#francja — Public Fediverse posts

Moim zdaniem Jordan Bardella miał wiekszą szansę wygrać w walce o urząd prezydenta Francji niż Marine La Pen, zwłaszcza teraz po „wsparciu” Muska... #wybory #Francja

Moim zdaniem Jordan Bardella miał wiekszą szansę wygrać w walce o urząd prezydenta Francji niż Marine La Pen, zwłaszcza teraz po „wsparciu” Muska... #wybory #Francja

#Francja dzisiaj wygladala jak slupki treningowe do obiegania 😂

#PilkaNozna #football #FIFAWorldCup

#Francja dzisiaj wygladala jak slupki treningowe do obiegania 😂

#PilkaNozna #football #FIFAWorldCup

Marine Le Pen pozostaje skazana. Dlaczego więc może kandydować na prezydenta Francji?

Wyrok apelacyjny z 7 lipca 2026 r. wywołał wiele komentarzy. Większość sprowadzała się do jednego zdania: Marine Le Pen będzie mogła wystartować w wyborach prezydenckich w 2027 roku.

To prawda. Ale warto zrozumieć dlaczego.

Sąd apelacyjny nie podważył ustaleń dotyczących winy. Marine Le Pen nadal została uznana za winną sprzeniewierzenia funduszy Parlamentu Europejskiego przeznaczonych na fikcyjne etaty asystentów, które finansowały działalność RN.

Zmienił się natomiast wymiar kary.

W marcu 2025 r. sąd I instancji orzekł m.in. 5-letni zakaz kandydowania z rygorem natychmiastowej wykonalności. Kara zaczęła więc biec od razu, mimo apelacji.

Sąd apelacyjny skrócił zakaz do 45 miesięcy, z czego 30 miesięcy zawiesił. Realnie oznacza to 15 miesięcy zakazu, które Le Pen zdążyła już odbyć. Dlatego może kandydować. Nie dlatego, że została uniewinniona, lecz dlatego, że wykonana część kary została zaliczona.

RN podkreśla, że sąd stwierdził „brak osobistego wzbogacenia”. To prawda, ale nie oznacza niewinności. Pieniądze nie trafiły do prywatnych kieszeni, lecz finansowały działalność partii.

Po wyroku z 2025 r. Marine Le Pen i Jordan Bardella mówili o „tyranii sędziów”. Tymczasem to właśnie sąd apelacyjny skrócił zakaz kandydowania w sposób umożliwiający jej start. W uzasadnieniu wyjaśniono, że uwzględniono także prawo kandydowania i wolność wyboru obywateli.

Sprawa nie jest jednak zakończona. RN zapowiedziało skargę do Cour de cassation, który oceni wyłącznie prawidłowość zastosowania prawa.

O tym, czy Marine Le Pen zostanie prezydentką Francji, zdecydują już wyborcy.

📄 Pełna analiza:
https://youtu.be/YUDPLdm9Y34

#MarineLePen #Francja #RN #Prawo #Polityka #UE #Demokracja

Obserwuj mnie także na eYou
https://eyou.social/p/post_3GNCxSKKeJKucRxVhdSTLecUUSI

Marine Le Pen pozostaje skazana. Dlaczego więc może kandydować na prezydenta Francji?

Wyrok apelacyjny z 7 lipca 2026 r. wywołał wiele komentarzy. Większość sprowadzała się do jednego zdania: Marine Le Pen będzie mogła wystartować w wyborach prezydenckich w 2027 roku.

To prawda. Ale warto zrozumieć dlaczego.

Sąd apelacyjny nie podważył ustaleń dotyczących winy. Marine Le Pen nadal została uznana za winną sprzeniewierzenia funduszy Parlamentu Europejskiego przeznaczonych na fikcyjne etaty asystentów, które finansowały działalność RN.

Zmienił się natomiast wymiar kary.

W marcu 2025 r. sąd I instancji orzekł m.in. 5-letni zakaz kandydowania z rygorem natychmiastowej wykonalności. Kara zaczęła więc biec od razu, mimo apelacji.

Sąd apelacyjny skrócił zakaz do 45 miesięcy, z czego 30 miesięcy zawiesił. Realnie oznacza to 15 miesięcy zakazu, które Le Pen zdążyła już odbyć. Dlatego może kandydować. Nie dlatego, że została uniewinniona, lecz dlatego, że wykonana część kary została zaliczona.

RN podkreśla, że sąd stwierdził „brak osobistego wzbogacenia”. To prawda, ale nie oznacza niewinności. Pieniądze nie trafiły do prywatnych kieszeni, lecz finansowały działalność partii.

Po wyroku z 2025 r. Marine Le Pen i Jordan Bardella mówili o „tyranii sędziów”. Tymczasem to właśnie sąd apelacyjny skrócił zakaz kandydowania w sposób umożliwiający jej start. W uzasadnieniu wyjaśniono, że uwzględniono także prawo kandydowania i wolność wyboru obywateli.

Sprawa nie jest jednak zakończona. RN zapowiedziało skargę do Cour de cassation, który oceni wyłącznie prawidłowość zastosowania prawa.

O tym, czy Marine Le Pen zostanie prezydentką Francji, zdecydują już wyborcy.

