Search
1000 results for “komun_en”
-
Ja tenim la pròxima Restart Party!
A un espai on no havíem estat mai abans. L'espai Sankofa.
Si no el coneixeu, és del més interessant que hi ha a la ciutat.
A més aquest cop ens acompanya Tamineko fent reparacions tèxtils!
Porteu roba per a reparar!
Formulari 👉 https://forms.komun.org/reparacion-restartersvlc #Valencia #righttorepair #repair #repaircafe #taller #patraix
-
Restart Party - Anti Black Friday
FaVaRa, dissabte, 29 de novembre, a les 17:00 CET
S'apropa el Blak Firday, la gran festa del consumisme.
Nosaltres fem el nostre!
Aquest cop, a l'associaciò de veins i veines de Favara (el poble no), que ens presentarà un projecte molt interessant...
Restart Party, porta els teus aparells espatllats i t’ajudem a reparar-los!
També pots vindre a ajudar els altres a reparar els seus, o simplement a aprendre i parlar amb gent afí. Si portes alguna cosa, apunta-la en el formulari perquè puguem organitzar-nos!
-
vale..
a ver si así, si que me pilláis por donde quiero ir:
Te invito a crear , aquí en mastodon, un invento dirigido a forzar la redistribución económica y de capital social.
**El invento consiste básicamente en que las personas hagamos que el dinero circule de donde hay a donde no hay, aceptando en serio que esto no es por casualidad. Este es el eje central, la pura redistribución, luego empezamos a responsabilizarnos colectivamente de los trabajos que no se pagan o de la justicia transformativa propia de múltiples situaciones (fronteras, psiquiátricos, familias…)
El plan es juntar 900e/mes, y que empiece el 1 de diciembre. El método es muy sencillo, persona-persona, el dinero se mete directamente en la cuenta de la persona o personas necesitadas, previamente acordadas, por consentimiento mutuo expreso, todos los días 1 de mes.
El compromiso es mantenerse así un año y hablar de nuevo cuando se cumpla ese periodo, de si renovar o no.** (1)
Piensa en que podrías, en que podríamos, apoyar directa, constante y eficazmente a un pobre dibujante que hace tebeos, a una que este en la hoguera, a una obrera de las artes gráficas y textiles..
**(1) texto copiado del foro de KOMUN
-
😖 Com es traslladen als nostres cossos els efectes de l'economia?
👉🏼 A la propera sessió de l'EPEF de Reus reflexionaren sobre la vulnerabilitat, la interdependència, els mites del capacitisme, la salut i la cura
📆 Ens trobem divendres 13 a les 15H a Ca la Conxita (c/ Lepant 21 de Reus)
✍🏼 Apunta't a: https://forms.komun.org/polititzar-els-malestars
#economia #feminisme #malestar #reus -
🔔 ¿Tienes dudas sobre cómo funciona el Consejo Rector de La Corriente o cuáles son sus funciones?
🌱 Se acerca nuestra Asamblea General anual y desde el Consejo Rector queremos aprovechar este momento para invitarte a mirar un poco más de cerca cómo funciona nuestra cooperativa y cómo puedes formar parte activa de su gobernanza. La Corriente existe gracias al compromiso y participación de quienes formamos parte de ella. Cada voto, cada idea y cada paso que damos juntas construye una alternativa real en el sistema energético.
¡Apúntate al webinar previo para conocer todo lo que necesitas saber! Conversamos con personas del Consejo Rector que compartirán su experiencia y responderán tus preguntas.
📅 Miércoles 14 de mayo
🕕 19 h (online)
🎙 Un espacio informal y cercano para animarte a dar el paso.Este webinar es la oportunidad perfecta para resolver dudas, conocer cómo funciona el Consejo y dar el paso hacia una participación más activa.
Inscríbete en el siguiente enlace: https://forms.komun.org/quieres-formar-parte-del-consejo-rector-de-lc
💬 Tu energía también cuenta. ¡Te esperamos! 💚
-
¿Tienes dudas sobre cómo funciona el Consejo Rector de #LaCorriente o cuáles son sus funciones?
🌱 Se acerca nuestra Asamblea General anual y desde el Consejo Rector queremos aprovechar este momento para invitarte a mirar un poco más de cerca cómo funciona nuestra cooperativa y cómo puedes formar parte activa de su gobernanza. La Corriente existe gracias al compromiso y participación de quienes formamos parte de ella. Cada voto, cada idea y cada paso que damos juntas construye una alternativa real en el sistema energético.
¡Apúntate al webinar previo para conocer todo lo que necesitas saber! Conversamos con personas del Consejo Rector que compartirán su experiencia y responderán tus preguntas.
📅 Miércoles 14 de mayo
🕕 19 h (online)
🎙️ Un espacio informal y cercano para animarte a dar el paso.Este webinar es la oportunidad perfecta para resolver dudas, conocer cómo funciona el Consejo y dar el paso hacia una participación más activa.
Inscríbete en el siguiente enlace: https://forms.komun.org/quieres-formar-parte-del-consejo-rector-de-lc
💬 Tu energía también cuenta. ¡Te esperamos!
-
Vente a #RepensarElKomun.
Herramientas convivenciales,
cuidados digitales, aprendizaje colectivo, comunicaciones libres, intercooperación.Martes de 19h-20h (UTC+1).
El 30 de enero, el 27 de febrero y el 26 de marzo.
Sala BigBlueButton cortesia de eXO.cat.
Más información en https://foro.komun.org
-
Teknopolitika baterako perspektiba eta ideiak
Teknopolitika, azken batean, boterearen teknologia bat da. Ez tresna bat, ezta zerbitzu bat ere: gizartearen antolamendua, parte-hartzea, kontrola eta askapena eraldatzeko modu bat da. Teknologiak, funtsean, munduaren ulermen eta eraikuntza jakin bat islatzen du: zein balio, zein harreman eta zein helbururekin bideratzen ditugun.
Horregatik, teknopolitikaren muinean dago teknologia, hau ulertzeko eta garatzeko gaitasuna berreskuratzea da teknologia burujabetza. Burujabetzaz hitz egitea ez da soilik tresna alternatiboak erabiltzea; baizik eta egitura, logika eta jabetza kolektiboan oinarritutako teknologia baten alde egitea. Hau da, teknologiaren politizazioa, haren neutrotasun faltsua kolokan jarriz.
Jorge Oteizak esaten zuen espazio hustua ez dela hutsala, baizik eta hutsunearen egitura bat. Antzera, teknologiak ez du neutroa izatea posible: beti dakar bere egitura propioa, bere logika, bere botere-harremanak. Teknologia tresna huts gisa ikusteak ezkutatzen du teknologiak berak nola egituratu duen gure mundu soziala, politikoa eta ekonomikoa.
Guiomar Rovira ikerlariak teknopolitikaren bi ardatz proposatzen ditu ulertzen laguntzeko. Lehena: zentralizatua versus deszentralizatua. Goitik beherakoa ala behetik gorakoa. Erakundeek kontrola indartzeko erabiltzen dute teknologia —zelatatze bidez, adibidez— ala herritarrek eta gizarte-mugimenduek ahalduntzeko, koordinatzeko eta ordenari aurre egiteko erabiltzen dute?
Bigarren ardatza: askatzailea versus determinista. Teknologia norberaren burujabetzara eta ekintza kolektibora bideratua dago, ala interes korporatiboen eta gizarte-kontrolaren zerbitzura?
Gure garaiko erronka nagusienetakoa da teknopolitika determinista, zentralizatua eta korporatiboa gainditzea. Bi ardatz hauek gurutzatzen direnean mapa bat sortzen dute non gure egoera kokatu dezakegun. Eta egoera argia da: gaur egun, teknologiaren ulerkera nagusia kapitalismoaren logikek bahituta dago.
Bektorialismoa: XXI. mendeko klase borroka berria
Teknologiaren ulerkera nola egituratu den ulertzeko, McKenzie Wark-en analisia ezinbestekoa da. marxiar analisi klasikora klase berri bat gehitzen dio: klase bektorialista.
Historikoki lurjabeek lurra kontrolatu dute eta nekazariei errentak kobratu dizkiete; kapitalistek ekoizpen-baliabideak kontrolatu dituzte eta langileei soldatak ordaindu dizkiete, lanaren balio osoaren zati bat bakarrik emanez. Baina XXI. mendean aldaketa kualitatibo bat gertatu da.
Klase bektorialistak ez ditu fabrikak kontrolatzen —hainbat multinazional handik fabrikak deslokalizatu egin dituzte gainera—. Beraien boterea abstrakzioak kontrolatzetik eta informazioa zirkulatzen duten bektoreak kontrolatzetik dator. Zer dira bektore hauek? Google-k bilatzailearen algoritmoa. Amazon-ek logistikaren sistema. Meta-k sare sozialaren konexioak. Uber-rek garraio plataforma. Ezinbesteko bitartekari bihurtu dute beren burua (edo paper hori eman diegu), haiek gabe ez duzu produktu edo zerbitzu askotarako sarbiderik.
Wark-en arabera gizartearen gehiengoak informazio berria sortzen du —hacker klasea, zentzurik zabalenean: programatzaileak, ikertzaileak, eduki-sortzaileak, baita erabiltzaile arruntak ere datu-sortzaile gisa—. Baina klase bektorialistak jabetzen da informazio horren balioaren erauzketa-gaitasunaz. Patenteak eta copyrightak ez dira sortzaileengan geratzen, baizik eta bektoreak kontrolatzen dituzten korporazioetan.
Adibide bat: guk guztiok sortzen dugu eduki digitala —argazkiak, testuak, bideoak, iruzkinak—. Baina nor ari da aberasten datu horiekin? Haiek kontrolatzen dute bektorea, zirkulazio-moduak. Guk informazioa ematen dugu doan, eta haiek bihurtzen dute merkantzia salgarri.
