#metal — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #metal, aggregated by home.social.
-
TYRANNUS (Regne Unit) presenta nou àlbum: "Mournhold" #Tyrannus #DeathMetal #BlackMetal #ThrashMetal #Maig2026 #RegneUnit #NouÀlbum #Metall #Metal #MúsicaMetal #MetalMusic
-
TYRANNUS (Regne Unit) presenta nou àlbum: "Mournhold" #Tyrannus #DeathMetal #BlackMetal #ThrashMetal #Maig2026 #RegneUnit #NouÀlbum #Metall #Metal #MúsicaMetal #MetalMusic
-
DESOLUS (Estats Units) presenta nou àlbum: "Dwellers of the Twilight Void" #Desolus #BlackMetal #ThrashMetal #Maig2026 #EstatsUnits #NouÀlbum #Metall #Metal #MúsicaMetal #MetalMusic
-
DESOLUS (Estats Units) presenta nou àlbum: "Dwellers of the Twilight Void" #Desolus #BlackMetal #ThrashMetal #Maig2026 #EstatsUnits #NouÀlbum #Metall #Metal #MúsicaMetal #MetalMusic
-
Loudwire🤘 13 Biggest Heavy Music Stars That Don't Have Tattoos (and Why): Ink isn't a requirement to be seen as "metal." These artists are proof. Continue reading… http://dlvr.it/TSYc62 LinkInBio for more 🤘 #loudwire #heavymetal #metal
-
Loudwire🤘 13 Biggest Heavy Music Stars That Don't Have Tattoos (and Why): Ink isn't a requirement to be seen as "metal." These artists are proof. Continue reading… http://dlvr.it/TSYc62 LinkInBio for more 🤘 #loudwire #heavymetal #metal
-
Loudwire🤘 13 Biggest Heavy Music Stars That Don't Have Tattoos (and Why): Ink isn't a requirement to be seen as "metal." These artists are proof. Continue reading… http://dlvr.it/TSYc62 LinkInBio for more 🤘 #loudwire #heavymetal #metal
-
Loudwire🤘 13 Biggest Heavy Music Stars That Don't Have Tattoos (and Why): Ink isn't a requirement to be seen as "metal." These artists are proof. Continue reading… http://dlvr.it/TSYc62 LinkInBio for more 🤘 #loudwire #heavymetal #metal
-
Loudwire🤘 13 Biggest Heavy Music Stars That Don't Have Tattoos (and Why): Ink isn't a requirement to be seen as "metal." These artists are proof. Continue reading… http://dlvr.it/TSYc62 LinkInBio for more 🤘 #loudwire #heavymetal #metal
-
Decibel Magazine 🤘 Video Premiere: Windswept – “Cenote”: Cenote is "a lament that explores guilt, identity, and self-destruction. The feeling of weaving a sophisticated web of lies."
The post Video Premiere: Windswept – “Cenote” appeared first on Decibel Magazine. http://dlvr.it/TSYbcB LinkInBio for More 🤘 #DecibelMagazine #Metal #HeavyMetal
-
Decibel Magazine 🤘 Video Premiere: Windswept – “Cenote”: Cenote is "a lament that explores guilt, identity, and self-destruction. The feeling of weaving a sophisticated web of lies."
The post Video Premiere: Windswept – “Cenote” appeared first on Decibel Magazine. http://dlvr.it/TSYbcB LinkInBio for More 🤘 #DecibelMagazine #Metal #HeavyMetal
-
Decibel Magazine 🤘 Video Premiere: Windswept – “Cenote”: Cenote is "a lament that explores guilt, identity, and self-destruction. The feeling of weaving a sophisticated web of lies."
The post Video Premiere: Windswept – “Cenote” appeared first on Decibel Magazine. http://dlvr.it/TSYbcB LinkInBio for More 🤘 #DecibelMagazine #Metal #HeavyMetal
-
Decibel Magazine 🤘 Video Premiere: Windswept – “Cenote”: Cenote is "a lament that explores guilt, identity, and self-destruction. The feeling of weaving a sophisticated web of lies."
The post Video Premiere: Windswept – “Cenote” appeared first on Decibel Magazine. http://dlvr.it/TSYbcB LinkInBio for More 🤘 #DecibelMagazine #Metal #HeavyMetal
-
Decibel Magazine 🤘 Video Premiere: Windswept – “Cenote”: Cenote is "a lament that explores guilt, identity, and self-destruction. The feeling of weaving a sophisticated web of lies."