📄 Pełna analiza:
https://youtu.be/YUDPLdm9Y34

#MarineLePen #Francja #RN #Prawo #Polityka #UE #Demokracja

Obserwuj mnie także na eYou
https://eyou.social/p/post_3GNCxSKKeJKucRxVhdSTLecUUSI

@m0bi Świetne!!! 📣 A tutaj jest katalog oprogramowania #FOSS na różnych etapach rekomendacji przez rząd Francji: https://code.gouv.fr/sill/

#FOSSpoPolsku #Francja #FOSSgov

@m0bi Świetne!!! 📣 A tutaj jest katalog oprogramowania #FOSS na różnych etapach rekomendacji przez rząd Francji: https://code.gouv.fr/sill/

#FOSSpoPolsku #Francja #FOSSgov

RE: https://social.numerique.gouv.fr/@ouvert_gouv_fr/116872079139436464

🇫🇷 "Międzyresortowa baza wolnego oprogramowania (SILL) ewoluuje!

W obliczu rosnącego bogactwa ekosystemu open source oraz wyzwań związanych z suwerennością cyfrową, SILL staje się czymś więcej niż tylko listą wolnego oprogramowania rekomendowanego przez państwo francuskie – staje się wspólnym, udokumentowanym i ewoluującym zbiorem zaleceń.

Pierwsze wyniki prac grupy roboczej DINUM są już dostępne online 👇️"

[FR] -> https://www.ouvert.numerique.gouv.fr/actualites/socle-interministeriel-logiciels-libres-sill-evolutions-2026/

#Francja #FOSS #rząd #WolneOprogramowanie

RE: https://social.numerique.gouv.fr/@ouvert_gouv_fr/116872079139436464

🇫🇷 "Międzyresortowa baza wolnego oprogramowania (SILL) ewoluuje!

W obliczu rosnącego bogactwa ekosystemu open source oraz wyzwań związanych z suwerennością cyfrową, SILL staje się czymś więcej niż tylko listą wolnego oprogramowania rekomendowanego przez państwo francuskie – staje się wspólnym, udokumentowanym i ewoluującym zbiorem zaleceń.

Pierwsze wyniki prac grupy roboczej DINUM są już dostępne online 👇️"

[FR] -> https://www.ouvert.numerique.gouv.fr/actualites/socle-interministeriel-logiciels-libres-sill-evolutions-2026/

#Francja #FOSS #rząd #WolneOprogramowanie

#Francja - #Norwegia, mam nadzieje na MECZYCHO

#FIFAWorldCup2026 #football #PilkaNozna

#Francja - #Norwegia, mam nadzieje na MECZYCHO

#FIFAWorldCup2026 #football #PilkaNozna

Dekada Brexitu, czyli jak kompletnie nie uczyć się na własnych błędach

Nowa funkcja WordPressa przypomina mi własne notatki z poprzednich lat i dzięki niej właśnie uświadomiłem sobie, że jutro mija dekada od największego (największego dotychczas 😉) aktu politycznej głupoty w historii Europy XXI wieku. Czy musiało do tego dojść? Znowu cytując klasyka: „Widocznie musiało, skoro doszło”.

Medialna iluzja i imperialna nostalgia

Brexit stanowi idealną metaforę współczesnej rzeczywistości medialnej. Latami grany w mediach temat, bez jakiegokolwiek związku z rzeczywistością, został rozpalony do takiego poziomu, że referendum zakończyło się wynikiem, na którym nikomu nie zależało. Co ciekawe, potem klasa polityczna, nie chcąc przyznać się do błędu, brnęła dalej w temat, który okazywał się coraz bardziej samobójczy. Produkowała po drodze kolejne mrzonki i iluzje, które również w komplecie okazały się nierealistyczne, oparte na daleko posuniętym myśleniu życzeniowym oraz nostalgii za czasami imperialnymi. Rezultaty były niewiele mniejsze niż katastrofalne – zarówno dla rozwoju Wielkiej Brytanii, jak i dla samych nadziei związanych z Brexitem.

Rzeczywistość uderza w Wyspy

Dekadę później wyspa ugina się pod problemami, które sama wytworzyła. Bliskich kulturowo imigrantów z Europy Środkowej zastąpiono tabunami uchodźców. Nieźle działający, choć kurczący się przemysł zarżnięto, pozbawiając go największego i najbliższego rynku zbytu. Usługi finansowe, niegdyś filar brytyjskiej ekonomii, również mają się coraz gorzej. Służba zdrowia zamiast obiecanego dofinansowania przechodzi z kryzysu w kryzys. Rządzący laburzyści, mimo ogromnego mandatu, po roku rządów obiektywnie nie mają innego pomysłu niż zmiana premiera. A największy dowcip? Liderem sondaży jest partia, która wprowadziła Anglików w to całe szambo. Logiczne, nieprawdaż?