Hacker lemak zioen “informazioak askatasuna nahi du”. Informazioa kopiatzea ia doakoa da, ez du eskasia naturalik. Baina klase bektorialistak jabetza pribatuaren araudiaren bidez urritasun artifiziala sortzen du. Eta horrela lortu egiten du informazioa ondasun komun izateari uztea eta merkantzia espekulatibo bihurtzea.
Hau da, bizi dugun teknopolitika determinista eta zentralizatuaren egitura: informazioa merkantzia bihurtzea eta horien zirkulazio-bideak monopolizatzea. Horren aurrean, badugu zer eraiki teknologia eredu burujabeagoak izan nahi baditugu.
Kosmoteknia eta Tequiologia: Teknologiaren ulerkera dekolonizatu
Teknologia burujabetza ez da soilik tresna alternatiboak edukitzea. Lehen pausoa da teknologiaren ulerkera propioa berreskuratzea. Yuk Hui filosofo txinatarraren kosmoteknia kontzeptua proposatzen digu horretarako.º
Hui-k defendatzen du teknologia ez dela unibertsala ezta neutroa ere. Kultura bakoitzak bere teknologiak garatzen ditu bere ikuspegi edo kosmobisio balioetan oinarrituta. Adibidez, txinatar kosmoteknia harmonia eta zikloen filosofian oinarritzen da. Mendebaldeko modernitate industriala, berriz, teknologia dominazio eta kontrol tresna gisa ulertu du: natura menderatzeko, denbora optimizatzeko, eraginkortasuna maximizatzeko.
Ez dago “teknologia” abstraktua, unibertsal eta ahistorikorik. Gaur egun munduan nagusi den teknologiaren ulerkera —kapitalismoaren logikan bahitutakoa— ez da teknologia ulertzeko modu “naturala” edo bakarra. Mendebaldeko modernitatearen produktu historikoa da.
Yasnaya Elena Aguilar Gil-ek, Mixe herritik, perspektiba hau areagotzen du tequiologia kontzeptua proposatuz. Tequio Mexikoko jatorrizko komunitateetan ohikoa den lan kolektibo eta solidarioan oinarritzen da —gure euskal auzolanaren parekoa—.
Aguilar Gil-ek kritika zorrotza egiten dio mendebaldeko teknologiaren ulerkerari: kapitalistak bahitu du, berrikuntza eta sormen teknologikoa kapitalaren metaketaren zerbitzura jarrita. Ondorioz, teknologia kontsumitzeko ondasun bihurtu da. Software pribatiboarekin gertatzen den bezala: ezagutza metatuz sortutako tresna horiek erabiltzeko ordaindu beharra dugu.
Tequiologia-k, berriz, teknologiaren ulerkera bestelakoa proposatzen du: komunitate-loturak eta autonomia indartzen dituzten teknologiak, non ongizate komuna onura indibidualaren gainetik lehenesten den. Teknologia ez da kontsumitzeko, baizik eta elkarrekin eraikitzeko eta partekatutako beharrak asetzeko.
Teknologia ulertzeko modu honek esan nahi du software librea, datu irekiak, ezagutza partekatua ez direla utopia abstraktuak, baizik eta teknologiaren ulerkera ezberdin baten ondorio koherenteak. Hau da komunitateen autonomia teknologikoa eraikitzeko oinarria.
Cyberfeminismoa: Teknologia “feminizatua”?
Sadie Plant-ek, cyberfeminismoaren aitzindarietako batek, teknologia eta generoaren arteko harremana beste ikuspegi batetik aztertzen du. 1990eko hamarkadan, Plant-ek tesi ausarta defendatu zuen: teknologia eta emakumeak antzeko ezaugarri funtzionalak dituzte historikoki.
Biak izan dira objektuak patriarkatuarentzat. Plant-ek dioena da teknologia digitalak —sareak, sistema konplexuak— ezaugarri “femeninotzat” hartzen direnak erakusten dituela: ez lineala, konexionala, autoantolakuntza, fluidoa, heterogeneoa. Hauek dira historikoki “arrazoimenaren” —lineala, hierarkikoa, logiko, bakuna— aurkakoak bezala definitu izan diren ezaugarriak.
Baina Plant-en cyberfeminismoa ez da sinplea. Plant-en proposamena post-humanista da. Berak bilatzen duena patriarkatuak bahitutako egitura guztien askatzea da: irrazionaltasuna, identitate fluidoak, adimen orokorra, konexioak, sare-pentsaera. Teknologia berriak —sareak, algoritmo autoadaptatiboak— esparru bat sortzen ari direla uste du non gizakiok geure antropozentrismo eta falogozentrismoaz harago joan dezakegun.
Cyberfeminismoa ez da emakumeek teknologia gehiago erabiltzea soilik, ezta teknologia-sektorean emakume gehiago egotea ere. Cyberfeminismoa teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar ulertzean datza.
Ada Lovelace, lehen programatzailea, emakumea zen. Telarea, teknologia konplexua, emakumeen lana izan dena milaka urtez. Konputazio-sistemak, konexioak, zikloak… “emakume lantzat” hartzen diren ezagugarriak dira historikoki. Plant-ek galdera egin nahi digu: zer gertatuko litzateke teknologia patriarkatuaren kontrol narratibotik libratuz gero?
Ondorioak
Teknologiari buruz nola pentsatzen dugun erabakitzen du zer erabilera egin daitezkeen eta nori mesede egiten dioten teknologia horien erabilerak. Beraz, teknologiaren ulerkeraren burujabetza lortu behar dugu teknologia-tresnen burujabetza lortu aurretik.
Hiru ondorio nagusi:
Bat: Klase bektorialistaren kontrako borroka ez da teknologia gehiago edo gutxiago erabiltzea. Informazioaren zirkulazioa kontrolatzen duenak erabakitzen du nork kontrolatzen duen gure etorkizuna. Informazioa nola mugitzen den, zein bektoreetan zirkulatzen duen, zeinek kontrolatzen dituen bektore horiek guztiak… Horiek dira XXI. mendeko botere-gatazkaren zentroak.
Bi: Kosmoteknia eta tequiologia kontzeptuek teknologiaren ulerkera deskolonizatzeko bidea ematen digute. Teknologia ulertzeko modu alternatiboak existitzen direla eta legitimoak direla alegia. Gure balioetan —kooperatibismoa, auzolana, komunitarismoa, hizkuntza— oinarritutako teknologiak eraikitzea posible da eta beharrezkoa. Ez dugu teknologia kontsumitu soilik behar, teknologia sortu ere bai, baina geure logiketan.
Hiru: Cyberfeminismoak ohartarazten gaitu teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar. Hierarkia, linealtasuna, kontrola… hauek ez lukete teknologia ulertzeko modu bakarraren ezaugarriak izan behar. Sareak, konexioak, fluidotasuna, autoantolatzeko gaitasuna… hauek ere badira teknologia ulertzeko moduak.
Teknopolitika baterako, ezinbestekoa da komunitateen autonomia teknologikoa eta politikoa artikulatzea. Burujabetza teknologikoa ez da etorkizuneko aukera, egungo erronka da.
Burujabetza digitala ez da soilik geure zerbitzariak, geure software edo geure plataformak izatea. Burujabetza digitala da teknologiaren ulerkera propioa izatea, geure beharretara, balioetara eta asmo emantzipatzaileetara egokitutakoa. Teknologia ez da helmuga, bidea da. Eta bidean zehar nola ibiltzea erabakitzeko gaitasuna, hori da burujabetza.
Emergentsovereignties – Nazionalismoa ikertuz V. Nazioarteko kongresuan eginiko ponentzia
#guiomarRovira #jorgeOteiza #mckenzieWark #sadiePlant #teknologia #teknologiaBurujabetza #teknopolitika #yasnayaElenaAguilar #yukHui
https://etzi.pm/teknopolitika-baterako-perspektiba-eta-ideiak/
-
Teknopolitika baterako perspektiba eta ideiak
Teknopolitika, azken batean, boterearen teknologia bat da. Ez tresna bat, ezta zerbitzu bat ere: gizartearen antolamendua, parte-hartzea, kontrola eta askapena eraldatzeko modu bat da. Teknologiak, funtsean, munduaren ulermen eta eraikuntza jakin bat islatzen du: zein balio, zein harreman eta zein helbururekin bideratzen ditugun.
Horregatik, teknopolitikaren muinean dago teknologia, hau ulertzeko eta garatzeko gaitasuna berreskuratzea da teknologia burujabetza. Burujabetzaz hitz egitea ez da soilik tresna alternatiboak erabiltzea; baizik eta egitura, logika eta jabetza kolektiboan oinarritutako teknologia baten alde egitea. Hau da, teknologiaren politizazioa, haren neutrotasun faltsua kolokan jarriz.
Jorge Oteizak esaten zuen espazio hustua ez dela hutsala, baizik eta hutsunearen egitura bat. Antzera, teknologiak ez du neutroa izatea posible: beti dakar bere egitura propioa, bere logika, bere botere-harremanak. Teknologia tresna huts gisa ikusteak ezkutatzen du teknologiak berak nola egituratu duen gure mundu soziala, politikoa eta ekonomikoa.
Guiomar Rovira ikerlariak teknopolitikaren bi ardatz proposatzen ditu ulertzen laguntzeko. Lehena: zentralizatua versus deszentralizatua. Goitik beherakoa ala behetik gorakoa. Erakundeek kontrola indartzeko erabiltzen dute teknologia —zelatatze bidez, adibidez— ala herritarrek eta gizarte-mugimenduek ahalduntzeko, koordinatzeko eta ordenari aurre egiteko erabiltzen dute?
Bigarren ardatza: askatzailea versus determinista. Teknologia norberaren burujabetzara eta ekintza kolektibora bideratua dago, ala interes korporatiboen eta gizarte-kontrolaren zerbitzura?
