#thomasmerton — Public Fediverse posts

Quote of the day, 1 June: Blessed Mary Josephine

In giving thanks to God—together with all of you, beginning with the Most Eminent and Venerable Brother Archbishop Cardinal Crescenzio Sepe—for the great gift to the Church of Naples, the new Blessed Mary Josephine of Jesus Crucified, Thomas Merton’s reflection comes to mind. He stated: “There is no member of the Church who does not owe something to Carmel,” which finds further confirmation in this Solemn Rite [Merton, 1951].

Indeed, today the Church of Naples owes to Carmel, as a place and school of holiness, not only the precious gift of one of its daughters elevated to the honor of the altars, but also the most authoritative reminder of the universal vocation to holiness, its irreplaceable value, and its perennial relevance.

As the Representative of the Supreme Pontiff Benedict XVI in presiding over today’s beatification, I feel honored and delighted to witness the marvelous works of God, and even more so to admire His masterpieces, which are always the saints and the blessed. This venerable archdiocese, with its considerable and growing number of Blesseds and Saints, offers them to the admiration of the entire Church.

The great, biblical words of the Servant of God Pope Paul VI, addressed precisely to the Discalced Carmelite friars [during a general audience on July 11, 1973], fit like a glove: “You are ‘sons of saints,’ look carefully at the immense spiritual inheritance that is handed down to you…” [Original text: Vos estis «filii sanctorum» (Tob 2:18): immensam intuemini hereditatem spiritualem] Words that I like to apply to the men and women brought forth in the faith in this Neapolitan Church.

Yes, dear people of Naples, you too are children of saints: from them we learn to elevate the horizons of hope to heavenly realities, without setting aside our commitment to building up the earthly city, despite all its urgent and disturbing problems. The more we contemplate the Lord among His Saints, entering into living communion with Him, the stronger the hope within us grows for an active and effective commitment to improving and changing the world around us.

Looking particularly at the story and message of Blessed Josephine, we better understand the inescapable need for the contemplative dimension in the life of every Christian. Her example also shows us the concrete way to cultivate it. Her existence was a true school of charity, both toward her fellow sisters and toward the vast field of the apostolate, which she, though a cloistered nun, cultivated solely to make people love the Lord more. She, too, like St. Thérèse of the Child Jesus, did not want “to be a saint by halves” [cf. LT 247 to Abbé Bellière], albeit with her peculiarities and mystical gifts, and various extraordinary spiritual experiences.

Everything is summed up in a phrase that constituted the unifying program of the Blessed’s entire life: “I want to live by feeding on God’s will… I want my will to be united with God’s will as one.” And again in her Diary: “I ardently desire to live in the will of God; I know that saints are made in this way, and I want to make myself saintly to give glory to God.”

Such a program must be the great aspiration of every Christian, in full conformity with the word of Christ, the One, Supreme Model: “My food is to do the will of him who sent me, and to accomplish his work” (Jn 4:34), because “The world and its desires pass away, but the man who does the will of God lives forever” (1 Jn 2:17).

I end with the great honor of sharing with you the special apostolic blessing and greeting of Benedict XVI, who, as he has shown, carries Naples, this Church, its Venerable Pastor, and all the members of the People of God in his heart. I entrust you to the powerful intercession of the new Blessed, that she may protect you all and lead you on the path of holiness.

José Cardinal Saraiva Martins

Prefect, Congregation of the Causes of the Saints
Homily, Mass of Beatification of Blessed Mary Josephine
1 June 2008, Cathedral of St. Januarius, Naples

Note: Cardinal Saraiva Martins opens his homily with a passage from Thomas Merton’s The Ascent to Truth. The words come from the Author’s Note before the Prologue, where Merton wrote: “There is no member of the Church who does not owe something to Carmel. But there are few who owe more to the saints of Carmel and to its Queen than does the author. Above all, this book was written, so to speak, under her direction and tutelage.”

Later in the homily, Cardinal Saraiva Martins quotes Blessed Mary Josephine, who said: “I want my will to be united with God’s will as one.” The Italian word she uses is impasto, literally “dough” or “paste.” In context, it suggests the close blending of the human will with the will of God, as dough is worked until it becomes one cohesive whole.

Translation from the Italian text is the blogger’s own work product and may not be reproduced without permission.

Featured image: This is a detail from an artist’s rendering of a well-known photo of Blessed Mary Josephine, who was captured seated outdoors, smiling broadly. Image credit: Discalced Carmelites

@thebeeguy

Any fool knows that you don't need money to get enjoyment out of life.