Spełnione proroctwa i amerykański sojusz

Największy paradoks? Wszystkie te problemy były wskazywane w trakcie kampanii w 2016 roku! Wszystkie! I spełniły się co do jednego. Co za to się nie ziściło? Żadna z postulowanych brexitowych korzyści! Żadna! Długi urosły, rozwój stanął. W USA zamiast sojusznika jest Trump, który całe „specjalne stosunki” ma głęboko w okrężnicy. Pozostało jedyne wyjście: powrót do Unii. Ale tu nie obejdzie się bez Canossy i będzie drogo – bardzo drogo. Czy jest jednak inne wyjście?

No chyba że oddadzą całość władzy w ręce Reform UK. I nawet z punktu widzenia reszty Europy próby naprawienia przez Nigela Farage’a tego, co zepsuł, będą zabawne. Ale jednak ludzi szkoda. Nawet tak niezwykłych w swoim przywiązaniu do imperialnych iluzji jak przeciętny obywatel Wielkiej Brytanii.

Unijna lekcja przetrwania

Lekcję Europa odrobiła. Miała być seria „exitów”, ale dziś nawet niedawni apologeci w stylu Zgromadzenia Narodowego we Francji czy AfD w Niemczech odżegnują się od tak samobójczych koncepcji. UE okazała się złem absolutnym, ale w tej swojej totalności – absolutnie koniecznym. Zwłaszcza że niedawny idealny sojusznik za oceanem okazał się oszalałym starcem z postępującą demencją. Na tle wyczynów pomarańczowego króla UE jawi się jako byt nie tylko stabilny, ale wręcz ostoja umiarkowania i rezerwy. A bez „hamulcowego” w postaci Wielkiej Brytanii jest zdolna także do o wiele szybszych decyzji.

Puenta? Czasami, jak się piłuje gałąź, na której się siedzi, warto posłuchać ostrzeżeń. I to dobra rada nie tylko w kwestii polityki.

Dekada Brexitu, czyli jak kompletnie nie uczyć się na własnych błędach

Nowa funkcja WordPressa przypomina mi własne notatki z poprzednich lat i dzięki niej właśnie uświadomiłem sobie, że jutro mija dekada od największego (największego dotychczas 😉) aktu politycznej głupoty w historii Europy XXI wieku. Czy musiało do tego dojść? Znowu cytując klasyka: „Widocznie musiało, skoro doszło”.

Medialna iluzja i imperialna nostalgia

Brexit stanowi idealną metaforę współczesnej rzeczywistości medialnej. Latami grany w mediach temat, bez jakiegokolwiek związku z rzeczywistością, został rozpalony do takiego poziomu, że referendum zakończyło się wynikiem, na którym nikomu nie zależało. Co ciekawe, potem klasa polityczna, nie chcąc przyznać się do błędu, brnęła dalej w temat, który okazywał się coraz bardziej samobójczy. Produkowała po drodze kolejne mrzonki i iluzje, które również w komplecie okazały się nierealistyczne, oparte na daleko posuniętym myśleniu życzeniowym oraz nostalgii za czasami imperialnymi. Rezultaty były niewiele mniejsze niż katastrofalne – zarówno dla rozwoju Wielkiej Brytanii, jak i dla samych nadziei związanych z Brexitem.

Rzeczywistość uderza w Wyspy

Dekadę później wyspa ugina się pod problemami, które sama wytworzyła. Bliskich kulturowo imigrantów z Europy Środkowej zastąpiono tabunami uchodźców. Nieźle działający, choć kurczący się przemysł zarżnięto, pozbawiając go największego i najbliższego rynku zbytu. Usługi finansowe, niegdyś filar brytyjskiej ekonomii, również mają się coraz gorzej. Służba zdrowia zamiast obiecanego dofinansowania przechodzi z kryzysu w kryzys. Rządzący laburzyści, mimo ogromnego mandatu, po roku rządów obiektywnie nie mają innego pomysłu niż zmiana premiera. A największy dowcip? Liderem sondaży jest partia, która wprowadziła Anglików w to całe szambo. Logiczne, nieprawdaż?

Spełnione proroctwa i amerykański sojusz

Największy paradoks? Wszystkie te problemy były wskazywane w trakcie kampanii w 2016 roku! Wszystkie! I spełniły się co do jednego. Co za to się nie ziściło? Żadna z postulowanych brexitowych korzyści! Żadna! Długi urosły, rozwój stanął. W USA zamiast sojusznika jest Trump, który całe „specjalne stosunki” ma głęboko w okrężnicy. Pozostało jedyne wyjście: powrót do Unii. Ale tu nie obejdzie się bez Canossy i będzie drogo – bardzo drogo. Czy jest jednak inne wyjście?

No chyba że oddadzą całość władzy w ręce Reform UK. I nawet z punktu widzenia reszty Europy próby naprawienia przez Nigela Farage’a tego, co zepsuł, będą zabawne. Ale jednak ludzi szkoda. Nawet tak niezwykłych w swoim przywiązaniu do imperialnych iluzji jak przeciętny obywatel Wielkiej Brytanii.