The post Video Premiere: Windswept – “Cenote” appeared first on Decibel Magazine. http://dlvr.it/TSYbcB LinkInBio for More 🤘 #DecibelMagazine #Metal #HeavyMetal
-
Angry Metal Guy 🤘 Tyrannus – Mournhold Review: UK antifascist blackened death/thrash trio Tyrannus caught my attention with the be-castled cover art for their upcoming sophomore record, Mournhold. Having never listened to them prior, I gravitated towards the promise of yet another robust hybrid of styles and sounds. With bands like Antiverse and Skeletonwitch to call on as points of comparison, Tyrannus all but… http://dlvr.it/TSYbb5 LinkInBio for More 🤘 #AngryMetalGuy #HeavyMetal #Metal
-
Angry Metal Guy 🤘 Tyrannus – Mournhold Review: UK antifascist blackened death/thrash trio Tyrannus caught my attention with the be-castled cover art for their upcoming sophomore record, Mournhold. Having never listened to them prior, I gravitated towards the promise of yet another robust hybrid of styles and sounds. With bands like Antiverse and Skeletonwitch to call on as points of comparison, Tyrannus all but… http://dlvr.it/TSYbb5 LinkInBio for More 🤘 #AngryMetalGuy #HeavyMetal #Metal
-
Angry Metal Guy 🤘 Tyrannus – Mournhold Review: UK antifascist blackened death/thrash trio Tyrannus caught my attention with the be-castled cover art for their upcoming sophomore record, Mournhold. Having never listened to them prior, I gravitated towards the promise of yet another robust hybrid of styles and sounds. With bands like Antiverse and Skeletonwitch to call on as points of comparison, Tyrannus all but… http://dlvr.it/TSYbb5 LinkInBio for More 🤘 #AngryMetalGuy #HeavyMetal #Metal
-
Angry Metal Guy 🤘 Tyrannus – Mournhold Review: UK antifascist blackened death/thrash trio Tyrannus caught my attention with the be-castled cover art for their upcoming sophomore record, Mournhold. Having never listened to them prior, I gravitated towards the promise of yet another robust hybrid of styles and sounds. With bands like Antiverse and Skeletonwitch to call on as points of comparison, Tyrannus all but… http://dlvr.it/TSYbb5 LinkInBio for More 🤘 #AngryMetalGuy #HeavyMetal #Metal
-
Angry Metal Guy 🤘 Tyrannus – Mournhold Review: UK antifascist blackened death/thrash trio Tyrannus caught my attention with the be-castled cover art for their upcoming sophomore record, Mournhold. Having never listened to them prior, I gravitated towards the promise of yet another robust hybrid of styles and sounds. With bands like Antiverse and Skeletonwitch to call on as points of comparison, Tyrannus all but… http://dlvr.it/TSYbb5 LinkInBio for More 🤘 #AngryMetalGuy #HeavyMetal #Metal
-
NORGAAHL (Alemanya) presenta nou àlbum: "Black Spirits" #Norgaahl #GrooveMetal #DeathMetal #ThrashMetal #Maig2026 #Alemanya #NouÀlbum #Metall #Metal #MúsicaMetal #MetalMusic
-
NORGAAHL (Alemanya) presenta nou àlbum: "Black Spirits" #Norgaahl #GrooveMetal #DeathMetal #ThrashMetal #Maig2026 #Alemanya #NouÀlbum #Metall #Metal #MúsicaMetal #MetalMusic
-
Puma Theory ‘Live at Farm Road Studios’ : EP Review
Introduction
Are you fed up of over-produced studio albums that take the soul out of rock and smash it up?
The latest EP from Puma Theory, Live at Farm Road Studios delivers a masterclass in honest and authentic energy. Proving that the band appreciates the real gig experience reaching their fans. They embrace the chaos of the stage and have created a record that values passion over digital enhancement. This album was engineered and mixed by Spencer Withey who has done a great job!
Review
I am of the opinion that a live record with high-energy beats a run of the mill over-produced studio album every time.
A prime example of this raw energy is on Hit & Run, an unrelenting track whose rapid pace is tailor-made for the stage. A live environment injects vulnerability into the vocals, gifting every word with extra emotional weight. Surprisingly the live instrumentation outshines the studio counterpart, especially the guitar. The solo in particular just feels more interesting.
https://open.spotify.com/track/7oYjyiJ960vBQecUkwbeQB?si=efa21f9965fb4af4
The EP also gives listeners a nibble at the taste of something completely new with Telephone man. It is driven by a commanding drum, and has a real driving force behind it. While I think it lacks that immediately recognisable riff in other songs on the EP, the expansive and expressive chorus makes up for that.
The instruments are pulled back slightly at one point and it really allows the vocals to take centre stage. Before launching into a well thought out and deliberate guitar section. I can’t help but think what would the studio version sound like, so guys PLEASE do one!
https://open.spotify.com/track/3jQZM8Bg6gMy7MQKEhTWMj?si=8c35c5f7781a4f1f
The transition from studio to live is an interesting hurdle, especially when as a reviewer I loved tracks like Foolish Boy so much previously. Having previously named the original studio version our song of the week (Check it out here) it means our bar was set incredibly high.
It does mean however that comparing the two is almost unfair, the opening riff starts with less intensity. That does however get turned up a notch or three by the time it gets going. The depth feels slightly diminished, I believe to a drop in the fuzz levels. What it is though I imagine is a true representation of a live show, and if I heard it live I suspect I’d be blown away.
https://open.spotify.com/track/4c97wCJ5uTPOn4iIoq74NG?si=fe9fbc3fc0d84862
So we have just talked about an example of the studio version outshining the live version. But what one song that balances the studio essence with onstage energy is Sobering Lights. It for me stands out as the most successful translation on the EP. Puma Theory manage to maintain that low hum from the original while adding live nuances.
Fitting what I believe is a tamborine between drum beats showcases how live tracks can uniquely differentiate themselves. Clear backing vocals and a higher pitched vocal delivery actually improves on the original. The extended into acknowledges that no band immediately jumps into a song on stage too.
https://open.spotify.com/track/33NHPi7qlXCDA5YIA5rPDc?si=372729b89ba64bd1
It is safe to say I am very much looking forward to the expansive body of work the band are going to be putting out later this year!
79/100
All rights to the songs used in this review are retained by Puma Theory. This site claims no rights over them. All images were provided by Puma Theory.
#Album #Blog #HardRock #Metal #Music #MusicReview #Photography #Review #rock #Writing -
Puma Theory ‘Live at Farm Road Studios’ : EP Review
Introduction
Are you fed up of over-produced studio albums that take the soul out of rock and smash it up?
The latest EP from Puma Theory, Live at Farm Road Studios delivers a masterclass in honest and authentic energy. Proving that the band appreciates the real gig experience reaching their fans. They embrace the chaos of the stage and have created a record that values passion over digital enhancement. This album was engineered and mixed by Spencer Withey who has done a great job!
Review
I am of the opinion that a live record with high-energy beats a run of the mill over-produced studio album every time.
A prime example of this raw energy is on Hit & Run, an unrelenting track whose rapid pace is tailor-made for the stage. A live environment injects vulnerability into the vocals, gifting every word with extra emotional weight. Surprisingly the live instrumentation outshines the studio counterpart, especially the guitar. The solo in particular just feels more interesting.
https://open.spotify.com/track/7oYjyiJ960vBQecUkwbeQB?si=efa21f9965fb4af4
The EP also gives listeners a nibble at the taste of something completely new with Telephone man. It is driven by a commanding drum, and has a real driving force behind it. While I think it lacks that immediately recognisable riff in other songs on the EP, the expansive and expressive chorus makes up for that.
