelt dat de tegenstanders van de letterlijkheid in hun eigen valkuil trappen, door het niet-bestaan ervan letterlijk te nemen. Hij verwijst daarbij naar de middenweg tussen bestaan en niet bestaan, een idee dat we al in het oudste boeddhisme terugvinden.

4 Is er bevrijding voor iedereen?

Dit is misschien de moeilijkste. Brengt Amithaba iedereen naar zijn westerse Reine Land, ook misdadigers, ook mensen die in hun leven vreselijke dingen gedaan hebben? Je kunt toch al dat geaccumuleerde negatieve karma niet zomaar ongedaan maken. Dat is blijkbaar moeilijk te verteren. Volgens sommige interpretaties kan inderdaad iedereen in het Reine Land herboren worden, volgens andere zijn er uitzonderingen, of tussenoplossingen met gradaties van wedergeboorte … Ook hier geen uitsluitsel.

Dit wordt vaak gezien als een breuk met de karma-leer van het oudste boeddhisme. Maar als je de Palicanon leest zie je dat de Boeddha net deze ‘kwantitatieve’ visie op karma tegenspreekt. Er is het verhaal van Angulimala, een seriemoordenaar die oog in oog met de boeddha tot inkeer komt en ter plaatse tot monnik gewijd wordt.

Een ander verhaal is dat van twee asceten die de Boeddha komen consulteren. De ene heeft als ascetische praktijk de gelofte op zich genomen om zich te gedragen als een hond, de andere als koe. Hun vraag aan de Boeddha is hoe ze zullen herboren worden. De onderliggende gedachte is dat extreme ascese negatief karma uitwist en tot een hogere geboorte leidt.

De Boeddha antwoordt dat als ze hun praktijk van leven als hond of koe tot vervolmaking brengen, dat ze dan zullen herboren worden als hond of koe. Maar, voegt de Boeddha er aan toe, als ze dit doen in de hoop dat ze zo in de wereld van de goden zullen herboren worden, dan zullen ze herboren worden in de hel. Dit verhaal gaat niet over reïncarnatie maar over karma, over gedrag en de gevolgen daarvan. Reïncarnatie was common sense in India. Maar de uitleg die de Boeddha eraan geeft staat haaks op die common sense.

Idappaccayata heet het in het Pali, soms een beetje onhandig vertaald als dit/dat voorwaardelijkheid. Dat betekent dat elk moment voortbouwt op het vorige, maar niet volledig door het vorige bepaald is. Ik kan in dit ogenblik ingrijpen. Als ik leef als een hond is het logisch dat ik ook in het volgende ogenblik zal leven als een hond. (Of je dat nu plaatst in dit of een volgend leven is even niet relevant.) Als ik in dit ogenblik verwacht om in een volgend ogenblik een god te zijn dan zal ik zwaar ontgoocheld worden. Als ik, zoals Angulimala, in dit ogenblik tot inzicht kom, dan is er iets nieuws mogelijk.

Voor mij is dit een van de belangrijkste boeddhistische inzichten. Ik ben de auteur en de erfgenaam van mijn gedrag. Er zijn dingen die ik niet onder controle heb, en er zijn dingen die ik kan doen. En die kan ik alleen maar nu doen. Als je graag in reïncarnatie gelooft is dat goed nieuws. Maar je moet niet wachten tot je dood gaat. En je moet niet in reïncarnatie geloven. Je kunt nu anders, radicaal anders zelfs. De vraag is: wat kies je om in dit ogenblik in de tijdslijn van je leven in te brengen?

5 Gaan nianfo en zenmeditatie samen?

Ook daar is veel inkt over gevloeid, met voor en tegenstanders van beide. Maar ik zie geen enkele reden waarom zenmeditatie en nianfo elkaar in de weg zouden zitten. Het hangt er maar van af hoe je naar beide kijkt. Het moge ondertussen duidelijk zijn dat voor mij zen niet voorbehouden is voor ‘spirituele virtuozen’, wat dat ook moge betekenen.

Wat doe je als in de traditie van het Reine Land-boeddhisme nianfo beoefent? Ook daar kun je op verschillende manieren naar kijken. Onze basismetafoor voor causaliteit is een biljartbalcausaliteit. De ene bal zet de andere bal in beweging. Als wij iemand in China voor een Boeddhabeeld zien knielen, en wierook branden, en iets zingen of prevelen, dan interpreteren wij dat spontaan als iemand die bidt tot een opperwezen dat in staat is om de causale lijn van zijn leven in te grijpen. Maar de Chinese basismetafoor voor causaliteit is resonantie (ganying), een trillende snaar die een gelijkgestemd snaar doet trillen. Ik begrijp nianfo als resonantie. Je zet je als het ware op dezelfde golflengte als Amithaba en zijn mateloze mededogen.