Unijna lekcja przetrwania

Lekcję Europa odrobiła. Miała być seria „exitów”, ale dziś nawet niedawni apologeci w stylu Zgromadzenia Narodowego we Francji czy AfD w Niemczech odżegnują się od tak samobójczych koncepcji. UE okazała się złem absolutnym, ale w tej swojej totalności – absolutnie koniecznym. Zwłaszcza że niedawny idealny sojusznik za oceanem okazał się oszalałym starcem z postępującą demencją. Na tle wyczynów pomarańczowego króla UE jawi się jako byt nie tylko stabilny, ale wręcz ostoja umiarkowania i rezerwy. A bez „hamulcowego” w postaci Wielkiej Brytanii jest zdolna także do o wiele szybszych decyzji.

Puenta? Czasami, jak się piłuje gałąź, na której się siedzi, warto posłuchać ostrzeżeń. I to dobra rada nie tylko w kwestii polityki.

#Senegal może być sprawcą kolejnej niespodzianki na tym turnieju. 🧐 #Francja narazie nieporadnie i bez pomysłu na to jak w ogóle wyjść z własnej połowy. 😂 Jak tak dalej pójdzie to #Mbappe wogóle piłki nie powącha
#FIFAWorldCup #PilkaNozna #football

#Senegal może być sprawcą kolejnej niespodzianki na tym turnieju. 🧐 #Francja narazie nieporadnie i bez pomysłu na to jak w ogóle wyjść z własnej połowy. 😂 Jak tak dalej pójdzie to #Mbappe wogóle piłki nie powącha
#FIFAWorldCup #PilkaNozna #football

Trump gardzi słabymi – geopolityczno-psychologiczna omyłka PiS-u

Postawa zarówno Karola Nawrockiego, jak i większości polityków PiS-u wobec USA ogólnie, a Donalda Trumpa w szczególności, jest tyleż żałosna w swojej służalczości, co przeciwskuteczna. Ostatnie półtora roku prezydentury pokazuje dość jednoznacznie, że cechy osobiste Donalda Trumpa zdecydowanie przeważają nad kwestiami takimi jak interes strategiczny kraju czy dyplomatyczne konwenanse.

Mit „klasztoru i przeora”

W tej sytuacji kontynuowanie tej silnie wasalnej, momentami wręcz karykaturalnej postawy można już zupełnie realnie określić mianem strategicznego błędu. Traktowanie Ameryki jako obiektywnego nosiciela interesów, które są w dużej mierze niezależne od doraźnego kierownictwa (wyrażane przysłowiem „dłużej klasztora niż przeora”), jest obecnie naiwne i nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. Świat na dobre i na złe stał się zakładnikiem narcystycznej osobowości prezydenta USA – należy więc grać według zasad psychologii, a nie logiki dyplomacji.

Psychologia narcyzmu: szacunek tylko dla silnych

A psychologia każe narcyzowi się opierać. Tylko silni zyskują szacunek; słabi i wasalni są wykorzystywani do maksimum, a następnie porzucani, gdy stracą przydatność. Lojalność dla Trumpa nie istnieje – szanuje on wyłącznie egoizm i siłę. Widać to dobrze po klęsce wszystkich „zaklinaczy Trumpa”, którzy jako tako radzili sobie podczas pierwszej kadencji; obecnie mamy do czynienia wyłącznie z zarządzaniem chaosem. Decyzja o wycofaniu zaplanowanej obecności wojsk USA w Polsce i stopniowym redukowaniu sił w Niemczech jest funkcją tej samej polityki opartej na zasadzie akcja-reakcja. Tymczasem szacunek i uwagę zyskuje Kanada, która zdecydowała się na otwarte zanegowanie strategii USA i twardy opór wobec gróźb dotyczących zarówno jej niezależności, jak i integralności terytorialnej.

Portret „kulej kaczki” w cieniu kryzysu

Można zresztą dostrzec, że coraz więcej światowych przywódców widzi w Trumpie de facto „kulawą kaczkę” (lame duck) – lidera niezdolnego do pełnej realizacji własnej polityki i pozbawionego nadziei na kontynuację władzy. Na zapleczu zaognia się walka „delfinów” o schedę, a sam Trump desperacko stara się zachować jakiekolwiek karty na okres po jesiennych wyborach połowicznych. Trwająca blokada cieśniny i pogarszająca się raptownie sytuacja gospodarcza w USA wprowadza wśród politycznego zaplecza i u samego prezydenta stan desperacji graniczącej z paniką. Wizyta w Chinach stanowi tego najlepszy przykład – jej wyniki są co najmniej rozczarowujące, także w kontekście konfliktu z Iranem.

Europa musi stanąć okoniem

Europa powinna więc strategicznie, ale i w sposób zintegrowany, „stanąć okoniem”, jednoznacznie artykułując niezadowolenie z eskalacji z Iranem oraz słabnącej roli USA w świecie. Nie należy bać się kolejnych ataków szału prezydenta – są one i tak nieuniknione. Zresztą, o ile polska prawica tego nie dostrzega, o tyle dość jednoznacznie amerykosceptyczną postawę zajmują jej dotychczasowi sojusznicy: Meloni we Włoszech, RN we Francji, a nawet AfD w Niemczech (mimo wsparcia ze strony Muska i Vance’a).

Wobec tego wasalne bicie pokłonów zespołu Nawrocki-PiS jest nie tylko krótkowzroczne, ale wprost niebezpieczne. Podwórkowi bandyci szanują tylko silnych i bezczelnych. Skoro tacy ludzie są u władzy, trzeba się zaadaptować. Wydawało się, że akurat Karol Nawrocki tę „uliczną” filozofię powinien zrozumieć najlepiej.

