#dan-moren — Public Fediverse posts

The Debate Over This Writing Thing

Several weeks ago there was quite a debate bouncing around about what writing is or might or might not become in this era of Artificial Intelligence. Quite a lot was written about the subject. I watched and read most of it beginning with John Gruber’s piece on Daring Fireball about Anthropic’s use of watermarks for AI-generated writing. Gruber called it a “perversion of writing.” Many others weighed in with words, words, words. And more words.

I particularly liked Dan Moren’s piece in response, primarily because it lines up with what I’ve learned and currently think about AI-writing. Here’s a quote:

That might be the case if AIs were writing. But they are not; they are simply generating text. Those two things are not the same. As per the premise of John’s piece, writing is about carefully picking the words and crafting the meaning of what you’re saying, things that AI do not—and patently cannot—do.

In case you’re wondering, I’m in the camp that says that AI isn’t capable of “writing.” If you know anything about the tech at all, you should be too. AI might be able to predict the next word, but that’s a mathematical equation not writing. If you insist otherwise, I hope the kool-aid tasted good on the way down.

Back in the days of my youth, one of the many rituals of sorting wheat from the chaff in childhood education was teaching us to to write mechanically, moving slowly but steadily up to writing things with meaning (remember book reports?) and once we moved into college there was Freshman Comp. Do they still teach Freshman Comp these days?

It wasn’t until later in college when I actually learned what I came to believe writing was all about. Dr. Ralph Cohen, an English professor who taught courses on Shakespeare, film as a narrative art, and surveys of literature, was one of the few professors who kicked my butt. He challenged me in ways others didn’t and I ended up taking most of the classes he offered.

In teaching Shakespeare, he laid out what the physical act and monetary cost of writing during the Bard’s time actually required. There was a real cost to committing an idea to the paper he made out of rags and old linens. Simply put, it meant the work of writing happened in the man’s brain and soul either before or as he was scribbling away with his quill and ink.

I was never good at writing with pen/pencil and paper. Nevertheless, I fought my mother tooth and nail when she insisted I take a typing class in high school. She won. I’m glad she did. Writing for me did become easier on a keyboard and a keyboard has been the primary medium of committing my thoughts to paper or digital bits ever since.

In thinking about this debate I pulled a dust covered dictionary off of one of my book shelves to look up the definition of writing. It’s The American College Dictionary published by Random House copyrighted in 1961. Here’s what that says below:

I also looked up the word “write.”

And the word “writer.”

Google Gemini’s AI summary provides the following:

The highlights in that result are Google’s. Certainly there are many other dictionaries with differing and distinct definitions spelled out. I’d wager that most, like those above, focus on the mechanical. Perhaps that would steer the debate more towards those who think AI can “write.” Frankly, I find that devaluing when I think of the act, or dare I say the art of writing.

Having spent a life in the theatre, written a few plays and musicals along the way, and heard the chimes at midnight with many a playwright and composer searching for the right words or notes, I believe there’s an element that’s missing when most engage in this debate. I’d call it the soul.

Otherwise the infinite monkey theorem comes into play and renders all writing reductive to a fault. Or if The Simpsons is more your cup of tea, 1000 monkeys with a 1000 typewriters.

There are some that are trying to define parameters of this debate as being about process. But that’s any creator’s thing. Some want to frame the discussion about how the march of technological progress always presents change. So, why resist it?

If writing, or any other art form was supposed to be easy or easier that’s when the devaluing kicks in. The playing fields of creation have never be level. Why start doing so now?

That last link above is from a piece from Tim O’Reilly on the subject. I’m not sure if he wrote it or he coached an AI to do so. You’ll understand that if you do read the piece. Regardless, it’s worth your time if you have interest in the debate. Here’s a quote:

We’re in the early days, still shooting filmed stage plays. The masters of this instrument will uncover themselves. When they do, what they produce isn’t going to be slop. In the meantime, I don’t think we should be shooting down people who are trying to push AI’s limits in writing or art. Writers should be trying to figure out the medium, just as software developers are doing in coding.

We may indeed be in the early days. I translate that in our current moment to folks paying for and investing a lot of money to use beta software that promises much, doesn’t always work, and more often than not yields different responses to the same prompt. But that’s the slippery slope we’ve fallen down with most tech these days.

Early filmmakers may have indeed been constantly adapting and evolving the technology they used and the way they used it. Although to pick a nit, the early filmmakers analogy doesn’t really hold up, as most early films were shot outdoors until lighting technology caught up, allowing for better filming of interiors. That’s when filming stage plays really began. (Thanks, Dr. Cohen.)

The distinction is that those early filmmakers were pushing their technology envelopes to better tell a story in a new medium of motion pictures. Not mimic one that had existed since man first painted tales of the hunt on cave walls. That assumes you accept the pieces of the definitions of writing  that describe it as a method of using symbols, characters or words on some surface in order to communicate an idea.

But back to my thoughts on writing in opposition to those I disagree with. It’s safe to say that my bet is anything AI writes, no matter how well prompted, won’t endure for 400 or so years the way Shakespeare has. Or in later generations, Chekov, Ibsen, Miller, Mamet or Shepard. Not even the summaries. Of course, who knows what will endure 400 years into this wacky future we seem hell bent on creating? Or is that erasing?

I’ll end this with a quote from Mr. Shakespeare:

Write till your ink be dry, and with your tears
Moist it again, and frame some feeling line
That may discover such integrity.

Two Gentlemen From Verona, Act 3, Scene 2

A 1000 monkeys indeed.

(Images from KinoMasterskaya on Shutterstock. Dictionary photos by the author.)

Thanks for reading. You can subscribe to this blog if you care to. You can also find more of my writings on a variety of topics on Medium at this link, including in the publications Ellemeno and Rome. I can also be found on social media under my name as above. This site does not use affilate links.

The Debate Over This Writing Thing

Several weeks ago there was quite a debate bouncing around about what writing is or might or might not become in this era of Artificial Intelligence. Quite a lot was written about the subject. I watched and read most of it beginning with John Gruber’s piece on Daring Fireball about Anthropic’s use of watermarks for AI-generated writing. Gruber called it a “perversion of writing.” Many others weighed in with words, words, words. And more words.

I particularly liked Dan Moren’s piece in response, primarily because it lines up with what I’ve learned and currently think about AI-writing. Here’s a quote:

That might be the case if AIs were writing. But they are not; they are simply generating text. Those two things are not the same. As per the premise of John’s piece, writing is about carefully picking the words and crafting the meaning of what you’re saying, things that AI do not—and patently cannot—do.

In case you’re wondering, I’m in the camp that says that AI isn’t capable of “writing.” If you know anything about the tech at all, you should be too. AI might be able to predict the next word, but that’s a mathematical equation not writing. If you insist otherwise, I hope the kool-aid tasted good on the way down.

Back in the days of my youth, one of the many rituals of sorting wheat from the chaff in childhood education was teaching us to to write mechanically, moving slowly but steadily up to writing things with meaning (remember book reports?) and once we moved into college there was Freshman Comp. Do they still teach Freshman Comp these days?

It wasn’t until later in college when I actually learned what I came to believe writing was all about. Dr. Ralph Cohen, an English professor who taught courses on Shakespeare, film as a narrative art, and surveys of literature, was one of the few professors who kicked my butt. He challenged me in ways others didn’t and I ended up taking most of the classes he offered.

In teaching Shakespeare, he laid out what the physical act and monetary cost of writing during the Bard’s time actually required. There was a real cost to committing an idea to the paper he made out of rags and old linens. Simply put, it meant the work of writing happened in the man’s brain and soul either before or as he was scribbling away with his quill and ink.

I was never good at writing with pen/pencil and paper. Nevertheless, I fought my mother tooth and nail when she insisted I take a typing class in high school. She won. I’m glad she did. Writing for me did become easier on a keyboard and a keyboard has been the primary medium of committing my thoughts to paper or digital bits ever since.

In thinking about this debate I pulled a dust covered dictionary off of one of my book shelves to look up the definition of writing. It’s The American College Dictionary published by Random House copyrighted in 1961. Here’s what that says below:

I also looked up the word “write.”

And the word “writer.”

Google Gemini’s AI summary provides the following:

The highlights in that result are Google’s. Certainly there are many other dictionaries with differing and distinct definitions spelled out. I’d wager that most, like those above, focus on the mechanical. Perhaps that would steer the debate more towards those who think AI can “write.” Frankly, I find that devaluing when I think of the act, or dare I say the art of writing.

Having spent a life in the theatre, written a few plays and musicals along the way, and heard the chimes at midnight with many a playwright and composer searching for the right words or notes, I believe there’s an element that’s missing when most engage in this debate. I’d call it the soul.

Otherwise the infinite monkey theorem comes into play and renders all writing reductive to a fault. Or if The Simpsons is more your cup of tea, 1000 monkeys with a 1000 typewriters.

There are some that are trying to define parameters of this debate as being about process. But that’s any creator’s thing. Some want to frame the discussion about how the march of technological progress always presents change. So, why resist it?

If writing, or any other art form was supposed to be easy or easier that’s when the devaluing kicks in. The playing fields of creation have never be level. Why start doing so now?

That last link above is from a piece from Tim O’Reilly on the subject. I’m not sure if he wrote it or he coached an AI to do so. You’ll understand that if you do read the piece. Regardless, it’s worth your time if you have interest in the debate. Here’s a quote:

We’re in the early days, still shooting filmed stage plays. The masters of this instrument will uncover themselves. When they do, what they produce isn’t going to be slop. In the meantime, I don’t think we should be shooting down people who are trying to push AI’s limits in writing or art. Writers should be trying to figure out the medium, just as software developers are doing in coding.

We may indeed be in the early days. I translate that in our current moment to folks paying for and investing a lot of money to use beta software that promises much, doesn’t always work, and more often than not yields different responses to the same prompt. But that’s the slippery slope we’ve fallen down with most tech these days.