#ThomasMerton

#ThomasMerton: " #Genocide is a new word. Perhaps the word is new because technology has now got into the game of destroying whole races at once. The destruction of races is not new—just easier." https://bit.ly/4uwHimj

Wir können uns nicht mehr darauf verlassen, dass wir von Strukturen unterstützt werden, die jederzeit von einer politischen Macht oder einer politischen Kraft zerstört werden können. (...) Die Zeit, in der man sich auf Strukturen verlassen konnte, ist vorbei. Sie sind gut und sollten uns helfen, und wir sollten das Beste daraus machen. Aber sie können uns genommen werden, und wenn uns alles genommen wird, was tun wir dann?
#ThomasMerton, Asian Journal, 338
#talkCollapse

If we strive to be happy by filling all the silences of life with sound, productive by turning all life's leisure into work, and real by turning all our being into doing, we will only succeed in producing a hell on earth.
-- Thomas Merton (No Man is an Island)

⬆ #Wisdom #Quotes #ThomasMerton #Happiness #Productivity

⬇ #Photography #Panorama #Sealions #Beach #Galapagos

Jules – Mijmeren in mijn bodhisattvabedje

Je eigen, diepste overtuiging ter discussie stellen als een mogelijkheid tussen andere, vergt een bovengemiddelde portie moed.

Ik sprak een goede vriend die al vele jaren aan zelfonderzoek doet, ook via meditatie. Hij vertelde over zijn ervaring van een geïncarneerde ziel, individuatie en een Hoger Zelf.

Ai, atman! Een moment stond ik met een mond vol tanden. Of eigenlijk lag ik met mijn mond vol tanden, in mijn vertrouwde bodhisattvabedje, waarin ik noodgedwongen zo vele uurtjes doorbreng, mijn nembutsus zeg en soms mijn stukjes schrijf. Mijn vriend en ik spraken aan de telefoon.

Moet je als boeddhist nu opmerken dat de notie van een geïncarneerde ziel een illusie is en de moeder van alle lijden? Ik luisterde aandachtig. Ergens in de achtergrond knarste ondanks de aandacht toch mijn brein.

Zinvolle uitwisseling

Eigenlijk, bedacht in de loop van het gesprek iets in mij, is dit ‘Thomas Merton in actie’. De ooit beroemde auteur organiseerde als rooms-katholieke monnik ontmoetingen met vertegenwoordigers van andere religies, ook van het boeddhisme. Niet de leer, maar de ervaring stond daarbij centraal. Dit bleek een invalshoek waardoor een zinvolle uitwisseling mogelijk werd.

Zo ontspon ons telefoongesprek zich ook. Ik zei niet “dit is zo”, maar “zo ervaar ik het”. Is boeddhisme in staat tot een fenomenologie van zichzelf? Buitenstaanders kunnen dit. Simon Vestdijk deed het in zijn boek De toekomst der religie (1947); zijn analyse bracht hem tot de uitroep – wie weet dit nog? – “Ben ik niet eigenlijk een boeddhist?” Carl Gustav Jung deed het, en vele anderen ook. Maar kun je dit ook als je zelf boeddhist bent?

Je eigen, diepste overtuiging ter discussie stellen als een mogelijkheid tussen andere, vergt een bovengemiddelde portie moed. Als ik het Opperlandse neo-calvinistische boeddhisme in ogenschouw neem, dan mis ik zulke openheid in het publieke domein node. Hier wordt graag gekift over de BUN en de BOS en gemillimeterd over autorisatie van zenleraren.

Benepen

Het lijkt bijna alsof je voor de ware Verlichting moet uitwijken naar het buitenland, naar het Frankrijk van Voltaire bijvoorbeeld. Maar gelukkig bestaat er in de Engelstalige boeddhistische chatrooms op het internet een virtueel Frankrijk, dat aanzienlijk ruimer bemeten van geest is dan het benepen Nederland, waar een onmiskenbaar fundamentalistische ondertoon zich regelmatig meester maakt van het discours.

Met mijn vriend kan ik praten. Ik legde hem voor wat ik voor mezelf de brahman-atman paradox ben gaan noemen. Boeddhisme is een oefening in het ervaren van anatman, so far so good. Maar op het ogenblik dat je karmische energieën zijn uitgedoofd en je de boeddhistische bevrijding realiseert, wat is dan, op dat ogenblik, het verschil in ervaring met iemand die zijn atman zich ziet versmelten met brahman?

Historisch gezien bestaat er een wereld van verschil tussen het wereldbeeld en de leefwijze van de brahmanen en de boeddhisten, ik weet het. Maar dat is lang geleden en er is sindsdien veel met het boeddhisme gebeurd. Waar het mij om gaat is de vraag of wij anno nu menen dat de gnosis van de Boeddha een unieke ervaring inhield, of eentje die ergens een plaatsje heeft in een vergelijkend model waarvan het topje meer overeenkomsten kent dan verschillen.