Trump gardzi słabymi – geopolityczno-psychologiczna omyłka PiS-u

Postawa zarówno Karola Nawrockiego, jak i większości polityków PiS-u wobec USA ogólnie, a Donalda Trumpa w szczególności, jest tyleż żałosna w swojej służalczości, co przeciwskuteczna. Ostatnie półtora roku prezydentury pokazuje dość jednoznacznie, że cechy osobiste Donalda Trumpa zdecydowanie przeważają nad kwestiami takimi jak interes strategiczny kraju czy dyplomatyczne konwenanse.

Mit „klasztoru i przeora”

W tej sytuacji kontynuowanie tej silnie wasalnej, momentami wręcz karykaturalnej postawy można już zupełnie realnie określić mianem strategicznego błędu. Traktowanie Ameryki jako obiektywnego nosiciela interesów, które są w dużej mierze niezależne od doraźnego kierownictwa (wyrażane przysłowiem „dłużej klasztora niż przeora”), jest obecnie naiwne i nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. Świat na dobre i na złe stał się zakładnikiem narcystycznej osobowości prezydenta USA – należy więc grać według zasad psychologii, a nie logiki dyplomacji.

Psychologia narcyzmu: szacunek tylko dla silnych

A psychologia każe narcyzowi się opierać. Tylko silni zyskują szacunek; słabi i wasalni są wykorzystywani do maksimum, a następnie porzucani, gdy stracą przydatność. Lojalność dla Trumpa nie istnieje – szanuje on wyłącznie egoizm i siłę. Widać to dobrze po klęsce wszystkich „zaklinaczy Trumpa”, którzy jako tako radzili sobie podczas pierwszej kadencji; obecnie mamy do czynienia wyłącznie z zarządzaniem chaosem. Decyzja o wycofaniu zaplanowanej obecności wojsk USA w Polsce i stopniowym redukowaniu sił w Niemczech jest funkcją tej samej polityki opartej na zasadzie akcja-reakcja. Tymczasem szacunek i uwagę zyskuje Kanada, która zdecydowała się na otwarte zanegowanie strategii USA i twardy opór wobec gróźb dotyczących zarówno jej niezależności, jak i integralności terytorialnej.

Portret „kulej kaczki” w cieniu kryzysu

Można zresztą dostrzec, że coraz więcej światowych przywódców widzi w Trumpie de facto „kulawą kaczkę” (lame duck) – lidera niezdolnego do pełnej realizacji własnej polityki i pozbawionego nadziei na kontynuację władzy. Na zapleczu zaognia się walka „delfinów” o schedę, a sam Trump desperacko stara się zachować jakiekolwiek karty na okres po jesiennych wyborach połowicznych. Trwająca blokada cieśniny i pogarszająca się raptownie sytuacja gospodarcza w USA wprowadza wśród politycznego zaplecza i u samego prezydenta stan desperacji graniczącej z paniką. Wizyta w Chinach stanowi tego najlepszy przykład – jej wyniki są co najmniej rozczarowujące, także w kontekście konfliktu z Iranem.

Europa musi stanąć okoniem

Europa powinna więc strategicznie, ale i w sposób zintegrowany, „stanąć okoniem”, jednoznacznie artykułując niezadowolenie z eskalacji z Iranem oraz słabnącej roli USA w świecie. Nie należy bać się kolejnych ataków szału prezydenta – są one i tak nieuniknione. Zresztą, o ile polska prawica tego nie dostrzega, o tyle dość jednoznacznie amerykosceptyczną postawę zajmują jej dotychczasowi sojusznicy: Meloni we Włoszech, RN we Francji, a nawet AfD w Niemczech (mimo wsparcia ze strony Muska i Vance’a).

Wobec tego wasalne bicie pokłonów zespołu Nawrocki-PiS jest nie tylko krótkowzroczne, ale wprost niebezpieczne. Podwórkowi bandyci szanują tylko silnych i bezczelnych. Skoro tacy ludzie są u władzy, trzeba się zaadaptować. Wydawało się, że akurat Karol Nawrocki tę „uliczną” filozofię powinien zrozumieć najlepiej.

We #Francja zorganizowano impreze w ponad 2000-letnim rzymskim amfiteatrze. W Polsce mieszkancy #OsiedleWilanow zapalali swietym oburzeniem na impreze na dziedzincu #PalacuWilanow, a w #Sosnowiec jedna z radnych oburzyla sie na impreze techno w #PalacSchona.

I dlatego nie mozemy miec fajnych rzeczy 🤷‍♂️

We #Francja zorganizowano impreze w ponad 2000-letnim rzymskim amfiteatrze. W Polsce mieszkancy #OsiedleWilanow zapalali swietym oburzeniem na impreze na dziedzincu #PalacuWilanow, a w #Sosnowiec jedna z radnych oburzyla sie na impreze techno w #PalacSchona.