Early filmmakers may have indeed been constantly adapting and evolving the technology they used and the way they used it. Although to pick a nit, the early filmmakers analogy doesn’t really hold up, as most early films were shot outdoors until lighting technology caught up, allowing for better filming of interiors. That’s when filming stage plays really began. (Thanks, Dr. Cohen.)

The distinction is that those early filmmakers were pushing their technology envelopes to better tell a story in a new medium of motion pictures. Not mimic one that had existed since man first painted tales of the hunt on cave walls. That assumes you accept the pieces of the definitions of writing  that describe it as a method of using symbols, characters or words on some surface in order to communicate an idea.

But back to my thoughts on writing in opposition to those I disagree with. It’s safe to say that my bet is anything AI writes, no matter how well prompted, won’t endure for 400 or so years the way Shakespeare has. Or in later generations, Chekov, Ibsen, Miller, Mamet or Shepard. Not even the summaries. Of course, who knows what will endure 400 years into this wacky future we seem hell bent on creating? Or is that erasing?

I’ll end this with a quote from Mr. Shakespeare:

Write till your ink be dry, and with your tears
Moist it again, and frame some feeling line
That may discover such integrity.

Two Gentlemen From Verona, Act 3, Scene 2

A 1000 monkeys indeed.

(Images from KinoMasterskaya on Shutterstock. Dictionary photos by the author.)

Thanks for reading. You can subscribe to this blog if you care to. You can also find more of my writings on a variety of topics on Medium at this link, including in the publications Ellemeno and Rome. I can also be found on social media under my name as above. This site does not use affilate links.

The Debate Over This Writing Thing

Several weeks ago there was quite a debate bouncing around about what writing is or might or might not become in this era of Artificial Intelligence. Quite a lot was written about the subject. I watched and read most of it beginning with John Gruber’s piece on Daring Fireball about Anthropic’s use of watermarks for AI-generated writing. Gruber called it a “perversion of writing.” Many others weighed in with words, words, words. And more words.

I particularly liked Dan Moren’s piece in response, primarily because it lines up with what I’ve learned and currently think about AI-writing. Here’s a quote:

That might be the case if AIs were writing. But they are not; they are simply generating text. Those two things are not the same. As per the premise of John’s piece, writing is about carefully picking the words and crafting the meaning of what you’re saying, things that AI do not—and patently cannot—do.

In case you’re wondering, I’m in the camp that says that AI isn’t capable of “writing.” If you know anything about the tech at all, you should be too. AI might be able to predict the next word, but that’s a mathematical equation not writing. If you insist otherwise, I hope the kool-aid tasted good on the way down.

Back in the days of my youth, one of the many rituals of sorting wheat from the chaff in childhood education was teaching us to to write mechanically, moving slowly but steadily up to writing things with meaning (remember book reports?) and once we moved into college there was Freshman Comp. Do they still teach Freshman Comp these days?

It wasn’t until later in college when I actually learned what I came to believe writing was all about. Dr. Ralph Cohen, an English professor who taught courses on Shakespeare, film as a narrative art, and surveys of literature, was one of the few professors who kicked my butt. He challenged me in ways others didn’t and I ended up taking most of the classes he offered.

In teaching Shakespeare, he laid out what the physical act and monetary cost of writing during the Bard’s time actually required. There was a real cost to committing an idea to the paper he made out of rags and old linens. Simply put, it meant the work of writing happened in the man’s brain and soul either before or as he was scribbling away with his quill and ink.

I was never good at writing with pen/pencil and paper. Nevertheless, I fought my mother tooth and nail when she insisted I take a typing class in high school. She won. I’m glad she did. Writing for me did become easier on a keyboard and a keyboard has been the primary medium of committing my thoughts to paper or digital bits ever since.

In thinking about this debate I pulled a dust covered dictionary off of one of my book shelves to look up the definition of writing. It’s The American College Dictionary published by Random House copyrighted in 1961. Here’s what that says below:

I also looked up the word “write.”

And the word “writer.”

Google Gemini’s AI summary provides the following:

The highlights in that result are Google’s. Certainly there are many other dictionaries with differing and distinct definitions spelled out. I’d wager that most, like those above, focus on the mechanical. Perhaps that would steer the debate more towards those who think AI can “write.” Frankly, I find that devaluing when I think of the act, or dare I say the art of writing.

Having spent a life in the theatre, written a few plays and musicals along the way, and heard the chimes at midnight with many a playwright and composer searching for the right words or notes, I believe there’s an element that’s missing when most engage in this debate. I’d call it the soul.

Otherwise the infinite monkey theorem comes into play and renders all writing reductive to a fault. Or if The Simpsons is more your cup of tea, 1000 monkeys with a 1000 typewriters.

There are some that are trying to define parameters of this debate as being about process. But that’s any creator’s thing. Some want to frame the discussion about how the march of technological progress always presents change. So, why resist it?

If writing, or any other art form was supposed to be easy or easier that’s when the devaluing kicks in. The playing fields of creation have never be level. Why start doing so now?

That last link above is from a piece from Tim O’Reilly on the subject. I’m not sure if he wrote it or he coached an AI to do so. You’ll understand that if you do read the piece. Regardless, it’s worth your time if you have interest in the debate. Here’s a quote:

We’re in the early days, still shooting filmed stage plays. The masters of this instrument will uncover themselves. When they do, what they produce isn’t going to be slop. In the meantime, I don’t think we should be shooting down people who are trying to push AI’s limits in writing or art. Writers should be trying to figure out the medium, just as software developers are doing in coding.

We may indeed be in the early days. I translate that in our current moment to folks paying for and investing a lot of money to use beta software that promises much, doesn’t always work, and more often than not yields different responses to the same prompt. But that’s the slippery slope we’ve fallen down with most tech these days.

Early filmmakers may have indeed been constantly adapting and evolving the technology they used and the way they used it. Although to pick a nit, the early filmmakers analogy doesn’t really hold up, as most early films were shot outdoors until lighting technology caught up, allowing for better filming of interiors. That’s when filming stage plays really began. (Thanks, Dr. Cohen.)

The distinction is that those early filmmakers were pushing their technology envelopes to better tell a story in a new medium of motion pictures. Not mimic one that had existed since man first painted tales of the hunt on cave walls. That assumes you accept the pieces of the definitions of writing  that describe it as a method of using symbols, characters or words on some surface in order to communicate an idea.

But back to my thoughts on writing in opposition to those I disagree with. It’s safe to say that my bet is anything AI writes, no matter how well prompted, won’t endure for 400 or so years the way Shakespeare has. Or in later generations, Chekov, Ibsen, Miller, Mamet or Shepard. Not even the summaries. Of course, who knows what will endure 400 years into this wacky future we seem hell bent on creating? Or is that erasing?

I’ll end this with a quote from Mr. Shakespeare:

Write till your ink be dry, and with your tears
Moist it again, and frame some feeling line
That may discover such integrity.

Two Gentlemen From Verona, Act 3, Scene 2

A 1000 monkeys indeed.

(Images from KinoMasterskaya on Shutterstock. Dictionary photos by the author.)

Thanks for reading. You can subscribe to this blog if you care to. You can also find more of my writings on a variety of topics on Medium at this link, including in the publications Ellemeno and Rome. I can also be found on social media under my name as above. This site does not use affilate links.

The Debate Over This Writing Thing

Several weeks ago there was quite a debate bouncing around about what writing is or might or might not become in this era of Artificial Intelligence. Quite a lot was written about the subject. I watched and read most of it beginning with John Gruber’s piece on Daring Fireball about Anthropic’s use of watermarks for AI-generated writing. Gruber called it a “perversion of writing.” Many others weighed in with words, words, words. And more words.

I particularly liked Dan Moren’s piece in response, primarily because it lines up with what I’ve learned and currently think about AI-writing. Here’s a quote:

That might be the case if AIs were writing. But they are not; they are simply generating text. Those two things are not the same. As per the premise of John’s piece, writing is about carefully picking the words and crafting the meaning of what you’re saying, things that AI do not—and patently cannot—do.

In case you’re wondering, I’m in the camp that says that AI isn’t capable of “writing.” If you know anything about the tech at all, you should be too. AI might be able to predict the next word, but that’s a mathematical equation not writing. If you insist otherwise, I hope the kool-aid tasted good on the way down.

Back in the days of my youth, one of the many rituals of sorting wheat from the chaff in childhood education was teaching us to to write mechanically, moving slowly but steadily up to writing things with meaning (remember book reports?) and once we moved into college there was Freshman Comp. Do they still teach Freshman Comp these days?

It wasn’t until later in college when I actually learned what I came to believe writing was all about. Dr. Ralph Cohen, an English professor who taught courses on Shakespeare, film as a narrative art, and surveys of literature, was one of the few professors who kicked my butt. He challenged me in ways others didn’t and I ended up taking most of the classes he offered.

In teaching Shakespeare, he laid out what the physical act and monetary cost of writing during the Bard’s time actually required. There was a real cost to committing an idea to the paper he made out of rags and old linens. Simply put, it meant the work of writing happened in the man’s brain and soul either before or as he was scribbling away with his quill and ink.

I was never good at writing with pen/pencil and paper. Nevertheless, I fought my mother tooth and nail when she insisted I take a typing class in high school. She won. I’m glad she did. Writing for me did become easier on a keyboard and a keyboard has been the primary medium of committing my thoughts to paper or digital bits ever since.

In thinking about this debate I pulled a dust covered dictionary off of one of my book shelves to look up the definition of writing. It’s The American College Dictionary published by Random House copyrighted in 1961. Here’s what that says below:

I also looked up the word “write.”

And the word “writer.”

Google Gemini’s AI summary provides the following:

The highlights in that result are Google’s. Certainly there are many other dictionaries with differing and distinct definitions spelled out. I’d wager that most, like those above, focus on the mechanical. Perhaps that would steer the debate more towards those who think AI can “write.” Frankly, I find that devaluing when I think of the act, or dare I say the art of writing.