The instruments are pulled back slightly at one point and it really allows the vocals to take centre stage. Before launching into a well thought out and deliberate guitar section. I can’t help but think what would the studio version sound like, so guys PLEASE do one!
https://open.spotify.com/track/3jQZM8Bg6gMy7MQKEhTWMj?si=8c35c5f7781a4f1f
The transition from studio to live is an interesting hurdle, especially when as a reviewer I loved tracks like Foolish Boy so much previously. Having previously named the original studio version our song of the week (Check it out here) it means our bar was set incredibly high.
It does mean however that comparing the two is almost unfair, the opening riff starts with less intensity. That does however get turned up a notch or three by the time it gets going. The depth feels slightly diminished, I believe to a drop in the fuzz levels. What it is though I imagine is a true representation of a live show, and if I heard it live I suspect I’d be blown away.
https://open.spotify.com/track/4c97wCJ5uTPOn4iIoq74NG?si=fe9fbc3fc0d84862
So we have just talked about an example of the studio version outshining the live version. But what one song that balances the studio essence with onstage energy is Sobering Lights. It for me stands out as the most successful translation on the EP. Puma Theory manage to maintain that low hum from the original while adding live nuances.
Fitting what I believe is a tamborine between drum beats showcases how live tracks can uniquely differentiate themselves. Clear backing vocals and a higher pitched vocal delivery actually improves on the original. The extended into acknowledges that no band immediately jumps into a song on stage too.
https://open.spotify.com/track/33NHPi7qlXCDA5YIA5rPDc?si=372729b89ba64bd1
It is safe to say I am very much looking forward to the expansive body of work the band are going to be putting out later this year!
79/100
All rights to the songs used in this review are retained by Puma Theory. This site claims no rights over them. All images were provided by Puma Theory.
#Album #Blog #HardRock #Metal #Music #MusicReview #Photography #Review #rock #Writing -
Puma Theory ‘Live at Farm Road Studios’ : EP Review
Introduction
Are you fed up of over-produced studio albums that take the soul out of rock and smash it up?
The latest EP from Puma Theory, Live at Farm Road Studios delivers a masterclass in honest and authentic energy. Proving that the band appreciates the real gig experience reaching their fans. They embrace the chaos of the stage and have created a record that values passion over digital enhancement. This album was engineered and mixed by Spencer Withey who has done a great job!
Review
I am of the opinion that a live record with high-energy beats a run of the mill over-produced studio album every time.
A prime example of this raw energy is on Hit & Run, an unrelenting track whose rapid pace is tailor-made for the stage. A live environment injects vulnerability into the vocals, gifting every word with extra emotional weight. Surprisingly the live instrumentation outshines the studio counterpart, especially the guitar. The solo in particular just feels more interesting.
https://open.spotify.com/track/7oYjyiJ960vBQecUkwbeQB?si=efa21f9965fb4af4
The EP also gives listeners a nibble at the taste of something completely new with Telephone man. It is driven by a commanding drum, and has a real driving force behind it. While I think it lacks that immediately recognisable riff in other songs on the EP, the expansive and expressive chorus makes up for that.
The instruments are pulled back slightly at one point and it really allows the vocals to take centre stage. Before launching into a well thought out and deliberate guitar section. I can’t help but think what would the studio version sound like, so guys PLEASE do one!
https://open.spotify.com/track/3jQZM8Bg6gMy7MQKEhTWMj?si=8c35c5f7781a4f1f
The transition from studio to live is an interesting hurdle, especially when as a reviewer I loved tracks like Foolish Boy so much previously. Having previously named the original studio version our song of the week (Check it out here) it means our bar was set incredibly high.
It does mean however that comparing the two is almost unfair, the opening riff starts with less intensity. That does however get turned up a notch or three by the time it gets going. The depth feels slightly diminished, I believe to a drop in the fuzz levels. What it is though I imagine is a true representation of a live show, and if I heard it live I suspect I’d be blown away.
https://open.spotify.com/track/4c97wCJ5uTPOn4iIoq74NG?si=fe9fbc3fc0d84862
So we have just talked about an example of the studio version outshining the live version. But what one song that balances the studio essence with onstage energy is Sobering Lights. It for me stands out as the most successful translation on the EP. Puma Theory manage to maintain that low hum from the original while adding live nuances.
Fitting what I believe is a tamborine between drum beats showcases how live tracks can uniquely differentiate themselves. Clear backing vocals and a higher pitched vocal delivery actually improves on the original. The extended into acknowledges that no band immediately jumps into a song on stage too.
https://open.spotify.com/track/33NHPi7qlXCDA5YIA5rPDc?si=372729b89ba64bd1
It is safe to say I am very much looking forward to the expansive body of work the band are going to be putting out later this year!
79/100
All rights to the songs used in this review are retained by Puma Theory. This site claims no rights over them. All images were provided by Puma Theory.
#Album #Blog #HardRock #Metal #Music #MusicReview #Photography #Review #rock #Writing -
Puma Theory ‘Live at Farm Road Studios’ : EP Review
Introduction
Are you fed up of over-produced studio albums that take the soul out of rock and smash it up?
The latest EP from Puma Theory, Live at Farm Road Studios delivers a masterclass in honest and authentic energy. Proving that the band appreciates the real gig experience reaching their fans. They embrace the chaos of the stage and have created a record that values passion over digital enhancement. This album was engineered and mixed by Spencer Withey who has done a great job!
Review
I am of the opinion that a live record with high-energy beats a run of the mill over-produced studio album every time.
A prime example of this raw energy is on Hit & Run, an unrelenting track whose rapid pace is tailor-made for the stage. A live environment injects vulnerability into the vocals, gifting every word with extra emotional weight. Surprisingly the live instrumentation outshines the studio counterpart, especially the guitar. The solo in particular just feels more interesting.
https://open.spotify.com/track/7oYjyiJ960vBQecUkwbeQB?si=efa21f9965fb4af4
The EP also gives listeners a nibble at the taste of something completely new with Telephone man. It is driven by a commanding drum, and has a real driving force behind it. While I think it lacks that immediately recognisable riff in other songs on the EP, the expansive and expressive chorus makes up for that.