Zen is meer dan zitten. We staan van ons kussen op en gaan weer doen wat we te doen hebben. Gaan we ons in dat doen verliezen? Of kunnen we tussen alle doen in even inchecken bij dat mateloze mededogen, en dat in de tijdslijn van ons leven inbrengen? Thich Nhat Hanh noemt het een mindfulness bel, iets wat ons eraan herinnert. Dat kan een beeld zijn, of een woord, of een eenvoudige mandala van vijf gekleurde schijven. Het maakt niet uit. Als het maar helpt.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Amitabha #Angulimala #Avalokiteshvara #herboren #Hongdao #Idappaccayata #karmaleer #nianfo #ontwaken #reincarnatie #ReineLand #VimalakirtiSutra #Zongben

« Eleven-Headed Thousand-Armed Avalokiteshvara » [Unidentified Artist]

🔗 · https://poligraf.tumblr.com/post/769431480316346368/eleven-headed-thousand-armed-avalokiteshvara

#arts #artshare #paintings 🎨 #Avalokiteshvara #GuanYin #buddhism #Tibet #thangka #compassion

Mededogen in de leer van Lao Zi

Een van de vele kenmerken die het (zen)boeddhisme en het daoïsme van Lao Zi gemeen hebben is de nadruk op mededogen, (maha)karuna in het boeddhisme, 慈 cí2 (tz’u) in het daoïsme. Ook de door Lao Zi genoemde eenheid (één-voud) en nederigheid alsmede meditatie als middel om deze drie ’juwelen’ te bereiken zijn het boeddhisme niet vreemd.

In de Dharmasamgiti Soetra staat geschreven:
Laat degene die het boeddhaschap wil bereiken niet vele methoden leren, maar slechts één. Welke? Groot mededogen. Degene die groot mededogen voelt, zal alle leringen van de Boeddha kennen alsof hij ze in de holte van zijn hand houdt.
En omgekeerd, iemand die de staat van ontwaakt zijn heeft bereikt, kan niet anders dan groot mededogen voelen voor alle wezens. (ontleend aan ’De Monnik en de Wetenschapper’ van Matthieu Ricard & Trinh Xuan Thuan).

Dit komt overeen met de leer van Lao Zi over mededogen:
Er zijn drie juwelen die ik koester
en waaraan ik altijd vasthoud:
Mededogen is de eerste
Een-voud is de tweede
Nederigheid is de derde (H.67 van de Dao Deh Jing)

In het daoïsme wordt meer dan in het boeddhisme gewezen op het onderscheid tussen het Confuciaanse begrip medemenselijkheid en (groot of waarachtig) mededogen. Medemenselijkheid (altruïsme, liefdadigheid, medelijden) is een morele zaak die je kunt beoefenen met het gevaar van ego-betrokkenheid en schijnheiligheid (zoals belasting ontduikende rijken die liefdadigheid beoefenen). Mededogen in de leer van Lao Zi  is een alles en iedereen omvattende, ongeconditioneerde liefde voor al het bestaande, voortkomend uit diepe meditatie, uit een open bewustzijn, uit verlichtingsinzicht. Mededogen beoefen je niet, je bent mededogen. Medemenselijkheid kan je beoefenen, maar zoals bij alle beoefening ligt het ego op de loer. Met medemenselijkheid zoals hierboven beschreven is meestal niets mis, maar zoals Lao Zi tegen Confucius zegt:

Medemenselijkheid en gerechtigheid waren voor de Wijzen van weleer als herbergen, waar je een avond kon overnachten, maar niet lang kon verblijven… Ze maakten soms gebruik van de weg van medemenselijkheid en bivakkeerden soms in de herberg van gerechtigheid, om daarna te gaan zwerven op de heuvel van de vrijheid, zich te voeden op de akker van eenheid. (uit de Zhuangzi 14.V)

In de leer van Lao Zi en Zhuang Zi wordt medemenselijkheid duidelijk onderscheiden van mededogen. Lao Zi in de Dao Deh Jing:

De Wijze houdt zich niet bezig met medemenselijkheid

Waarom niet?
Hemel en aarde (de Dao) houden zich niet bezig met medemenselijkheid
alle verschijningsvormen worden gezien als ‘strooien offerhonden’, als illusie
Dat geldt ook voor de Wijze (H.5)
Als je niet langer beschikt over de DaDao
verval je in medemenselijkheid en gerechtigheid
Dan verschijnen geleerdheid,
spitsvondigheid en hypocrisie(H.18)

Mededogen vind je bij verlichte leraren, Wijzen zoals Lao Zi, Zhuang Zi, de Boeddha, Bodhisattva’s, Christus, Ramana Maharshi (en vele anderen) die vanuit de verlichtingsdimensie de mensheid met een liefdevol mededogen wijzen op de mogelijkheid om boven het aardse uit te stijgen, de eenheid met de Dao, de boeddhanatuur, het goddelijke als universele liefde te bereiken. Zo kent het mahayanaboeddhisme Avalokiteshvara als de Bodhisattva van Groot Mededogen. Verlichte leraren spreken vanuit hun dimensie over de ogenschijnlijke aard van de werkelijkheid. Ze hielpen en helpen de mensheid vanuit hun mededogen met aanwijzingen voor hun leerlingen en toehoorders over het bereiken van de één-voud, de eenheid met de Dao (of Boeddhanatuur, of het goddelijke) via meditatie en de juiste geesteshouding bij het dagelijks handelen, nederigheid.