Having spent a life in the theatre, written a few plays and musicals along the way, and heard the chimes at midnight with many a playwright and composer searching for the right words or notes, I believe there’s an element that’s missing when most engage in this debate. I’d call it the soul.

Otherwise the infinite monkey theorem comes into play and renders all writing reductive to a fault. Or if The Simpsons is more your cup of tea, 1000 monkeys with a 1000 typewriters.

There are some that are trying to define parameters of this debate as being about process. But that’s any creator’s thing. Some want to frame the discussion about how the march of technological progress always presents change. So, why resist it?

If writing, or any other art form was supposed to be easy or easier that’s when the devaluing kicks in. The playing fields of creation have never be level. Why start doing so now?

That last link above is from a piece from Tim O’Reilly on the subject. I’m not sure if he wrote it or he coached an AI to do so. You’ll understand that if you do read the piece. Regardless, it’s worth your time if you have interest in the debate. Here’s a quote:

We’re in the early days, still shooting filmed stage plays. The masters of this instrument will uncover themselves. When they do, what they produce isn’t going to be slop. In the meantime, I don’t think we should be shooting down people who are trying to push AI’s limits in writing or art. Writers should be trying to figure out the medium, just as software developers are doing in coding.

We may indeed be in the early days. I translate that in our current moment to folks paying for and investing a lot of money to use beta software that promises much, doesn’t always work, and more often than not yields different responses to the same prompt. But that’s the slippery slope we’ve fallen down with most tech these days.

Early filmmakers may have indeed been constantly adapting and evolving the technology they used and the way they used it. Although to pick a nit, the early filmmakers analogy doesn’t really hold up, as most early films were shot outdoors until lighting technology caught up, allowing for better filming of interiors. That’s when filming stage plays really began. (Thanks, Dr. Cohen.)

The distinction is that those early filmmakers were pushing their technology envelopes to better tell a story in a new medium of motion pictures. Not mimic one that had existed since man first painted tales of the hunt on cave walls. That assumes you accept the pieces of the definitions of writing  that describe it as a method of using symbols, characters or words on some surface in order to communicate an idea.

But back to my thoughts on writing in opposition to those I disagree with. It’s safe to say that my bet is anything AI writes, no matter how well prompted, won’t endure for 400 or so years the way Shakespeare has. Or in later generations, Chekov, Ibsen, Miller, Mamet or Shepard. Not even the summaries. Of course, who knows what will endure 400 years into this wacky future we seem hell bent on creating? Or is that erasing?

I’ll end this with a quote from Mr. Shakespeare:

Write till your ink be dry, and with your tears
Moist it again, and frame some feeling line
That may discover such integrity.

Two Gentlemen From Verona, Act 3, Scene 2

A 1000 monkeys indeed.

(Images from KinoMasterskaya on Shutterstock. Dictionary photos by the author.)

Thanks for reading. You can subscribe to this blog if you care to. You can also find more of my writings on a variety of topics on Medium at this link, including in the publications Ellemeno and Rome. I can also be found on social media under my name as above. This site does not use affilate links.

The Debate Over This Writing Thing

Several weeks ago there was quite a debate bouncing around about what writing is or might or might not become in this era of Artificial Intelligence. Quite a lot was written about the subject. I watched and read most of it beginning with John Gruber’s piece on Daring Fireball about Anthropic’s use of watermarks for AI-generated writing. Gruber called it a “perversion of writing.” Many others weighed in with words, words, words. And more words.

I particularly liked Dan Moren’s piece in response, primarily because it lines up with what I’ve learned and currently think about AI-writing. Here’s a quote:

That might be the case if AIs were writing. But they are not; they are simply generating text. Those two things are not the same. As per the premise of John’s piece, writing is about carefully picking the words and crafting the meaning of what you’re saying, things that AI do not—and patently cannot—do.

In case you’re wondering, I’m in the camp that says that AI isn’t capable of “writing.” If you know anything about the tech at all, you should be too. AI might be able to predict the next word, but that’s a mathematical equation not writing. If you insist otherwise, I hope the kool-aid tasted good on the way down.

Back in the days of my youth, one of the many rituals of sorting wheat from the chaff in childhood education was teaching us to to write mechanically, moving slowly but steadily up to writing things with meaning (remember book reports?) and once we moved into college there was Freshman Comp. Do they still teach Freshman Comp these days?

It wasn’t until later in college when I actually learned what I came to believe writing was all about. Dr. Ralph Cohen, an English professor who taught courses on Shakespeare, film as a narrative art, and surveys of literature, was one of the few professors who kicked my butt. He challenged me in ways others didn’t and I ended up taking most of the classes he offered.

In teaching Shakespeare, he laid out what the physical act and monetary cost of writing during the Bard’s time actually required. There was a real cost to committing an idea to the paper he made out of rags and old linens. Simply put, it meant the work of writing happened in the man’s brain and soul either before or as he was scribbling away with his quill and ink.

I was never good at writing with pen/pencil and paper. Nevertheless, I fought my mother tooth and nail when she insisted I take a typing class in high school. She won. I’m glad she did. Writing for me did become easier on a keyboard and a keyboard has been the primary medium of committing my thoughts to paper or digital bits ever since.

In thinking about this debate I pulled a dust covered dictionary off of one of my book shelves to look up the definition of writing. It’s The American College Dictionary published by Random House copyrighted in 1961. Here’s what that says below:

I also looked up the word “write.”

And the word “writer.”

Google Gemini’s AI summary provides the following:

The highlights in that result are Google’s. Certainly there are many other dictionaries with differing and distinct definitions spelled out. I’d wager that most, like those above, focus on the mechanical. Perhaps that would steer the debate more towards those who think AI can “write.” Frankly, I find that devaluing when I think of the act, or dare I say the art of writing.

Having spent a life in the theatre, written a few plays and musicals along the way, and heard the chimes at midnight with many a playwright and composer searching for the right words or notes, I believe there’s an element that’s missing when most engage in this debate. I’d call it the soul.

Otherwise the infinite monkey theorem comes into play and renders all writing reductive to a fault. Or if The Simpsons is more your cup of tea, 1000 monkeys with a 1000 typewriters.

There are some that are trying to define parameters of this debate as being about process. But that’s any creator’s thing. Some want to frame the discussion about how the march of technological progress always presents change. So, why resist it?

If writing, or any other art form was supposed to be easy or easier that’s when the devaluing kicks in. The playing fields of creation have never be level. Why start doing so now?

That last link above is from a piece from Tim O’Reilly on the subject. I’m not sure if he wrote it or he coached an AI to do so. You’ll understand that if you do read the piece. Regardless, it’s worth your time if you have interest in the debate. Here’s a quote:

We’re in the early days, still shooting filmed stage plays. The masters of this instrument will uncover themselves. When they do, what they produce isn’t going to be slop. In the meantime, I don’t think we should be shooting down people who are trying to push AI’s limits in writing or art. Writers should be trying to figure out the medium, just as software developers are doing in coding.

We may indeed be in the early days. I translate that in our current moment to folks paying for and investing a lot of money to use beta software that promises much, doesn’t always work, and more often than not yields different responses to the same prompt. But that’s the slippery slope we’ve fallen down with most tech these days.

Early filmmakers may have indeed been constantly adapting and evolving the technology they used and the way they used it. Although to pick a nit, the early filmmakers analogy doesn’t really hold up, as most early films were shot outdoors until lighting technology caught up, allowing for better filming of interiors. That’s when filming stage plays really began. (Thanks, Dr. Cohen.)

The distinction is that those early filmmakers were pushing their technology envelopes to better tell a story in a new medium of motion pictures. Not mimic one that had existed since man first painted tales of the hunt on cave walls. That assumes you accept the pieces of the definitions of writing  that describe it as a method of using symbols, characters or words on some surface in order to communicate an idea.

But back to my thoughts on writing in opposition to those I disagree with. It’s safe to say that my bet is anything AI writes, no matter how well prompted, won’t endure for 400 or so years the way Shakespeare has. Or in later generations, Chekov, Ibsen, Miller, Mamet or Shepard. Not even the summaries. Of course, who knows what will endure 400 years into this wacky future we seem hell bent on creating? Or is that erasing?

I’ll end this with a quote from Mr. Shakespeare:

Write till your ink be dry, and with your tears
Moist it again, and frame some feeling line
That may discover such integrity.

Two Gentlemen From Verona, Act 3, Scene 2

A 1000 monkeys indeed.

(Images from KinoMasterskaya on Shutterstock. Dictionary photos by the author.)

Thanks for reading. You can subscribe to this blog if you care to. You can also find more of my writings on a variety of topics on Medium at this link, including in the publications Ellemeno and Rome. I can also be found on social media under my name as above. This site does not use affilate links.

Publiczna beta iOS 27 i pozostałych systemów Apple

Po miesiącu testów deweloperskich Apple udostępniło dziś publiczne wersje beta całej rodziny systemów oznaczonych numerem 27 — iOS 27, iPadOS 27, macOS Golden Gate, watchOS 27 i visionOS 27. To pierwszy moment, w którym każdy z Was, bez rejestracji jako deweloper, może zainstalować betę na swoim urządzeniu przez stronę beta.apple.com.

Czy warto już instalować?

Zanim przejdziemy do konkretów, krótka odpowiedź na pytanie, które najczęściej dostaję przy każdej betcie. Chance Miller z 9to5Mac w swojej rekomendacji jest jednoznaczny: to najbardziej stabilna beta iOS od bardzo dawna, a stabilność i poprawki jakościowe to jeden z filarów tegorocznej aktualizacji — widać to nawet w obecnej, testowej formie. Miller poleca ją większości użytkowników iPhone’a, choć zaznacza wprost, że nowa Siri to jeden z głównych powodów, dla których w ogóle warto ją wypróbować w tym roku.

Zanim jednak klikniecie „zainstaluj”, pamiętajcie o podstawach: zróbcie kopię zapasową iPhone’a lub Maca (najlepiej przez Time Machine i lokalną przez Findera), sprawdźcie, czy Wasze kluczowe aplikacje firm trzecich zostały już zaktualizowane pod kątem zgodności — deweloperzy dopiero teraz zaczynają testować swoje aplikacje na finalnym materiale — i miejcie świadomość, że część funkcji może się jeszcze zmienić do jesieni.

• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na macOS? →
• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na Windows? →

iOS 27: Siri AI robi wrażenie, ale nie zawsze

Najbardziej wyczerpującą relację z testów opublikował Dan Moren z Six Colors, spędziwszy z betą ponad miesiąc. Jego wnioski są w większości pozytywne, choć z ważnymi zastrzeżeniami.

Nowa Siri AI potrafi zaskoczyć. Moren opisuje sytuację z długiej samotnej podróży samochodem, gdy poprosił asystenta przez CarPlay o odtworzenie konkretnego, starego odcinka podcastu, którego nawet nie subskrybuje — coś, czego nigdy by nie spróbował ze starą Siri. Po chwili przetwarzania system znalazł właściwy odcinek i po prostu go odtworzył. Podobnie zadziałało to przy pytaniu o termin przyjęcia przy basenie wspomniany w wiadomości od żony, przy dodawaniu lotu z otwartej strony internetowej do kalendarza, czy przy identyfikacji filmu na podstawie ulotki kina. To rzeczy, o które Moren nigdy wcześniej nie pomyślałby zapytać Siri.

Nie wszystko jednak działa bezbłędnie. Jak każdy chatbot oparty na dużym modelu językowym, Siri AI czasem myli się z pełnym przekonaniem — w jednym przypadku nie znalazła daty powrotu sąsiada z urlopu, mimo że informacja znajdowała się wprost w przeszukiwanej wiadomości. Warto też wiedzieć, że funkcja działa wyłącznie na iPhonie 15 Pro i Pro Max oraz iPhonie 16 i nowszych, a w Unii Europejskiej — z powodu trwającego sporu Apple z Brukselą, o którym pisaliśmy szeroko przy okazji przegranej Apple przed unijnym sądem — nie będzie dostępna wcale.

Ciekawym, choć kontrowersyjnym elementem jest to, jak agresywnie Apple promuje Siri w całym systemie. Przy każdym pustym polu tekstowym pojawia się przycisk „Write with Siri”, którego nie da się wyłączyć bez wyłączania Siri w ogóle. Podobnie tryb Siri w Aparacie zastąpił dotychczasowy interfejs Visual Intelligence.

Liquid Glass w iOS 27 jest, według Morena, znacznie przyjemniejszy dla oka niż w zeszłorocznym iOS 26 — mniej przezroczystości, więcej czytelności, wyraźniej odseparowane paski narzędzi od treści pod nimi. Nowy suwak w Ustawieniach, w sekcji Appearance, pozwala samodzielnie dostroić poziom przezroczystości od „bardziej przejrzystego” do „bardziej stonowanego”.

Reszta zmian to setki drobiazgów, które pojedynczo nie robią wrażenia, ale razem zauważalnie poprawiają komfort codziennego użytkowania: możliwość wysłania wiadomości tekstowej, gdy załącznik ze zdjęciem wciąż się wysyła, szybsze przełączanie między Wi-Fi a danymi komórkowymi, niezależna głośność alarmów, przyspieszone wyszukiwanie w Mailu (Moren testował to na skrzynce liczącej ponad 144 tysiące wiadomości sprzed niemal 25 lat i był pozytywnie zaskoczony), czy poprawiony optymalizator procesora działający aż do iPhone’a 11.

W Zdjęciach wracają oceny gwiazdkowe i słowa kluczowe, Albumy współdzielone obsługują wreszcie pełną rozdzielczość, a nowe narzędzia AI — Extend do rozszerzania kadru i Reframe do zmiany perspektywy w zdjęciach przestrzennych — działają najlepiej przy niewielkich korektach; przy większych zmianach zdarzają się dziwne artefakty, jak zmyślona poręcz na zdjęciu z absolutorium. Skróty zyskały polecenie „Otherwise If” oraz funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, ale to właśnie one okazały się jedną z najbardziej niestabilnych części bety.

macOS Golden Gate: naprawia to, co Tahoe zepsuło

Jason Snell z Six Colors w swojej recenzji jest równie szczegółowy, a jego ogólny wniosek jest zachęcający: to aktualizacja, za lubienie której nie będzie musiał przez rok nikogo przepraszać — w przeciwieństwie do zeszłorocznego Tahoe.

Zmiany w designie są tu najbardziej zauważalne spośród wszystkich tegorocznych systemów Apple, co samo w sobie mówi wiele o skali problemów Tahoe. Pływające szklane paski boczne, oderwane od krawędzi okna, wracają do klasycznego umiejscowienia przy lewej krawędzi, z ciemniejszym tłem dla kontrastu i kolorowymi ikonami. Paski narzędzi odzyskują czytelność, a okna wyglądają, jak to ujął Snell, po prostu bardziej „kwadratowo” — mniej jak pod rządami „Króla Kółka”. Ikony aplikacji wyglądają lepiej dzięki nowej, warstwowej kompozycji graficznej — choć aplikacje, które nie mieszczą się w narzuconym kształcie squircle’a, wciąż trafiają do szarego, pozbawionego charakteru pudełka, o czym pisaliśmy szerzej przy okazji apelu Paula Kafasisa.

Squircle jail, czyli jak Apple zabrało ikonom to, co czyniło je ikonami [felieton]

Siri i Spotlight zostały wreszcie połączone w jeden, spójny interfejs wyszukiwania — coś, o co środowisko prosiło od lat. W praktyce jest to jednak wciąż praca w toku: Siri AI dobrze radzi sobie z pytaniami ogólnej wiedzy, ale ma problem z integracją z danymi osobowymi, szczególnie jeśli nie korzysta się z domyślnych aplikacji Apple do poczty i kalendarza. Nowy przycisk „Ask Siri” doklejony na górze menu kontekstowego Snell ocenia szczerze krytycznie — nazywa go rozwiązaniem, które sprawia wrażenie nachalnego i wymuszonego.

Najbardziej nieoczywistą nowością jest rozszerzenie Sidecara — funkcji zamieniającej iPada w drugi ekran Maca — o pełną obsługę dotyku. Można teraz przewijać okna Maca palcem bezpośrednio na ekranie iPada. Snell trafnie zauważa, że trudno nie odczytać tego jako testu technologii przed nadchodzącym MacBookiem z ekranem dotykowym, o którym pisaliśmy przy okazji doniesień o MacBooku Ultra.

Skróty na Macu zyskują wszystkie te same usprawnienia co na iPhonie, w tym funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, którą Snell nazywa najbliższym, jak dotąd, spełnieniem czterdziestoletniego marzenia o oddaniu mocy komputera w ręce zwykłego użytkownika. Do tego dochodzi trwałe przechowywanie danych synchronizowane przez iCloud, dostępne bezpośrednio ze Skrótów.

Warto też wspomnieć o mniejszych, ale przyjemnych detalach: inteligentne zarządzanie paskiem menu na Makach z notchem, organizator kart w Safari oparty na AI, oraz funkcja Passwords proponująca automatyczną zmianę skompromitowanych haseł — ta ostatnia, przyznaje Snell, jest najmniej dopracowaną funkcją całej bety, radząc sobie zaledwie z ułamkiem testowanych haseł.

watchOS 27 i visionOS 27 również dostępne

Publiczne bety watchOS 27 i visionOS 27 trafiły dziś do użytkowników razem z resztą rodziny systemów. Jak pisaliśmy wcześniej przy okazji naszego pełnego przeglądu nowości z WWDC, watchOS 27 kładzie duży nacisk na funkcje zdrowotne, w tym rozszerzone śledzenie cyklu i perimenopauzy, a visionOS 27 wprowadza możliwość wywoływania Siri bez frazy „Hej, Siri” — wystarczy spojrzeć na „kulę” asystenta.

Jeśli jesteście ciekawi szczegółów dotyczących nowości w systemach, zapraszamy do tej serii wpisów:

• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 1 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 2 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 3 →

Z całą pewnością warto zacząć od nadrobienia poniższych tekstów, w których Dominik holistycznie tłumaczy najważniejsze sprawy związane z najważniejszymi ogłoszeniami Apple z tego tygodnia. Stanowią one najlepszy punkt wejścia, aby później można było sięgać głębiej.

• AI na Macu, czyli komputer znowu staje się osobisty →
• Apple kontra UE: kto naprawdę odpowiada za brak Siri AI w Europie? →
• Apple Intelligence w aplikacjach. Piękne demo przyszłości, której w Polsce nadal dostaniemy tylko kawałek →
• Siri AI w systemach 27. Największy skok od lat, którego w Polsce oficjalnie nie będzie →
• Donald Tusk rozmawiał z Timem Cookiem. Wśród tematów inwestycje Apple w Polsce, bezpieczeństwo dzieci i polska Siri →

Zarówno Moren, jak i Snell zgadzają się co do jednego: to betowy okres pełen drobnych usterek — Skróty potrafią przestać działać z dnia na dzień, aplikacje firm trzecich czasem się zawieszają, menedżery paska menu wymagają aktualizacji. Ale ogólny kierunek jest wyraźnie pozytywny. Finalne wersje wszystkich systemów trafią do użytkowników jesienią, razem z premierą iPhone’a 18 Pro i pierwszego składanego iPhone’a Ultra.

Jak zainstalować?

Wchodzicie na beta.apple.com i stosujecie się do zamieszczonej tam instrukcji.

Informacja dla osób, które wcześniej testowały wersje beta dla deweloperów:

Aby uzyskać dostęp do publicznej wersji beta, należy zarejestrować swoje konto Apple ID w bezpłatnym programie Apple Beta Software Program, korzystając z tego linku. Bez wykonania tego kroku w ustawieniach widoczna będzie wyłącznie opcja „Wersja beta dla deweloperów”.