Gure garaiko erronka nagusienetakoa da teknopolitika determinista, zentralizatua eta korporatiboa gainditzea. Bi ardatz hauek gurutzatzen direnean mapa bat sortzen dute non gure egoera kokatu dezakegun. Eta egoera argia da: gaur egun, teknologiaren ulerkera nagusia kapitalismoaren logikek bahituta dago.
Bektorialismoa: XXI. mendeko klase borroka berria
Teknologiaren ulerkera nola egituratu den ulertzeko, McKenzie Wark-en analisia ezinbestekoa da. marxiar analisi klasikora klase berri bat gehitzen dio: klase bektorialista.
Historikoki lurjabeek lurra kontrolatu dute eta nekazariei errentak kobratu dizkiete; kapitalistek ekoizpen-baliabideak kontrolatu dituzte eta langileei soldatak ordaindu dizkiete, lanaren balio osoaren zati bat bakarrik emanez. Baina XXI. mendean aldaketa kualitatibo bat gertatu da.
Klase bektorialistak ez ditu fabrikak kontrolatzen —hainbat multinazional handik fabrikak deslokalizatu egin dituzte gainera—. Beraien boterea abstrakzioak kontrolatzetik eta informazioa zirkulatzen duten bektoreak kontrolatzetik dator. Zer dira bektore hauek? Google-k bilatzailearen algoritmoa. Amazon-ek logistikaren sistema. Meta-k sare sozialaren konexioak. Uber-rek garraio plataforma. Ezinbesteko bitartekari bihurtu dute beren burua (edo paper hori eman diegu), haiek gabe ez duzu produktu edo zerbitzu askotarako sarbiderik.
Wark-en arabera gizartearen gehiengoak informazio berria sortzen du —hacker klasea, zentzurik zabalenean: programatzaileak, ikertzaileak, eduki-sortzaileak, baita erabiltzaile arruntak ere datu-sortzaile gisa—. Baina klase bektorialistak jabetzen da informazio horren balioaren erauzketa-gaitasunaz. Patenteak eta copyrightak ez dira sortzaileengan geratzen, baizik eta bektoreak kontrolatzen dituzten korporazioetan.
Adibide bat: guk guztiok sortzen dugu eduki digitala —argazkiak, testuak, bideoak, iruzkinak—. Baina nor ari da aberasten datu horiekin? Haiek kontrolatzen dute bektorea, zirkulazio-moduak. Guk informazioa ematen dugu doan, eta haiek bihurtzen dute merkantzia salgarri.
Hacker lemak zioen “informazioak askatasuna nahi du”. Informazioa kopiatzea ia doakoa da, ez du eskasia naturalik. Baina klase bektorialistak jabetza pribatuaren araudiaren bidez urritasun artifiziala sortzen du. Eta horrela lortu egiten du informazioa ondasun komun izateari uztea eta merkantzia espekulatibo bihurtzea.
Hau da, bizi dugun teknopolitika determinista eta zentralizatuaren egitura: informazioa merkantzia bihurtzea eta horien zirkulazio-bideak monopolizatzea. Horren aurrean, badugu zer eraiki teknologia eredu burujabeagoak izan nahi baditugu.
Kosmoteknia eta Tequiologia: Teknologiaren ulerkera dekolonizatu
Teknologia burujabetza ez da soilik tresna alternatiboak edukitzea. Lehen pausoa da teknologiaren ulerkera propioa berreskuratzea. Yuk Hui filosofo txinatarraren kosmoteknia kontzeptua proposatzen digu horretarako.º
Hui-k defendatzen du teknologia ez dela unibertsala ezta neutroa ere. Kultura bakoitzak bere teknologiak garatzen ditu bere ikuspegi edo kosmobisio balioetan oinarrituta. Adibidez, txinatar kosmoteknia harmonia eta zikloen filosofian oinarritzen da. Mendebaldeko modernitate industriala, berriz, teknologia dominazio eta kontrol tresna gisa ulertu du: natura menderatzeko, denbora optimizatzeko, eraginkortasuna maximizatzeko.
Ez dago “teknologia” abstraktua, unibertsal eta ahistorikorik. Gaur egun munduan nagusi den teknologiaren ulerkera —kapitalismoaren logikan bahitutakoa— ez da teknologia ulertzeko modu “naturala” edo bakarra. Mendebaldeko modernitatearen produktu historikoa da.
Yasnaya Elena Aguilar Gil-ek, Mixe herritik, perspektiba hau areagotzen du tequiologia kontzeptua proposatuz. Tequio Mexikoko jatorrizko komunitateetan ohikoa den lan kolektibo eta solidarioan oinarritzen da —gure euskal auzolanaren parekoa—.
Aguilar Gil-ek kritika zorrotza egiten dio mendebaldeko teknologiaren ulerkerari: kapitalistak bahitu du, berrikuntza eta sormen teknologikoa kapitalaren metaketaren zerbitzura jarrita. Ondorioz, teknologia kontsumitzeko ondasun bihurtu da. Software pribatiboarekin gertatzen den bezala: ezagutza metatuz sortutako tresna horiek erabiltzeko ordaindu beharra dugu.
Tequiologia-k, berriz, teknologiaren ulerkera bestelakoa proposatzen du: komunitate-loturak eta autonomia indartzen dituzten teknologiak, non ongizate komuna onura indibidualaren gainetik lehenesten den. Teknologia ez da kontsumitzeko, baizik eta elkarrekin eraikitzeko eta partekatutako beharrak asetzeko.
Teknologia ulertzeko modu honek esan nahi du software librea, datu irekiak, ezagutza partekatua ez direla utopia abstraktuak, baizik eta teknologiaren ulerkera ezberdin baten ondorio koherenteak. Hau da komunitateen autonomia teknologikoa eraikitzeko oinarria.
Cyberfeminismoa: Teknologia “feminizatua”?
Sadie Plant-ek, cyberfeminismoaren aitzindarietako batek, teknologia eta generoaren arteko harremana beste ikuspegi batetik aztertzen du. 1990eko hamarkadan, Plant-ek tesi ausarta defendatu zuen: teknologia eta emakumeak antzeko ezaugarri funtzionalak dituzte historikoki.
Biak izan dira objektuak patriarkatuarentzat. Plant-ek dioena da teknologia digitalak —sareak, sistema konplexuak— ezaugarri “femeninotzat” hartzen direnak erakusten dituela: ez lineala, konexionala, autoantolakuntza, fluidoa, heterogeneoa. Hauek dira historikoki “arrazoimenaren” —lineala, hierarkikoa, logiko, bakuna— aurkakoak bezala definitu izan diren ezaugarriak.
Baina Plant-en cyberfeminismoa ez da sinplea. Plant-en proposamena post-humanista da. Berak bilatzen duena patriarkatuak bahitutako egitura guztien askatzea da: irrazionaltasuna, identitate fluidoak, adimen orokorra, konexioak, sare-pentsaera. Teknologia berriak —sareak, algoritmo autoadaptatiboak— esparru bat sortzen ari direla uste du non gizakiok geure antropozentrismo eta falogozentrismoaz harago joan dezakegun.
Cyberfeminismoa ez da emakumeek teknologia gehiago erabiltzea soilik, ezta teknologia-sektorean emakume gehiago egotea ere. Cyberfeminismoa teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar ulertzean datza.
Ada Lovelace, lehen programatzailea, emakumea zen. Telarea, teknologia konplexua, emakumeen lana izan dena milaka urtez. Konputazio-sistemak, konexioak, zikloak… “emakume lantzat” hartzen diren ezagugarriak dira historikoki. Plant-ek galdera egin nahi digu: zer gertatuko litzateke teknologia patriarkatuaren kontrol narratibotik libratuz gero?
Ondorioak
Teknologiari buruz nola pentsatzen dugun erabakitzen du zer erabilera egin daitezkeen eta nori mesede egiten dioten teknologia horien erabilerak. Beraz, teknologiaren ulerkeraren burujabetza lortu behar dugu teknologia-tresnen burujabetza lortu aurretik.
Hiru ondorio nagusi:
Bat: Klase bektorialistaren kontrako borroka ez da teknologia gehiago edo gutxiago erabiltzea. Informazioaren zirkulazioa kontrolatzen duenak erabakitzen du nork kontrolatzen duen gure etorkizuna. Informazioa nola mugitzen den, zein bektoreetan zirkulatzen duen, zeinek kontrolatzen dituen bektore horiek guztiak… Horiek dira XXI. mendeko botere-gatazkaren zentroak.
Bi: Kosmoteknia eta tequiologia kontzeptuek teknologiaren ulerkera deskolonizatzeko bidea ematen digute. Teknologia ulertzeko modu alternatiboak existitzen direla eta legitimoak direla alegia. Gure balioetan —kooperatibismoa, auzolana, komunitarismoa, hizkuntza— oinarritutako teknologiak eraikitzea posible da eta beharrezkoa. Ez dugu teknologia kontsumitu soilik behar, teknologia sortu ere bai, baina geure logiketan.
Hiru: Cyberfeminismoak ohartarazten gaitu teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar. Hierarkia, linealtasuna, kontrola… hauek ez lukete teknologia ulertzeko modu bakarraren ezaugarriak izan behar. Sareak, konexioak, fluidotasuna, autoantolatzeko gaitasuna… hauek ere badira teknologia ulertzeko moduak.
Teknopolitika baterako, ezinbestekoa da komunitateen autonomia teknologikoa eta politikoa artikulatzea. Burujabetza teknologikoa ez da etorkizuneko aukera, egungo erronka da.
Burujabetza digitala ez da soilik geure zerbitzariak, geure software edo geure plataformak izatea. Burujabetza digitala da teknologiaren ulerkera propioa izatea, geure beharretara, balioetara eta asmo emantzipatzaileetara egokitutakoa. Teknologia ez da helmuga, bidea da. Eta bidean zehar nola ibiltzea erabakitzeko gaitasuna, hori da burujabetza.