Dit waarachtig mededogen kan je ervaren bij een verlichte leraar zoals ik dat zelf heb ondervonden bij de advaita- en yoga-leraar Jean Klein. In het boek ‘Het denkend Hart van de Barak’ omschrijft de joodse Etty Hillesum het mededogen wat ze koestert voor haar medebewoners van Kamp Westerbork, maar ook voor de Duitse soldaten die haar op transport zetten. Dit mededogen kan ook opkomen bij diepe meditatie; Matthieu Ricard ziet het zelfs als een kenmerk van juist mediteren.

De zenbeoefenaar Jack Kerouac leert in het boek Dharma Tuig zijn vriend Japhy (de zen-dichter en vertaler Gary Snyder) een mededogend gebed voor vriend of vijand, uit te spreken terwijl je de ogen van diegene om wie het gaat visualiseert:

Even zeer leeg
Even zeer lief te hebben
Even zeer een komende boeddha

 In dit artikel vindt u een selectie van uitspraken uit het aan Lao Zi toegeschreven geschrift, de Dao Deh Jing, over de genoemde drie ‘juwelen’.

Mededogen

Mededogen overwint
Door (het volgen van) de Hemel, de Dao,
ontstaat een sterk mededogen. (H.27)

 Het mededogen van de Wijze (volgeling van de Dao) geldt voor de gehele mensheid, goede en minder goede mensen:

De Hemel is als een groot net
en zal je niet laten vallen,
hoe vervreemd je ook bent. (H.73)

De Wijze: De goeden behandelt hij goed
de niet-zo goeden ook
Dat is waarachtig goed zijn, innerlijke kracht!
De Wijze beademt de wereld,
(met een glimlach)
zo wordt elk Hart beïnvloed
De mensen richten zich tot hem,
de Wijze schenkt allen zijn kinderlijke glimlach (H.49)

 Voor (de volgeling van) de Dao
zijn alle schepselen (even) heilig
De beschermer
van zowel de goede mens
als de minder goede mens
Met juiste woorden kan je veel bereiken
Door eervol handelen kan je steun verlenen
Waarom zou je minder goede mensen afschrijven?
Wie zoekt zal vinden
Wie gezondigd heeft
zal vergeven worden (H.62)

De laatste regels zijn te vergelijken met Mattheüs 7:7-11:

Zoekt en gij zult vinden
Klopt en gij zult worden opengedaan

Een-voud:

Één-voud heeft hier de betekenis van éénheid met de Dao, te verwerven via meditatie.

De Dao, onbenoembaar, alomvattend, alfa en omega.

De Dao die als Dao benoemd kan worden
is niet de ware Dao
De naam waarmee iets benoemd wordt
is niet het ware ding
De naamloze Leegte, het ‘niets’
hierin komen de ’tienduizend dingen’,
alle verschijnselen, tot stand
Benoemd als Vorm, als het ‘iets’
is het de moeder van alle verschijnselen
Wees permanent zonder begeerte, dan ervaar je
het diepe mysterie van het niet-zijn (de Leegte)
Ben je constant vervuld van verlangen, dan zie je
alleen de uiterlijkheden (de Vorm) (H.1)

Wie zonder begeerte en het daarmee samenhangende denken is kan het diepe mysterie van het niet-zijn (de Leegte), de eenheid met de Dao verkrijgen. Dan richt je je als volgeling van de Dao op ‘DIT!’ en niet op ‘Dat’.

De Wijze verblijft in het waarachtige en vermijdt de schijn
Hij richt zich niet op Dat maar op DIT! (H.38)

Pas de juiste methode toe
om je innerlijke sfeer (helend) te beheersen
Wees zo slim niet de strijd (met jezelf) aan te gaan
Hoe weet ik dat?
Door DIT! (H.57)

Toelichting: DIT! staat voor innerlijke schouwing, voor meditatie. Je richt je naar binnen, het waarachtige in plaats van naar buiten, naar Dat, de uiterlijke wereld, de schijn.