Spookbeeld

Steken in de geschiedenis van het boeddhisme brahman en atman af en toe niet toch weer de kop op? Nadat Nagarjuna en consorten hun mentale machtsgreep hadden volbracht (want dat was het), bleef het boeddhisme naar veler idee met lege handen achter. De introductie van de leegte, zo gaat deze redenering, zadelde het boeddhisme niet alleen met een nieuwe doctrine op, maar ook, opnieuw, met het spookbeeld van nihilisme. En zie, daar was de boeddhanatuur, een soort quasi-atman, soms ook als zodanig aan de man gebracht, maar dan alleen om het snel weer af te leren, zeggen velen vergoelijkend. Is boeddhanatuur de appel die gegeten wordt van de boom van goed en kwaad?

Iedereen die wil, mag me verketteren, hoewel dat onboeddhistisch is (nou ja, dat geloven we dan maar). Daar heb je er weer eentje, zo’n zenboeddhist die de bietenbrug opgaat. Hij schijnt ook al iets met Shinrans Anderkracht te hebben, die cryptokatholiek. Die eindigt vast bij Advaita Vedanta.

Zulke suggesties sissen althans regelmatig omhoog uit mijn mailbox wanneer zich daarin weer enige slang naar binnen heeft weten te wurmen. Ik kijk geamuseerd toe en neem in gedachten maar zo’n leuke slang uit een Disneyfilm voor ogen die je met hypnotiserende ogen en verleidelijke praatjes in zijn wurggreep probeert te lokken. Niet dus.

Zelfopgelegde begrenzing

Toch maak ik graag omzwervingen in het land dat begint waar de grenzen van het boeddhisme poreus zijn. Er zijn zo veel anderen die zoeken naar bevrijding. Als -isme kan boeddhisme zo benauwend voelen. Met Linji zeg ik: als je boeddhisme op je weg tegenkomt, dood het dan. Zonder die zelfopgelegde begrenzing valt er niets meer aan doctrines te declameren, kun je in vrijheid vergelijken en hartelijk lachen om de Nagarjuna’s en de andere pausen van het boeddhisme.

Zo ongeveer zat ik na te mijmeren toen het telefoongesprek met mijn vriend ten einde was. Ik dacht eraan hoe een halve eeuw of langer geleden mensen als Sartre schreven over onze cultuur als een leeggehaalde winkel. De dialectiek van de Verlichting van Adorno blijft zo actueel. De mensen scheppen monsters die ze niet weten te beteugelen. Ze hebben de middelen in handen voor hun bevrijding maar slaan liever op de vlucht voor hun verantwoordelijkheid.

Thuiskomen

In die omgewoelde, ontkerkelijkte grond landt het boeddhisme dat wij nu kennen. Hoe velen vluchten in het boeddhisme omdat het een alternatief is dat veilig voelt? Veilig? Ruk die voorhang weg en zoek de poreuze grenzen op. Gaat heen en vermenigvuldigt u in vrijheid! Dat is de uitdaging. En dood de Boeddha wanneer deze op uw weg komt, evenals uw leraar, in de geest van Linji, die maffe, maar wel kraakheldere leraar uit de gouden tijd van het klassieke Chinese zenboeddhisme.

Na zulke omzwervingen is het altijd goed thuiskomen in, ja, wat eigenlijk? Er is welbeschouwd geen thuis en daar is het goed thuiskomen. Thuiskomen in de wetenschap dat je maar wat aanrommelt, net als iedereen die verder op weg is. Je rommelt wat aan met je Satipatthana Sutra en je rommelt wat aan met je Achtvoudig Pad. Wat deert het eigenlijk of je ook wat aanrommelt met brahman en atman? Niets om elkaar hard te vallen. Bevrijding is fluïde, vluchtig, en daarom juist bevrijding. Overal te vinden en nooit op, behalve als je haar probeert te vangen en te bevatten. En God zag dat het goed was. Voor mijn part, ook goed.

De twijfel, de twijfel, zo gezond onveilig… De grondeloze diepte, zonder houvast… Niet-weten… Ja, daar is het goed thuiskomen na zo’n telefoongesprek.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Atman #boeddhanatuur #CarlGustavJung #HogerZelf #JulesPrast #SimonVestdijk #ThomasMerton #toekomstReligie

Jules – Mijmeren in mijn bodhisattvabedje

Je eigen, diepste overtuiging ter discussie stellen als een mogelijkheid tussen andere, vergt een bovengemiddelde portie moed.

Ik sprak een goede vriend die al vele jaren aan zelfonderzoek doet, ook via meditatie. Hij vertelde over zijn ervaring van een geïncarneerde ziel, individuatie en een Hoger Zelf.