The instruments are pulled back slightly at one point and it really allows the vocals to take centre stage. Before launching into a well thought out and deliberate guitar section. I can’t help but think what would the studio version sound like, so guys PLEASE do one!
https://open.spotify.com/track/3jQZM8Bg6gMy7MQKEhTWMj?si=8c35c5f7781a4f1f
The transition from studio to live is an interesting hurdle, especially when as a reviewer I loved tracks like Foolish Boy so much previously. Having previously named the original studio version our song of the week (Check it out here) it means our bar was set incredibly high.
It does mean however that comparing the two is almost unfair, the opening riff starts with less intensity. That does however get turned up a notch or three by the time it gets going. The depth feels slightly diminished, I believe to a drop in the fuzz levels. What it is though I imagine is a true representation of a live show, and if I heard it live I suspect I’d be blown away.
https://open.spotify.com/track/4c97wCJ5uTPOn4iIoq74NG?si=fe9fbc3fc0d84862
So we have just talked about an example of the studio version outshining the live version. But what one song that balances the studio essence with onstage energy is Sobering Lights. It for me stands out as the most successful translation on the EP. Puma Theory manage to maintain that low hum from the original while adding live nuances.
Fitting what I believe is a tamborine between drum beats showcases how live tracks can uniquely differentiate themselves. Clear backing vocals and a higher pitched vocal delivery actually improves on the original. The extended into acknowledges that no band immediately jumps into a song on stage too.
https://open.spotify.com/track/33NHPi7qlXCDA5YIA5rPDc?si=372729b89ba64bd1
It is safe to say I am very much looking forward to the expansive body of work the band are going to be putting out later this year!
79/100
All rights to the songs used in this review are retained by Puma Theory. This site claims no rights over them. All images were provided by Puma Theory.
#Album #Blog #HardRock #Metal #Music #MusicReview #Photography #Review #rock #Writing -
Puma Theory ‘Live at Farm Road Studios’ : EP Review
Introduction
Are you fed up of over-produced studio albums that take the soul out of rock and smash it up?
The latest EP from Puma Theory, Live at Farm Road Studios delivers a masterclass in honest and authentic energy. Proving that the band appreciates the real gig experience reaching their fans. They embrace the chaos of the stage and have created a record that values passion over digital enhancement. This album was engineered and mixed by Spencer Withey who has done a great job!
Review
I am of the opinion that a live record with high-energy beats a run of the mill over-produced studio album every time.
A prime example of this raw energy is on Hit & Run, an unrelenting track whose rapid pace is tailor-made for the stage. A live environment injects vulnerability into the vocals, gifting every word with extra emotional weight. Surprisingly the live instrumentation outshines the studio counterpart, especially the guitar. The solo in particular just feels more interesting.
https://open.spotify.com/track/7oYjyiJ960vBQecUkwbeQB?si=efa21f9965fb4af4
The EP also gives listeners a nibble at the taste of something completely new with Telephone man. It is driven by a commanding drum, and has a real driving force behind it. While I think it lacks that immediately recognisable riff in other songs on the EP, the expansive and expressive chorus makes up for that.
The instruments are pulled back slightly at one point and it really allows the vocals to take centre stage. Before launching into a well thought out and deliberate guitar section. I can’t help but think what would the studio version sound like, so guys PLEASE do one!
https://open.spotify.com/track/3jQZM8Bg6gMy7MQKEhTWMj?si=8c35c5f7781a4f1f
The transition from studio to live is an interesting hurdle, especially when as a reviewer I loved tracks like Foolish Boy so much previously. Having previously named the original studio version our song of the week (Check it out here) it means our bar was set incredibly high.
It does mean however that comparing the two is almost unfair, the opening riff starts with less intensity. That does however get turned up a notch or three by the time it gets going. The depth feels slightly diminished, I believe to a drop in the fuzz levels. What it is though I imagine is a true representation of a live show, and if I heard it live I suspect I’d be blown away.
https://open.spotify.com/track/4c97wCJ5uTPOn4iIoq74NG?si=fe9fbc3fc0d84862
So we have just talked about an example of the studio version outshining the live version. But what one song that balances the studio essence with onstage energy is Sobering Lights. It for me stands out as the most successful translation on the EP. Puma Theory manage to maintain that low hum from the original while adding live nuances.
Fitting what I believe is a tamborine between drum beats showcases how live tracks can uniquely differentiate themselves. Clear backing vocals and a higher pitched vocal delivery actually improves on the original. The extended into acknowledges that no band immediately jumps into a song on stage too.
https://open.spotify.com/track/33NHPi7qlXCDA5YIA5rPDc?si=372729b89ba64bd1
It is safe to say I am very much looking forward to the expansive body of work the band are going to be putting out later this year!
79/100
All rights to the songs used in this review are retained by Puma Theory. This site claims no rights over them. All images were provided by Puma Theory.
#Album #Blog #HardRock #Metal #Music #MusicReview #Photography #Review #rock #Writing -
Louder Sound 🤘 No-frills thrash, heart-rending doom and demented black metal: the 10 best new metal songs you need to hear this week: Anthrax, Green Lung, Sicksense and Warning lead this week’s heavy picks – vote for your favourite here http://dlvr.it/TSYb79 LinkInBio for More 🤘 #LouderSound #heavymetal #metal
-
Louder Sound 🤘 No-frills thrash, heart-rending doom and demented black metal: the 10 best new metal songs you need to hear this week: Anthrax, Green Lung, Sicksense and Warning lead this week’s heavy picks – vote for your favourite here http://dlvr.it/TSYb79 LinkInBio for More 🤘 #LouderSound #heavymetal #metal
-
Louder Sound 🤘 No-frills thrash, heart-rending doom and demented black metal: the 10 best new metal songs you need to hear this week: Anthrax, Green Lung, Sicksense and Warning lead this week’s heavy picks – vote for your favourite here http://dlvr.it/TSYb79 LinkInBio for More 🤘 #LouderSound #heavymetal #metal
-
Louder Sound 🤘 No-frills thrash, heart-rending doom and demented black metal: the 10 best new metal songs you need to hear this week: Anthrax, Green Lung, Sicksense and Warning lead this week’s heavy picks – vote for your favourite here http://dlvr.it/TSYb79 LinkInBio for More 🤘 #LouderSound #heavymetal #metal
-
Louder Sound 🤘 No-frills thrash, heart-rending doom and demented black metal: the 10 best new metal songs you need to hear this week: Anthrax, Green Lung, Sicksense and Warning lead this week’s heavy picks – vote for your favourite here http://dlvr.it/TSYb79 LinkInBio for More 🤘 #LouderSound #heavymetal #metal
-
No Clean Singing 🤘 AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT — “LOVE LIKE WATER”: (written by Islander) Clear your mind and then open it for something that’s a bit off the usual beaten paths around this site, but is still plenty heavy and cloaked in darkness (and frankly, a hell of a lot of neck-wrecking fun to hear and see). What we’re talking about is the band Slow Goat [...]