De Oude Meester gaf veel aanwijzingen voor meditatie om deze eenheid te bereiken

De Wijze beoefent op een natuurlijke manier
een helende methode van beheersing (van het Zelf)
Hij leegt zijn ‘Hart’, zijn denken/voelen
vult de ‘buik’,
verzwakt begeerte
versterkt zijn botten (H.3)

Toelichting:

Hij leegt zijn ‘Hart’, zijn denken/voelen

Het ‘Hart’, Xin, staat voor het denken/voelen, het Engelse mind. In Lao Zi’s Qing Jing Jing: ‘Maak het Hart grondig leeg dan komt het Zelf tot Zuivere Leegte.’

vult de ‘buik’: Hier mee wordt gedoeld op het energiecentrum in het lichaam even onder de navel, in het latere daoïsme de ‘onderste Dantian’ genoemd, bij Zen de ‘Hara’; bij yoga de tweede (buik)chakra.

verzwakt begeerte: het laten varen van verlangen en begeerte wordt bij alle vormen van meditatie genoemd.

versterkt zijn botten: Tijdens meditatie met concentratie op de ‘buik’, de Hara, voelt het lichaam krachtiger, energieker. Je kunt het ook interpreteren als: ‘Zit als een rots’. 

De Wijze hanteert een methode van
helende zelfbeheersing
en richt zich op de ‘buik’
en niet op het ‘oog’
Hij richt zich niet op ‘Dat’
maar vat ‘DIT’ (H12)

De ‘buik’, het energiecentrum onder de navel (Zen: de hara), het ‘oog’, de zintuigen.

De Aloude Meesters van de Dao
hielden zich niet bezig
met het (laten) verwerven van kennis of geleerdheid
maar gaven de voorkeur aan één-voud
Door een ‘helende methode van zelfbeheersing’
voorkwamen zij problemen
Het innerlijke land proberen te beheersen
door middel van kennis en concepten
leidt tot geestelijke armoede
Het innerlijke land beheersen
door kennis te laten vallen is een goede zaak
Dit te begrijpen leidt tot een diep inzicht in de eigen aard,
de hoogste Deh

Wie dit echt begrijpt neemt dit onderzoek (van de Geest)
als maatstaf, als model

 Wie voortdurend dit model toepast
kan het diepste inzicht,
de hoogste Deh bereiken
Hoe diep dit inzicht, hoe hoog en verreikend de Deh!
Door dit toe te passen kan je als levend wezen
terugkeren in en meegaan met
de grote doorstroom (de DaDao) (H.65)

Toelichting: deze tekst wordt meestal politiek-filosofisch vertaald als zou het gaan om ‘heersen’ en een ‘staat’ of land: het Chinese karakter Zhi4 kan vertaald worden door ‘heersen’, maar net als in H.3 hierboven ook door ‘beheersen van het zelf’, meditatie. Voor het karakter Guó2 heb ik in plaats van ‘land, volk of staat’ gekozen voor ‘innerlijk land’, zoals Schipper dit weergeeft inde toelichting bij zijn vertaling van de Dao Deh Jing: “Het innerlijke land verkennen is een zeer oude vorm van meditatie”.

Een leerling vroeg Lao Zi hoe een Wijze, een volgeling van de Dao, stand kan houden in een veranderende wereld van de schijn, van de vorm, vol begeerlijke zaken:

Degenen met een hoge mate van zelfbeheersing kunnen het
Zelf bewaren terwijl alle schepselen veranderen
Als er door veranderingen toch verlangens opkomen worden
deze gekalmeerd door hun naamloze eenvoud zonder begeerte
Zonder begeerte, in Innerlijke Rust
Alle schepselen ondergaan verandering maar zij zijn in het Zelf gevestigd (H.37)

Nederigheid

De Oude Meester benadrukt steeds dat een Wijze (volgeling van de Dao) nederig, wars van verwaandheid dient te zijn en het ego, het zijn van een ‘Iemand’, eer en oneer, moet laten vallen:

Eer en oneer zijn met elkaar verbonden
Geëerd worden geeft iemand veel stress
Waarom?
Geëerd worden kan omslaan
in verguisd worden!
Wie het ten deel valt wordt erdoor gebonden
Wie het verliest wordt erdoor gebonden
Het is nu eenmaal zo dat eer en oneer
met elkaar verbonden zijn
Waarom?
Als we zeggen dat geprezen worden
tot veel spanningen leidt,
gaan we er van uit dat er een iemand,
een persoon is (die geprezen wordt)
Begrijp dit: zolang er (nog) een iemand is,
is er sprake van spanningen en lijden
Als er geen iemand meer is, hoe kan er dan nog lijden zijn?
Door eenwording met ‘alles onder de Hemel’,
wordt men daarvoor beschermd
Bij gehechtheid aan je persoon in de wereld
moet je bereid zijn alle verandering in de wereld te ondergaan (H.13)