Publiczna beta iOS 27 i pozostałych systemów Apple

Po miesiącu testów deweloperskich Apple udostępniło dziś publiczne wersje beta całej rodziny systemów oznaczonych numerem 27 — iOS 27, iPadOS 27, macOS Golden Gate, watchOS 27 i visionOS 27. To pierwszy moment, w którym każdy z Was, bez rejestracji jako deweloper, może zainstalować betę na swoim urządzeniu przez stronę beta.apple.com.

Czy warto już instalować?

Zanim przejdziemy do konkretów, krótka odpowiedź na pytanie, które najczęściej dostaję przy każdej betcie. Chance Miller z 9to5Mac w swojej rekomendacji jest jednoznaczny: to najbardziej stabilna beta iOS od bardzo dawna, a stabilność i poprawki jakościowe to jeden z filarów tegorocznej aktualizacji — widać to nawet w obecnej, testowej formie. Miller poleca ją większości użytkowników iPhone’a, choć zaznacza wprost, że nowa Siri to jeden z głównych powodów, dla których w ogóle warto ją wypróbować w tym roku.

Zanim jednak klikniecie „zainstaluj”, pamiętajcie o podstawach: zróbcie kopię zapasową iPhone’a lub Maca (najlepiej przez Time Machine i lokalną przez Findera), sprawdźcie, czy Wasze kluczowe aplikacje firm trzecich zostały już zaktualizowane pod kątem zgodności — deweloperzy dopiero teraz zaczynają testować swoje aplikacje na finalnym materiale — i miejcie świadomość, że część funkcji może się jeszcze zmienić do jesieni.

• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na macOS? →
• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na Windows? →

iOS 27: Siri AI robi wrażenie, ale nie zawsze

Najbardziej wyczerpującą relację z testów opublikował Dan Moren z Six Colors, spędziwszy z betą ponad miesiąc. Jego wnioski są w większości pozytywne, choć z ważnymi zastrzeżeniami.

Nowa Siri AI potrafi zaskoczyć. Moren opisuje sytuację z długiej samotnej podróży samochodem, gdy poprosił asystenta przez CarPlay o odtworzenie konkretnego, starego odcinka podcastu, którego nawet nie subskrybuje — coś, czego nigdy by nie spróbował ze starą Siri. Po chwili przetwarzania system znalazł właściwy odcinek i po prostu go odtworzył. Podobnie zadziałało to przy pytaniu o termin przyjęcia przy basenie wspomniany w wiadomości od żony, przy dodawaniu lotu z otwartej strony internetowej do kalendarza, czy przy identyfikacji filmu na podstawie ulotki kina. To rzeczy, o które Moren nigdy wcześniej nie pomyślałby zapytać Siri.

Nie wszystko jednak działa bezbłędnie. Jak każdy chatbot oparty na dużym modelu językowym, Siri AI czasem myli się z pełnym przekonaniem — w jednym przypadku nie znalazła daty powrotu sąsiada z urlopu, mimo że informacja znajdowała się wprost w przeszukiwanej wiadomości. Warto też wiedzieć, że funkcja działa wyłącznie na iPhonie 15 Pro i Pro Max oraz iPhonie 16 i nowszych, a w Unii Europejskiej — z powodu trwającego sporu Apple z Brukselą, o którym pisaliśmy szeroko przy okazji przegranej Apple przed unijnym sądem — nie będzie dostępna wcale.

Ciekawym, choć kontrowersyjnym elementem jest to, jak agresywnie Apple promuje Siri w całym systemie. Przy każdym pustym polu tekstowym pojawia się przycisk „Write with Siri”, którego nie da się wyłączyć bez wyłączania Siri w ogóle. Podobnie tryb Siri w Aparacie zastąpił dotychczasowy interfejs Visual Intelligence.

Liquid Glass w iOS 27 jest, według Morena, znacznie przyjemniejszy dla oka niż w zeszłorocznym iOS 26 — mniej przezroczystości, więcej czytelności, wyraźniej odseparowane paski narzędzi od treści pod nimi. Nowy suwak w Ustawieniach, w sekcji Appearance, pozwala samodzielnie dostroić poziom przezroczystości od „bardziej przejrzystego” do „bardziej stonowanego”.

Reszta zmian to setki drobiazgów, które pojedynczo nie robią wrażenia, ale razem zauważalnie poprawiają komfort codziennego użytkowania: możliwość wysłania wiadomości tekstowej, gdy załącznik ze zdjęciem wciąż się wysyła, szybsze przełączanie między Wi-Fi a danymi komórkowymi, niezależna głośność alarmów, przyspieszone wyszukiwanie w Mailu (Moren testował to na skrzynce liczącej ponad 144 tysiące wiadomości sprzed niemal 25 lat i był pozytywnie zaskoczony), czy poprawiony optymalizator procesora działający aż do iPhone’a 11.

W Zdjęciach wracają oceny gwiazdkowe i słowa kluczowe, Albumy współdzielone obsługują wreszcie pełną rozdzielczość, a nowe narzędzia AI — Extend do rozszerzania kadru i Reframe do zmiany perspektywy w zdjęciach przestrzennych — działają najlepiej przy niewielkich korektach; przy większych zmianach zdarzają się dziwne artefakty, jak zmyślona poręcz na zdjęciu z absolutorium. Skróty zyskały polecenie „Otherwise If” oraz funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, ale to właśnie one okazały się jedną z najbardziej niestabilnych części bety.

macOS Golden Gate: naprawia to, co Tahoe zepsuło

Jason Snell z Six Colors w swojej recenzji jest równie szczegółowy, a jego ogólny wniosek jest zachęcający: to aktualizacja, za lubienie której nie będzie musiał przez rok nikogo przepraszać — w przeciwieństwie do zeszłorocznego Tahoe.

Zmiany w designie są tu najbardziej zauważalne spośród wszystkich tegorocznych systemów Apple, co samo w sobie mówi wiele o skali problemów Tahoe. Pływające szklane paski boczne, oderwane od krawędzi okna, wracają do klasycznego umiejscowienia przy lewej krawędzi, z ciemniejszym tłem dla kontrastu i kolorowymi ikonami. Paski narzędzi odzyskują czytelność, a okna wyglądają, jak to ujął Snell, po prostu bardziej „kwadratowo” — mniej jak pod rządami „Króla Kółka”. Ikony aplikacji wyglądają lepiej dzięki nowej, warstwowej kompozycji graficznej — choć aplikacje, które nie mieszczą się w narzuconym kształcie squircle’a, wciąż trafiają do szarego, pozbawionego charakteru pudełka, o czym pisaliśmy szerzej przy okazji apelu Paula Kafasisa.

Squircle jail, czyli jak Apple zabrało ikonom to, co czyniło je ikonami [felieton]

Siri i Spotlight zostały wreszcie połączone w jeden, spójny interfejs wyszukiwania — coś, o co środowisko prosiło od lat. W praktyce jest to jednak wciąż praca w toku: Siri AI dobrze radzi sobie z pytaniami ogólnej wiedzy, ale ma problem z integracją z danymi osobowymi, szczególnie jeśli nie korzysta się z domyślnych aplikacji Apple do poczty i kalendarza. Nowy przycisk „Ask Siri” doklejony na górze menu kontekstowego Snell ocenia szczerze krytycznie — nazywa go rozwiązaniem, które sprawia wrażenie nachalnego i wymuszonego.

Najbardziej nieoczywistą nowością jest rozszerzenie Sidecara — funkcji zamieniającej iPada w drugi ekran Maca — o pełną obsługę dotyku. Można teraz przewijać okna Maca palcem bezpośrednio na ekranie iPada. Snell trafnie zauważa, że trudno nie odczytać tego jako testu technologii przed nadchodzącym MacBookiem z ekranem dotykowym, o którym pisaliśmy przy okazji doniesień o MacBooku Ultra.

Skróty na Macu zyskują wszystkie te same usprawnienia co na iPhonie, w tym funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, którą Snell nazywa najbliższym, jak dotąd, spełnieniem czterdziestoletniego marzenia o oddaniu mocy komputera w ręce zwykłego użytkownika. Do tego dochodzi trwałe przechowywanie danych synchronizowane przez iCloud, dostępne bezpośrednio ze Skrótów.

Warto też wspomnieć o mniejszych, ale przyjemnych detalach: inteligentne zarządzanie paskiem menu na Makach z notchem, organizator kart w Safari oparty na AI, oraz funkcja Passwords proponująca automatyczną zmianę skompromitowanych haseł — ta ostatnia, przyznaje Snell, jest najmniej dopracowaną funkcją całej bety, radząc sobie zaledwie z ułamkiem testowanych haseł.

watchOS 27 i visionOS 27 również dostępne

Publiczne bety watchOS 27 i visionOS 27 trafiły dziś do użytkowników razem z resztą rodziny systemów. Jak pisaliśmy wcześniej przy okazji naszego pełnego przeglądu nowości z WWDC, watchOS 27 kładzie duży nacisk na funkcje zdrowotne, w tym rozszerzone śledzenie cyklu i perimenopauzy, a visionOS 27 wprowadza możliwość wywoływania Siri bez frazy „Hej, Siri” — wystarczy spojrzeć na „kulę” asystenta.

Jeśli jesteście ciekawi szczegółów dotyczących nowości w systemach, zapraszamy do tej serii wpisów:

• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 1 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 2 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 3 →

Z całą pewnością warto zacząć od nadrobienia poniższych tekstów, w których Dominik holistycznie tłumaczy najważniejsze sprawy związane z najważniejszymi ogłoszeniami Apple z tego tygodnia. Stanowią one najlepszy punkt wejścia, aby później można było sięgać głębiej.

