#rimini — Public Fediverse posts

Wat heet mooi? Architectuur

Een tijdje geleden vroeg ik u te noemen wat u mooi vond uit de Oudheid en omdat de respons me overweldigde, heb ik tot nu toe alleen nog maar over mooie teksten geschreven. Vandaag neem ik u mee langs voorbeelden van architectuur waarop de lezers van deze blog elkaar attenderen. Er zitten verrassende keuzes bij.

Prehistorie

Eén zo’n verrassing was dat vier monumenten uit de Atlantische Prehistorie werden genoemd. Om te beginnen de megalieten van Carnac, weliswaar “strikt genomen geen Oudheid” maar wel zo’n plek waar iemands liefde voor de oude wereld kan ontluiken. Even oud als het spijkerschrift en onze hunebedden zijn de megalieten van Callanish op de Hebriden en de grafheuvel van Newgrange. Skara Brae op de Orkney-eilanden is wat jonger en werd tweemaal genoemd. Dit kleine dorp is opgegraven door niemand minder dan Gordon Childe.

Egypte en het Nabije Oosten

Skara Brae was bewoond in de tijd waarin de Egyptenaren leerden hoe ze piramides moesten bouwen. Iemand noemde het complex van Giza “veel mooier en vooral ontzagwekkender in het echt dan je je kunt voorstellen”. Ook genoemd werd de Kapel van Hetep-hr-achty in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, die dateert van ongeveer 2200 v.Chr. De Witte Kapel van koning Senusret I, het oudste gebouw dat we kennen uit Karnak, is ruim twee eeuwen jonger. Het Karnakcomplex zelf werd ook genoemd.

Verder werd het Graf van Nacht bij Thebe genoemd, dus niet ver van Karnak, en het praalgraf van Nefertari, de echtgenote van koning Ramses II. Uit dezelfde tijd dateren de tempels van Abu Simbel, terwijl het complex van Philae eeuwen jonger is.

Uit het Nabije Oosten werden alleen Persepolis en Naqš-e Rustam, genoemd: de residentie van de Perzische koningen en vier van hun grafmonumenten. Irak lijdt natuurlijk nogal onder het feit dat het de onverdiende reputatie heeft onbereisbaar te zijn, terwijl het enige museum met echt opvallende architectonisch resten uit Mesopotamië, het Pergamonmuseum, voor de voorzienbare eeuwigheid is gesloten. (Het verbaasde me dat niemand Hattusa noemde.)

Griekenland

We gaan naar Griekenland. Het Minoïsche paleis Kato Zakros op het oostelijke puntje van Kreta werd genoemd (“inclusief de vallei der doden erachter”) en de indrukwekkende muren van Tiryns documenteren de Bronstijd.

Uit de archaïsche tijd werden de tempels van Paestum en de tempels van Agrigento genoemd – de laatste driemaal. Ik had Delfi verwacht, maar u noemde het niet. “Overstelpend indrukwekkend was de eerste aanblik van de Akropolis”, schrijft iemand, en een ander noemt “met name de entree” van de Atheense Akropolis. Een derde noemt speciaal het Erechtheion en een vierde is onder de indruk van het Parthenon, en haalt een mooie herinnering op:

Voor het eerst op 8mm film gezien (rond 1967), terwijl mijn eerste vriendinnetje er met haar zusje onder de strakblauwe hemel tussen de zuilen speelde. Haar vader (beeldhouwer van beroep) liet deze film zien op onze lagere school, en ik besloot dat de Oudheid mijn studiegebied zou worden, ook al moest er een half jaar farmaciestudie aan te pas komen voordat die keuze definitief werd. Toen ik de tempel voor het eerst ‘live’ zag (in 1974) maakte zich een grote ontroering van mij meester.

Ook genoemd: de resten van de school van Aristoteles tussen Vergina en Naoussa (“dichter bij de Griekse Oudheid geraakte ik niet”) en natuurlijk ook de hellenistische stad Petra.