Emergentsovereignties – Nazionalismoa ikertuz V. Nazioarteko kongresuan eginiko ponentzia
#guiomarRovira #jorgeOteiza #mckenzieWark #sadiePlant #teknologia #teknologiaBurujabetza #teknopolitika #yasnayaElenaAguilar #yukHui
https://etzi.pm/teknopolitika-baterako-perspektiba-eta-ideiak/
-
Teknopolitika baterako perspektiba eta ideiak
Teknopolitika, azken batean, boterearen teknologia bat da. Ez tresna bat, ezta zerbitzu bat ere: gizartearen antolamendua, parte-hartzea, kontrola eta askapena eraldatzeko modu bat da. Teknologiak, funtsean, munduaren ulermen eta eraikuntza jakin bat islatzen du: zein balio, zein harreman eta zein helbururekin bideratzen ditugun.
Horregatik, teknopolitikaren muinean dago teknologia, hau ulertzeko eta garatzeko gaitasuna berreskuratzea da teknologia burujabetza. Burujabetzaz hitz egitea ez da soilik tresna alternatiboak erabiltzea; baizik eta egitura, logika eta jabetza kolektiboan oinarritutako teknologia baten alde egitea. Hau da, teknologiaren politizazioa, haren neutrotasun faltsua kolokan jarriz.
Jorge Oteizak esaten zuen espazio hustua ez dela hutsala, baizik eta hutsunearen egitura bat. Antzera, teknologiak ez du neutroa izatea posible: beti dakar bere egitura propioa, bere logika, bere botere-harremanak. Teknologia tresna huts gisa ikusteak ezkutatzen du teknologiak berak nola egituratu duen gure mundu soziala, politikoa eta ekonomikoa.
Guiomar Rovira ikerlariak teknopolitikaren bi ardatz proposatzen ditu ulertzen laguntzeko. Lehena: zentralizatua versus deszentralizatua. Goitik beherakoa ala behetik gorakoa. Erakundeek kontrola indartzeko erabiltzen dute teknologia —zelatatze bidez, adibidez— ala herritarrek eta gizarte-mugimenduek ahalduntzeko, koordinatzeko eta ordenari aurre egiteko erabiltzen dute?
Bigarren ardatza: askatzailea versus determinista. Teknologia norberaren burujabetzara eta ekintza kolektibora bideratua dago, ala interes korporatiboen eta gizarte-kontrolaren zerbitzura?
Gure garaiko erronka nagusienetakoa da teknopolitika determinista, zentralizatua eta korporatiboa gainditzea. Bi ardatz hauek gurutzatzen direnean mapa bat sortzen dute non gure egoera kokatu dezakegun. Eta egoera argia da: gaur egun, teknologiaren ulerkera nagusia kapitalismoaren logikek bahituta dago.
Bektorialismoa: XXI. mendeko klase borroka berria
Teknologiaren ulerkera nola egituratu den ulertzeko, McKenzie Wark-en analisia ezinbestekoa da. marxiar analisi klasikora klase berri bat gehitzen dio: klase bektorialista.
Historikoki lurjabeek lurra kontrolatu dute eta nekazariei errentak kobratu dizkiete; kapitalistek ekoizpen-baliabideak kontrolatu dituzte eta langileei soldatak ordaindu dizkiete, lanaren balio osoaren zati bat bakarrik emanez. Baina XXI. mendean aldaketa kualitatibo bat gertatu da.
Klase bektorialistak ez ditu fabrikak kontrolatzen —hainbat multinazional handik fabrikak deslokalizatu egin dituzte gainera—. Beraien boterea abstrakzioak kontrolatzetik eta informazioa zirkulatzen duten bektoreak kontrolatzetik dator. Zer dira bektore hauek? Google-k bilatzailearen algoritmoa. Amazon-ek logistikaren sistema. Meta-k sare sozialaren konexioak. Uber-rek garraio plataforma. Ezinbesteko bitartekari bihurtu dute beren burua (edo paper hori eman diegu), haiek gabe ez duzu produktu edo zerbitzu askotarako sarbiderik.
Wark-en arabera gizartearen gehiengoak informazio berria sortzen du —hacker klasea, zentzurik zabalenean: programatzaileak, ikertzaileak, eduki-sortzaileak, baita erabiltzaile arruntak ere datu-sortzaile gisa—. Baina klase bektorialistak jabetzen da informazio horren balioaren erauzketa-gaitasunaz. Patenteak eta copyrightak ez dira sortzaileengan geratzen, baizik eta bektoreak kontrolatzen dituzten korporazioetan.
Adibide bat: guk guztiok sortzen dugu eduki digitala —argazkiak, testuak, bideoak, iruzkinak—. Baina nor ari da aberasten datu horiekin? Haiek kontrolatzen dute bektorea, zirkulazio-moduak. Guk informazioa ematen dugu doan, eta haiek bihurtzen dute merkantzia salgarri.
Hacker lemak zioen “informazioak askatasuna nahi du”. Informazioa kopiatzea ia doakoa da, ez du eskasia naturalik. Baina klase bektorialistak jabetza pribatuaren araudiaren bidez urritasun artifiziala sortzen du. Eta horrela lortu egiten du informazioa ondasun komun izateari uztea eta merkantzia espekulatibo bihurtzea.
Hau da, bizi dugun teknopolitika determinista eta zentralizatuaren egitura: informazioa merkantzia bihurtzea eta horien zirkulazio-bideak monopolizatzea. Horren aurrean, badugu zer eraiki teknologia eredu burujabeagoak izan nahi baditugu.
Kosmoteknia eta Tequiologia: Teknologiaren ulerkera dekolonizatu
Teknologia burujabetza ez da soilik tresna alternatiboak edukitzea. Lehen pausoa da teknologiaren ulerkera propioa berreskuratzea. Yuk Hui filosofo txinatarraren kosmoteknia kontzeptua proposatzen digu horretarako.º
Hui-k defendatzen du teknologia ez dela unibertsala ezta neutroa ere. Kultura bakoitzak bere teknologiak garatzen ditu bere ikuspegi edo kosmobisio balioetan oinarrituta. Adibidez, txinatar kosmoteknia harmonia eta zikloen filosofian oinarritzen da. Mendebaldeko modernitate industriala, berriz, teknologia dominazio eta kontrol tresna gisa ulertu du: natura menderatzeko, denbora optimizatzeko, eraginkortasuna maximizatzeko.
Ez dago “teknologia” abstraktua, unibertsal eta ahistorikorik. Gaur egun munduan nagusi den teknologiaren ulerkera —kapitalismoaren logikan bahitutakoa— ez da teknologia ulertzeko modu “naturala” edo bakarra. Mendebaldeko modernitatearen produktu historikoa da.
Yasnaya Elena Aguilar Gil-ek, Mixe herritik, perspektiba hau areagotzen du tequiologia kontzeptua proposatuz. Tequio Mexikoko jatorrizko komunitateetan ohikoa den lan kolektibo eta solidarioan oinarritzen da —gure euskal auzolanaren parekoa—.
Aguilar Gil-ek kritika zorrotza egiten dio mendebaldeko teknologiaren ulerkerari: kapitalistak bahitu du, berrikuntza eta sormen teknologikoa kapitalaren metaketaren zerbitzura jarrita. Ondorioz, teknologia kontsumitzeko ondasun bihurtu da. Software pribatiboarekin gertatzen den bezala: ezagutza metatuz sortutako tresna horiek erabiltzeko ordaindu beharra dugu.
Tequiologia-k, berriz, teknologiaren ulerkera bestelakoa proposatzen du: komunitate-loturak eta autonomia indartzen dituzten teknologiak, non ongizate komuna onura indibidualaren gainetik lehenesten den. Teknologia ez da kontsumitzeko, baizik eta elkarrekin eraikitzeko eta partekatutako beharrak asetzeko.
Teknologia ulertzeko modu honek esan nahi du software librea, datu irekiak, ezagutza partekatua ez direla utopia abstraktuak, baizik eta teknologiaren ulerkera ezberdin baten ondorio koherenteak. Hau da komunitateen autonomia teknologikoa eraikitzeko oinarria.
Cyberfeminismoa: Teknologia “feminizatua”?
Sadie Plant-ek, cyberfeminismoaren aitzindarietako batek, teknologia eta generoaren arteko harremana beste ikuspegi batetik aztertzen du. 1990eko hamarkadan, Plant-ek tesi ausarta defendatu zuen: teknologia eta emakumeak antzeko ezaugarri funtzionalak dituzte historikoki.
Biak izan dira objektuak patriarkatuarentzat. Plant-ek dioena da teknologia digitalak —sareak, sistema konplexuak— ezaugarri “femeninotzat” hartzen direnak erakusten dituela: ez lineala, konexionala, autoantolakuntza, fluidoa, heterogeneoa. Hauek dira historikoki “arrazoimenaren” —lineala, hierarkikoa, logiko, bakuna— aurkakoak bezala definitu izan diren ezaugarriak.
Baina Plant-en cyberfeminismoa ez da sinplea. Plant-en proposamena post-humanista da. Berak bilatzen duena patriarkatuak bahitutako egitura guztien askatzea da: irrazionaltasuna, identitate fluidoak, adimen orokorra, konexioak, sare-pentsaera. Teknologia berriak —sareak, algoritmo autoadaptatiboak— esparru bat sortzen ari direla uste du non gizakiok geure antropozentrismo eta falogozentrismoaz harago joan dezakegun.
Cyberfeminismoa ez da emakumeek teknologia gehiago erabiltzea soilik, ezta teknologia-sektorean emakume gehiago egotea ere. Cyberfeminismoa teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar ulertzean datza.