De Wijze plaatst zichzelf achteraan
en is het meest vooraanstaand
Doordat hij niet zelfzuchtig is
behoudt hij het Zelf
Juist omdat er geen iemand meer is,
kan de Wijze iemand zijn (H.7)

Laat vanuit het Zelf
zaken als macht, rijkdom en zegeningen
ver achter je
Arrogantie die je daaraan ontleent
geeft alleen maar problemen (H.9)

De Wijze is nederig, maar houdt er rekening mee:

dat hij geprezen zal worden
dat hij geducht zal worden
dat hij geminacht zal worden (H.17)
Mensen haten het geplaatst te worden (gezien te worden)
in de positie van wees, geminacht, afgescheiden, arm te zijn
Toch noemen de edele volgelingen van de Dao zich zo
Door zich te verminderen kan men vermeerderen
Door zich te vermeerderen vermindert men (H.42)

 Deze uitspraak is te vergelijken met Mattheus 23.12:

“Wie zichzelf verhoogd zal worden vernederd, wie zichzelf vernederd zal verhoogd worden.”

 Tot slot tekst 81 uit ‘De Zenmeester die blafte’:

Net als de lege ruimte kent Het geen grenzen.
Toch is Het precies op deze plek.
Hier! Nu!
Diep en helder!

 Het spreekt als ik stil ben.
Het zwijgt als ik spreek.

 De grote poort van mededogen staat wagenwijd
open om genade te verlenen:
er staat geen menigte in de weg!

Commentaar:

Behalve de menigte in je geest…

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Avalokiteshvara #BenZondervan #daoïsmeVanLaoZi #DharmasamgitiSoetra #EttyHillesum #JackKerouac #JeanKlein #KampWesterbork #LaoZi #MatthieuRicard #mededogen #nederigheid #ondersteDantian #TrinhXuanThuan
#Avalokiteshvara #BenZondervan #daoïsmeVanLaoZi #DharmasamgitiSoetra #EttyHillesum #JackKerouac #JeanKlein #KampWesterbork #LaoZi #MatthieuRicard #mededogen #nederigheid #ondersteDantian #TrinhXuanThuan

Mededogen in de leer van Lao Zi

Een van de vele kenmerken die het (zen)boeddhisme en het daoïsme van Lao Zi gemeen hebben is de nadruk op mededogen, (maha)karuna in het boeddhisme, 慈 cí2 (tz’u) in het daoïsme. Ook de door Lao Zi genoemde eenheid (één-voud) en nederigheid alsmede meditatie als middel om deze drie ’juwelen’ te bereiken zijn het boeddhisme niet vreemd.

In de Dharmasamgiti Soetra staat geschreven:
Laat degene die het boeddhaschap wil bereiken niet vele methoden leren, maar slechts één. Welke? Groot mededogen. Degene die groot mededogen voelt, zal alle leringen van de Boeddha kennen alsof hij ze in de holte van zijn hand houdt.
En omgekeerd, iemand die de staat van ontwaakt zijn heeft bereikt, kan niet anders dan groot mededogen voelen voor alle wezens. (ontleend aan ’De Monnik en de Wetenschapper’ van Matthieu Ricard & Trinh Xuan Thuan).

Dit komt overeen met de leer van Lao Zi over mededogen:
Er zijn drie juwelen die ik koester
en waaraan ik altijd vasthoud:
Mededogen is de eerste
Een-voud is de tweede
Nederigheid is de derde (H.67 van de Dao Deh Jing)

In het daoïsme wordt meer dan in het boeddhisme gewezen op het onderscheid tussen het Confuciaanse begrip medemenselijkheid en (groot of waarachtig) mededogen. Medemenselijkheid (altruïsme, liefdadigheid, medelijden) is een morele zaak die je kunt beoefenen met het gevaar van ego-betrokkenheid en schijnheiligheid (zoals belasting ontduikende rijken die liefdadigheid beoefenen). Mededogen in de leer van Lao Zi  is een alles en iedereen omvattende, ongeconditioneerde liefde voor al het bestaande, voortkomend uit diepe meditatie, uit een open bewustzijn, uit verlichtingsinzicht. Mededogen beoefen je niet, je bent mededogen. Medemenselijkheid kan je beoefenen, maar zoals bij alle beoefening ligt het ego op de loer. Met medemenselijkheid zoals hierboven beschreven is meestal niets mis, maar zoals Lao Zi tegen Confucius zegt:

Medemenselijkheid en gerechtigheid waren voor de Wijzen van weleer als herbergen, waar je een avond kon overnachten, maar niet lang kon verblijven… Ze maakten soms gebruik van de weg van medemenselijkheid en bivakkeerden soms in de herberg van gerechtigheid, om daarna te gaan zwerven op de heuvel van de vrijheid, zich te voeden op de akker van eenheid. (uit de Zhuangzi 14.V)

