#segovia — Public Fediverse posts

Wat heet mooi? Architectuur

Een tijdje geleden vroeg ik u te noemen wat u mooi vond uit de Oudheid en omdat de respons me overweldigde, heb ik tot nu toe alleen nog maar over mooie teksten geschreven. Vandaag neem ik u mee langs voorbeelden van architectuur waarop de lezers van deze blog elkaar attenderen. Er zitten verrassende keuzes bij.

Prehistorie

Eén zo’n verrassing was dat vier monumenten uit de Atlantische Prehistorie werden genoemd. Om te beginnen de megalieten van Carnac, weliswaar “strikt genomen geen Oudheid” maar wel zo’n plek waar iemands liefde voor de oude wereld kan ontluiken. Even oud als het spijkerschrift en onze hunebedden zijn de megalieten van Callanish op de Hebriden en de grafheuvel van Newgrange. Skara Brae op de Orkney-eilanden is wat jonger en werd tweemaal genoemd. Dit kleine dorp is opgegraven door niemand minder dan Gordon Childe.

Egypte en het Nabije Oosten

Skara Brae was bewoond in de tijd waarin de Egyptenaren leerden hoe ze piramides moesten bouwen. Iemand noemde het complex van Giza “veel mooier en vooral ontzagwekkender in het echt dan je je kunt voorstellen”. Ook genoemd werd de Kapel van Hetep-hr-achty in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, die dateert van ongeveer 2200 v.Chr. De Witte Kapel van koning Senusret I, het oudste gebouw dat we kennen uit Karnak, is ruim twee eeuwen jonger. Het Karnakcomplex zelf werd ook genoemd.

Verder werd het Graf van Nacht bij Thebe genoemd, dus niet ver van Karnak, en het praalgraf van Nefertari, de echtgenote van koning Ramses II. Uit dezelfde tijd dateren de tempels van Abu Simbel, terwijl het complex van Philae eeuwen jonger is.

Uit het Nabije Oosten werden alleen Persepolis en Naqš-e Rustam, genoemd: de residentie van de Perzische koningen en vier van hun grafmonumenten. Irak lijdt natuurlijk nogal onder het feit dat het de onverdiende reputatie heeft onbereisbaar te zijn, terwijl het enige museum met echt opvallende architectonisch resten uit Mesopotamië, het Pergamonmuseum, voor de voorzienbare eeuwigheid is gesloten. (Het verbaasde me dat niemand Hattusa noemde.)

Griekenland

We gaan naar Griekenland. Het Minoïsche paleis Kato Zakros op het oostelijke puntje van Kreta werd genoemd (“inclusief de vallei der doden erachter”) en de indrukwekkende muren van Tiryns documenteren de Bronstijd.

Uit de archaïsche tijd werden de tempels van Paestum en de tempels van Agrigento genoemd – de laatste driemaal. Ik had Delfi verwacht, maar u noemde het niet. “Overstelpend indrukwekkend was de eerste aanblik van de Akropolis”, schrijft iemand, en een ander noemt “met name de entree” van de Atheense Akropolis. Een derde noemt speciaal het Erechtheion en een vierde is onder de indruk van het Parthenon, en haalt een mooie herinnering op:

Voor het eerst op 8mm film gezien (rond 1967), terwijl mijn eerste vriendinnetje er met haar zusje onder de strakblauwe hemel tussen de zuilen speelde. Haar vader (beeldhouwer van beroep) liet deze film zien op onze lagere school, en ik besloot dat de Oudheid mijn studiegebied zou worden, ook al moest er een half jaar farmaciestudie aan te pas komen voordat die keuze definitief werd. Toen ik de tempel voor het eerst ‘live’ zag (in 1974) maakte zich een grote ontroering van mij meester.

Ook genoemd: de resten van de school van Aristoteles tussen Vergina en Naoussa (“dichter bij de Griekse Oudheid geraakte ik niet”) en natuurlijk ook de hellenistische stad Petra.