Rome

Een bezoek aan Rome is incompleet zonder fietstocht langs de Via Appia, en gelukkig werd die genoemd. Meer republikeinse architectuur noemde u niet, maar wel het grafveld van Cerveteri, dat tussen de zesde en tweede eeuw in gebruik is geweest. We gaan snel verder naar de augusteïsche monumenten. Twee mensen noemden het theater van Orange, iemand noemde de brug van Mérida (“zooooo lang”) en iemand anders noemde de brug bij Rimini.

Het Gouden Huis van keizer Nero kreeg als commentaar dat het “na de enige gebruiker definitief buiten gebruik werd gesteld”. Dezelfde tijd is gedocumenteerd in de verwoeste stad Herculaneum. Iemand noemde speciaal

een houten trap in Herculaneum, in een simpel burgerhuis. De onderste treden waren nog vrijwel intact, en met elke hogere trede werd het donkerder en meer beschadigd, tot na een trede of acht de trap ophield te bestaan.

Mij ontroeren dit soort details ook altijd, en ik begrijp helemaal waarom iemand “twee keldermuren van een Romeinse stadswoning in Tongeren” noemt. De Pont du Gard bij Nîmes werd genoemd, net als de Romeinse resten bij Arles en het aquaduct van Segovia (“zooooo hoog”). Xanten geeft een “goede indruk van de opbouw van een Romeinse stad”. Aan de andere kant van het Romeinse Rijk: Palmyra.

En dan zijn er de resten uit de tijd van keizer Hadrianus, zoals de Muur van Hadrianus, de Romeinse weg van 124-125 en de haven van Voorburg, de Villa van Hadrianus in Tivoli. Iemand noemde het Pantheon in Rome, en iemand anders noemde het Pantheon in Rome, en weer iemand anders noemde het Pantheon in Rome (“omdat de koepel zo overweldigend perfect is”) en ook was er iemand die het Pantheon in Rome noemde, waar je weliswaar de toeristenmassa weg moet denken. “Maar dat is bij dit gebouw, waar je blik onmiddellijk naar het ‘oog’ in het plafond wordt gedwongen, niet zo heel moeilijk.”

Iemand noemde de tombes van Hierapolis (Pamukkale) en even verderop de stad Afrodisias. Voor mij nieuw waren de catacomben in Pécs, Hongarije, “met een reconstructie van een Romeins graf”.

Late Oudheid

Vier mensen noemden de Hagia Sofia in Istanbul.

Ik legde als negentienjarige sufferd alleen op treinreis het advies van een Iers-Mexicaans-Amerikaans docentenechtpaar naast me neer en bezocht eerste de aanpalende Blauwe Moskee. Tijdens feestje met Turkse studenten kreeg ik allervriendelijkst op m’n falie. Ergo: ik volg gewoon de adviezen en tips op van mensen die wel kijk op kunst en cultuur hebben, en het kwam toch nog goed.

Tot slot noemde iemand het Clonmacnoise-klooster in Ierland, dat even oud is als de Hagia Sofia, en daarmee keren we terug waar we begonnen: in het verre westen, aan de Atlantische Oceaan.

Ik organiseer volgend voorjaar een reis naar Bulgarije. Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.

Wat heet mooi? Architectuur

Een tijdje geleden vroeg ik u te noemen wat u mooi vond uit de Oudheid en omdat de respons me overweldigde, heb ik tot nu toe alleen nog maar over mooie teksten geschreven. Vandaag neem ik u mee langs voorbeelden van architectuur waarop de lezers van deze blog elkaar attenderen. Er zitten verrassende keuzes bij.

Prehistorie

Eén zo’n verrassing was dat vier monumenten uit de Atlantische Prehistorie werden genoemd. Om te beginnen de megalieten van Carnac, weliswaar “strikt genomen geen Oudheid” maar wel zo’n plek waar iemands liefde voor de oude wereld kan ontluiken. Even oud als het spijkerschrift en onze hunebedden zijn de megalieten van Callanish op de Hebriden en de grafheuvel van Newgrange. Skara Brae op de Orkney-eilanden is wat jonger en werd tweemaal genoemd. Dit kleine dorp is opgegraven door niemand minder dan Gordon Childe.