• AI na Macu, czyli komputer znowu staje się osobisty →
• Apple kontra UE: kto naprawdę odpowiada za brak Siri AI w Europie? →
• Apple Intelligence w aplikacjach. Piękne demo przyszłości, której w Polsce nadal dostaniemy tylko kawałek →
• Siri AI w systemach 27. Największy skok od lat, którego w Polsce oficjalnie nie będzie →
• Donald Tusk rozmawiał z Timem Cookiem. Wśród tematów inwestycje Apple w Polsce, bezpieczeństwo dzieci i polska Siri →

Zarówno Moren, jak i Snell zgadzają się co do jednego: to betowy okres pełen drobnych usterek — Skróty potrafią przestać działać z dnia na dzień, aplikacje firm trzecich czasem się zawieszają, menedżery paska menu wymagają aktualizacji. Ale ogólny kierunek jest wyraźnie pozytywny. Finalne wersje wszystkich systemów trafią do użytkowników jesienią, razem z premierą iPhone’a 18 Pro i pierwszego składanego iPhone’a Ultra.

Jak zainstalować?

Wchodzicie na beta.apple.com i stosujecie się do zamieszczonej tam instrukcji.

Informacja dla osób, które wcześniej testowały wersje beta dla deweloperów:

Aby uzyskać dostęp do publicznej wersji beta, należy zarejestrować swoje konto Apple ID w bezpłatnym programie Apple Beta Software Program, korzystając z tego linku. Bez wykonania tego kroku w ustawieniach widoczna będzie wyłącznie opcja „Wersja beta dla deweloperów”.

Publiczna beta iOS 27 i pozostałych systemów Apple

Po miesiącu testów deweloperskich Apple udostępniło dziś publiczne wersje beta całej rodziny systemów oznaczonych numerem 27 — iOS 27, iPadOS 27, macOS Golden Gate, watchOS 27 i visionOS 27. To pierwszy moment, w którym każdy z Was, bez rejestracji jako deweloper, może zainstalować betę na swoim urządzeniu przez stronę beta.apple.com.

Czy warto już instalować?

Zanim przejdziemy do konkretów, krótka odpowiedź na pytanie, które najczęściej dostaję przy każdej betcie. Chance Miller z 9to5Mac w swojej rekomendacji jest jednoznaczny: to najbardziej stabilna beta iOS od bardzo dawna, a stabilność i poprawki jakościowe to jeden z filarów tegorocznej aktualizacji — widać to nawet w obecnej, testowej formie. Miller poleca ją większości użytkowników iPhone’a, choć zaznacza wprost, że nowa Siri to jeden z głównych powodów, dla których w ogóle warto ją wypróbować w tym roku.

Zanim jednak klikniecie „zainstaluj”, pamiętajcie o podstawach: zróbcie kopię zapasową iPhone’a lub Maca (najlepiej przez Time Machine i lokalną przez Findera), sprawdźcie, czy Wasze kluczowe aplikacje firm trzecich zostały już zaktualizowane pod kątem zgodności — deweloperzy dopiero teraz zaczynają testować swoje aplikacje na finalnym materiale — i miejcie świadomość, że część funkcji może się jeszcze zmienić do jesieni.

• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na macOS? →
• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na Windows? →

iOS 27: Siri AI robi wrażenie, ale nie zawsze

Najbardziej wyczerpującą relację z testów opublikował Dan Moren z Six Colors, spędziwszy z betą ponad miesiąc. Jego wnioski są w większości pozytywne, choć z ważnymi zastrzeżeniami.

Nowa Siri AI potrafi zaskoczyć. Moren opisuje sytuację z długiej samotnej podróży samochodem, gdy poprosił asystenta przez CarPlay o odtworzenie konkretnego, starego odcinka podcastu, którego nawet nie subskrybuje — coś, czego nigdy by nie spróbował ze starą Siri. Po chwili przetwarzania system znalazł właściwy odcinek i po prostu go odtworzył. Podobnie zadziałało to przy pytaniu o termin przyjęcia przy basenie wspomniany w wiadomości od żony, przy dodawaniu lotu z otwartej strony internetowej do kalendarza, czy przy identyfikacji filmu na podstawie ulotki kina. To rzeczy, o które Moren nigdy wcześniej nie pomyślałby zapytać Siri.

Nie wszystko jednak działa bezbłędnie. Jak każdy chatbot oparty na dużym modelu językowym, Siri AI czasem myli się z pełnym przekonaniem — w jednym przypadku nie znalazła daty powrotu sąsiada z urlopu, mimo że informacja znajdowała się wprost w przeszukiwanej wiadomości. Warto też wiedzieć, że funkcja działa wyłącznie na iPhonie 15 Pro i Pro Max oraz iPhonie 16 i nowszych, a w Unii Europejskiej — z powodu trwającego sporu Apple z Brukselą, o którym pisaliśmy szeroko przy okazji przegranej Apple przed unijnym sądem — nie będzie dostępna wcale.

Ciekawym, choć kontrowersyjnym elementem jest to, jak agresywnie Apple promuje Siri w całym systemie. Przy każdym pustym polu tekstowym pojawia się przycisk „Write with Siri”, którego nie da się wyłączyć bez wyłączania Siri w ogóle. Podobnie tryb Siri w Aparacie zastąpił dotychczasowy interfejs Visual Intelligence.

Liquid Glass w iOS 27 jest, według Morena, znacznie przyjemniejszy dla oka niż w zeszłorocznym iOS 26 — mniej przezroczystości, więcej czytelności, wyraźniej odseparowane paski narzędzi od treści pod nimi. Nowy suwak w Ustawieniach, w sekcji Appearance, pozwala samodzielnie dostroić poziom przezroczystości od „bardziej przejrzystego” do „bardziej stonowanego”.

Reszta zmian to setki drobiazgów, które pojedynczo nie robią wrażenia, ale razem zauważalnie poprawiają komfort codziennego użytkowania: możliwość wysłania wiadomości tekstowej, gdy załącznik ze zdjęciem wciąż się wysyła, szybsze przełączanie między Wi-Fi a danymi komórkowymi, niezależna głośność alarmów, przyspieszone wyszukiwanie w Mailu (Moren testował to na skrzynce liczącej ponad 144 tysiące wiadomości sprzed niemal 25 lat i był pozytywnie zaskoczony), czy poprawiony optymalizator procesora działający aż do iPhone’a 11.

W Zdjęciach wracają oceny gwiazdkowe i słowa kluczowe, Albumy współdzielone obsługują wreszcie pełną rozdzielczość, a nowe narzędzia AI — Extend do rozszerzania kadru i Reframe do zmiany perspektywy w zdjęciach przestrzennych — działają najlepiej przy niewielkich korektach; przy większych zmianach zdarzają się dziwne artefakty, jak zmyślona poręcz na zdjęciu z absolutorium. Skróty zyskały polecenie „Otherwise If” oraz funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, ale to właśnie one okazały się jedną z najbardziej niestabilnych części bety.

macOS Golden Gate: naprawia to, co Tahoe zepsuło

Jason Snell z Six Colors w swojej recenzji jest równie szczegółowy, a jego ogólny wniosek jest zachęcający: to aktualizacja, za lubienie której nie będzie musiał przez rok nikogo przepraszać — w przeciwieństwie do zeszłorocznego Tahoe.

Zmiany w designie są tu najbardziej zauważalne spośród wszystkich tegorocznych systemów Apple, co samo w sobie mówi wiele o skali problemów Tahoe. Pływające szklane paski boczne, oderwane od krawędzi okna, wracają do klasycznego umiejscowienia przy lewej krawędzi, z ciemniejszym tłem dla kontrastu i kolorowymi ikonami. Paski narzędzi odzyskują czytelność, a okna wyglądają, jak to ujął Snell, po prostu bardziej „kwadratowo” — mniej jak pod rządami „Króla Kółka”. Ikony aplikacji wyglądają lepiej dzięki nowej, warstwowej kompozycji graficznej — choć aplikacje, które nie mieszczą się w narzuconym kształcie squircle’a, wciąż trafiają do szarego, pozbawionego charakteru pudełka, o czym pisaliśmy szerzej przy okazji apelu Paula Kafasisa.

Squircle jail, czyli jak Apple zabrało ikonom to, co czyniło je ikonami [felieton]

Siri i Spotlight zostały wreszcie połączone w jeden, spójny interfejs wyszukiwania — coś, o co środowisko prosiło od lat. W praktyce jest to jednak wciąż praca w toku: Siri AI dobrze radzi sobie z pytaniami ogólnej wiedzy, ale ma problem z integracją z danymi osobowymi, szczególnie jeśli nie korzysta się z domyślnych aplikacji Apple do poczty i kalendarza. Nowy przycisk „Ask Siri” doklejony na górze menu kontekstowego Snell ocenia szczerze krytycznie — nazywa go rozwiązaniem, które sprawia wrażenie nachalnego i wymuszonego.

Najbardziej nieoczywistą nowością jest rozszerzenie Sidecara — funkcji zamieniającej iPada w drugi ekran Maca — o pełną obsługę dotyku. Można teraz przewijać okna Maca palcem bezpośrednio na ekranie iPada. Snell trafnie zauważa, że trudno nie odczytać tego jako testu technologii przed nadchodzącym MacBookiem z ekranem dotykowym, o którym pisaliśmy przy okazji doniesień o MacBooku Ultra.

Skróty na Macu zyskują wszystkie te same usprawnienia co na iPhonie, w tym funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, którą Snell nazywa najbliższym, jak dotąd, spełnieniem czterdziestoletniego marzenia o oddaniu mocy komputera w ręce zwykłego użytkownika. Do tego dochodzi trwałe przechowywanie danych synchronizowane przez iCloud, dostępne bezpośrednio ze Skrótów.

Warto też wspomnieć o mniejszych, ale przyjemnych detalach: inteligentne zarządzanie paskiem menu na Makach z notchem, organizator kart w Safari oparty na AI, oraz funkcja Passwords proponująca automatyczną zmianę skompromitowanych haseł — ta ostatnia, przyznaje Snell, jest najmniej dopracowaną funkcją całej bety, radząc sobie zaledwie z ułamkiem testowanych haseł.

watchOS 27 i visionOS 27 również dostępne

Publiczne bety watchOS 27 i visionOS 27 trafiły dziś do użytkowników razem z resztą rodziny systemów. Jak pisaliśmy wcześniej przy okazji naszego pełnego przeglądu nowości z WWDC, watchOS 27 kładzie duży nacisk na funkcje zdrowotne, w tym rozszerzone śledzenie cyklu i perimenopauzy, a visionOS 27 wprowadza możliwość wywoływania Siri bez frazy „Hej, Siri” — wystarczy spojrzeć na „kulę” asystenta.