In de leer van Lao Zi en Zhuang Zi wordt medemenselijkheid duidelijk onderscheiden van mededogen. Lao Zi in de Dao Deh Jing:

De Wijze houdt zich niet bezig met medemenselijkheid

Waarom niet?
Hemel en aarde (de Dao) houden zich niet bezig met medemenselijkheid
alle verschijningsvormen worden gezien als ‘strooien offerhonden’, als illusie
Dat geldt ook voor de Wijze (H.5)
Als je niet langer beschikt over de DaDao
verval je in medemenselijkheid en gerechtigheid
Dan verschijnen geleerdheid,
spitsvondigheid en hypocrisie(H.18)

Mededogen vind je bij verlichte leraren, Wijzen zoals Lao Zi, Zhuang Zi, de Boeddha, Bodhisattva’s, Christus, Ramana Maharshi (en vele anderen) die vanuit de verlichtingsdimensie de mensheid met een liefdevol mededogen wijzen op de mogelijkheid om boven het aardse uit te stijgen, de eenheid met de Dao, de boeddhanatuur, het goddelijke als universele liefde te bereiken. Zo kent het mahayanaboeddhisme Avalokiteshvara als de Bodhisattva van Groot Mededogen. Verlichte leraren spreken vanuit hun dimensie over de ogenschijnlijke aard van de werkelijkheid. Ze hielpen en helpen de mensheid vanuit hun mededogen met aanwijzingen voor hun leerlingen en toehoorders over het bereiken van de één-voud, de eenheid met de Dao (of Boeddhanatuur, of het goddelijke) via meditatie en de juiste geesteshouding bij het dagelijks handelen, nederigheid.

Dit waarachtig mededogen kan je ervaren bij een verlichte leraar zoals ik dat zelf heb ondervonden bij de advaita- en yoga-leraar Jean Klein. In het boek ‘Het denkend Hart van de Barak’ omschrijft de joodse Etty Hillesum het mededogen wat ze koestert voor haar medebewoners van Kamp Westerbork, maar ook voor de Duitse soldaten die haar op transport zetten. Dit mededogen kan ook opkomen bij diepe meditatie; Matthieu Ricard ziet het zelfs als een kenmerk van juist mediteren.

De zenbeoefenaar Jack Kerouac leert in het boek Dharma Tuig zijn vriend Japhy (de zen-dichter en vertaler Gary Snyder) een mededogend gebed voor vriend of vijand, uit te spreken terwijl je de ogen van diegene om wie het gaat visualiseert:

Even zeer leeg
Even zeer lief te hebben
Even zeer een komende boeddha

 In dit artikel vindt u een selectie van uitspraken uit het aan Lao Zi toegeschreven geschrift, de Dao Deh Jing, over de genoemde drie ‘juwelen’.

Mededogen

Mededogen overwint
Door (het volgen van) de Hemel, de Dao,
ontstaat een sterk mededogen. (H.27)

 Het mededogen van de Wijze (volgeling van de Dao) geldt voor de gehele mensheid, goede en minder goede mensen:

De Hemel is als een groot net
en zal je niet laten vallen,
hoe vervreemd je ook bent. (H.73)

De Wijze: De goeden behandelt hij goed
de niet-zo goeden ook
Dat is waarachtig goed zijn, innerlijke kracht!
De Wijze beademt de wereld,
(met een glimlach)
zo wordt elk Hart beïnvloed
De mensen richten zich tot hem,
de Wijze schenkt allen zijn kinderlijke glimlach (H.49)

 Voor (de volgeling van) de Dao
zijn alle schepselen (even) heilig
De beschermer
van zowel de goede mens
als de minder goede mens
Met juiste woorden kan je veel bereiken
Door eervol handelen kan je steun verlenen
Waarom zou je minder goede mensen afschrijven?
Wie zoekt zal vinden
Wie gezondigd heeft
zal vergeven worden (H.62)

De laatste regels zijn te vergelijken met Mattheüs 7:7-11:

Zoekt en gij zult vinden
Klopt en gij zult worden opengedaan

Een-voud:

Één-voud heeft hier de betekenis van éénheid met de Dao, te verwerven via meditatie.

De Dao, onbenoembaar, alomvattend, alfa en omega.

De Dao die als Dao benoemd kan worden
is niet de ware Dao
De naam waarmee iets benoemd wordt
is niet het ware ding
De naamloze Leegte, het ‘niets’
hierin komen de ’tienduizend dingen’,
alle verschijnselen, tot stand
Benoemd als Vorm, als het ‘iets’
is het de moeder van alle verschijnselen
Wees permanent zonder begeerte, dan ervaar je
het diepe mysterie van het niet-zijn (de Leegte)
Ben je constant vervuld van verlangen, dan zie je
alleen de uiterlijkheden (de Vorm) (H.1)

Wie zonder begeerte en het daarmee samenhangende denken is kan het diepe mysterie van het niet-zijn (de Leegte), de eenheid met de Dao verkrijgen. Dan richt je je als volgeling van de Dao op ‘DIT!’ en niet op ‘Dat’.