Egypte en het Nabije Oosten

Skara Brae was bewoond in de tijd waarin de Egyptenaren leerden hoe ze piramides moesten bouwen. Iemand noemde het complex van Giza “veel mooier en vooral ontzagwekkender in het echt dan je je kunt voorstellen”. Ook genoemd werd de Kapel van Hetep-hr-achty in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, die dateert van ongeveer 2200 v.Chr. De Witte Kapel van koning Senusret I, het oudste gebouw dat we kennen uit Karnak, is ruim twee eeuwen jonger. Het Karnakcomplex zelf werd ook genoemd.

Verder werd het Graf van Nacht bij Thebe genoemd, dus niet ver van Karnak, en het praalgraf van Nefertari, de echtgenote van koning Ramses II. Uit dezelfde tijd dateren de tempels van Abu Simbel, terwijl het complex van Philae eeuwen jonger is.

Uit het Nabije Oosten werden alleen Persepolis en Naqš-e Rustam, genoemd: de residentie van de Perzische koningen en vier van hun grafmonumenten. Irak lijdt natuurlijk nogal onder het feit dat het de onverdiende reputatie heeft onbereisbaar te zijn, terwijl het enige museum met echt opvallende architectonisch resten uit Mesopotamië, het Pergamonmuseum, voor de voorzienbare eeuwigheid is gesloten. (Het verbaasde me dat niemand Hattusa noemde.)

Griekenland

We gaan naar Griekenland. Het Minoïsche paleis Kato Zakros op het oostelijke puntje van Kreta werd genoemd (“inclusief de vallei der doden erachter”) en de indrukwekkende muren van Tiryns documenteren de Bronstijd.

Uit de archaïsche tijd werden de tempels van Paestum en de tempels van Agrigento genoemd – de laatste driemaal. Ik had Delfi verwacht, maar u noemde het niet. “Overstelpend indrukwekkend was de eerste aanblik van de Akropolis”, schrijft iemand, en een ander noemt “met name de entree” van de Atheense Akropolis. Een derde noemt speciaal het Erechtheion en een vierde is onder de indruk van het Parthenon, en haalt een mooie herinnering op:

Voor het eerst op 8mm film gezien (rond 1967), terwijl mijn eerste vriendinnetje er met haar zusje onder de strakblauwe hemel tussen de zuilen speelde. Haar vader (beeldhouwer van beroep) liet deze film zien op onze lagere school, en ik besloot dat de Oudheid mijn studiegebied zou worden, ook al moest er een half jaar farmaciestudie aan te pas komen voordat die keuze definitief werd. Toen ik de tempel voor het eerst ‘live’ zag (in 1974) maakte zich een grote ontroering van mij meester.

Ook genoemd: de resten van de school van Aristoteles tussen Vergina en Naoussa (“dichter bij de Griekse Oudheid geraakte ik niet”) en natuurlijk ook de hellenistische stad Petra.

Rome

Een bezoek aan Rome is incompleet zonder fietstocht langs de Via Appia, en gelukkig werd die genoemd. Meer republikeinse architectuur noemde u niet, maar wel het grafveld van Cerveteri, dat tussen de zesde en tweede eeuw in gebruik is geweest. We gaan snel verder naar de augusteïsche monumenten. Twee mensen noemden het theater van Orange, iemand noemde de brug van Mérida (“zooooo lang”) en iemand anders noemde de brug bij Rimini.

Het Gouden Huis van keizer Nero kreeg als commentaar dat het “na de enige gebruiker definitief buiten gebruik werd gesteld”. Dezelfde tijd is gedocumenteerd in de verwoeste stad Herculaneum. Iemand noemde speciaal

een houten trap in Herculaneum, in een simpel burgerhuis. De onderste treden waren nog vrijwel intact, en met elke hogere trede werd het donkerder en meer beschadigd, tot na een trede of acht de trap ophield te bestaan.