Rome

Een bezoek aan Rome is incompleet zonder fietstocht langs de Via Appia, en gelukkig werd die genoemd. Meer republikeinse architectuur noemde u niet, maar wel het grafveld van Cerveteri, dat tussen de zesde en tweede eeuw in gebruik is geweest. We gaan snel verder naar de augusteïsche monumenten. Twee mensen noemden het theater van Orange, iemand noemde de brug van Mérida (“zooooo lang”) en iemand anders noemde de brug bij Rimini.

Het Gouden Huis van keizer Nero kreeg als commentaar dat het “na de enige gebruiker definitief buiten gebruik werd gesteld”. Dezelfde tijd is gedocumenteerd in de verwoeste stad Herculaneum. Iemand noemde speciaal

een houten trap in Herculaneum, in een simpel burgerhuis. De onderste treden waren nog vrijwel intact, en met elke hogere trede werd het donkerder en meer beschadigd, tot na een trede of acht de trap ophield te bestaan.

Mij ontroeren dit soort details ook altijd, en ik begrijp helemaal waarom iemand “twee keldermuren van een Romeinse stadswoning in Tongeren” noemt. De Pont du Gard bij Nîmes werd genoemd, net als de Romeinse resten bij Arles en het aquaduct van Segovia (“zooooo hoog”). Xanten geeft een “goede indruk van de opbouw van een Romeinse stad”. Aan de andere kant van het Romeinse Rijk: Palmyra.

En dan zijn er de resten uit de tijd van keizer Hadrianus, zoals de Muur van Hadrianus, de Romeinse weg van 124-125 en de haven van Voorburg, de Villa van Hadrianus in Tivoli. Iemand noemde het Pantheon in Rome, en iemand anders noemde het Pantheon in Rome, en weer iemand anders noemde het Pantheon in Rome (“omdat de koepel zo overweldigend perfect is”) en ook was er iemand die het Pantheon in Rome noemde, waar je weliswaar de toeristenmassa weg moet denken. “Maar dat is bij dit gebouw, waar je blik onmiddellijk naar het ‘oog’ in het plafond wordt gedwongen, niet zo heel moeilijk.”

Iemand noemde de tombes van Hierapolis (Pamukkale) en even verderop de stad Afrodisias. Voor mij nieuw waren de catacomben in Pécs, Hongarije, “met een reconstructie van een Romeins graf”.

Late Oudheid

Vier mensen noemden de Hagia Sofia in Istanbul.

Ik legde als negentienjarige sufferd alleen op treinreis het advies van een Iers-Mexicaans-Amerikaans docentenechtpaar naast me neer en bezocht eerste de aanpalende Blauwe Moskee. Tijdens feestje met Turkse studenten kreeg ik allervriendelijkst op m’n falie. Ergo: ik volg gewoon de adviezen en tips op van mensen die wel kijk op kunst en cultuur hebben, en het kwam toch nog goed.

Tot slot noemde iemand het Clonmacnoise-klooster in Ierland, dat even oud is als de Hagia Sofia, en daarmee keren we terug waar we begonnen: in het verre westen, aan de Atlantische Oceaan.

Romans stacked thousands of enormous granite blocks without mortar, creating an aqueduct that survived nearly two millennia—only to face an unexpected enemy: modern traffic.
#AncientRome #RomanEmpire #Segovia #RomanAqueduct #AncientEngineering #Spain #Archaeology #AncientTechnology #HiddenHistory
Read more:https://www.ancient-origins.net/ancient-places-europe/segovia-aqueduct-0012747

Una niña de 9 años, hospitalizada tras el ataque de un perro que le ha causado una infección severa

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/espana/2026/08/14/6a7f6494e4d4d8565b8b456d.html

Permanecen evacuados en Los Angeles de San Rafael, Vegas de Matute y Catí por los incendios

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/espana/2026/08/10/6a795e5c21efa088308b4592.html

Evacuan Los Ángeles de San Rafael, Vegas de Matute y Catí por los incendios

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/espana/2026/08/09/6a78a93321efa03c088b459d.html

Un incendio en Navas de San Antonio obliga a cortar el tráfico en la N-VI y a desviarlo en la AP-6