The post AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT —… http://dlvr.it/TSYZv2 👀 Bio Link 4 More 🤘 #Metal #HeavyMetal #NoCleanSinging
-
No Clean Singing 🤘 AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT — “LOVE LIKE WATER”: (written by Islander) Clear your mind and then open it for something that’s a bit off the usual beaten paths around this site, but is still plenty heavy and cloaked in darkness (and frankly, a hell of a lot of neck-wrecking fun to hear and see). What we’re talking about is the band Slow Goat [...]
The post AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT —… http://dlvr.it/TSYZv2 👀 Bio Link 4 More 🤘 #Metal #HeavyMetal #NoCleanSinging
-
No Clean Singing 🤘 AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT — “LOVE LIKE WATER”: (written by Islander) Clear your mind and then open it for something that’s a bit off the usual beaten paths around this site, but is still plenty heavy and cloaked in darkness (and frankly, a hell of a lot of neck-wrecking fun to hear and see). What we’re talking about is the band Slow Goat [...]
The post AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT —… http://dlvr.it/TSYZv2 👀 Bio Link 4 More 🤘 #Metal #HeavyMetal #NoCleanSinging
-
No Clean Singing 🤘 AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT — “LOVE LIKE WATER”: (written by Islander) Clear your mind and then open it for something that’s a bit off the usual beaten paths around this site, but is still plenty heavy and cloaked in darkness (and frankly, a hell of a lot of neck-wrecking fun to hear and see). What we’re talking about is the band Slow Goat [...]
The post AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT —… http://dlvr.it/TSYZv2 👀 Bio Link 4 More 🤘 #Metal #HeavyMetal #NoCleanSinging
-
No Clean Singing 🤘 AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT — “LOVE LIKE WATER”: (written by Islander) Clear your mind and then open it for something that’s a bit off the usual beaten paths around this site, but is still plenty heavy and cloaked in darkness (and frankly, a hell of a lot of neck-wrecking fun to hear and see). What we’re talking about is the band Slow Goat [...]
The post AN NCS VIDEO PREMIERE: SLOW GOAT —… http://dlvr.it/TSYZv2 👀 Bio Link 4 More 🤘 #Metal #HeavyMetal #NoCleanSinging
-
Wyróżnienia:
- Termogaunt, album "Silvermoon's Cult" - początkowo tę hiszpańską kapelę black/thrash (raczej black) chciałem umieścić wyżej, gdyż gdy słuchałem jej na głośnikach, to niezwykle podobały mi się melodie oraz ogólne szaleństwo. Potem przeszedłem na słuchawki i przy większej selektywności już tak dobrze nie było, ale to nadal solidna robota.
- Belles - to nie jest żaden metal, żaden rock. Belles to country, ale raczej w tym kierunku popowym niż typowe wzięcie gitary i granie na niej na werandzie patrząc na krowy. Tym niemniej, jest to bardzo przyjemne, takie delikatne, choć tradycyjnie najbardziej podobają mi się żywsze, śpiewane pełnym głosem utwory. Ale ostrzegam - amerykańskość i taka "taylorswiftowość" w treści oraz wokalu jest tutaj mocno słyszalna. Ja to lubię, ale ja to ja.
- Shroud - jest dużo zespołów o tym mianie, ale mi chodzi o taki, co wydał dwa single w 2024 i 2025 roku: "All Creation" oraz "The Eternal Void". Taki black/death/thrash nie wiem skąd, bardzo energiczny, choć standardowy. Nic specjalnego, jednak za parę lat, jeśli zespół wyda coś więcej, może być niezła muzyka.
- Hecate - francuski black metal, który na początku mnie urzekł i już pędziłem, aby napisać o nim w rekomendacjach wyżej, ale jednak "zdegradowałem" tę kapelę do wyróżnień. To taki black uciekający nieco w post (ale tylko trochę), gdzie wokal jest kompletnie "nieczytelny", a gdy zaczyna się ściana dźwięku i ciekawa perkusja, to jest fajnie. Tylko że za dużo mimo wszystko tutaj momentów nudy i przestoju. Ale polecam sprawdzić jak najbardziej.
- Paterna Spirituum, album "Pieśni pogardy" - debiut zespołu, który istnieje w Częstochowie od 2015 roku. Niezłe, trochę agresywne, trochę melodyjnie, aczkolwiek przyznam, że nie porwało mnie aż tak. Tym niemniej, na pewno do obserwacji i plusik na zachętę.
(2/2)
-
Wyróżnienia:
- Termogaunt, album "Silvermoon's Cult" - początkowo tę hiszpańską kapelę black/thrash (raczej black) chciałem umieścić wyżej, gdyż gdy słuchałem jej na głośnikach, to niezwykle podobały mi się melodie oraz ogólne szaleństwo. Potem przeszedłem na słuchawki i przy większej selektywności już tak dobrze nie było, ale to nadal solidna robota.
- Belles - to nie jest żaden metal, żaden rock. Belles to country, ale raczej w tym kierunku popowym niż typowe wzięcie gitary i granie na niej na werandzie patrząc na krowy. Tym niemniej, jest to bardzo przyjemne, takie delikatne, choć tradycyjnie najbardziej podobają mi się żywsze, śpiewane pełnym głosem utwory. Ale ostrzegam - amerykańskość i taka "taylorswiftowość" w treści oraz wokalu jest tutaj mocno słyszalna. Ja to lubię, ale ja to ja.