Mij ontroeren dit soort details ook altijd, en ik begrijp helemaal waarom iemand “twee keldermuren van een Romeinse stadswoning in Tongeren” noemt. De Pont du Gard bij Nîmes werd genoemd, net als de Romeinse resten bij Arles en het aquaduct van Segovia (“zooooo hoog”). Xanten geeft een “goede indruk van de opbouw van een Romeinse stad”. Aan de andere kant van het Romeinse Rijk: Palmyra.

En dan zijn er de resten uit de tijd van keizer Hadrianus, zoals de Muur van Hadrianus, de Romeinse weg van 124-125 en de haven van Voorburg, de Villa van Hadrianus in Tivoli. Iemand noemde het Pantheon in Rome, en iemand anders noemde het Pantheon in Rome, en weer iemand anders noemde het Pantheon in Rome (“omdat de koepel zo overweldigend perfect is”) en ook was er iemand die het Pantheon in Rome noemde, waar je weliswaar de toeristenmassa weg moet denken. “Maar dat is bij dit gebouw, waar je blik onmiddellijk naar het ‘oog’ in het plafond wordt gedwongen, niet zo heel moeilijk.”

Iemand noemde de tombes van Hierapolis (Pamukkale) en even verderop de stad Afrodisias. Voor mij nieuw waren de catacomben in Pécs, Hongarije, “met een reconstructie van een Romeins graf”.

Late Oudheid

Vier mensen noemden de Hagia Sofia in Istanbul.

Ik legde als negentienjarige sufferd alleen op treinreis het advies van een Iers-Mexicaans-Amerikaans docentenechtpaar naast me neer en bezocht eerste de aanpalende Blauwe Moskee. Tijdens feestje met Turkse studenten kreeg ik allervriendelijkst op m’n falie. Ergo: ik volg gewoon de adviezen en tips op van mensen die wel kijk op kunst en cultuur hebben, en het kwam toch nog goed.

Tot slot noemde iemand het Clonmacnoise-klooster in Ierland, dat even oud is als de Hagia Sofia, en daarmee keren we terug waar we begonnen: in het verre westen, aan de Atlantische Oceaan.

https://www.csseo.org/1318788/ Rigasa, 170 miglia da percorrere senza sosta. Da Rimini alla Croazia andata e ritorno #andata #Croazia #miglia #percorrere #rigasa #rimini #ritorno #sosta

I was really shocked, when I saw this! After a fantastic meeting in #Rimini (#Italy) I went to my hotel near the beach and walked a long the main shopping street: This was not hidden in the back of a store, but right in front at the walkway. And 100 m later again in another shop, next to famous football stars and a PornHub cup. No joke, no irony, but a swastika with the Nazi party name and a picture of Adolf Hitler on a cup (scribbles are mine!). So depressing and I didn’t know what to do. 🤬😢

At friendship meeting in Italy, Pope Leo calls for fraternity: ‘Love is the law of life’

Pope Leo XIV arrived in the Italian city of Rimini on Aug. 22 to visit the 47th Meeting for…
#Italy #Europe #Europa #EU #'popeleoxiv' #47thMeetingforFriendshipAmongthePeoples #callsforfraternity #CatholicChurch #catholic-news #friendshipmeeting #Loveisthelawoflife #PopeLeo #Rimini #Vatican #Vaticannews
https://www.europesays.com/italy/42120/

La nuova vita del Codice di San Gaudenzo: ritrovate 85 composizioni medievali, saranno eseguite per la prima volta dopo oltre 500 anni

Per oltre cinque secoli è rimasto invisibile, smembrato e trasformato in semplice materiale da legatoria. Oggi il Codice di San Gaudenzo, una straordinaria raccolta di musica profana medievale, torna a raccontare la propria storia grazie a un complesso progetto di restauro e ricostruzione digitale che ha coinvolto l’Archivio di Stato di Rimini, l’Istituto centrale per la Patologia degli Archivi e del Libro (ICPAL) e l’Università di Trento.