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/espana/2026/08/08/6a77634321efa09c258b457f.html

Just #segovia
#photography #photo #urbanphotography #urban

Torería de Urdiales en el rotundo triunfo de Fernando Adrián en Segovia

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/cultura/toros/2026/06/28/6a418572fdddfffc5d8b4571.html

https://www.civitatis.com/es/segovia/?aid=112076

Segovia
Ciudad preciosa para pasar un fin de semana, aquí encontrarás visitas guiadas, entradas a la catedral, a la real casa de moneda, casa de Antonio Machado, paseos en globo

Pincha para más info

*Civitatis afiliado

#segovia #cyl #turismo

Visit Segovia before you decide what your favorite city in Spain is.

#segovia #spain #castilleyleon #romanheritage #travel

𝗪𝗜𝗞𝗜𝗣𝗘𝗗𝗜𝗔 𝗣𝗜𝗖𝗧𝗨𝗥𝗘 𝗢𝗙 𝗧𝗛𝗘 𝗗𝗔𝗬

✧ Aqueduct of Segovia ✧

The Aqueduct of Segovia is a Roman aqueduct located in Segovia, Spain. It is thought to have been constructed during the 1st century, and is one of the most significant and best-preserved ancient monuments on the Iberian Peninsula. The aqueduct is regarded as a symbol of Segovia and is present on the city's coat o...

#aqueductsegovia #segovia #spain #iberianpeninsula #plazadel #wikipedia
https://en.wikipedia.org/wiki/Aqueduct_of_Segovia

Quote of the day, 27 March: José Vicente Rodríguez, ocd

Among the laypeople who followed John of the Cross, one stands out in a particular way: Doña Ana de Mercado y Peñalosa. She left Granada and returned to her native city of Segovia, where she took up residence in small houses purchased and made ready beside the convent of the Discalced Carmelite friars, so as to remain close to her spiritual father, Fray John of the Cross, and to the monastery whose foundation she was helping to support.

This was not the construction of a new house, as some historians have supposed, but the purchase of two small dwellings. Gaspar de Herrera—a priest and administrator of the Mercy Hospital in Segovia—sold, with the permission of the city’s provisor, “to the prior, friars, and convent of the monastery of Our Lady of Mount Carmel of the Discalced, outside the city walls […] two houses and an enclosed plot with poplars and a well fed by a natural spring, which the said Hospital owned in the parish of Saint Mark.” The agreed price was “180 ducats, amounting to 67,500 maravedís,” to be paid in three installments.

The deed of sale was carried out with particular solemnity, since all the members of the Consulta and four chapter members of the Segovia convent took part in it. All the members of the Consulta signed, including John of the Cross himself. The purchase is dated August 11, 1589. A few days later, Doña Ana de Peñalosa paid the agreed sum. Shortly afterward, the two small houses were joined into a single dwelling where she could live for the rest of her life.

She still retained her palace in the city, however, and John of the Cross would often go there as well. One of the household servants, Leonor de Vitoria—who saw Fray John many times and went to confession to him—recalls how, when he came to the house, he would speak with Doña Ana and her niece, Inés de Mercado y Peñalosa. She saw him “in the presence of all the servants, speaking and conversing about holy and spiritual things, about heaven, and about how they might become saints. His words were always of this kind. At times, while speaking of these things, he would read them certain devout texts; at other times, he would leave them books in which such things were written, so that they might attend to them and serve our Lord.”

It is not clear whether Ana de Jesús was already among Doña Ana’s household servants; in her Testament, Doña Ana refers to her as “my servant… now in my service.”

Leonor also notes that Doña Ana would always invite Fray John “to sit down and not remain seated on the floor; but the saint would not agree, always seeking the humblest place in which to sit.” She adds, speaking of his modesty and bearing, that “simply by seeing him and hearing him, one was recollected and seemed moved to desire to serve our Lord. His words were holy and good, never idle. Everything that could be seen in him, whether in his words or his actions, was entirely holy, and he appeared to be very full of God and of virtues.”

