#poemoj — Public Fediverse posts

Torĉon de la idealo ni fiere portas,
ĝis aŭ korpo aŭ la flamo iutage mortas.
Aŭ, se Dio veni lasos, ni la celon venos,
kaj torĉojn de idealo ĉiuj homoj tenos.

Forte brulas justa fajro je torĉo kaj koro,
sed ni devos ĝin finporti ĝis forfora foro;
foro, kiun la okuloj ne kapablas koni,
kaj en kiu por espero tro facilas droni.

Forte brulas la kuraĝo je unua paŝo,
sed je lasta ĝi paliĝas, etiĝas ĝis kaŝo.
Forte revas juna homo pri la faroj samaj,
kiujn ĝi en maljuneco ofte trovas vanaj.

Ne rigardu foran foron, serĉante la tempon,
en kiu la idealo festos sian venkon!
Ne tie vi trovos pacon, nek pli grandan forton,
ĉar ne eblas al mortulo malkovri la sorton.

Por la ŝarĝo surprenita ne serĉu kompenson;
neniu ĝin povos pagi, forĵetu la penson!
Se la flamo ektenita konsistigas bonon,
vi jam havas tion, kio vivindigas homon.

Ni ne estas destinitaj atesti sukceson,
nek de vojo suferita anonci la ĉeson.
Ni ne estas tiuj, kiuj montopinton tuŝos,
nek kiuj la bonajn penojn kaj intencojn fuŝos.

Torĉon de la idealo ni fiere levas,
por la ŝanco de justeco, pri kiu ni revas.
El ni ĝia malgrandeco ne elpremos larmon,
ĉar apud la justa flamo ni eltrovis varmon.

:gutkato_koro: (Ĉi tiu verko estas libera sub la Permesilo de arto libera. Ĝuu ĝin laŭplaĉe!)

#lang_eo #Esperanto #poemarto #poemoj #verkoj

Se mi estus folio, ekzemple de abio, mi verŝajne ne ekzistus, ĉar eĉ se mi tre insistus, sur ĝi kreskus alio: pinglo, kaj ne folio.

Se mi estus folio, ekzemple de tilio, ĉeĥa gento kun fiero, min akvadus per biero, tro en tiu nacio, ebrius mi, folio.

Se mi estus folio, ekzemple de lilio, eble mi min sentus pura, sed mi estus foli’ nura; flori devas gracio per floro, ne folio.

Se mi estus folio, libre pri historio, same mia vivo dumus: mi plu foje foliumus, kaj krom tio… nenio. Kia plaĉa folio!

(Ĉi-supran tekston vi rajtas kopii, disdoni, kaj ŝanĝi, laŭ kondiĉoj de la Permesilo de arto libera.)

#lang_eo #poemoj :autumnleaf6:

Ho decidoj, ho decidoj, la patrinon foje spitas, morojn se ili evitas, pro ekscitoj, per insidoj.

Kapricojn de infaneco ili portas en la koro, sen riproĉo, sen doloro, idoj de maljuna deco.

(Ĉi-supran tekston vi rajtas kopii, disdoni, kaj ŝanĝi, laŭ kondiĉoj de la Permesilo de arto libera.)

#lang_eo #poemoj :blobcatneutral:

Mia kapo estas domo, loĝas en ĝi etaj homoj; eble homoj, eble gnomoj; kvazaŭ vermoj mordas pomon.

Kiel pomon, mian cerbon, manĝas etaj gesinjoroj; pasis multaj, multaj horoj, ili manĝas plu kun vervo.

Plu kun vervo ili manĝas, gastoj en la homa korpo, tia estas mia sorto: foje mordas, foje tranĉas.

Kiel povas tion scii, iu, kies du okuloj, al trovo de la fiuloj, ne povas sin pozicii?

Simple: ĝi ja evidentas! Kia estus komprenigo, de la pensa malplenigo, krom ke iu pensojn dentas?

Nur pro tio mi konkludas, (kaj ĉar fojfoje dum terno, flugas homo de interno,) ke personoj ene ludas.

(Ĉi-supran tekston vi rajtas kopii, disdoni, kaj ŝanĝi, laŭ kondiĉoj de la Permesilo de arto libera.)

#lang_eo #poemoj 🤕

Sur divano kuŝis kato, en bovlo kaj en salato.

Ĉiu homo bone sciu, ke hundo apenaŭ iu, kvankam katon vole buŝus, per salato guston fuŝus.

Pli ol ia ŝtofa tuko ŝirmas katon ja laktuko!

(Ĉi-supran tekston vi rajtas kopii, disdoni, kaj ŝanĝi, laŭ kondiĉoj de la Permesilo de arto libera.)

#lang_eo #poemoj :owosandwich:

Falas neĝo! Venis vintro! Ĝojas la infanoj! De divano tra la vitro rigardas ĉambranoj.

El la lito knabo saltas: »Ja ni finatendis!« Kaj subite bone fartas, kiu longe plendis.

Monatoj da pluvo, koto, malvarmo sen belo, kaj finfine puros boto, post ven’ de l’ ekstero.

La infanoj tuj sin vestas, kuras al ĝardenoj; tie ili ĝojas, festas, kun karaj mienoj!

Tuj ekbrilas junaj mensoj per kreemo pura, kaj iĝas per konsekvencoj homo neĝo nura.

Grandajn globojn etaj manoj formas kun rapido, staras baldaŭ neĝtitanoj antaŭ ĉies vido.

Suno iras sian vojon al la horizonto, kaj geknaboj tiun fojon finon de renkonto.

Tago nokton veni lasas, kaj infanoj dormon, nezorge, ke ĉio pasas cedi sian formon.

Sekvan tagon la vetero plenigas per varmo, kaj neĝhomon sen espero lasas korpa larmo.

Al si diras neĝaj homoj: »Ve! Kial ni estas, se post kelkaj nuraj horoj, varmego nin pestas?

»Kial ĵus koninte mondon, ni ĝin lasi devos? Naskiĝinte varman ondon, ĉiuj baldaŭ krevos!

»Aĥ, se venus tempo nia kelkajn tagojn poste, antaŭ fino agonia, ni feliĉus froste.

»Prenu nin, kruela sorto! Ni jam tro degelis! Ĉirkaŭbrakon de la morto vi nin frue pelis!«

Karbopecoj restis kuŝe, akvon trinkis tero, karotoj finestis buŝe, ploris la ĉielo.

Tial planu, homoj karnaj, bone viajn agojn; ne foriras tagoj varmaj ne farante vagojn.

Ne donu al aĵ’ vivecon kaj tujan ripozon. Evitu tragediecon – spektu la prognozon!

(Ĉi-supran tekston vi rajtas kopii, disdoni, kaj ŝanĝi laŭ kondiĉoj de la Permesilo de arto libera.)

— #lang_eo #poemoj