Jeśli jesteście ciekawi szczegółów dotyczących nowości w systemach, zapraszamy do tej serii wpisów:

• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 1 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 2 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 3 →

Z całą pewnością warto zacząć od nadrobienia poniższych tekstów, w których Dominik holistycznie tłumaczy najważniejsze sprawy związane z najważniejszymi ogłoszeniami Apple z tego tygodnia. Stanowią one najlepszy punkt wejścia, aby później można było sięgać głębiej.

• AI na Macu, czyli komputer znowu staje się osobisty →
• Apple kontra UE: kto naprawdę odpowiada za brak Siri AI w Europie? →
• Apple Intelligence w aplikacjach. Piękne demo przyszłości, której w Polsce nadal dostaniemy tylko kawałek →
• Siri AI w systemach 27. Największy skok od lat, którego w Polsce oficjalnie nie będzie →
• Donald Tusk rozmawiał z Timem Cookiem. Wśród tematów inwestycje Apple w Polsce, bezpieczeństwo dzieci i polska Siri →

Zarówno Moren, jak i Snell zgadzają się co do jednego: to betowy okres pełen drobnych usterek — Skróty potrafią przestać działać z dnia na dzień, aplikacje firm trzecich czasem się zawieszają, menedżery paska menu wymagają aktualizacji. Ale ogólny kierunek jest wyraźnie pozytywny. Finalne wersje wszystkich systemów trafią do użytkowników jesienią, razem z premierą iPhone’a 18 Pro i pierwszego składanego iPhone’a Ultra.

Jak zainstalować?

Wchodzicie na beta.apple.com i stosujecie się do zamieszczonej tam instrukcji.

Informacja dla osób, które wcześniej testowały wersje beta dla deweloperów:

Aby uzyskać dostęp do publicznej wersji beta, należy zarejestrować swoje konto Apple ID w bezpłatnym programie Apple Beta Software Program, korzystając z tego linku. Bez wykonania tego kroku w ustawieniach widoczna będzie wyłącznie opcja „Wersja beta dla deweloperów”.

Publiczna beta iOS 27 i pozostałych systemów Apple

Po miesiącu testów deweloperskich Apple udostępniło dziś publiczne wersje beta całej rodziny systemów oznaczonych numerem 27 — iOS 27, iPadOS 27, macOS Golden Gate, watchOS 27 i visionOS 27. To pierwszy moment, w którym każdy z Was, bez rejestracji jako deweloper, może zainstalować betę na swoim urządzeniu przez stronę beta.apple.com.

Czy warto już instalować?

Zanim przejdziemy do konkretów, krótka odpowiedź na pytanie, które najczęściej dostaję przy każdej betcie. Chance Miller z 9to5Mac w swojej rekomendacji jest jednoznaczny: to najbardziej stabilna beta iOS od bardzo dawna, a stabilność i poprawki jakościowe to jeden z filarów tegorocznej aktualizacji — widać to nawet w obecnej, testowej formie. Miller poleca ją większości użytkowników iPhone’a, choć zaznacza wprost, że nowa Siri to jeden z głównych powodów, dla których w ogóle warto ją wypróbować w tym roku.

Zanim jednak klikniecie „zainstaluj”, pamiętajcie o podstawach: zróbcie kopię zapasową iPhone’a lub Maca (najlepiej przez Time Machine i lokalną przez Findera), sprawdźcie, czy Wasze kluczowe aplikacje firm trzecich zostały już zaktualizowane pod kątem zgodności — deweloperzy dopiero teraz zaczynają testować swoje aplikacje na finalnym materiale — i miejcie świadomość, że część funkcji może się jeszcze zmienić do jesieni.

• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na macOS? →
• Jak zrobić lokalną kopię zapasową urządzeń mobilnych Apple na Windows? →

iOS 27: Siri AI robi wrażenie, ale nie zawsze

Najbardziej wyczerpującą relację z testów opublikował Dan Moren z Six Colors, spędziwszy z betą ponad miesiąc. Jego wnioski są w większości pozytywne, choć z ważnymi zastrzeżeniami.

Nowa Siri AI potrafi zaskoczyć. Moren opisuje sytuację z długiej samotnej podróży samochodem, gdy poprosił asystenta przez CarPlay o odtworzenie konkretnego, starego odcinka podcastu, którego nawet nie subskrybuje — coś, czego nigdy by nie spróbował ze starą Siri. Po chwili przetwarzania system znalazł właściwy odcinek i po prostu go odtworzył. Podobnie zadziałało to przy pytaniu o termin przyjęcia przy basenie wspomniany w wiadomości od żony, przy dodawaniu lotu z otwartej strony internetowej do kalendarza, czy przy identyfikacji filmu na podstawie ulotki kina. To rzeczy, o które Moren nigdy wcześniej nie pomyślałby zapytać Siri.

Nie wszystko jednak działa bezbłędnie. Jak każdy chatbot oparty na dużym modelu językowym, Siri AI czasem myli się z pełnym przekonaniem — w jednym przypadku nie znalazła daty powrotu sąsiada z urlopu, mimo że informacja znajdowała się wprost w przeszukiwanej wiadomości. Warto też wiedzieć, że funkcja działa wyłącznie na iPhonie 15 Pro i Pro Max oraz iPhonie 16 i nowszych, a w Unii Europejskiej — z powodu trwającego sporu Apple z Brukselą, o którym pisaliśmy szeroko przy okazji przegranej Apple przed unijnym sądem — nie będzie dostępna wcale.

Ciekawym, choć kontrowersyjnym elementem jest to, jak agresywnie Apple promuje Siri w całym systemie. Przy każdym pustym polu tekstowym pojawia się przycisk „Write with Siri”, którego nie da się wyłączyć bez wyłączania Siri w ogóle. Podobnie tryb Siri w Aparacie zastąpił dotychczasowy interfejs Visual Intelligence.

Liquid Glass w iOS 27 jest, według Morena, znacznie przyjemniejszy dla oka niż w zeszłorocznym iOS 26 — mniej przezroczystości, więcej czytelności, wyraźniej odseparowane paski narzędzi od treści pod nimi. Nowy suwak w Ustawieniach, w sekcji Appearance, pozwala samodzielnie dostroić poziom przezroczystości od „bardziej przejrzystego” do „bardziej stonowanego”.

Reszta zmian to setki drobiazgów, które pojedynczo nie robią wrażenia, ale razem zauważalnie poprawiają komfort codziennego użytkowania: możliwość wysłania wiadomości tekstowej, gdy załącznik ze zdjęciem wciąż się wysyła, szybsze przełączanie między Wi-Fi a danymi komórkowymi, niezależna głośność alarmów, przyspieszone wyszukiwanie w Mailu (Moren testował to na skrzynce liczącej ponad 144 tysiące wiadomości sprzed niemal 25 lat i był pozytywnie zaskoczony), czy poprawiony optymalizator procesora działający aż do iPhone’a 11.

W Zdjęciach wracają oceny gwiazdkowe i słowa kluczowe, Albumy współdzielone obsługują wreszcie pełną rozdzielczość, a nowe narzędzia AI — Extend do rozszerzania kadru i Reframe do zmiany perspektywy w zdjęciach przestrzennych — działają najlepiej przy niewielkich korektach; przy większych zmianach zdarzają się dziwne artefakty, jak zmyślona poręcz na zdjęciu z absolutorium. Skróty zyskały polecenie „Otherwise If” oraz funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, ale to właśnie one okazały się jedną z najbardziej niestabilnych części bety.

macOS Golden Gate: naprawia to, co Tahoe zepsuło

Jason Snell z Six Colors w swojej recenzji jest równie szczegółowy, a jego ogólny wniosek jest zachęcający: to aktualizacja, za lubienie której nie będzie musiał przez rok nikogo przepraszać — w przeciwieństwie do zeszłorocznego Tahoe.

Zmiany w designie są tu najbardziej zauważalne spośród wszystkich tegorocznych systemów Apple, co samo w sobie mówi wiele o skali problemów Tahoe. Pływające szklane paski boczne, oderwane od krawędzi okna, wracają do klasycznego umiejscowienia przy lewej krawędzi, z ciemniejszym tłem dla kontrastu i kolorowymi ikonami. Paski narzędzi odzyskują czytelność, a okna wyglądają, jak to ujął Snell, po prostu bardziej „kwadratowo” — mniej jak pod rządami „Króla Kółka”. Ikony aplikacji wyglądają lepiej dzięki nowej, warstwowej kompozycji graficznej — choć aplikacje, które nie mieszczą się w narzuconym kształcie squircle’a, wciąż trafiają do szarego, pozbawionego charakteru pudełka, o czym pisaliśmy szerzej przy okazji apelu Paula Kafasisa.

Squircle jail, czyli jak Apple zabrało ikonom to, co czyniło je ikonami [felieton]

Siri i Spotlight zostały wreszcie połączone w jeden, spójny interfejs wyszukiwania — coś, o co środowisko prosiło od lat. W praktyce jest to jednak wciąż praca w toku: Siri AI dobrze radzi sobie z pytaniami ogólnej wiedzy, ale ma problem z integracją z danymi osobowymi, szczególnie jeśli nie korzysta się z domyślnych aplikacji Apple do poczty i kalendarza. Nowy przycisk „Ask Siri” doklejony na górze menu kontekstowego Snell ocenia szczerze krytycznie — nazywa go rozwiązaniem, które sprawia wrażenie nachalnego i wymuszonego.