Another witness, Lucas de San José, says that Fray John taught Doña Ana and her niece Doña Inés “the way of perfection,” and that “when the saint would go out to speak with them at the confessional, it was a common saying among the friars: ‘Now Saint Jerome, Saint Paula, and Eustochium are together.’”

Luis de Mercado y Peñalosa, Doña Ana’s nephew, also had much contact with John of the Cross. What he says about the saint’s virtues comes both from his own experience and from what he heard—especially about his humility and modesty—from his wife, Doña Inés de Mercado, “who for many years was in close contact with the holy father Fray John of the Cross, together with her aunt, Doña Ana de Mercado y Peñalosa.” He also recounts in detail the transfer of the saint’s remains from Úbeda and the veneration he received in Segovia.

José Vicente Rodríguez, o.c.d.

San Juan de la Cruz, ch. 27

Rodríguez, J.V. 2015, San Juan de la Cruz: la biografía, 2nd edn, San Pablo, Madrid.

Translation from the Spanish text is the blogger’s own work product and may not be reproduced without permission.

Featured image: This detail from an image of St. John of the Cross was engraved in 1788 by Gilles Antoine Demarteau. The technique used—of which Demarteau was a master—was crayon-manner in red and black, based on a drawing by Taillasson. The Art Institute of Chicago has a marvelous image of the tools used in crayon-manner engraving, with detailed figures of the process. Image credit: Rijksmuseum, Antwerp (Public domain)

:stargif: 𝑨𝒄𝒖𝒆𝒅𝒖𝒄𝒕𝒐 𝒅𝒆 𝑺𝒆𝒈𝒐𝒗𝒊𝒂 :stargif:

Si te plantas frente al Acueducto de Segovia y lo miras con calma, hay algo que choca: no debería seguir en pie.
Han pasado unos 2.000 años, no tiene ni una gota de cemento, y ahí sigue, tan tranquilo.
Y no es magia.
Es cabeza, precisión y entender la física mejor que muchos hoy.

Todo empieza con una idea sencilla pero brutal: piedra contra piedra.
Más de 20.000 bloques de granito colocados sin mortero.
Nada los “pega”. Lo que los mantiene es el peso y cómo ese peso se reparte.
Cada sillar empuja al de abajo, y ese al siguiente… y así hasta el suelo.
Si quitas uno, rompes el equilibrio.
Pero juntos, forman una estructura que se bloquea a sí misma.

Ahora bien, esto no es apilar piedras sin más.
Aquí entra el verdadero arte: el tallado.
Cada bloque se cortaba con una precisión casi obsesiva.
Las caras tenían que encajar perfectamente, como un puzle de varias toneladas.
Sin huecos, sin holguras.
Eso permite que la carga se reparta de forma uniforme.

Y aquí viene algo clave que mucha gente no entiende: al no haber cemento, el acueducto no es rígido, es ligeramente flexible.
Si el terreno se mueve o hay vibraciones, las piedras se recolocan mínimamente.
Un muro moderno de hormigón, en cambio, se agrieta.
Esa “imperfección” es justo lo que lo hace durar tanto.

Luego están los arcos. 167 en total.
No son decorativos, son pura ingeniería.
El arco de medio punto transforma el peso vertical en fuerzas laterales que van a parar a los pilares.
La pieza clave es, literalmente, la clave: la piedra central superior.
Cuando la colocaban, el arco pasaba de ser un montón de piedras sostenidas por madera a una estructura que se sostiene sola.

Para levantar todo esto no tiraron de fuerza bruta, sino de ingenio.
Usaban grúas de madera llamadas polispastos, con sistemas de poleas que multiplicaban la fuerza humana.
En algunos casos, hombres caminaban dentro de ruedas gigantes —como hámsters— para elevar bloques de hasta 2 o 3 toneladas a casi 30 metros de altura.

Antes de eso, claro, había que sacar la piedra.
Lo hacían con cuñas de madera: las metían en grietas, las mojaban, y al expandirse partían el granito limpiamente.
Simple, eficaz, sin explosivos ni maquinaria moderna.