I dlatego nie mozemy miec fajnych rzeczy 🤷‍♂️

RE: https://zug.network/@simonschre/116514610070279068

Parę lat sagi dobiega końca, Régiolis w końcu przekraczył granicę francusko-niemiecką w ruchu pasażerskim

#kolej #SNCF #Alstom #Francja

RE: https://zug.network/@simonschre/116514610070279068

Parę lat sagi dobiega końca, Régiolis w końcu przekraczył granicę francusko-niemiecką w ruchu pasażerskim

#kolej #SNCF #Alstom #Francja

Polecam mój artykuł o budowaniu nowego, europejskiego układu sił. Należy zadać pytanie, czy będzie to współpraca Niemiec i Francji, czy ukryta rywalizacja o pierwsze miejsce w Europie.
#dyplomacja #macron #francja #niemcy #merz

https://wydarzenia.interia.pl/zagranica/news-plan-verantwortung-niemcy-chca-byc-maklerem-europy,nId,23471097

Polecam mój artykuł o budowaniu nowego, europejskiego układu sił. Należy zadać pytanie, czy będzie to współpraca Niemiec i Francji, czy ukryta rywalizacja o pierwsze miejsce w Europie.
#dyplomacja #macron #francja #niemcy #merz

https://wydarzenia.interia.pl/zagranica/news-plan-verantwortung-niemcy-chca-byc-maklerem-europy,nId,23471097

Rocznica urodzin Pierre'a Toutain-Dorbeka, wszechstronnego artysty z Francji, to idealna okazja, by przypomnieć sobie jego wkład w sztukę jako fotografa, malarza, rzeźbiarza i dziennikarza. Jego różnorodna twórczość ukazuje estetykę i bogactwo kulturowe, które zachwycają odbiorców na całym świecie. (fot. Wikipedia) #Kultura #Artyzm #Francja

Rocznica urodzin Pierre'a Toutain-Dorbeka, wszechstronnego artysty z Francji, to idealna okazja, by przypomnieć sobie jego wkład w sztukę jako fotografa, malarza, rzeźbiarza i dziennikarza. Jego różnorodna twórczość ukazuje estetykę i bogactwo kulturowe, które zachwycają odbiorców na całym świecie. (fot. Wikipedia) #Kultura #Artyzm #Francja

Gdyby #polska tak jak #francja przeszła urzędowo na #linux, jak nazywałaby się rządowa dystrybucja?

Gdyby #polska tak jak #francja przeszła urzędowo na #linux, jak nazywałaby się rządowa dystrybucja?

#WhatTheFoxSays #Podcast #Technologia #AI #SztucznaInteligencja #EnergiaOdnawialna #FarmaWiatrowa #Kosmos #CentraDanych #StarCloud #ElevenLabs #IBM #OpenAI #Sora #ElektryczneSamochody #MG4 #Volkswagen #Rewolut #Linux #Francja #Kawa #Nauka #Innowacje​​​​​​​​​​​​​​​​

https://wtfs.stream/@what_the_fox_says/episodes/odcinek-motoryzacyjny

#WhatTheFoxSays #Podcast #Technologia #AI #SztucznaInteligencja #EnergiaOdnawialna #FarmaWiatrowa #Kosmos #CentraDanych #StarCloud #ElevenLabs #IBM #OpenAI #Sora #ElektryczneSamochody #MG4 #Volkswagen #Rewolut #Linux #Francja #Kawa #Nauka #Innowacje​​​​​​​​​​​​​​​​

https://wtfs.stream/@what_the_fox_says/episodes/odcinek-motoryzacyjny

RE: https://cupoftea.social/@moof/116330140493358436

Echhh, dałem się nabrać :/

#kolej #RENFE #Francja #Hiszpania

RE: https://cupoftea.social/@moof/116330140493358436

Echhh, dałem się nabrać :/

#kolej #RENFE #Francja #Hiszpania

24 marca przypada rocznica urodzin Roberta Mallet-Stevensa, francuskiego architekta i projektanta, który na trwałe wpisał się w historię architektury XX wieku. Był prekursorem art deco i modernizmu, jego prace, jak Hôtel Martel w Paryżu, do dziś zachwycają swoją elegancją i nowoczesnością. Projektował także dla filmu, w czym wyróżniał się unikalnym stylem. (fot. Wikipedia) #RobertMalletStevens #Francja #Architektura #ArtDeco

24 marca przypada rocznica urodzin Roberta Mallet-Stevensa, francuskiego architekta i projektanta, który na trwałe wpisał się w historię architektury XX wieku. Był prekursorem art deco i modernizmu, jego prace, jak Hôtel Martel w Paryżu, do dziś zachwycają swoją elegancją i nowoczesnością. Projektował także dla filmu, w czym wyróżniał się unikalnym stylem. (fot. Wikipedia) #RobertMalletStevens #Francja #Architektura #ArtDeco

Serge Rezvani, artysta o wielu talentach, urodził się 23 marca 1928 roku. Jego twórczość to wyjątkowe połączenie malarstwa, literatury i muzyki. Jako pisarz i kompozytor stworzył niezapomniane dzieła, które przetrwały próbę czasu. Jego obrazy są pełne emocji i barw. Celebrujemy jego urodziny, przypominając sobie o jego wkładzie w kulturę. (fot. Wikipedia) #SergeRezvani #Francja #Iran #artysta