- Shroud - jest dużo zespołów o tym mianie, ale mi chodzi o taki, co wydał dwa single w 2024 i 2025 roku: "All Creation" oraz "The Eternal Void". Taki black/death/thrash nie wiem skąd, bardzo energiczny, choć standardowy. Nic specjalnego, jednak za parę lat, jeśli zespół wyda coś więcej, może być niezła muzyka.
- Hecate - francuski black metal, który na początku mnie urzekł i już pędziłem, aby napisać o nim w rekomendacjach wyżej, ale jednak "zdegradowałem" tę kapelę do wyróżnień. To taki black uciekający nieco w post (ale tylko trochę), gdzie wokal jest kompletnie "nieczytelny", a gdy zaczyna się ściana dźwięku i ciekawa perkusja, to jest fajnie. Tylko że za dużo mimo wszystko tutaj momentów nudy i przestoju. Ale polecam sprawdzić jak najbardziej.
- Paterna Spirituum, album "Pieśni pogardy" - debiut zespołu, który istnieje w Częstochowie od 2015 roku. Niezłe, trochę agresywne, trochę melodyjnie, aczkolwiek przyznam, że nie porwało mnie aż tak. Tym niemniej, na pewno do obserwacji i plusik na zachętę.
(2/2)
-
Wyróżnienia:
- Termogaunt, album "Silvermoon's Cult" - początkowo tę hiszpańską kapelę black/thrash (raczej black) chciałem umieścić wyżej, gdyż gdy słuchałem jej na głośnikach, to niezwykle podobały mi się melodie oraz ogólne szaleństwo. Potem przeszedłem na słuchawki i przy większej selektywności już tak dobrze nie było, ale to nadal solidna robota.
- Belles - to nie jest żaden metal, żaden rock. Belles to country, ale raczej w tym kierunku popowym niż typowe wzięcie gitary i granie na niej na werandzie patrząc na krowy. Tym niemniej, jest to bardzo przyjemne, takie delikatne, choć tradycyjnie najbardziej podobają mi się żywsze, śpiewane pełnym głosem utwory. Ale ostrzegam - amerykańskość i taka "taylorswiftowość" w treści oraz wokalu jest tutaj mocno słyszalna. Ja to lubię, ale ja to ja.
- Shroud - jest dużo zespołów o tym mianie, ale mi chodzi o taki, co wydał dwa single w 2024 i 2025 roku: "All Creation" oraz "The Eternal Void". Taki black/death/thrash nie wiem skąd, bardzo energiczny, choć standardowy. Nic specjalnego, jednak za parę lat, jeśli zespół wyda coś więcej, może być niezła muzyka.
- Hecate - francuski black metal, który na początku mnie urzekł i już pędziłem, aby napisać o nim w rekomendacjach wyżej, ale jednak "zdegradowałem" tę kapelę do wyróżnień. To taki black uciekający nieco w post (ale tylko trochę), gdzie wokal jest kompletnie "nieczytelny", a gdy zaczyna się ściana dźwięku i ciekawa perkusja, to jest fajnie. Tylko że za dużo mimo wszystko tutaj momentów nudy i przestoju. Ale polecam sprawdzić jak najbardziej.
- Paterna Spirituum, album "Pieśni pogardy" - debiut zespołu, który istnieje w Częstochowie od 2015 roku. Niezłe, trochę agresywne, trochę melodyjnie, aczkolwiek przyznam, że nie porwało mnie aż tak. Tym niemniej, na pewno do obserwacji i plusik na zachętę.
(2/2)
-
Wyróżnienia:
- Termogaunt, album "Silvermoon's Cult" - początkowo tę hiszpańską kapelę black/thrash (raczej black) chciałem umieścić wyżej, gdyż gdy słuchałem jej na głośnikach, to niezwykle podobały mi się melodie oraz ogólne szaleństwo. Potem przeszedłem na słuchawki i przy większej selektywności już tak dobrze nie było, ale to nadal solidna robota.
- Belles - to nie jest żaden metal, żaden rock. Belles to country, ale raczej w tym kierunku popowym niż typowe wzięcie gitary i granie na niej na werandzie patrząc na krowy. Tym niemniej, jest to bardzo przyjemne, takie delikatne, choć tradycyjnie najbardziej podobają mi się żywsze, śpiewane pełnym głosem utwory. Ale ostrzegam - amerykańskość i taka "taylorswiftowość" w treści oraz wokalu jest tutaj mocno słyszalna. Ja to lubię, ale ja to ja.
- Shroud - jest dużo zespołów o tym mianie, ale mi chodzi o taki, co wydał dwa single w 2024 i 2025 roku: "All Creation" oraz "The Eternal Void". Taki black/death/thrash nie wiem skąd, bardzo energiczny, choć standardowy. Nic specjalnego, jednak za parę lat, jeśli zespół wyda coś więcej, może być niezła muzyka.
- Hecate - francuski black metal, który na początku mnie urzekł i już pędziłem, aby napisać o nim w rekomendacjach wyżej, ale jednak "zdegradowałem" tę kapelę do wyróżnień. To taki black uciekający nieco w post (ale tylko trochę), gdzie wokal jest kompletnie "nieczytelny", a gdy zaczyna się ściana dźwięku i ciekawa perkusja, to jest fajnie. Tylko że za dużo mimo wszystko tutaj momentów nudy i przestoju. Ale polecam sprawdzić jak najbardziej.
- Paterna Spirituum, album "Pieśni pogardy" - debiut zespołu, który istnieje w Częstochowie od 2015 roku. Niezłe, trochę agresywne, trochę melodyjnie, aczkolwiek przyznam, że nie porwało mnie aż tak. Tym niemniej, na pewno do obserwacji i plusik na zachętę.
(2/2)
-
Wyróżnienia:
- Termogaunt, album "Silvermoon's Cult" - początkowo tę hiszpańską kapelę black/thrash (raczej black) chciałem umieścić wyżej, gdyż gdy słuchałem jej na głośnikach, to niezwykle podobały mi się melodie oraz ogólne szaleństwo. Potem przeszedłem na słuchawki i przy większej selektywności już tak dobrze nie było, ale to nadal solidna robota.