Ada Lovelace, lehen programatzailea, emakumea zen. Telarea, teknologia konplexua, emakumeen lana izan dena milaka urtez. Konputazio-sistemak, konexioak, zikloak… “emakume lantzat” hartzen diren ezagugarriak dira historikoki. Plant-ek galdera egin nahi digu: zer gertatuko litzateke teknologia patriarkatuaren kontrol narratibotik libratuz gero?
Ondorioak
Teknologiari buruz nola pentsatzen dugun erabakitzen du zer erabilera egin daitezkeen eta nori mesede egiten dioten teknologia horien erabilerak. Beraz, teknologiaren ulerkeraren burujabetza lortu behar dugu teknologia-tresnen burujabetza lortu aurretik.
Hiru ondorio nagusi:
Bat: Klase bektorialistaren kontrako borroka ez da teknologia gehiago edo gutxiago erabiltzea. Informazioaren zirkulazioa kontrolatzen duenak erabakitzen du nork kontrolatzen duen gure etorkizuna. Informazioa nola mugitzen den, zein bektoreetan zirkulatzen duen, zeinek kontrolatzen dituen bektore horiek guztiak… Horiek dira XXI. mendeko botere-gatazkaren zentroak.
Bi: Kosmoteknia eta tequiologia kontzeptuek teknologiaren ulerkera deskolonizatzeko bidea ematen digute. Teknologia ulertzeko modu alternatiboak existitzen direla eta legitimoak direla alegia. Gure balioetan —kooperatibismoa, auzolana, komunitarismoa, hizkuntza— oinarritutako teknologiak eraikitzea posible da eta beharrezkoa. Ez dugu teknologia kontsumitu soilik behar, teknologia sortu ere bai, baina geure logiketan.
Hiru: Cyberfeminismoak ohartarazten gaitu teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar. Hierarkia, linealtasuna, kontrola… hauek ez lukete teknologia ulertzeko modu bakarraren ezaugarriak izan behar. Sareak, konexioak, fluidotasuna, autoantolatzeko gaitasuna… hauek ere badira teknologia ulertzeko moduak.
Teknopolitika baterako, ezinbestekoa da komunitateen autonomia teknologikoa eta politikoa artikulatzea. Burujabetza teknologikoa ez da etorkizuneko aukera, egungo erronka da.
Burujabetza digitala ez da soilik geure zerbitzariak, geure software edo geure plataformak izatea. Burujabetza digitala da teknologiaren ulerkera propioa izatea, geure beharretara, balioetara eta asmo emantzipatzaileetara egokitutakoa. Teknologia ez da helmuga, bidea da. Eta bidean zehar nola ibiltzea erabakitzeko gaitasuna, hori da burujabetza.
Emergentsovereignties – Nazionalismoa ikertuz V. Nazioarteko kongresuan eginiko ponentzia
#guiomarRovira #jorgeOteiza #mckenzieWark #sadiePlant #teknologia #teknologiaBurujabetza #teknopolitika #yasnayaElenaAguilar #yukHui
https://etzi.pm/teknopolitika-baterako-perspektiba-eta-ideiak/
-
Teknopolitika baterako perspektiba eta ideiak
Teknopolitika, azken batean, boterearen teknologia bat da. Ez tresna bat, ezta zerbitzu bat ere: gizartearen antolamendua, parte-hartzea, kontrola eta askapena eraldatzeko modu bat da. Teknologiak, funtsean, munduaren ulermen eta eraikuntza jakin bat islatzen du: zein balio, zein harreman eta zein helbururekin bideratzen ditugun.
Horregatik, teknopolitikaren muinean dago teknologia, hau ulertzeko eta garatzeko gaitasuna berreskuratzea da teknologia burujabetza. Burujabetzaz hitz egitea ez da soilik tresna alternatiboak erabiltzea; baizik eta egitura, logika eta jabetza kolektiboan oinarritutako teknologia baten alde egitea. Hau da, teknologiaren politizazioa, haren neutrotasun faltsua kolokan jarriz.
Jorge Oteizak esaten zuen espazio hustua ez dela hutsala, baizik eta hutsunearen egitura bat. Antzera, teknologiak ez du neutroa izatea posible: beti dakar bere egitura propioa, bere logika, bere botere-harremanak. Teknologia tresna huts gisa ikusteak ezkutatzen du teknologiak berak nola egituratu duen gure mundu soziala, politikoa eta ekonomikoa.
Guiomar Rovira ikerlariak teknopolitikaren bi ardatz proposatzen ditu ulertzen laguntzeko. Lehena: zentralizatua versus deszentralizatua. Goitik beherakoa ala behetik gorakoa. Erakundeek kontrola indartzeko erabiltzen dute teknologia —zelatatze bidez, adibidez— ala herritarrek eta gizarte-mugimenduek ahalduntzeko, koordinatzeko eta ordenari aurre egiteko erabiltzen dute?
Bigarren ardatza: askatzailea versus determinista. Teknologia norberaren burujabetzara eta ekintza kolektibora bideratua dago, ala interes korporatiboen eta gizarte-kontrolaren zerbitzura?
Gure garaiko erronka nagusienetakoa da teknopolitika determinista, zentralizatua eta korporatiboa gainditzea. Bi ardatz hauek gurutzatzen direnean mapa bat sortzen dute non gure egoera kokatu dezakegun. Eta egoera argia da: gaur egun, teknologiaren ulerkera nagusia kapitalismoaren logikek bahituta dago.
Bektorialismoa: XXI. mendeko klase borroka berria
Teknologiaren ulerkera nola egituratu den ulertzeko, McKenzie Wark-en analisia ezinbestekoa da. marxiar analisi klasikora klase berri bat gehitzen dio: klase bektorialista.
Historikoki lurjabeek lurra kontrolatu dute eta nekazariei errentak kobratu dizkiete; kapitalistek ekoizpen-baliabideak kontrolatu dituzte eta langileei soldatak ordaindu dizkiete, lanaren balio osoaren zati bat bakarrik emanez. Baina XXI. mendean aldaketa kualitatibo bat gertatu da.
Klase bektorialistak ez ditu fabrikak kontrolatzen —hainbat multinazional handik fabrikak deslokalizatu egin dituzte gainera—. Beraien boterea abstrakzioak kontrolatzetik eta informazioa zirkulatzen duten bektoreak kontrolatzetik dator. Zer dira bektore hauek? Google-k bilatzailearen algoritmoa. Amazon-ek logistikaren sistema. Meta-k sare sozialaren konexioak. Uber-rek garraio plataforma. Ezinbesteko bitartekari bihurtu dute beren burua (edo paper hori eman diegu), haiek gabe ez duzu produktu edo zerbitzu askotarako sarbiderik.
Wark-en arabera gizartearen gehiengoak informazio berria sortzen du —hacker klasea, zentzurik zabalenean: programatzaileak, ikertzaileak, eduki-sortzaileak, baita erabiltzaile arruntak ere datu-sortzaile gisa—. Baina klase bektorialistak jabetzen da informazio horren balioaren erauzketa-gaitasunaz. Patenteak eta copyrightak ez dira sortzaileengan geratzen, baizik eta bektoreak kontrolatzen dituzten korporazioetan.
Adibide bat: guk guztiok sortzen dugu eduki digitala —argazkiak, testuak, bideoak, iruzkinak—. Baina nor ari da aberasten datu horiekin? Haiek kontrolatzen dute bektorea, zirkulazio-moduak. Guk informazioa ematen dugu doan, eta haiek bihurtzen dute merkantzia salgarri.
Hacker lemak zioen “informazioak askatasuna nahi du”. Informazioa kopiatzea ia doakoa da, ez du eskasia naturalik. Baina klase bektorialistak jabetza pribatuaren araudiaren bidez urritasun artifiziala sortzen du. Eta horrela lortu egiten du informazioa ondasun komun izateari uztea eta merkantzia espekulatibo bihurtzea.
Hau da, bizi dugun teknopolitika determinista eta zentralizatuaren egitura: informazioa merkantzia bihurtzea eta horien zirkulazio-bideak monopolizatzea. Horren aurrean, badugu zer eraiki teknologia eredu burujabeagoak izan nahi baditugu.
Kosmoteknia eta Tequiologia: Teknologiaren ulerkera dekolonizatu
Teknologia burujabetza ez da soilik tresna alternatiboak edukitzea. Lehen pausoa da teknologiaren ulerkera propioa berreskuratzea. Yuk Hui filosofo txinatarraren kosmoteknia kontzeptua proposatzen digu horretarako.º
Hui-k defendatzen du teknologia ez dela unibertsala ezta neutroa ere. Kultura bakoitzak bere teknologiak garatzen ditu bere ikuspegi edo kosmobisio balioetan oinarrituta. Adibidez, txinatar kosmoteknia harmonia eta zikloen filosofian oinarritzen da. Mendebaldeko modernitate industriala, berriz, teknologia dominazio eta kontrol tresna gisa ulertu du: natura menderatzeko, denbora optimizatzeko, eraginkortasuna maximizatzeko.
Ez dago “teknologia” abstraktua, unibertsal eta ahistorikorik. Gaur egun munduan nagusi den teknologiaren ulerkera —kapitalismoaren logikan bahitutakoa— ez da teknologia ulertzeko modu “naturala” edo bakarra. Mendebaldeko modernitatearen produktu historikoa da.
Yasnaya Elena Aguilar Gil-ek, Mixe herritik, perspektiba hau areagotzen du tequiologia kontzeptua proposatuz. Tequio Mexikoko jatorrizko komunitateetan ohikoa den lan kolektibo eta solidarioan oinarritzen da —gure euskal auzolanaren parekoa—.
Aguilar Gil-ek kritika zorrotza egiten dio mendebaldeko teknologiaren ulerkerari: kapitalistak bahitu du, berrikuntza eta sormen teknologikoa kapitalaren metaketaren zerbitzura jarrita. Ondorioz, teknologia kontsumitzeko ondasun bihurtu da. Software pribatiboarekin gertatzen den bezala: ezagutza metatuz sortutako tresna horiek erabiltzeko ordaindu beharra dugu.