De Wijze verblijft in het waarachtige en vermijdt de schijn
Hij richt zich niet op Dat maar op DIT! (H.38)

Pas de juiste methode toe
om je innerlijke sfeer (helend) te beheersen
Wees zo slim niet de strijd (met jezelf) aan te gaan
Hoe weet ik dat?
Door DIT! (H.57)

Toelichting: DIT! staat voor innerlijke schouwing, voor meditatie. Je richt je naar binnen, het waarachtige in plaats van naar buiten, naar Dat, de uiterlijke wereld, de schijn.

De Oude Meester gaf veel aanwijzingen voor meditatie om deze eenheid te bereiken

De Wijze beoefent op een natuurlijke manier
een helende methode van beheersing (van het Zelf)
Hij leegt zijn ‘Hart’, zijn denken/voelen
vult de ‘buik’,
verzwakt begeerte
versterkt zijn botten (H.3)

Toelichting:

Hij leegt zijn ‘Hart’, zijn denken/voelen

Het ‘Hart’, Xin, staat voor het denken/voelen, het Engelse mind. In Lao Zi’s Qing Jing Jing: ‘Maak het Hart grondig leeg dan komt het Zelf tot Zuivere Leegte.’

vult de ‘buik’: Hier mee wordt gedoeld op het energiecentrum in het lichaam even onder de navel, in het latere daoïsme de ‘onderste Dantian’ genoemd, bij Zen de ‘Hara’; bij yoga de tweede (buik)chakra.

verzwakt begeerte: het laten varen van verlangen en begeerte wordt bij alle vormen van meditatie genoemd.

versterkt zijn botten: Tijdens meditatie met concentratie op de ‘buik’, de Hara, voelt het lichaam krachtiger, energieker. Je kunt het ook interpreteren als: ‘Zit als een rots’. 

De Wijze hanteert een methode van
helende zelfbeheersing
en richt zich op de ‘buik’
en niet op het ‘oog’
Hij richt zich niet op ‘Dat’
maar vat ‘DIT’ (H12)

De ‘buik’, het energiecentrum onder de navel (Zen: de hara), het ‘oog’, de zintuigen.

De Aloude Meesters van de Dao
hielden zich niet bezig
met het (laten) verwerven van kennis of geleerdheid
maar gaven de voorkeur aan één-voud
Door een ‘helende methode van zelfbeheersing’
voorkwamen zij problemen
Het innerlijke land proberen te beheersen
door middel van kennis en concepten
leidt tot geestelijke armoede
Het innerlijke land beheersen
door kennis te laten vallen is een goede zaak
Dit te begrijpen leidt tot een diep inzicht in de eigen aard,
de hoogste Deh

Wie dit echt begrijpt neemt dit onderzoek (van de Geest)
als maatstaf, als model

 Wie voortdurend dit model toepast
kan het diepste inzicht,
de hoogste Deh bereiken
Hoe diep dit inzicht, hoe hoog en verreikend de Deh!
Door dit toe te passen kan je als levend wezen
terugkeren in en meegaan met
de grote doorstroom (de DaDao) (H.65)

Toelichting: deze tekst wordt meestal politiek-filosofisch vertaald als zou het gaan om ‘heersen’ en een ‘staat’ of land: het Chinese karakter Zhi4 kan vertaald worden door ‘heersen’, maar net als in H.3 hierboven ook door ‘beheersen van het zelf’, meditatie. Voor het karakter Guó2 heb ik in plaats van ‘land, volk of staat’ gekozen voor ‘innerlijk land’, zoals Schipper dit weergeeft inde toelichting bij zijn vertaling van de Dao Deh Jing: “Het innerlijke land verkennen is een zeer oude vorm van meditatie”.

Een leerling vroeg Lao Zi hoe een Wijze, een volgeling van de Dao, stand kan houden in een veranderende wereld van de schijn, van de vorm, vol begeerlijke zaken:

Degenen met een hoge mate van zelfbeheersing kunnen het
Zelf bewaren terwijl alle schepselen veranderen
Als er door veranderingen toch verlangens opkomen worden
deze gekalmeerd door hun naamloze eenvoud zonder begeerte
Zonder begeerte, in Innerlijke Rust
Alle schepselen ondergaan verandering maar zij zijn in het Zelf gevestigd (H.37)

Nederigheid

De Oude Meester benadrukt steeds dat een Wijze (volgeling van de Dao) nederig, wars van verwaandheid dient te zijn en het ego, het zijn van een ‘Iemand’, eer en oneer, moet laten vallen:

Eer en oneer zijn met elkaar verbonden
Geëerd worden geeft iemand veel stress
Waarom?
Geëerd worden kan omslaan
in verguisd worden!
Wie het ten deel valt wordt erdoor gebonden
Wie het verliest wordt erdoor gebonden
Het is nu eenmaal zo dat eer en oneer
met elkaar verbonden zijn
Waarom?
Als we zeggen dat geprezen worden
tot veel spanningen leidt,
gaan we er van uit dat er een iemand,
een persoon is (die geprezen wordt)
Begrijp dit: zolang er (nog) een iemand is,
is er sprake van spanningen en lijden
Als er geen iemand meer is, hoe kan er dan nog lijden zijn?
Door eenwording met ‘alles onder de Hemel’,
wordt men daarvoor beschermd
Bij gehechtheid aan je persoon in de wereld
moet je bereid zijn alle verandering in de wereld te ondergaan (H.13)

De Wijze plaatst zichzelf achteraan
en is het meest vooraanstaand
Doordat hij niet zelfzuchtig is
behoudt hij het Zelf
Juist omdat er geen iemand meer is,
kan de Wijze iemand zijn (H.7)

Laat vanuit het Zelf
zaken als macht, rijkdom en zegeningen
ver achter je
Arrogantie die je daaraan ontleent
geeft alleen maar problemen (H.9)

De Wijze is nederig, maar houdt er rekening mee:

dat hij geprezen zal worden
dat hij geducht zal worden
dat hij geminacht zal worden (H.17)
Mensen haten het geplaatst te worden (gezien te worden)
in de positie van wees, geminacht, afgescheiden, arm te zijn
Toch noemen de edele volgelingen van de Dao zich zo
Door zich te verminderen kan men vermeerderen
Door zich te vermeerderen vermindert men (H.42)

 Deze uitspraak is te vergelijken met Mattheus 23.12:

“Wie zichzelf verhoogd zal worden vernederd, wie zichzelf vernederd zal verhoogd worden.”

 Tot slot tekst 81 uit ‘De Zenmeester die blafte’:

Net als de lege ruimte kent Het geen grenzen.
Toch is Het precies op deze plek.
Hier! Nu!
Diep en helder!

 Het spreekt als ik stil ben.
Het zwijgt als ik spreek.

 De grote poort van mededogen staat wagenwijd
open om genade te verlenen:
er staat geen menigte in de weg!

Commentaar:

Behalve de menigte in je geest…

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Avalokiteshvara #BenZondervan #daoïsmeVanLaoZi #DharmasamgitiSoetra #EttyHillesum #JackKerouac #JeanKlein #KampWesterbork #LaoZi #MatthieuRicard #mededogen #nederigheid #ondersteDantian #TrinhXuanThuan
#Avalokiteshvara #BenZondervan #daoïsmeVanLaoZi #DharmasamgitiSoetra #EttyHillesum #JackKerouac #JeanKlein #KampWesterbork #LaoZi #MatthieuRicard #mededogen #nederigheid #ondersteDantian #TrinhXuanThuan

A mantra we use in our meditation. Kwanseum Bosal, also know as Guanyin or Avalokiteshvara - The Bodhisattva of Love and Compassion. #zen #zenmaster #dharma #meditation #buddhism #mind #spirituality #spiritualjourney #awakening #buddhist #meditate #zenstories #mantra #guanyin #Avalokiteshvara @buddhism @meditation @dharma @dhamma https://youtube.com/shorts/Jy4rQV140o4

"The Jewel In The Lotus" Oṃ maṇi padme hūṃ (praise to the Jewel in the Lotus.) Kwanseum Bosal (also known as Guanyin and Avalokiteshvara) is the embodiment of compassion. Wishing you 10,000 ways of good luck! Zen Master Sebastian Rizzon @buddhism #zenartist #art #zenmaster #zenart #zen #Buddha #buddhism #buddhist #buddhistart #bodhisattva #kwanseumbosal #Guanyin #Avalokiteshvara #aiart #AI #aiartist #midjourney #digitalart #art #spirituality

Eleven-headed #Bodhisattva #Avalokiteshvara. #Tibet, 15th/16th century, fire-gilded bronze, turquoise, coral. Currently on display at the #RautenstrauchJoest #Museum in #Cologne.

#BuddhistArt #RautenstrauchJoestMuseum

Several stories from the Lotus Sutra show how gender is no hindrance for attaining enlightment. I especially like the one about the girl who transforms herself instantly into a man just to make a point. I assume she changes back afterward.

#buddhism #gender #Avalokiteshvara #LotusSutra
https://theconversation.com/the-lotus-sutra-an-ancient-buddhist-scripture-from-the-3rd-century-continues-to-have-relevance-today-216977