- Belles - to nie jest żaden metal, żaden rock. Belles to country, ale raczej w tym kierunku popowym niż typowe wzięcie gitary i granie na niej na werandzie patrząc na krowy. Tym niemniej, jest to bardzo przyjemne, takie delikatne, choć tradycyjnie najbardziej podobają mi się żywsze, śpiewane pełnym głosem utwory. Ale ostrzegam - amerykańskość i taka "taylorswiftowość" w treści oraz wokalu jest tutaj mocno słyszalna. Ja to lubię, ale ja to ja.
- Shroud - jest dużo zespołów o tym mianie, ale mi chodzi o taki, co wydał dwa single w 2024 i 2025 roku: "All Creation" oraz "The Eternal Void". Taki black/death/thrash nie wiem skąd, bardzo energiczny, choć standardowy. Nic specjalnego, jednak za parę lat, jeśli zespół wyda coś więcej, może być niezła muzyka.
- Hecate - francuski black metal, który na początku mnie urzekł i już pędziłem, aby napisać o nim w rekomendacjach wyżej, ale jednak "zdegradowałem" tę kapelę do wyróżnień. To taki black uciekający nieco w post (ale tylko trochę), gdzie wokal jest kompletnie "nieczytelny", a gdy zaczyna się ściana dźwięku i ciekawa perkusja, to jest fajnie. Tylko że za dużo mimo wszystko tutaj momentów nudy i przestoju. Ale polecam sprawdzić jak najbardziej.
- Paterna Spirituum, album "Pieśni pogardy" - debiut zespołu, który istnieje w Częstochowie od 2015 roku. Niezłe, trochę agresywne, trochę melodyjnie, aczkolwiek przyznam, że nie porwało mnie aż tak. Tym niemniej, na pewno do obserwacji i plusik na zachętę.
(2/2)
-
Dzisiaj będzie relatywnie dużo rekomendacji muzycznych. Po pierwsze dlatego, że sporo z tego, co dotknęło moich uszu, mnie się spodobało. A po drugie, bo za tydzień prawdopodobnie nie będzie zestawienia.
1. Microtonal - zazwyczaj nie słucham takiej muzyki, bo nie wiem, czy jest to pełnoprawny thrash, jak stoi na MA. Ta brytyjska formacja gra potężnie, z pogłosem, przyspieszając w odpowiednich momentach, dudniąc i tak "nawołując" niższym głosem. Powiem tak - wciągające i jak już się rozkręci, to mocne i satysfakcjonujące.
2. Melechesh, singiel "Sentinels of Shamash" - normalnie nie wyróżniam singli, ale te trzy utwory są naprawdę wciągające. To death z orientalnymi elementami, jak przystało na ten zespół, ale słychać tutaj nawet po prostu heavymetalowe przypierdzielenie, a przede wszystkim jest klimat i brak nudy.
3. Capa Preta, album "Em Nome de Vossa Santidade Maioral de Todos os Infernos" - im dłużej tego słuchałem, tym bardziej mi się podobało. Natchione, szalone, chaotyczne, ale w tym wszystkim angażujące i nawet dość melodyjne jak na niemelodyjny black metal. Ale że to BM, to krzyczy wszystko. Pan wokalista też krzyczy, woła i chyba oddaje się jakimś medytacjom. A tak serio, to muzycznie bardzo dobrze to "chodzi".
4. Celestial Deconstruction, album "Transcosmic Spillover" - dziwne, ale ciekawe. To black metal, ale taki mający większe ambicje, z blastami i krzykiem, ale także melorecytacją, a także faktycznie kosmicznymi wstawkami elektronicznymi (choć jest ich bardzo mało). I mimo że jest tutaj ściana dźwięku i blasty, to nie tyle czuć agresję, co raczej podniosłe i głośne opowiadanie historii. Trochę nie mój typ, ale jest to na tyle interesujące, że zespół dołączam do grona wartych obserwacji.
(1/2)
-
Dzisiaj będzie relatywnie dużo rekomendacji muzycznych. Po pierwsze dlatego, że sporo z tego, co dotknęło moich uszu, mnie się spodobało. A po drugie, bo za tydzień prawdopodobnie nie będzie zestawienia.
1. Microtonal - zazwyczaj nie słucham takiej muzyki, bo nie wiem, czy jest to pełnoprawny thrash, jak stoi na MA. Ta brytyjska formacja gra potężnie, z pogłosem, przyspieszając w odpowiednich momentach, dudniąc i tak "nawołując" niższym głosem. Powiem tak - wciągające i jak już się rozkręci, to mocne i satysfakcjonujące.
2. Melechesh, singiel "Sentinels of Shamash" - normalnie nie wyróżniam singli, ale te trzy utwory są naprawdę wciągające. To death z orientalnymi elementami, jak przystało na ten zespół, ale słychać tutaj nawet po prostu heavymetalowe przypierdzielenie, a przede wszystkim jest klimat i brak nudy.
3. Capa Preta, album "Em Nome de Vossa Santidade Maioral de Todos os Infernos" - im dłużej tego słuchałem, tym bardziej mi się podobało. Natchione, szalone, chaotyczne, ale w tym wszystkim angażujące i nawet dość melodyjne jak na niemelodyjny black metal. Ale że to BM, to krzyczy wszystko. Pan wokalista też krzyczy, woła i chyba oddaje się jakimś medytacjom. A tak serio, to muzycznie bardzo dobrze to "chodzi".
4. Celestial Deconstruction, album "Transcosmic Spillover" - dziwne, ale ciekawe. To black metal, ale taki mający większe ambicje, z blastami i krzykiem, ale także melorecytacją, a także faktycznie kosmicznymi wstawkami elektronicznymi (choć jest ich bardzo mało). I mimo że jest tutaj ściana dźwięku i blasty, to nie tyle czuć agresję, co raczej podniosłe i głośne opowiadanie historii. Trochę nie mój typ, ale jest to na tyle interesujące, że zespół dołączam do grona wartych obserwacji.
(1/2)
-
Dzisiaj będzie relatywnie dużo rekomendacji muzycznych. Po pierwsze dlatego, że sporo z tego, co dotknęło moich uszu, mnie się spodobało. A po drugie, bo za tydzień prawdopodobnie nie będzie zestawienia.