Un canzoniere medievale nascosto tra le pagine di un registro contabile

I frammenti del manoscritto erano stati riutilizzati tra il XIV e il XVI secolo per rinforzare la legatura di un registro dei censi redatto tra il 1398 e il 1503 dai monaci benedettini dell’abbazia di San Gaudenzo, nel territorio riminese. Si tratta di 179 strisce di pergamena, cucite tra le pagine del volume contabile e rimaste sconosciute fino al loro recupero nel 2025.

Il restauro ha riportato in vita un manoscritto perduto

Il progetto di ricerca è iniziato nel 2016 sotto la direzione del musicologo Francesco Zimei, docente all’Università di Trento. Dopo anni di studi, il restauro è stato affidato all’ICPAL, i cui specialisti hanno rimosso con estrema precisione ogni frammento, lo hanno restaurato, digitalizzato in alta definizione e reso nuovamente leggibile.

La successiva ricostruzione virtuale, realizzata da Francesco Zimei e Giacomo Pirani, ha permesso di ricomporre le pergamene come un gigantesco puzzle digitale, restituendo una parte consistente del manoscritto originale.

Ottantacinque composizioni tra Ars Nova italiana e musica franco-fiamminga

Il Codice di San Gaudenzo si è rivelato un’antologia di 85 composizioni, comprendente 72 brani italiani e 13 francesi, destinata probabilmente all’uso di una cappella musicale tra la fine del Trecento e gli inizi del Quattrocento.

Il repertorio documenta la tradizione dell’Ars Nova italiana, con ballate e madrigali riconducibili all’ambiente di Francesco Landini, ma testimonia anche i rapporti culturali tra la corte dei Malatesta, Firenze e la musica franco-fiamminga. Tra le composizioni figurano infatti rondeaux e chansons attribuibili a musicisti della Cappella Papale, tra cui Guillaume Du Fay.

Particolarmente significativo è il numero di opere uniche: diciannove brani non sono infatti attestati in nessun’altra fonte medievale oggi conosciuta.

Il 4 settembre il manoscritto tornerà a far sentire la sua voce

La riscoperta del codice culminerà il 4 settembre 2026 con un evento di grande valore culturale. Nell’ambito della Sagra Musicale Malatestiana, il celebre Ensemble Micrologus eseguirà al Teatro Galli di Rimini una selezione delle musiche recuperate, utilizzando copie di strumenti storici come viella, liuto, organo portativo, flauto e cennamella.

Sarà la prima esecuzione moderna di queste composizioni dopo oltre cinquecento anni, restituendo finalmente voce a un patrimonio musicale che si credeva perduto.

Tutte le informazioni sull’evento sono disponibili qui:
www.sagramusicalemalatestiana.it/2026/ensemble-micrologus

Il lavoro di ricerca è stato inoltre raccolto nei due volumi “Rimini, Ms San Gaudenzo III: The New Life of a Dismembered Songbook”, che inaugurano la nuova collana scientifica Ars Renovata della Libreria Musicale Italiana e che saranno presentati in occasione dell’evento riminese. Il primo tomo, a cura di Francesco Zimei, contiene gli studi dedicati al codice (saggi di Gianluca Braschi, Simonetta Iannuccelli, Giacomo Pirani, Marco Gozzi, Lucia Marchi, Matteo Leonardi, Thomas Persico, Luisa Passamani, Anita Sisino, Agathe Sultan, Marie-Antoinette Alamenciak e dello stesso Zimei). Il secondo contiene le immagini del codice, ricostruito da Francesco Zimei e restaurato digitalmente da Giacomo Pirani. Si tratta di due volumi di pregio scientifico, editoriale e tipografico, che inaugurano “Ars Renovata”, la nuova collana LIM dedicata ai facsimili dei codici musicali, la quale prende il posto della storica “Ars Nova” ampliandone i presupposti cronologici.

Immagine in apertura: Codice di San Gaudenzo, una pagina ricostruita – Credits: Francesco Zimei e Giacomo Pirani (Unitn) per la ricostruzione virtuale, Alfredo Corrao (ICPAL) per le fotografie. I frammenti originali sono conservati presso l’Archivio di Stato di Rimini ©Riproduzione riservata   

📘 Notizia verificata ✅

• 📄 Fonte: Università di Trento ✅