Serge Rezvani, artysta o wielu talentach, urodził się 23 marca 1928 roku. Jego twórczość to wyjątkowe połączenie malarstwa, literatury i muzyki. Jako pisarz i kompozytor stworzył niezapomniane dzieła, które przetrwały próbę czasu. Jego obrazy są pełne emocji i barw. Celebrujemy jego urodziny, przypominając sobie o jego wkładzie w kulturę. (fot. Wikipedia) #SergeRezvani #Francja #Iran #artysta

🇫🇷 Za Artur Troost:

"Wszystkie największe miasta Francji dla lewicy! Paryż utrzymany przez socjalistów mimo rywalizacji z LFI, w Lyonie po zjednoczeniu kandydat Zielonych wygrywa wbrew oczekiwaniom, w Marsylii też zwycięstwo."

#wybory #polityka #francja

🇫🇷 Za Artur Troost:

"Wszystkie największe miasta Francji dla lewicy! Paryż utrzymany przez socjalistów mimo rywalizacji z LFI, w Lyonie po zjednoczeniu kandydat Zielonych wygrywa wbrew oczekiwaniom, w Marsylii też zwycięstwo."

#wybory #polityka #francja

Vincent Corpet, urodzony 20 marca 1958 roku, to niezwykle utalentowany malarz francuski. Jego prace przyciągają uwagę oryginalnością i odważną kolorystyką. Corpet wplata w swoje malarstwo emocje i dynamikę, tworząc jedyne w swoim rodzaju dzieła. Jego sztuka często prowokuje do przemyśleń i wywołuje silne reakcje. Jako jeden z czołowych współczesnych artystów, Corpet inspiruje i zachwyca swoją wizją. Czy znacie jego twórczość? (fot. Wikipedia) #VincentCorpet #Sztuka #Francja #Malarstwo

Vincent Corpet, urodzony 20 marca 1958 roku, to niezwykle utalentowany malarz francuski. Jego prace przyciągają uwagę oryginalnością i odważną kolorystyką. Corpet wplata w swoje malarstwo emocje i dynamikę, tworząc jedyne w swoim rodzaju dzieła. Jego sztuka często prowokuje do przemyśleń i wywołuje silne reakcje. Jako jeden z czołowych współczesnych artystów, Corpet inspiruje i zachwyca swoją wizją. Czy znacie jego twórczość? (fot. Wikipedia) #VincentCorpet #Sztuka #Francja #Malarstwo

Pozycja lotniskowca ujawniona, bo francuski żołnierz nie wyłączył zegarka podczas biegania…

Mamy kolejny incydent z aplikacją Strava, która służy do trackingu aktywności sportowych. Tym razem wpadkę zaliczyli nie Amerykanie a Francuzi z lotniskowca “Charles de Gaulle”:

Ale zanim zaczniecie pisać “jakież to było nieodpowiedzialne i groźne zachowanie!“, warto zwrócić uwagę, że lotniskowce to nie okręty podwodne i do najmniejszych nie należą. Innymi słowy: łatwo można je zlokalizować za pomocą zdjęć satelitarnych (także tych dostępnych dla cywili) jak również odpowiednich serwisów pokazujących ruchy jednostek wodnych (o ile nie wyłączą AIS):

Żołnierzu, dbaj o OPSEC!
Tym niemniej, jeśli jest się żołnierzem, to nie powinno się korzystać z aplikacji, które posyłają lokalizację w świat, nawet na lotniskowcu nadającym swoją pozycję. Bo jeszcze wejdzie to komuś w krew i nieszczęście gotowe — tego typu sygnały mogą być powodem bombardowanka ze strony wroga.

Zresztą ryzykiem jest nie tylko ostrzelanie. Strava ujawnia informacje na temat użytkownika, więc można na tej podstawie określić kto konkretnie bierze udziałw danej misji. I gdzie biegał wcześniej oraz gdzie mieszka. A to otwiera szereg nowych możliwości ze strony wroga, nie mniej spektakularnych niż uderzenia kinetyczne.
Ten akurat incydent może być ciekawym zadaniem z fizyki dla licealistów. Znając prędkość statku, oceń czas w jakim żołnierz przebiegł pełne okrążenie.
Każdy powinien znać zagrożenia dla prywatności
W dzisiejszym świecie przypadkiem można ujawnić nie tylko swoją lokalizację. I nie tylko na smartwatche i aplikacje do biegania trzeba uważać. Co jeszcze stanowi zagrożenie dla naszej prywatności? Czego nie robić, jak zabezpieczyć się przed wyciekami danych? [...]