1. Microtonal - zazwyczaj nie słucham takiej muzyki, bo nie wiem, czy jest to pełnoprawny thrash, jak stoi na MA. Ta brytyjska formacja gra potężnie, z pogłosem, przyspieszając w odpowiednich momentach, dudniąc i tak "nawołując" niższym głosem. Powiem tak - wciągające i jak już się rozkręci, to mocne i satysfakcjonujące.
2. Melechesh, singiel "Sentinels of Shamash" - normalnie nie wyróżniam singli, ale te trzy utwory są naprawdę wciągające. To death z orientalnymi elementami, jak przystało na ten zespół, ale słychać tutaj nawet po prostu heavymetalowe przypierdzielenie, a przede wszystkim jest klimat i brak nudy.
3. Capa Preta, album "Em Nome de Vossa Santidade Maioral de Todos os Infernos" - im dłużej tego słuchałem, tym bardziej mi się podobało. Natchione, szalone, chaotyczne, ale w tym wszystkim angażujące i nawet dość melodyjne jak na niemelodyjny black metal. Ale że to BM, to krzyczy wszystko. Pan wokalista też krzyczy, woła i chyba oddaje się jakimś medytacjom. A tak serio, to muzycznie bardzo dobrze to "chodzi".
4. Celestial Deconstruction, album "Transcosmic Spillover" - dziwne, ale ciekawe. To black metal, ale taki mający większe ambicje, z blastami i krzykiem, ale także melorecytacją, a także faktycznie kosmicznymi wstawkami elektronicznymi (choć jest ich bardzo mało). I mimo że jest tutaj ściana dźwięku i blasty, to nie tyle czuć agresję, co raczej podniosłe i głośne opowiadanie historii. Trochę nie mój typ, ale jest to na tyle interesujące, że zespół dołączam do grona wartych obserwacji.
(1/2)
-
Dzisiaj będzie relatywnie dużo rekomendacji muzycznych. Po pierwsze dlatego, że sporo z tego, co dotknęło moich uszu, mnie się spodobało. A po drugie, bo za tydzień prawdopodobnie nie będzie zestawienia.
1. Microtonal - zazwyczaj nie słucham takiej muzyki, bo nie wiem, czy jest to pełnoprawny thrash, jak stoi na MA. Ta brytyjska formacja gra potężnie, z pogłosem, przyspieszając w odpowiednich momentach, dudniąc i tak "nawołując" niższym głosem. Powiem tak - wciągające i jak już się rozkręci, to mocne i satysfakcjonujące.
2. Melechesh, singiel "Sentinels of Shamash" - normalnie nie wyróżniam singli, ale te trzy utwory są naprawdę wciągające. To death z orientalnymi elementami, jak przystało na ten zespół, ale słychać tutaj nawet po prostu heavymetalowe przypierdzielenie, a przede wszystkim jest klimat i brak nudy.
3. Capa Preta, album "Em Nome de Vossa Santidade Maioral de Todos os Infernos" - im dłużej tego słuchałem, tym bardziej mi się podobało. Natchione, szalone, chaotyczne, ale w tym wszystkim angażujące i nawet dość melodyjne jak na niemelodyjny black metal. Ale że to BM, to krzyczy wszystko. Pan wokalista też krzyczy, woła i chyba oddaje się jakimś medytacjom. A tak serio, to muzycznie bardzo dobrze to "chodzi".
4. Celestial Deconstruction, album "Transcosmic Spillover" - dziwne, ale ciekawe. To black metal, ale taki mający większe ambicje, z blastami i krzykiem, ale także melorecytacją, a także faktycznie kosmicznymi wstawkami elektronicznymi (choć jest ich bardzo mało). I mimo że jest tutaj ściana dźwięku i blasty, to nie tyle czuć agresję, co raczej podniosłe i głośne opowiadanie historii. Trochę nie mój typ, ale jest to na tyle interesujące, że zespół dołączam do grona wartych obserwacji.
(1/2)
-
Dzisiaj będzie relatywnie dużo rekomendacji muzycznych. Po pierwsze dlatego, że sporo z tego, co dotknęło moich uszu, mnie się spodobało. A po drugie, bo za tydzień prawdopodobnie nie będzie zestawienia.
1. Microtonal - zazwyczaj nie słucham takiej muzyki, bo nie wiem, czy jest to pełnoprawny thrash, jak stoi na MA. Ta brytyjska formacja gra potężnie, z pogłosem, przyspieszając w odpowiednich momentach, dudniąc i tak "nawołując" niższym głosem. Powiem tak - wciągające i jak już się rozkręci, to mocne i satysfakcjonujące.
2. Melechesh, singiel "Sentinels of Shamash" - normalnie nie wyróżniam singli, ale te trzy utwory są naprawdę wciągające. To death z orientalnymi elementami, jak przystało na ten zespół, ale słychać tutaj nawet po prostu heavymetalowe przypierdzielenie, a przede wszystkim jest klimat i brak nudy.
3. Capa Preta, album "Em Nome de Vossa Santidade Maioral de Todos os Infernos" - im dłużej tego słuchałem, tym bardziej mi się podobało. Natchione, szalone, chaotyczne, ale w tym wszystkim angażujące i nawet dość melodyjne jak na niemelodyjny black metal. Ale że to BM, to krzyczy wszystko. Pan wokalista też krzyczy, woła i chyba oddaje się jakimś medytacjom. A tak serio, to muzycznie bardzo dobrze to "chodzi".
4. Celestial Deconstruction, album "Transcosmic Spillover" - dziwne, ale ciekawe. To black metal, ale taki mający większe ambicje, z blastami i krzykiem, ale także melorecytacją, a także faktycznie kosmicznymi wstawkami elektronicznymi (choć jest ich bardzo mało). I mimo że jest tutaj ściana dźwięku i blasty, to nie tyle czuć agresję, co raczej podniosłe i głośne opowiadanie historii. Trochę nie mój typ, ale jest to na tyle interesujące, że zespół dołączam do grona wartych obserwacji.
(1/2)
-
-
-
-