Ai, atman! Een moment stond ik met een mond vol tanden. Of eigenlijk lag ik met mijn mond vol tanden, in mijn vertrouwde bodhisattvabedje, waarin ik noodgedwongen zo vele uurtjes doorbreng, mijn nembutsus zeg en soms mijn stukjes schrijf. Mijn vriend en ik spraken aan de telefoon.

Moet je als boeddhist nu opmerken dat de notie van een geïncarneerde ziel een illusie is en de moeder van alle lijden? Ik luisterde aandachtig. Ergens in de achtergrond knarste ondanks de aandacht toch mijn brein.

Zinvolle uitwisseling

Eigenlijk, bedacht in de loop van het gesprek iets in mij, is dit ‘Thomas Merton in actie’. De ooit beroemde auteur organiseerde als rooms-katholieke monnik ontmoetingen met vertegenwoordigers van andere religies, ook van het boeddhisme. Niet de leer, maar de ervaring stond daarbij centraal. Dit bleek een invalshoek waardoor een zinvolle uitwisseling mogelijk werd.

Zo ontspon ons telefoongesprek zich ook. Ik zei niet “dit is zo”, maar “zo ervaar ik het”. Is boeddhisme in staat tot een fenomenologie van zichzelf? Buitenstaanders kunnen dit. Simon Vestdijk deed het in zijn boek De toekomst der religie (1947); zijn analyse bracht hem tot de uitroep – wie weet dit nog? – “Ben ik niet eigenlijk een boeddhist?” Carl Gustav Jung deed het, en vele anderen ook. Maar kun je dit ook als je zelf boeddhist bent?

Je eigen, diepste overtuiging ter discussie stellen als een mogelijkheid tussen andere, vergt een bovengemiddelde portie moed. Als ik het Opperlandse neo-calvinistische boeddhisme in ogenschouw neem, dan mis ik zulke openheid in het publieke domein node. Hier wordt graag gekift over de BUN en de BOS en gemillimeterd over autorisatie van zenleraren.

Benepen

Het lijkt bijna alsof je voor de ware Verlichting moet uitwijken naar het buitenland, naar het Frankrijk van Voltaire bijvoorbeeld. Maar gelukkig bestaat er in de Engelstalige boeddhistische chatrooms op het internet een virtueel Frankrijk, dat aanzienlijk ruimer bemeten van geest is dan het benepen Nederland, waar een onmiskenbaar fundamentalistische ondertoon zich regelmatig meester maakt van het discours.

Met mijn vriend kan ik praten. Ik legde hem voor wat ik voor mezelf de brahman-atman paradox ben gaan noemen. Boeddhisme is een oefening in het ervaren van anatman, so far so good. Maar op het ogenblik dat je karmische energieën zijn uitgedoofd en je de boeddhistische bevrijding realiseert, wat is dan, op dat ogenblik, het verschil in ervaring met iemand die zijn atman zich ziet versmelten met brahman?

Historisch gezien bestaat er een wereld van verschil tussen het wereldbeeld en de leefwijze van de brahmanen en de boeddhisten, ik weet het. Maar dat is lang geleden en er is sindsdien veel met het boeddhisme gebeurd. Waar het mij om gaat is de vraag of wij anno nu menen dat de gnosis van de Boeddha een unieke ervaring inhield, of eentje die ergens een plaatsje heeft in een vergelijkend model waarvan het topje meer overeenkomsten kent dan verschillen.

Spookbeeld

Steken in de geschiedenis van het boeddhisme brahman en atman af en toe niet toch weer de kop op? Nadat Nagarjuna en consorten hun mentale machtsgreep hadden volbracht (want dat was het), bleef het boeddhisme naar veler idee met lege handen achter. De introductie van de leegte, zo gaat deze redenering, zadelde het boeddhisme niet alleen met een nieuwe doctrine op, maar ook, opnieuw, met het spookbeeld van nihilisme. En zie, daar was de boeddhanatuur, een soort quasi-atman, soms ook als zodanig aan de man gebracht, maar dan alleen om het snel weer af te leren, zeggen velen vergoelijkend. Is boeddhanatuur de appel die gegeten wordt van de boom van goed en kwaad?

Iedereen die wil, mag me verketteren, hoewel dat onboeddhistisch is (nou ja, dat geloven we dan maar). Daar heb je er weer eentje, zo’n zenboeddhist die de bietenbrug opgaat. Hij schijnt ook al iets met Shinrans Anderkracht te hebben, die cryptokatholiek. Die eindigt vast bij Advaita Vedanta.

Zulke suggesties sissen althans regelmatig omhoog uit mijn mailbox wanneer zich daarin weer enige slang naar binnen heeft weten te wurmen. Ik kijk geamuseerd toe en neem in gedachten maar zo’n leuke slang uit een Disneyfilm voor ogen die je met hypnotiserende ogen en verleidelijke praatjes in zijn wurggreep probeert te lokken. Niet dus.