Tequiologia-k, berriz, teknologiaren ulerkera bestelakoa proposatzen du: komunitate-loturak eta autonomia indartzen dituzten teknologiak, non ongizate komuna onura indibidualaren gainetik lehenesten den. Teknologia ez da kontsumitzeko, baizik eta elkarrekin eraikitzeko eta partekatutako beharrak asetzeko.
Teknologia ulertzeko modu honek esan nahi du software librea, datu irekiak, ezagutza partekatua ez direla utopia abstraktuak, baizik eta teknologiaren ulerkera ezberdin baten ondorio koherenteak. Hau da komunitateen autonomia teknologikoa eraikitzeko oinarria.
Cyberfeminismoa: Teknologia “feminizatua”?
Sadie Plant-ek, cyberfeminismoaren aitzindarietako batek, teknologia eta generoaren arteko harremana beste ikuspegi batetik aztertzen du. 1990eko hamarkadan, Plant-ek tesi ausarta defendatu zuen: teknologia eta emakumeak antzeko ezaugarri funtzionalak dituzte historikoki.
Biak izan dira objektuak patriarkatuarentzat. Plant-ek dioena da teknologia digitalak —sareak, sistema konplexuak— ezaugarri “femeninotzat” hartzen direnak erakusten dituela: ez lineala, konexionala, autoantolakuntza, fluidoa, heterogeneoa. Hauek dira historikoki “arrazoimenaren” —lineala, hierarkikoa, logiko, bakuna— aurkakoak bezala definitu izan diren ezaugarriak.
Baina Plant-en cyberfeminismoa ez da sinplea. Plant-en proposamena post-humanista da. Berak bilatzen duena patriarkatuak bahitutako egitura guztien askatzea da: irrazionaltasuna, identitate fluidoak, adimen orokorra, konexioak, sare-pentsaera. Teknologia berriak —sareak, algoritmo autoadaptatiboak— esparru bat sortzen ari direla uste du non gizakiok geure antropozentrismo eta falogozentrismoaz harago joan dezakegun.
Cyberfeminismoa ez da emakumeek teknologia gehiago erabiltzea soilik, ezta teknologia-sektorean emakume gehiago egotea ere. Cyberfeminismoa teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar ulertzean datza.
Ada Lovelace, lehen programatzailea, emakumea zen. Telarea, teknologia konplexua, emakumeen lana izan dena milaka urtez. Konputazio-sistemak, konexioak, zikloak… “emakume lantzat” hartzen diren ezagugarriak dira historikoki. Plant-ek galdera egin nahi digu: zer gertatuko litzateke teknologia patriarkatuaren kontrol narratibotik libratuz gero?
Ondorioak
Teknologiari buruz nola pentsatzen dugun erabakitzen du zer erabilera egin daitezkeen eta nori mesede egiten dioten teknologia horien erabilerak. Beraz, teknologiaren ulerkeraren burujabetza lortu behar dugu teknologia-tresnen burujabetza lortu aurretik.
Hiru ondorio nagusi:
Bat: Klase bektorialistaren kontrako borroka ez da teknologia gehiago edo gutxiago erabiltzea. Informazioaren zirkulazioa kontrolatzen duenak erabakitzen du nork kontrolatzen duen gure etorkizuna. Informazioa nola mugitzen den, zein bektoreetan zirkulatzen duen, zeinek kontrolatzen dituen bektore horiek guztiak… Horiek dira XXI. mendeko botere-gatazkaren zentroak.
Bi: Kosmoteknia eta tequiologia kontzeptuek teknologiaren ulerkera deskolonizatzeko bidea ematen digute. Teknologia ulertzeko modu alternatiboak existitzen direla eta legitimoak direla alegia. Gure balioetan —kooperatibismoa, auzolana, komunitarismoa, hizkuntza— oinarritutako teknologiak eraikitzea posible da eta beharrezkoa. Ez dugu teknologia kontsumitu soilik behar, teknologia sortu ere bai, baina geure logiketan.
Hiru: Cyberfeminismoak ohartarazten gaitu teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar. Hierarkia, linealtasuna, kontrola… hauek ez lukete teknologia ulertzeko modu bakarraren ezaugarriak izan behar. Sareak, konexioak, fluidotasuna, autoantolatzeko gaitasuna… hauek ere badira teknologia ulertzeko moduak.
Teknopolitika baterako, ezinbestekoa da komunitateen autonomia teknologikoa eta politikoa artikulatzea. Burujabetza teknologikoa ez da etorkizuneko aukera, egungo erronka da.
Burujabetza digitala ez da soilik geure zerbitzariak, geure software edo geure plataformak izatea. Burujabetza digitala da teknologiaren ulerkera propioa izatea, geure beharretara, balioetara eta asmo emantzipatzaileetara egokitutakoa. Teknologia ez da helmuga, bidea da. Eta bidean zehar nola ibiltzea erabakitzeko gaitasuna, hori da burujabetza.
Emergentsovereignties – Nazionalismoa ikertuz V. Nazioarteko kongresuan eginiko ponentzia
#guiomarRovira #jorgeOteiza #mckenzieWark #sadiePlant #teknologia #teknologiaBurujabetza #teknopolitika #yasnayaElenaAguilar #yukHui
https://etzi.pm/teknopolitika-baterako-perspektiba-eta-ideiak/
-
Teknopolitika baterako perspektiba eta ideiak
Teknopolitika, azken batean, boterearen teknologia bat da. Ez tresna bat, ezta zerbitzu bat ere: gizartearen antolamendua, parte-hartzea, kontrola eta askapena eraldatzeko modu bat da. Teknologiak, funtsean, munduaren ulermen eta eraikuntza jakin bat islatzen du: zein balio, zein harreman eta zein helbururekin bideratzen ditugun.
Horregatik, teknopolitikaren muinean dago teknologia, hau ulertzeko eta garatzeko gaitasuna berreskuratzea da teknologia burujabetza. Burujabetzaz hitz egitea ez da soilik tresna alternatiboak erabiltzea; baizik eta egitura, logika eta jabetza kolektiboan oinarritutako teknologia baten alde egitea. Hau da, teknologiaren politizazioa, haren neutrotasun faltsua kolokan jarriz.
Jorge Oteizak esaten zuen espazio hustua ez dela hutsala, baizik eta hutsunearen egitura bat. Antzera, teknologiak ez du neutroa izatea posible: beti dakar bere egitura propioa, bere logika, bere botere-harremanak. Teknologia tresna huts gisa ikusteak ezkutatzen du teknologiak berak nola egituratu duen gure mundu soziala, politikoa eta ekonomikoa.
Guiomar Rovira ikerlariak teknopolitikaren bi ardatz proposatzen ditu ulertzen laguntzeko. Lehena: zentralizatua versus deszentralizatua. Goitik beherakoa ala behetik gorakoa. Erakundeek kontrola indartzeko erabiltzen dute teknologia —zelatatze bidez, adibidez— ala herritarrek eta gizarte-mugimenduek ahalduntzeko, koordinatzeko eta ordenari aurre egiteko erabiltzen dute?
Bigarren ardatza: askatzailea versus determinista. Teknologia norberaren burujabetzara eta ekintza kolektibora bideratua dago, ala interes korporatiboen eta gizarte-kontrolaren zerbitzura?
Gure garaiko erronka nagusienetakoa da teknopolitika determinista, zentralizatua eta korporatiboa gainditzea. Bi ardatz hauek gurutzatzen direnean mapa bat sortzen dute non gure egoera kokatu dezakegun. Eta egoera argia da: gaur egun, teknologiaren ulerkera nagusia kapitalismoaren logikek bahituta dago.
Bektorialismoa: XXI. mendeko klase borroka berria
Teknologiaren ulerkera nola egituratu den ulertzeko, McKenzie Wark-en analisia ezinbestekoa da. marxiar analisi klasikora klase berri bat gehitzen dio: klase bektorialista.
Historikoki lurjabeek lurra kontrolatu dute eta nekazariei errentak kobratu dizkiete; kapitalistek ekoizpen-baliabideak kontrolatu dituzte eta langileei soldatak ordaindu dizkiete, lanaren balio osoaren zati bat bakarrik emanez. Baina XXI. mendean aldaketa kualitatibo bat gertatu da.
Klase bektorialistak ez ditu fabrikak kontrolatzen —hainbat multinazional handik fabrikak deslokalizatu egin dituzte gainera—. Beraien boterea abstrakzioak kontrolatzetik eta informazioa zirkulatzen duten bektoreak kontrolatzetik dator. Zer dira bektore hauek? Google-k bilatzailearen algoritmoa. Amazon-ek logistikaren sistema. Meta-k sare sozialaren konexioak. Uber-rek garraio plataforma. Ezinbesteko bitartekari bihurtu dute beren burua (edo paper hori eman diegu), haiek gabe ez duzu produktu edo zerbitzu askotarako sarbiderik.
Wark-en arabera gizartearen gehiengoak informazio berria sortzen du —hacker klasea, zentzurik zabalenean: programatzaileak, ikertzaileak, eduki-sortzaileak, baita erabiltzaile arruntak ere datu-sortzaile gisa—. Baina klase bektorialistak jabetzen da informazio horren balioaren erauzketa-gaitasunaz. Patenteak eta copyrightak ez dira sortzaileengan geratzen, baizik eta bektoreak kontrolatzen dituzten korporazioetan.
Adibide bat: guk guztiok sortzen dugu eduki digitala —argazkiak, testuak, bideoak, iruzkinak—. Baina nor ari da aberasten datu horiekin? Haiek kontrolatzen dute bektorea, zirkulazio-moduak. Guk informazioa ematen dugu doan, eta haiek bihurtzen dute merkantzia salgarri.