Pero lo más fino de todo no está en lo que ves, sino en lo que no se nota: la pendiente.
El acueducto tiene unos 16–17 kilómetros de recorrido y funciona solo por gravedad.
La inclinación es mínima, en torno al 1% o incluso menos en algunos tramos.
Mantener esa caída constante en un terreno irregular sin tecnología moderna… eso sí que tiene mérito.

Para lograrlo usaban herramientas como el chorobates, una especie de nivel gigante con agua, además de instrumentos como la dioptra o la groma para medir ángulos y trazar líneas rectas.
Topografía pura, pero hecha a ojo entrenado y paciencia infinita.

El agua tampoco iba “tal cual”.
Antes pasaba por depósitos de decantación donde la arena y las impurezas se quedaban en el fondo.
Y a lo largo del canal había accesos para mantenimiento.
O sea, no solo lo construyeron bien: pensaron en cómo mantenerlo siglos.

Eso sí, no todo ha sido perfecto.
En 1072, durante conflictos, se destruyeron unos 36 arcos.
En el siglo XV, bajo los Reyes Católicos, se reconstruyeron intentando respetar el estilo original.
Si no te lo dicen, casi ni lo notas.

Y luego vino la amenaza más absurda: los coches.
Durante décadas pasaban por debajo.
Vibraciones constantes, contaminación que se metía en el granito y lo iba deshaciendo, golpes ocasionales…
Lo que no pudo el tiempo casi lo consigue el tráfico. Hasta que en los años 90 se peatonalizó la zona.
Esa decisión lo salvó.

Y como toda obra grande, tiene su leyenda.
La del Diablo.
Una joven, cansada de subir agua, ofrece su alma a cambio de que alguien le lleve el agua a casa.
El Diablo acepta: lo construye en una noche.
Pero falla por una sola piedra antes de salir el sol.
Pierde el trato.
Y según dicen, los agujeros en las piedras no son de herramientas… sino de sus dedos.

Bonito cuento, pero la realidad es más impresionante: no hubo magia, hubo conocimiento.

Y sí, mientras hoy muchas infraestructuras fallan en pocas décadas, esto sigue ahí.
No porque antes fueran “más listos”, sino porque entendían muy bien los límites de los materiales y trabajaban con ellos, no contra ellos.

Eso es lo que realmente sostiene el acueducto: no solo piedra… sino inteligencia bien aplicada.

▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣

#acueductodesegovia #ingenieriaromana #historiaantigua #arquitectura #roma #patrimonio #curiosidadeshistoricas #segovia #ingenieria #historia

El PP recupera terreno, el PSOE frena su caída y Vox toca techo: radiografía de las elecciones de Castilla y León 2026

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/elecciones/elecciones-castilla-y-leon/2026/03/16/69b8129ce9cf4ad6648b4587.html

El mapa de los resultados de las elecciones de Castilla y León 2026, calle a calle

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/elecciones/elecciones-castilla-y-leon/2026/03/16/69b72b96fdddffd67e8b4593.html

Valle y pinar de Valsaín, bajo las Dos Hermanas y el pico de Peñalara, nevados.

https://eu.zonerama.com/Link/Photo/603268176/12994074

#fotografía #photography #paisaje #landscape #bosque #forest #pino #pine #montañas #mountains #nieve #snow #Peñalara #SierraDeGuadarrama #Valsaín #Navacerrada #Segovia #Madrid

Cinco horas con Zapatero: “¡Qué ganas tengo de que lleguen las generales, qué campaña me voy a tirar!”

https://fed.brid.gy/r/https://www.infolibre.es/politica/cinco-horas-zapatero-ganas-lleguen-generales-campana-tirar_1_2160839.html

Fuente el Olmo, el 'Bucarest' segoviano que ha vuelto a la vida con 400 inmigrantes que trabajan en la fresa

https://fed.brid.gy/r/https://www.elmundo.es/elecciones/elecciones-castilla-y-leon/2026/03/09/69aabc04e4d4d8c9028b457c.html