Zelfopgelegde begrenzing

Toch maak ik graag omzwervingen in het land dat begint waar de grenzen van het boeddhisme poreus zijn. Er zijn zo veel anderen die zoeken naar bevrijding. Als -isme kan boeddhisme zo benauwend voelen. Met Linji zeg ik: als je boeddhisme op je weg tegenkomt, dood het dan. Zonder die zelfopgelegde begrenzing valt er niets meer aan doctrines te declameren, kun je in vrijheid vergelijken en hartelijk lachen om de Nagarjuna’s en de andere pausen van het boeddhisme.

Zo ongeveer zat ik na te mijmeren toen het telefoongesprek met mijn vriend ten einde was. Ik dacht eraan hoe een halve eeuw of langer geleden mensen als Sartre schreven over onze cultuur als een leeggehaalde winkel. De dialectiek van de Verlichting van Adorno blijft zo actueel. De mensen scheppen monsters die ze niet weten te beteugelen. Ze hebben de middelen in handen voor hun bevrijding maar slaan liever op de vlucht voor hun verantwoordelijkheid.

Thuiskomen

In die omgewoelde, ontkerkelijkte grond landt het boeddhisme dat wij nu kennen. Hoe velen vluchten in het boeddhisme omdat het een alternatief is dat veilig voelt? Veilig? Ruk die voorhang weg en zoek de poreuze grenzen op. Gaat heen en vermenigvuldigt u in vrijheid! Dat is de uitdaging. En dood de Boeddha wanneer deze op uw weg komt, evenals uw leraar, in de geest van Linji, die maffe, maar wel kraakheldere leraar uit de gouden tijd van het klassieke Chinese zenboeddhisme.

Na zulke omzwervingen is het altijd goed thuiskomen in, ja, wat eigenlijk? Er is welbeschouwd geen thuis en daar is het goed thuiskomen. Thuiskomen in de wetenschap dat je maar wat aanrommelt, net als iedereen die verder op weg is. Je rommelt wat aan met je Satipatthana Sutra en je rommelt wat aan met je Achtvoudig Pad. Wat deert het eigenlijk of je ook wat aanrommelt met brahman en atman? Niets om elkaar hard te vallen. Bevrijding is fluïde, vluchtig, en daarom juist bevrijding. Overal te vinden en nooit op, behalve als je haar probeert te vangen en te bevatten. En God zag dat het goed was. Voor mijn part, ook goed.

De twijfel, de twijfel, zo gezond onveilig… De grondeloze diepte, zonder houvast… Niet-weten… Ja, daar is het goed thuiskomen na zo’n telefoongesprek.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Atman #boeddhanatuur #CarlGustavJung #HogerZelf #JulesPrast #SimonVestdijk #ThomasMerton #toekomstReligie

#ThomasMerton

https://www.facebook.com/share/p/19mJFm72UN/

"La mistica non è un’esperienza estatica e privilegiata, è la piena maturità della fede".

Il #31gennaio 1915 nasceva lo scrittore americano e monaco dell'ordine dei Trappisti, #ThomasMerton, autore di oltre 60 tra saggi e opere in poesia e in prosa, dedicati soprattutto ai temi dell'ecumenismo, del dialogo interreligioso, della pace e dei diritti civili.

#ilbortoneficio

I’ll take Name That Author, Alex, for $500.

“There is a paradox that lies in the very heart of human existence. It must be apprehended before any happiness is possible in the soul of a man. The paradox is this: man’s nature, by itself, can do little or nothing to settle his most important problems. If we follow nothing but our natures, our own philosophies, our own level of ethics, we will end up in hell.”

#books #thomasmerton

#ThomasMerton: "The whole idea of #compassion is based on a keen awareness of the #interdependence of all these living things...all part of one another & all involved in one another. " Compassion is the #MoralLaw of interconnectivity w/ others' pain & suffering, joy & celebration. https://bit.ly/4fHp8Wc

"If nothing that can be seen can either be God or represent Him to us as He is, then to find God we must pass beyond everything that can be seen and enter into darkness.

Since nothing that can be heard is God, to find Him we must enter into silence."

---
Opened up my email and found that today's poem from poets.org -- "All I can see is nothing" by Sahar Muradi -- opens with a bit of Thomas Merton on silence, nothingness, and the apophatic path... a nice, unexpected accompaniment to my earlier reading!

The full Muradi poem is here, and is also excellent:
https://poets.org/poem/all-i-can-see-nothing

#ThomasMerton #Silence #SaharMuradi #Poetry

Anxiety

It is not speaking that breaks our silence, but the anxiety to be heard.

~ Thomas Merton

slip:4a1505.