Hacker lemak zioen “informazioak askatasuna nahi du”. Informazioa kopiatzea ia doakoa da, ez du eskasia naturalik. Baina klase bektorialistak jabetza pribatuaren araudiaren bidez urritasun artifiziala sortzen du. Eta horrela lortu egiten du informazioa ondasun komun izateari uztea eta merkantzia espekulatibo bihurtzea.
Hau da, bizi dugun teknopolitika determinista eta zentralizatuaren egitura: informazioa merkantzia bihurtzea eta horien zirkulazio-bideak monopolizatzea. Horren aurrean, badugu zer eraiki teknologia eredu burujabeagoak izan nahi baditugu.
Kosmoteknia eta Tequiologia: Teknologiaren ulerkera dekolonizatu
Teknologia burujabetza ez da soilik tresna alternatiboak edukitzea. Lehen pausoa da teknologiaren ulerkera propioa berreskuratzea. Yuk Hui filosofo txinatarraren kosmoteknia kontzeptua proposatzen digu horretarako.º
Hui-k defendatzen du teknologia ez dela unibertsala ezta neutroa ere. Kultura bakoitzak bere teknologiak garatzen ditu bere ikuspegi edo kosmobisio balioetan oinarrituta. Adibidez, txinatar kosmoteknia harmonia eta zikloen filosofian oinarritzen da. Mendebaldeko modernitate industriala, berriz, teknologia dominazio eta kontrol tresna gisa ulertu du: natura menderatzeko, denbora optimizatzeko, eraginkortasuna maximizatzeko.
Ez dago “teknologia” abstraktua, unibertsal eta ahistorikorik. Gaur egun munduan nagusi den teknologiaren ulerkera —kapitalismoaren logikan bahitutakoa— ez da teknologia ulertzeko modu “naturala” edo bakarra. Mendebaldeko modernitatearen produktu historikoa da.
Yasnaya Elena Aguilar Gil-ek, Mixe herritik, perspektiba hau areagotzen du tequiologia kontzeptua proposatuz. Tequio Mexikoko jatorrizko komunitateetan ohikoa den lan kolektibo eta solidarioan oinarritzen da —gure euskal auzolanaren parekoa—.
Aguilar Gil-ek kritika zorrotza egiten dio mendebaldeko teknologiaren ulerkerari: kapitalistak bahitu du, berrikuntza eta sormen teknologikoa kapitalaren metaketaren zerbitzura jarrita. Ondorioz, teknologia kontsumitzeko ondasun bihurtu da. Software pribatiboarekin gertatzen den bezala: ezagutza metatuz sortutako tresna horiek erabiltzeko ordaindu beharra dugu.
Tequiologia-k, berriz, teknologiaren ulerkera bestelakoa proposatzen du: komunitate-loturak eta autonomia indartzen dituzten teknologiak, non ongizate komuna onura indibidualaren gainetik lehenesten den. Teknologia ez da kontsumitzeko, baizik eta elkarrekin eraikitzeko eta partekatutako beharrak asetzeko.
Teknologia ulertzeko modu honek esan nahi du software librea, datu irekiak, ezagutza partekatua ez direla utopia abstraktuak, baizik eta teknologiaren ulerkera ezberdin baten ondorio koherenteak. Hau da komunitateen autonomia teknologikoa eraikitzeko oinarria.
Cyberfeminismoa: Teknologia “feminizatua”?
Sadie Plant-ek, cyberfeminismoaren aitzindarietako batek, teknologia eta generoaren arteko harremana beste ikuspegi batetik aztertzen du. 1990eko hamarkadan, Plant-ek tesi ausarta defendatu zuen: teknologia eta emakumeak antzeko ezaugarri funtzionalak dituzte historikoki.
Biak izan dira objektuak patriarkatuarentzat. Plant-ek dioena da teknologia digitalak —sareak, sistema konplexuak— ezaugarri “femeninotzat” hartzen direnak erakusten dituela: ez lineala, konexionala, autoantolakuntza, fluidoa, heterogeneoa. Hauek dira historikoki “arrazoimenaren” —lineala, hierarkikoa, logiko, bakuna— aurkakoak bezala definitu izan diren ezaugarriak.
Baina Plant-en cyberfeminismoa ez da sinplea. Plant-en proposamena post-humanista da. Berak bilatzen duena patriarkatuak bahitutako egitura guztien askatzea da: irrazionaltasuna, identitate fluidoak, adimen orokorra, konexioak, sare-pentsaera. Teknologia berriak —sareak, algoritmo autoadaptatiboak— esparru bat sortzen ari direla uste du non gizakiok geure antropozentrismo eta falogozentrismoaz harago joan dezakegun.
Cyberfeminismoa ez da emakumeek teknologia gehiago erabiltzea soilik, ezta teknologia-sektorean emakume gehiago egotea ere. Cyberfeminismoa teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar ulertzean datza.
Ada Lovelace, lehen programatzailea, emakumea zen. Telarea, teknologia konplexua, emakumeen lana izan dena milaka urtez. Konputazio-sistemak, konexioak, zikloak… “emakume lantzat” hartzen diren ezagugarriak dira historikoki. Plant-ek galdera egin nahi digu: zer gertatuko litzateke teknologia patriarkatuaren kontrol narratibotik libratuz gero?
Ondorioak
Teknologiari buruz nola pentsatzen dugun erabakitzen du zer erabilera egin daitezkeen eta nori mesede egiten dioten teknologia horien erabilerak. Beraz, teknologiaren ulerkeraren burujabetza lortu behar dugu teknologia-tresnen burujabetza lortu aurretik.
Hiru ondorio nagusi:
Bat: Klase bektorialistaren kontrako borroka ez da teknologia gehiago edo gutxiago erabiltzea. Informazioaren zirkulazioa kontrolatzen duenak erabakitzen du nork kontrolatzen duen gure etorkizuna. Informazioa nola mugitzen den, zein bektoreetan zirkulatzen duen, zeinek kontrolatzen dituen bektore horiek guztiak… Horiek dira XXI. mendeko botere-gatazkaren zentroak.
Bi: Kosmoteknia eta tequiologia kontzeptuek teknologiaren ulerkera deskolonizatzeko bidea ematen digute. Teknologia ulertzeko modu alternatiboak existitzen direla eta legitimoak direla alegia. Gure balioetan —kooperatibismoa, auzolana, komunitarismoa, hizkuntza— oinarritutako teknologiak eraikitzea posible da eta beharrezkoa. Ez dugu teknologia kontsumitu soilik behar, teknologia sortu ere bai, baina geure logiketan.
Hiru: Cyberfeminismoak ohartarazten gaitu teknologiak patriarkatuaren logikak ez dituela zertan erreproduzitu behar. Hierarkia, linealtasuna, kontrola… hauek ez lukete teknologia ulertzeko modu bakarraren ezaugarriak izan behar. Sareak, konexioak, fluidotasuna, autoantolatzeko gaitasuna… hauek ere badira teknologia ulertzeko moduak.
Teknopolitika baterako, ezinbestekoa da komunitateen autonomia teknologikoa eta politikoa artikulatzea. Burujabetza teknologikoa ez da etorkizuneko aukera, egungo erronka da.
Burujabetza digitala ez da soilik geure zerbitzariak, geure software edo geure plataformak izatea. Burujabetza digitala da teknologiaren ulerkera propioa izatea, geure beharretara, balioetara eta asmo emantzipatzaileetara egokitutakoa. Teknologia ez da helmuga, bidea da. Eta bidean zehar nola ibiltzea erabakitzeko gaitasuna, hori da burujabetza.
Emergentsovereignties – Nazionalismoa ikertuz V. Nazioarteko kongresuan eginiko ponentzia
#guiomarRovira #jorgeOteiza #mckenzieWark #sadiePlant #teknologia #teknologiaBurujabetza #teknopolitika #yasnayaElenaAguilar #yukHui
https://etzi.pm/teknopolitika-baterako-perspektiba-eta-ideiak/
-
@titi
Confirmem que el pròxim Dissabte anirem al encontre de Moneda Lliure G1 a Calafou després de tornar de la xarla a #LaRegadora de Manresa sobre les #ruteskombatives 🙂 -
Desde #Argentina. En un contexto de #EstadoDeEmergencia se vuelve relevante analizar qué nuevas formas tomará la #vigilancia. El Partido Interdimensional Pirata (PPar) compiló una serie de reflexiones y perspectivas en torno al incremento del control y la vigilancia motivados por la #pandemia https://desobediencia.partidopirata.com.ar/
-
https://www.gofundme.com/f/mandra-en-perill-d039extincio
En Valencia (España) hay un centro social libertario llamado la Mandragora, está en peligro de cerrar pk se financia únicamente por la comida que hace q es a la voluntad para muchos colectivos libertarios, pro presxs, etc... #antiespecistas, #feministas #autogestionados. Para poder pagar facturas han hecho un crowdfunding. Puedes comprar vales de 10 Euros que te valdrán para comer o cenar. O invitar a alguien que conozcas aunque no estés en Valencia. ¡Solidaridad!
-
Sexta edición de #LluviaConTruenos hablamos con Laura Fernanández sobre la utilización del término interseccionalidad en el discurso #antiespecista y la “peligrosa” costumbre de comparar #opresiones e instrumentalizar otras #luchas.
https://ia803009.us.archive.org/30/items/lluviacontruenos6mix/Lluvia%20con%20truenos%206%20mix.ogg
-
¡Es un hecho! #LaGiraZapatistaVa Delegación zapatista recorrerá los rincones de la Europa de abajo en 2021 #EZLN27
-
Aquest dissabte 23, a les 11h no t'ho pergues en #LaRegadora. #Manresa.
-
Hola komuneras!. Hoy, gran hash: #ResistenciaRural 💪
«El Puig dels Eixuts es una masia del territorio del Lluçanès, en Catalunya, que ha dejado de ser un activo para la especulación bancaria. La Truja Negra es el grupo de jóvenes que la ha ocupado para poner en marcha un proyecto colectivizado de vida rural que reivindican en este texto».