#CharlesDeGaulle #Francja #OPSEC #OSINT #Strava #Wojna #Wojsko

https://niebezpiecznik.pl/post/lotniskowiec-charles-de-gaulle-strava-zolnierz-smartwach-bieganie/

Pozycja lotniskowca ujawniona, bo francuski żołnierz nie wyłączył zegarka podczas biegania…

Mamy kolejny incydent z aplikacją Strava, która służy do trackingu aktywności sportowych. Tym razem wpadkę zaliczyli nie Amerykanie a Francuzi z lotniskowca “Charles de Gaulle”:

Ale zanim zaczniecie pisać “jakież to było nieodpowiedzialne i groźne zachowanie!“, warto zwrócić uwagę, że lotniskowce to nie okręty podwodne i do najmniejszych nie należą. Innymi słowy: łatwo można je zlokalizować za pomocą zdjęć satelitarnych (także tych dostępnych dla cywili) jak również odpowiednich serwisów pokazujących ruchy jednostek wodnych (o ile nie wyłączą AIS):

Żołnierzu, dbaj o OPSEC!
Tym niemniej, jeśli jest się żołnierzem, to nie powinno się korzystać z aplikacji, które posyłają lokalizację w świat, nawet na lotniskowcu nadającym swoją pozycję. Bo jeszcze wejdzie to komuś w krew i nieszczęście gotowe — tego typu sygnały mogą być powodem bombardowanka ze strony wroga.

Zresztą ryzykiem jest nie tylko ostrzelanie. Strava ujawnia informacje na temat użytkownika, więc można na tej podstawie określić kto konkretnie bierze udziałw danej misji. I gdzie biegał wcześniej oraz gdzie mieszka. A to otwiera szereg nowych możliwości ze strony wroga, nie mniej spektakularnych niż uderzenia kinetyczne.
Ten akurat incydent może być ciekawym zadaniem z fizyki dla licealistów. Znając prędkość statku, oceń czas w jakim żołnierz przebiegł pełne okrążenie.
Każdy powinien znać zagrożenia dla prywatności
W dzisiejszym świecie przypadkiem można ujawnić nie tylko swoją lokalizację. I nie tylko na smartwatche i aplikacje do biegania trzeba uważać. Co jeszcze stanowi zagrożenie dla naszej prywatności? Czego nie robić, jak zabezpieczyć się przed wyciekami danych? [...]

#CharlesDeGaulle #Francja #OPSEC #OSINT #Strava #Wojna #Wojsko

https://niebezpiecznik.pl/post/lotniskowiec-charles-de-gaulle-strava-zolnierz-smartwach-bieganie/

Dziś przypada rocznica urodzin niezwykłego artysty francuskiego - Antoine'a Étexa. Urodzony w 1808 roku, zasłynął jako malarz i rzeźbiarz, który potrafił połączyć klasycyzm z nowatorską ekspresją. Jego najważniejsze dzieła, jak "Cain et sa race maudite", nadal inspirują i zachwycają miłośników sztuki na całym świecie. #AntoineÉtex #Sztuka #Francja #Historia (fot. Wikipedia)

Dziś przypada rocznica urodzin niezwykłego artysty francuskiego - Antoine'a Étexa. Urodzony w 1808 roku, zasłynął jako malarz i rzeźbiarz, który potrafił połączyć klasycyzm z nowatorską ekspresją. Jego najważniejsze dzieła, jak "Cain et sa race maudite", nadal inspirują i zachwycają miłośników sztuki na całym świecie. #AntoineÉtex #Sztuka #Francja #Historia (fot. Wikipedia)

Wspominamy dziś urodziny Adélaïde Ducluzeau, francuskiej malarki, która zasłynęła swoimi niezwykłymi portretami. Jej dzieła cechowała wyjątkowa dbałość o szczegóły i umiejętność oddania emocji na płótnie. Ducluzeau była mistrzynią koloru i światła, co nadało jej pracom niezapomnianą głębię. #malarstwo #sztuka #francja (fot. Wikipedia)

Wspominamy dziś urodziny Adélaïde Ducluzeau, francuskiej malarki, która zasłynęła swoimi niezwykłymi portretami. Jej dzieła cechowała wyjątkowa dbałość o szczegóły i umiejętność oddania emocji na płótnie. Ducluzeau była mistrzynią koloru i światła, co nadało jej pracom niezapomnianą głębię. #malarstwo #sztuka #francja (fot. Wikipedia)

Vincent Bioulès urodził się 5 marca 1938 roku w Montpellier. Francuski malarz, związany z grupą Supports/Surfaces, eksplorował malarskie środki wyrazu zarówno w abstrakcjonizmie, jak i realizmie. Jego dzieła, często inspirowane południową Francją, można znaleźć w prestiżowych galeriach, m. in. w Centre Pompidou. (fot. Wikipedia) #VincentBioules #sztuka #Francja

Vincent Bioulès urodził się 5 marca 1938 roku w Montpellier. Francuski malarz, związany z grupą Supports/Surfaces, eksplorował malarskie środki wyrazu zarówno w abstrakcjonizmie, jak i realizmie. Jego dzieła, często inspirowane południową Francją, można znaleźć w prestiżowych galeriach, m. in. w Centre Pompidou. (fot. Wikipedia) #VincentBioules #sztuka #Francja

Thomas Henry, wybitny francuski malarz i mecenas, urodził się 2 marca 1766 roku. Jego pasja do sztuki i szczodrość w wspieraniu artystów uczyniły go postacią o wyjątkowym wpływie na kulturę. Dzięki jego darowiznom wielu ludzi może dziś podziwiać arcydzieła klasycyzmu w Musée Thomas Henry. #sztuka #francja #kultura (fot. Wikipedia)