Social animal

It is all very well to insist that man is a “social animal”—the fact is obvious enough. But that is no justification for making him a mere cog in a totalitarian machine—or in a religious one either, for that matter. In actual fact, society depends for its existence on the inviolable personal solitude of its members. Society, to merit its name, must be made up not of numbers, or mechanical units, but of persons. To be a person implies responsibility and freedom, and both these imply a certain interior solitude, a sense of personal integrity, a sense of one’s own reality and of one’s ability to give himself to society—or to refuse that gift.

~ Thomas Merton

slip:4a1496.

Quote of the day, 10 December: Thomas Merton

O God, My God! Why am I so mute? I long to cry out and out to Thee, over and over, and Thou art nameless and infinite. All our names for Thee are not Thy name, infinite Trinity.

But Thy Word is Jesus, and I cry the name of Thy Son and live in the love of His heart and believe, if He wills, He will bring me the answer to my only prayer: that I may renounce everything and belong entirely to the Lord!

Saint Theresa, Little Flower, never cease praying for me! 

J.M.J.T.

Thomas Merton

Part Three: St. Bonaventure’s, New York
5 December 1941

Note: Merton expert Fiona Gardner discusses Thomas Merton’s relationship with St. Thérèse of Lisieux in her 2012 article, “A Tremendous Experience”: The Influence of St. Thérèse of Lisieux on the Spirituality of Thomas Merton, which was published by the International Thomas Merton Society in its scholarly journal, The Merton Seasonal: A Quarterly Review. Thomas Merton was killed on 10 December 1968 in Bangkok, Thailand.

Merton T & Hart P 1995, Run to the mountain: the story of a vocation, 1st edn, HarperSanFrancisco, San Francisco.

Featured image: Father M. Louis (Thomas) Merton, O.C.S.O. is seen at his desk in the front room of his hermitage on the grounds of the Abbey of Our Lady of Gethsemani in Nelson County, Kentucky. In the background, a statue of St. Thérèse is illuminated by light streaming through a stained glass window of a French church. Image credits: Father Merton, Merton Center / Wikimedia Commons (fair use); St. Thérèse, Franck / Adobe Stock (Stock photo)

#discernment #HolyTrinity #infinite #intercession #prayer #sacrifice #StThereseOfLisieux #ThomasMerton #vocation #willOfGod

Quote of the day, 10 December: Thomas Merton

O God, My God! Why am I so mute? I long to cry out and out to Thee, over and over, and Thou art nameless and infinite. All our names for Thee are not Thy name, infinite Trinity.

But Thy Word is Jesus, and I cry the name of Thy Son and live in the love of His heart and believe, if He wills, He will bring me the answer to my only prayer: that I may renounce everything and belong entirely to the Lord!

Saint Theresa, Little Flower, never cease praying for me! 

J.M.J.T.

Thomas Merton

Part Three: St. Bonaventure’s, New York
5 December 1941

Note: Merton expert Fiona Gardner discusses Thomas Merton’s relationship with St. Thérèse of Lisieux in her 2012 article, “A Tremendous Experience”: The Influence of St. Thérèse of Lisieux on the Spirituality of Thomas Merton, which was published by the International Thomas Merton Society in its scholarly journal, The Merton Seasonal: A Quarterly Review. Thomas Merton was killed on 10 December 1968 in Bangkok, Thailand.

Merton T & Hart P 1995, Run to the mountain: the story of a vocation, 1st edn, HarperSanFrancisco, San Francisco.

Featured image: Father M. Louis (Thomas) Merton, O.C.S.O. is seen at his desk in the front room of his hermitage on the grounds of the Abbey of Our Lady of Gethsemani in Nelson County, Kentucky. In the background, a statue of St. Thérèse is illuminated by light streaming through a stained glass window of a French church. Image credits: Father Merton, Merton Center / Wikimedia Commons (fair use); St. Thérèse, Franck / Adobe Stock (Stock photo)

#discernment #HolyTrinity #infinite #intercession #prayer #sacrifice #StThereseOfLisieux #ThomasMerton #vocation #willOfGod

#merton #ThomasMerton

#merton #ThomasMerton

#ThomasMerton

#ThomasMerton

In giving thanks to God—together with all of you, beginning with the Most Eminent and Venerable Brother Archbishop Cardinal Crescenzio Sepe—for the great gift to the Church of Naples, the new Blessed Maria Giuseppina of Jesus Crucified, Thomas Merton’s reflection comes to mind. He stated: “There is no member of the Church who does not owe something to Carmel,” which finds further confirmation in this Solemn Rite [Merton, 1951].

Indeed, today the Church of Naples owes to Carmel, as a place and school of holiness, not only the precious gift of one of its daughters elevated to the honor of the altars, but also the most authoritative reminder of the universal vocation to holiness, its irreplaceable value, and its perennial relevance.