Salud y Soberanía ✊
-
Pasada la campaña de La Vía Campesina #DerechosCampesinosYa #EsTiempoDeTransformar, es un buen momento para conocer la realidad del movimiento campesino, su trayectoria y luchas en pro de los #DerechosCampesinos, la #DefensaDelTerritorio y la #SoberaníaAlimentaria
-
Pasada la campaña de La Vía Campesina #DerechosCampesinosYa #EsTiempoDeTransformar, es un buen momento para conocer la realidad del movimiento campesino, su trayectoria y luchas en pro de los #DerechosCampesinos, la #DefensaDelTerritorio y la #SoberaníaAlimentaria
-
@ochodoscuatroediciones Damos fe, y qué bueno veros por las redes libres. En el pasado fué un placer colaborar ayudando a crear los #epub de vuestros libros y siempre nos alegramos encontraros en casi todas las manifestaciones #antiespecistas grandes.
-
Nuevo episodio de @lluviacontruenosradio
- Colectivo EFAM (Ecofeministas Antiespecistas Madrid). Con ellas repasaremos sus acciones y reivindicaciones, entre las que se encuentra (junto a “Mis amigas las palomas”) poner freno a la masacre de palomas y cotorras orquestada por el Ayuntamiento de Getafe en dicho municipio.
- Recuerdo de Alma en nuestra sección “Siempre presentes”.
- Reseña de #Ecofascismo.
-
@kim @lleialtec Genial, molt be que ja ixquen alternatives lliures a #blablacar inclus amb possibilitat de pagament en #faircoins si es necessita.
-
@aguasmenores No es cierto, toda cadena de bloques ya tenga #RedDeConfianza o no,
permite un anonimato y privacidad al 100% (sin uso de emails, ni nombres, ni DNIs etc). Incluso usando mezcladores. Creo que te falta experiencia en la #G1 y #Duniter todavía, es normal que quizás leyendote una pagina técnica puedes haber llegado a conclusiones erroneas. -
𝗠𝗲𝗱𝗶𝗮𝗯𝗲𝗱𝗿𝗶𝗷𝗳 𝗕𝘂𝘇𝘇𝗙𝗲𝗲𝗱 𝗶𝗻 𝗳𝗶𝗻𝗮𝗻𝗰𝗶ë𝗹𝗲 𝗽𝗿𝗼𝗯𝗹𝗲𝗺𝗲𝗻
Mediabedrijf BuzzFeed, bekend van de gelijknamige site, zit in financiële problemen. Het bedrijf heeft moeite om zijn betalingsverplichtingen na te komen en kreeg onlangs uitstel van schuldeisers bij het aflossen van een lening.
https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5577603/mediabedrijf-buzzfeed-financiele-problemen
-
Médracen (Madghacen)
Het Numidische koningsgraf van MédracenAls we de Griekse geschiedschrijver Polybios mogen geloven, was Numidië lange tijd een volkomen achterlijk gebied, tot koning Massinissa (r.202-148 v.Chr.) opstond en het gebied in hoog tempo moderniseerde. Helemaal onwaar is het niet. Op de koninklijke domeinen werd de graanteelt geïntensifieerd en Numidië begon wijn te exporteren. Massinissa’s hoofdstad Cirta, het huidige Constantine, trok Italische en Griekse migranten aan, en kort na Massinissa’s dood werden de boeken uit de bibliotheken van het in 146 v.Chr. verwoeste Karthago overgebracht naar Cirta. In Polybios’ dagen was de stad inderdaad op weg een centrum van de hellenistische cultuur te worden.
Modernisering
Van de Franse oudheidkundige Stéphane Gsell is de observatie dat Numidië in de loop van de tweede eeuw v.Chr. een grotere vooruitgang boekte dan de door de Romeinen beheerste provincie Africa (zeg maar Tunesië). Daar is weinig aan toe te voegen.
Tegelijk is Polybios’ claim dat Numidiës modernisering – om die term even te gebruiken – begon ten tijde van Massinissa, wel wat overdreven. Je kunt alleen wijn exporteren als je al weet hoe je wijnstokken moet behandelen. Dat hadden de Numidiërs al geleerd van de Fenicische kolonisten op de noordkust. Er waren al grote nederzettingen, die nog steeds herkenbaar zijn aan het feit dat de namen beginnen met een /t/, zoals Tipasa, Tazoult, Thagaste, Tiddis, Tebessa, Thubursicum Numidarum en Thamugadi.
Vermeldenswaard is ook de militaire kracht van Numidië. Na de Eerste Punische Oorlog, die voor Karthago was geëindigd in een catastrofe, kwamen de Karthaagse huurlingen in opstand en het zag er heel slecht uit voor de net door de Romeinen verslagen mogendheid. Het was alleen maar de interventie van de Numidische vorst Naravas die Karthago behoedde voor de ondergang.
Médracen (Madghacen)
Gaan we nog iets verder terug, dan is er het mausoleum waarvan u plaatjes ziet bij dit blogje. De plek heet in de Franse literatuur Madghacen en in andere talen Médracen.noot De Franse vorm komt doordat de Franse taal een huig-r heeft, zodat je makelijk van de R van Médracen komt naar Madghacen. Het is eigenlijk een enorme bazina, zoals de traditionele, ronde graven heten die we kennen uit heel Noord-Afrika en het noorden van het Arabische Schiereiland (bijv. Al-‘Ula). In zo’n rond graf ligt de overledene middenin en Médracen is geen uitzondering: er is een grafkamer.
Een bazina (Tiddis)Een traditionele bouwvorm dus, maar wel van royale proporties: de doorsnede is negenenvijftig meter en de hoogte bedraagt bijna negentien meter. Het mausoleum is omringd door zestig pilasters met Dorische kapitelen. Die steunen een opvallend ver naar voren uitstekende kroonlijst.
Dorische pilastersOmdat die kapitelen Griekse inspiratie veronderstellen, en omdat Polybios zich had geconcentreerd op Massinissa, werd het mausoleum aanvankelijk gedateerd in de tweede eeuw. Misschien was het wel het graf van koning Massinissa zelf, of anders toch van een van zijn opvolgers. Doordat het hout in de gang naar de grafkamer zich leende voor een koolstofdatering, weten we inmiddels dat het mausoleum dateert uit de late vierde eeuw v.Chr. De bouwheer is echter onbekend.
Koningsgraf
Het is echt heel indrukwekkend om te zien. Helemaal compleet is het echter niet. Bovenop heeft vermoedelijk een standbeeld gestaan, maar dat is weg. De loden klampen die ooit de enorme blokken natuursteen hebben verbonden, zijn in recenter tijden verwijderd, maar we weten dus dat de bouwers aan dit metaal konden komen en het konden bewerken. Ook het koper en tin, gebruikt bij de vervaardiging van hun bronzen werktuigen, moeten zijn geïmporteerd.
Het Numidische koningsgraf van MédracenHonderden mensen moeten hebben meegewerkt aan dit project en de conclusie is simpel: wie toegang heeft tot deze metalen en zulke grote groepen mensen voor zich kan laten werken, mag met recht een koning heten. Koning Ptolemaios in Egypte zou zich niet hebben geschaamd als hij een soortgelijk mausoleum had kunnen bouwen. Dit werpt toch wel een ander licht op het Numidië vóór Massinissa.
Tot slot: in de lokale Berbertaal heet de plek Médracen, wat zoiets betekent als “de graven”. Er zijn inderdaad enkele bazina’s in de omgeving. Voor wie er heen wil: neem een taxi vanuit Constantine naar Batna, wat vermoedelijk uw bestemming is als u Lambaesis en Timgad wil bezoeken.
Mijn boek over de geschiedenis van Libanon is verschenen; de opbrengst gaat via Cordaid naar het geteisterde land.
PS: u kunt deze blog volgen via het Whatsapp-kanaal.
Zelfde tijdvak
De tien invloedrijkste antieke teksten (3)
augustus 15, 2017
Aristoteles (7): Materie en geest
oktober 13, 2022
Alexander in Cilicië
november 3, 2022 Deel dit:#Algerije #bazina #Berbertalen #brons #Cirta #Constantine #lood #Madghacen #Massinissa #Medracen #Naravas #Numidië #Polybios #StéphaneGsell #wijn
-
Vreemd… een dode roofvogel zonder kop
Op een stukje dijk, waar weinig auto’s komen en zeker niet met hoge snelheid, zag ik deze dode roofvogel. Het is volgens mij een buizerd. Bij het omdraaien zag ik dat z’n kop eraf is.
Mijn aanname is dat deze het onderspit heeft gedolven in een strijd. Tussen de klauwen zaten ook lichte veren namelijk. Deze zijn mogelijk van zijn/haar tegenstander geweest ☠️
#natuur #roofvogel #buizerd -
Vreemd… een dode roofvogel zonder kop
Op een stukje dijk, waar weinig auto’s komen en zeker niet met hoge snelheid, zag ik deze dode roofvogel. Het is volgens mij een buizerd. Bij het omdraaien zag ik dat z’n kop eraf is.
Mijn aanname is dat deze het onderspit heeft gedolven in een strijd. Tussen de klauwen zaten ook lichte veren namelijk. Deze zijn mogelijk van zijn/haar tegenstander geweest ☠️
#natuur #roofvogel #buizerd -
Vreemd… een dode roofvogel zonder kop
Op een stukje dijk, waar weinig auto’s komen en zeker niet met hoge snelheid, zag ik deze dode roofvogel. Het is volgens mij een buizerd. Bij het omdraaien zag ik dat z’n kop eraf is.
Mijn aanname is dat deze het onderspit heeft gedolven in een strijd. Tussen de klauwen zaten ook lichte veren namelijk. Deze zijn mogelijk van zijn/haar tegenstander geweest ☠️
#natuur #roofvogel #buizerd