Najbardziej nieoczywistą nowością jest rozszerzenie Sidecara — funkcji zamieniającej iPada w drugi ekran Maca — o pełną obsługę dotyku. Można teraz przewijać okna Maca palcem bezpośrednio na ekranie iPada. Snell trafnie zauważa, że trudno nie odczytać tego jako testu technologii przed nadchodzącym MacBookiem z ekranem dotykowym, o którym pisaliśmy przy okazji doniesień o MacBooku Ultra.

Skróty na Macu zyskują wszystkie te same usprawnienia co na iPhonie, w tym funkcję opisywania skrótu w naturalnym języku, którą Snell nazywa najbliższym, jak dotąd, spełnieniem czterdziestoletniego marzenia o oddaniu mocy komputera w ręce zwykłego użytkownika. Do tego dochodzi trwałe przechowywanie danych synchronizowane przez iCloud, dostępne bezpośrednio ze Skrótów.

Warto też wspomnieć o mniejszych, ale przyjemnych detalach: inteligentne zarządzanie paskiem menu na Makach z notchem, organizator kart w Safari oparty na AI, oraz funkcja Passwords proponująca automatyczną zmianę skompromitowanych haseł — ta ostatnia, przyznaje Snell, jest najmniej dopracowaną funkcją całej bety, radząc sobie zaledwie z ułamkiem testowanych haseł.

watchOS 27 i visionOS 27 również dostępne

Publiczne bety watchOS 27 i visionOS 27 trafiły dziś do użytkowników razem z resztą rodziny systemów. Jak pisaliśmy wcześniej przy okazji naszego pełnego przeglądu nowości z WWDC, watchOS 27 kładzie duży nacisk na funkcje zdrowotne, w tym rozszerzone śledzenie cyklu i perimenopauzy, a visionOS 27 wprowadza możliwość wywoływania Siri bez frazy „Hej, Siri” — wystarczy spojrzeć na „kulę” asystenta.

Jeśli jesteście ciekawi szczegółów dotyczących nowości w systemach, zapraszamy do tej serii wpisów:

• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 1 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 2 →
• Czego nie pokazano podczas WWDC 2026 – część 3 →

Z całą pewnością warto zacząć od nadrobienia poniższych tekstów, w których Dominik holistycznie tłumaczy najważniejsze sprawy związane z najważniejszymi ogłoszeniami Apple z tego tygodnia. Stanowią one najlepszy punkt wejścia, aby później można było sięgać głębiej.

• AI na Macu, czyli komputer znowu staje się osobisty →
• Apple kontra UE: kto naprawdę odpowiada za brak Siri AI w Europie? →
• Apple Intelligence w aplikacjach. Piękne demo przyszłości, której w Polsce nadal dostaniemy tylko kawałek →
• Siri AI w systemach 27. Największy skok od lat, którego w Polsce oficjalnie nie będzie →
• Donald Tusk rozmawiał z Timem Cookiem. Wśród tematów inwestycje Apple w Polsce, bezpieczeństwo dzieci i polska Siri →

Zarówno Moren, jak i Snell zgadzają się co do jednego: to betowy okres pełen drobnych usterek — Skróty potrafią przestać działać z dnia na dzień, aplikacje firm trzecich czasem się zawieszają, menedżery paska menu wymagają aktualizacji. Ale ogólny kierunek jest wyraźnie pozytywny. Finalne wersje wszystkich systemów trafią do użytkowników jesienią, razem z premierą iPhone’a 18 Pro i pierwszego składanego iPhone’a Ultra.

Jak zainstalować?

Wchodzicie na beta.apple.com i stosujecie się do zamieszczonej tam instrukcji.

Informacja dla osób, które wcześniej testowały wersje beta dla deweloperów:

Aby uzyskać dostęp do publicznej wersji beta, należy zarejestrować swoje konto Apple ID w bezpłatnym programie Apple Beta Software Program, korzystając z tego linku. Bez wykonania tego kroku w ustawieniach widoczna będzie wyłącznie opcja „Wersja beta dla deweloperów”.

Just finished the audiobook “All Souls Lost" by #danmoren

The mashup of a supernatural detective story is so great. And the parallels to Apple are wonderful and timely.

https://www.thriftbooks.com/w/all-souls-lost_dan-moren/51740813/?resultid=4c3396d4-4184-45b6-9638-30afecf74b1c#edition=70529654&idiq=62618420

Just finished the audiobook “All Souls Lost" by #danmoren

The mashup of a supernatural detective story is so great. And the parallels to Apple are wonderful and timely.

https://www.thriftbooks.com/w/all-souls-lost_dan-moren/51740813/?resultid=4c3396d4-4184-45b6-9638-30afecf74b1c#edition=70529654&idiq=62618420

Just finished the audiobook “All Souls Lost" by #danmoren

The mashup of a supernatural detective story is so great. And the parallels to Apple are wonderful and timely.

https://www.thriftbooks.com/w/all-souls-lost_dan-moren/51740813/?resultid=4c3396d4-4184-45b6-9638-30afecf74b1c#edition=70529654&idiq=62618420

Dan Moren Questions What It Means To Be An Apple Fan These Days

The headline of Dan Moren’s final column for MacWorld says it all: I’m An Apple Fan In 2025. What Does That Even Mean?

Moren has been writing for MacWorld and been a sensible voice inside the Apple community for close to 20 years. He’s signing off his regular column gig for MacWorld, but he’ll still be around on the likes of Six Colors, podcasts, and I’m sure other places. Which is good, because his voice is an important and reliable one.

In his farewell, he raises the question many are asking of themselves, and the questions many are asking of Apple in its current state and our own state of affairs. As he puts it in a nutshell of a statement:

As Apple started becoming more and more successful, I’ve become increasingly skeptical that one should ever really consider oneself a “fan”of a company.

It’s a well thought out and well reasoned post and one that I think should be read by anyone considering themselves a fan, or a no longer fan, or even someone who just doesn’t care for Apple or its products.

A big part of the self-examination I know quite a few folks are going through in assessing their current relationship with Apple deals with issues bigger than just the products. For lack of a better description call them corporate issues. Even using that label — corporate — feels dirty to type in ways that seem damning in more dangerous ways these days. But that’s a fungible feeling and thinking that’s becoming increasingly tangible.

Here’s the thing. Technology advances. Humans advance. Nothing that feels foundational or allegiance adhering, or even worth being infatuated about is going to ever stay the same. Nor are our feelings about what we first might have fallen in love with, regardless of how the object of that affection itself grows and changes. Change is constant.

Microsoft had my allegiance back in the Tablet PC days because they won it when those much maligned devices provided a better, more productive way to do my work. Microsoft changed. I did too. iPads replaced what Tablet PCs were for me in my work and my play, and those are the tools I still use today. Do I think that will be forever? Not a chance. I mourned the loss of Tablet PCs. I’m sure if Apple stopped making iPads, I’d go through a similar grieving process. But again, that’s change. That’s life.

That’s also growth. But growth on the human side of the ledger rarely equals growth on the corporate side. In my brief time on this planet the two have never added up to successful equation that yields anything other than diverging results. That’s one thing I don’t ever expect to change.

Kudos to Dan on a job and career well done, (and still going) and kudos for a lovely farewell column in MacWorld.

You can find more of my writings on a variety of topics on Medium at this link, including in the publications Ellemeno and Rome. I can also be found on social media under my name as above. 

#Apple #DanMoren #MacWorld #Microsoft #SixColors #TabletPC

With "The Armageddon Protocol," author Dan Moren is presenting the final book in "The Galactic Cold War" series. Though as he explains in this exclusive interview about this sci-fi space opera spy novel, "final" might not be the right word...
https://paulsemel.com/exclusive-interview-the-armageddon-protocol-author-dan-moren/
📖🚀🕵️
. . . . . . . . . . . . . .
#DanMoren #DanMorenInterview #DanMorenTheArmageddonProtocol #DanMorenTheGalacticColdWar #DanMorenTheBayernAgenda #DanMorenTheAlephExtraction #DanMorenTheNovaIncideny #ScienceFiction #SciFi #SpaceOpera

With "The Armageddon Protocol," author Dan Moren is presenting the final book in "The Galactic Cold War" series. Though as he explains in this exclusive interview about this sci-fi space opera spy novel, "final" might not be the right word...
https://paulsemel.com/exclusive-interview-the-armageddon-protocol-author-dan-moren/
📖🚀🕵️
. . . . . . . . . . . . . .
#DanMoren #DanMorenInterview #DanMorenTheArmageddonProtocol #DanMorenTheGalacticColdWar #DanMorenTheBayernAgenda #DanMorenTheAlephExtraction #DanMorenTheNovaIncideny #ScienceFiction #SciFi #SpaceOpera

With "The Armageddon Protocol," author Dan Moren is presenting the final book in "The Galactic Cold War" series. Though as he explains in this exclusive interview about this sci-fi space opera spy novel, "final" might not be the right word...
https://paulsemel.com/exclusive-interview-the-armageddon-protocol-author-dan-moren/
📖🚀🕵️
. . . . . . . . . . . . . .
#DanMoren #DanMorenInterview #DanMorenTheArmageddonProtocol #DanMorenTheGalacticColdWar #DanMorenTheBayernAgenda #DanMorenTheAlephExtraction #DanMorenTheNovaIncideny #ScienceFiction #SciFi #SpaceOpera

Hey @dmoren , congrats on the upcoming book! This is a big deal. Does it still feel surreal to see things like this happen? #danmoren #allsoulslost #allsoulslostbook

Hey @dmoren , congrats on the upcoming book! This is a big deal. Does it still feel surreal to see things like this happen? #danmoren #allsoulslost #allsoulslostbook

Hey @dmoren , congrats on the upcoming book! This is a big deal. Does it still feel surreal to see things like this happen? #danmoren #allsoulslost #allsoulslostbook

Hey @dmoren , congrats on the upcoming book! This is a big deal. Does it still feel surreal to see things like this happen? #danmoren #allsoulslost #allsoulslostbook

Hey @dmoren , congrats on the upcoming book! This is a big deal. Does it still feel surreal to see things like this happen? #danmoren #allsoulslost #allsoulslostbook