As the Representative of the Supreme Pontiff Benedict XVI in presiding over today’s beatification, I feel honored and delighted to witness the marvelous works of God, and even more so to admire His masterpieces, which are always the saints and the blessed. This venerable archdiocese, with its considerable and growing number of Blesseds and Saints, offers them to the admiration of the entire Church.

The great, biblical words of the Servant of God Pope Paul VI, addressed precisely to the Discalced Carmelite friars [during a general audience on July 11, 1973], fit like a glove: “You are ‘sons of saints,’ look carefully at the immense spiritual inheritance that is handed down to you…” [Original text: Vos estis «filii sanctorum» (Tob 2:18): immensam intuemini hereditatem spiritualem] Words that I like to apply to the men and women brought forth in the faith in this Neapolitan Church.

Yes, dear people of Naples, you too are children of saints: from them we learn to elevate the horizons of hope to heavenly realities, without setting aside our commitment to building up the earthly city, despite all its urgent and disturbing problems. The more we contemplate the Lord among His Saints, entering into living communion with Him, the stronger the hope within us grows for an active and effective commitment to improving and changing the world around us.

Looking particularly at the story and message of Blessed Giuseppina, we better understand the inescapable need for the contemplative dimension in the life of every Christian. Her example also shows us the concrete way to cultivate it. Her existence was a true school of charity, both toward her fellow sisters and toward the vast field of the apostolate, which she, though a cloistered nun, cultivated solely to make people love the Lord more. She, too, like St. Thérèse of the Child Jesus, did not want “to be a saint by halves” [cf. LT 247 to Abbé Bellière], albeit with her peculiarities and mystical gifts, and various extraordinary spiritual experiences.

Everything is summed up in a phrase that constituted the unifying program of the Blessed’s entire life: “I want to live by feeding on God’s will… I want my will to be united with God’s will as one.” And again in her Diary: “I ardently desire to live in the will of God; I know that saints are made in this way, and I want to make myself saintly to give glory to God.”

Such a program must be the great aspiration of every Christian, in full conformity with the word of Christ, the One, Supreme Model: “My food is to do the will of him who sent me, and to accomplish his work” (Jn 4:34), because “The world and its desires pass away, but the man who does the will of God lives forever” (1 Jn 2:17).

I end with the great honor of sharing with you the special apostolic blessing and greeting of Benedict XVI, who, as he has shown, carries Naples, this Church, its Venerable Pastor, and all the members of the People of God in his heart. I entrust you to the powerful intercession of the new Blessed, that she may protect you all and lead you on the path of holiness.

José Cardinal Saraiva Martins

Prefect, Congregation of the Causes of the Saints
Homily, Mass of Beatification of Blessed Maria Giuseppina
1 June 2008, Cathedral of St. Januarius, Naples

Note: Cardinal Saraiva Martins opens his homily with a quote from Thomas Merton. This quote is from the Author’s Note before the Prologue of Merton’s book, The Ascent to Truth. In context, Merton wrote: “There is no member of the Church who does not owe something to Carmel. But there are few who owe more to the saints of Carmel and to its Queen than does the author. Above all, this book was written, so to speak, under her direction and tutelage.”
Later in the homily, Cardinal Saraiva Martins quotes Blessed Maria Giuseppina, who said: “I want my will to be united with God’s will as one.” The Blessed uses the Italian word impasto, which literally translates to “dough” or “paste.” In the context of Blessed Giuseppina’s writings, impasto metaphorically conveys a deep, active blending and molding of one’s will with God’s will, much like the process of kneading dough until it becomes a cohesive, unified substance. This vivid imagery emphasizes the dynamic and transformative nature of aligning oneself completely with the divine will.

Translation from the Italian text is the blogger’s own work product and may not be reproduced without permission.

Featured image: This is a detail from an artist’s rendering of a well-known photo of Blessed Maria Giuseppina, who was captured seated outdoors, smiling broadly. Image credit: Discalced Carmelites

https://carmelitequotes.blog/2024/05/31/giuseppina-1jun08homily/

#beatification #BlessedMariaGiuseppinaOfJesusCrucified #CardinalJoséSaraivaMartins #DiscalcedCarmelites #GiuseppinaCatanea #homily #Naples #sanctity #StThérèseOfLisieux #ThomasMerton #unionWithGod #willOfGod

Don’t be afraid to be yourself-your True Self.

Don’t be afraid to use your gifts and giftings-for good.

#DailyThought
#Lent
#JamesFinley
#ThomasMerton
#TurningToTheMystics
#AlignWithLove

Don’t be afraid to be yourself-your True Self.

Don’t be afraid to use your gifts and giftings-for good.

#DailyThought
#Lent
#JamesFinley
#ThomasMerton
#TurningToTheMystics
#AlignWithLove

I can’t believe #ThomasMerton was on the banned books table at City of Asylum Bookstore— not anymore, but at one time his writings were banned. #poetry

Apparently worthless

Do not depend on the hope of results. You may have to face the fact that your work will be apparently worthless and even achieve no result at all, if not perhaps results opposite to what you expect. As you get used to this idea, you start more and more to concentrate not on the results, but on the value, the rightness, the truth of the work itself. You gradually struggle less and less for an idea and more and more for specific people. In the end, it is the reality of personal relationship that saves everything.

~ Thomas Merton

slip:4a1183.

"The beginning of love is … the resolution not to twist them to fit our own image. If in loving them we do not love what they are, but only their potential likeness to ourselves, then we do not love them: we only love the reflection of ourselves we find in them."

Thomas Merton

#Quote #ThomasMerton #Love

"Solitude is a deepening of the present, and unless you look for it in the present, you will never find it." — Thomas Merton

#solitude #contemplation #ThomasMerton #spirituality

“This is what you do when you want to know God: You don’t go looking for an object called God. You cultivate the awareness of love in a awake heart.”

Below is a selection of excerpts from talks given by #ThomasMerton on #silence & #contemplation.

Note: The video begins with monks singing/chanting. And between excerpts there are long silent pauses which I find strange, but you can skip through those.

https://youtu.be/Zr3V-BnENmA

An excellent lecture on #ThomasMerton, his study of #Buddhism and his building a bridge between Buddhism and Christianity.

https://youtu.be/Ak9cZ4OE29A

"The person must be rescued from the individual. The free son of God must be saved from the conformist slave of fantasy, passion and convention. The creative and mysterious inner self must be delivered from the wasteful, hedonistic and destructive ego that seeks only to cover itself with disguises."
— Thomas Merton, New Seeds of Contemplation

I've been reading #ThomasMerton lately and truly enjoying his insights and prose. And in his spiritual questing I find a friend and guide.

#HappyBirthday , #ThomasMerton, and #thankyou for the #inspiration of your example 🙏💫

#Monday #MondayMotivation #tuesday #spirituality #faith #religion #quote #quotes #meditation #wisdom #life #gratitude #GoodMorning

The Truth of the Work
Work is a funny thing, for it represents so much of our identity, yet, if we live well, it's only a small part of who we are. For if this life is about the accumulation of experiences, relationships, knowledge and self-understanding, work adds to each of these things but isn't all of any of them. We want to believe t
https://alexandersmap.com/2023/01/17/the-truth-of-the-work/
#Culture #Career #Community #Productivity #Writing #SimonSinek #ThomasMerton #WaltWhitman

I just read this passage from the #Asian Journal of #ThomasMerton and I love it. [I believe he was quoting from "Ramanuja et la mystique vishnouite" by A.M. Esnoul.]

Merton was an American #Trappist #monk, #writer, #theologian, #mystic, #poet, #SocialActivist and #scholar of #ComparativeReligion. He became deeply interested in #EasternReligions, had been studying them closely for some time, then had a chance to travel to Asia. His Asian Journal is his account of that journey and exploration.

I just read this passage from the #Asian Journal of #ThomasMerton and I love it. [I believe he was quoting from "Ramanuja et la mystique vishnouite" by A.M. Esnoul.]

Merton was an American #Trappist #monk, #writer, #theologian, #mystic, #poet, #SocialActivist and #scholar of #ComparativeReligion. He became deeply interested in #EasternReligions, had been studying them closely for some time, then had a chance to travel to Asia. His Asian Journal is his account of that journey and exploration.

#Silence

.

.

.

#RetiredMachinery #Farming #KitchenGarden #ClassicFilter #Snow #RustedMetal #RestingNow #TymawrConvent #WyeValley #Monmouthshire #Wales
Taking inspiration from #ThomasMerton #ZenPhotography

What an odd and beautiful album @_waterman recommended to me. #ThomasMerton musing on almost early audio blogs, set to #BrianHarnetty’s beautifully pastoral #chamber #folk compositions. Meditations on #IbnAraby, #MichelFoucault and more. It took a few half napping listens for me to enter its world. Commissioned by the #WexnerCenter with support from #MAPFund

https://brianharnetty.bandcamp.com/album/words-and-silences

Just bought the limited edition album and chapbook #BandcampFriday

What an odd and beautiful album @_waterman recommended to me. #ThomasMerton musing on almost early audio blogs, set to #BrianHarnetty’s beautifully pastoral #chamber #folk compositions. Meditations on #IbnAraby, #MichelFoucault and more. It took a few half napping listens for me to enter its world. Commissioned by the #WexnerCenter with support from #MAPFund

https://brianharnetty.bandcamp.com/album/words-and-silences

Just bought the limited edition album and chapbook #BandcampFriday