#pazyryk — Public Fediverse posts

:stargif: 𝑳𝒂 𝒅𝒐𝒏𝒄𝒆𝒍𝒍𝒂 𝒅𝒆 𝒉𝒊𝒆𝒍𝒐 𝒅𝒆 𝑺𝒊𝒃𝒆𝒓𝒊𝒂 :stargif:

En lo profundo del hielo perenne de Siberia, los arqueólogos descubrieron un cuerpo que parecía haber quedado dormido durante unos 2.500 años.
La llamaron la Doncella de Hielo, y en su piel apareció algo que sorprendió mucho a los investigadores: varios tatuajes perfectamente conservados.
Bajo su cabellera congelada emergía la figura de un ciervo escita, dibujado con líneas finas y elegantes que todavía hoy impresionan por su detalle.
No era un simple adorno.
Para los pueblos de las estepas, aquellos tatuajes tenían un significado espiritual muy profundo.

La mujer pertenece a la cultura de los pueblos nómadas escitas y, más concretamente, al grupo conocido como los pazyryk, que habitaron la región de las montañas de Altái hace más de dos mil años.
Su cuerpo fue encontrado en 1993 dentro de un kurgán —una tumba funeraria— congelada en el permafrost del altiplano de Ukok, en Siberia.
Gracias al hielo permanente, el cuerpo, la ropa e incluso objetos funerarios se conservaron de una forma extraordinaria.

Sí, la llamada Doncella de Hielo era efectivamente una mujer.
Cuando murió tenía alrededor de 25 años, según los estudios realizados por antropólogos y médicos forenses.
Medía aproximadamente un metro sesenta y su cuerpo estaba cuidadosamente preparado para el entierro, lo que sugiere que ocupaba una posición especial dentro de su comunidad.
Muchos investigadores creen que pudo ser una especie de sacerdotisa o chamana, alguien con un papel espiritual importante dentro del grupo.

En su piel aparecieron varios tatuajes muy elaborados.
El más famoso es el del ciervo con enormes astas curvadas que se dibuja en su hombro.
También tenía figuras de animales fantásticos, criaturas mitad reales mitad mitológicas, algo muy característico del arte escita.
En estas culturas los tatuajes no eran simples decoraciones: funcionaban como símbolos de identidad, protección espiritual o incluso como marcas que indicaban el estatus dentro del grupo.
Y sí, las mujeres también se tatuaban.
No era algo exclusivo de los guerreros.

Su entierro también llamó mucho la atención.
Fue colocada en un sarcófago de madera, acompañada por seis caballos sacrificados, lo que indica un ritual funerario importante.
Además llevaba ropa elaborada, una camisa de seda —algo muy raro para la zona y la época— y un impresionante tocado ceremonial que podía superar el metro de altura.

Durante mucho tiempo no se sabía con certeza cómo había muerto.
Sin embargo, estudios más recientes con escáneres médicos revelaron algo sorprendente: la mujer probablemente sufría cáncer de mama avanzado y además tenía signos de una enfermedad ósea dolorosa.
Los científicos creen que su salud se deterioró durante meses antes de morir.
También se encontraron indicios de una posible caída o accidente poco antes de su fallecimiento, lo que pudo empeorar aún más su estado.

El descubrimiento de la Doncella de Hielo reveló algo fascinante: incluso en las durísimas estepas heladas de Siberia, hace más de dos milenios, la gente ya utilizaba el tatuaje como una forma de expresar identidad, creencias y conexión espiritual.
Sus tatuajes están considerados entre los más antiguos y sofisticados jamás encontrados.

La llamada Doncella de Hielo no es solo una momia bien conservada.
Es una ventana directa a la vida de los pueblos nómadas de las estepas euroasiáticas.
Su piel tatuada, preservada por el hielo durante siglos, sigue contando una historia silenciosa sobre rituales, espiritualidad y la necesidad humana de dejar huella, incluso cuando el tiempo y la muerte parecen querer borrarlo todo.

▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣

#historia #arqueologia #sibéria #escitas #pazyryk #tatuajesantiguos #momias #historiaantigua #misteriosdelahistoria #ecosdelpasado

:stargif: 𝑳𝒂 𝒅𝒐𝒏𝒄𝒆𝒍𝒍𝒂 𝒅𝒆 𝒉𝒊𝒆𝒍𝒐 𝒅𝒆 𝑺𝒊𝒃𝒆𝒓𝒊𝒂 :stargif:

En lo profundo del hielo perenne de Siberia, los arqueólogos descubrieron un cuerpo que parecía haber quedado dormido durante unos 2.500 años.
La llamaron la Doncella de Hielo, y en su piel apareció algo que sorprendió mucho a los investigadores: varios tatuajes perfectamente conservados.
Bajo su cabellera congelada emergía la figura de un ciervo escita, dibujado con líneas finas y elegantes que todavía hoy impresionan por su detalle.
No era un simple adorno.
Para los pueblos de las estepas, aquellos tatuajes tenían un significado espiritual muy profundo.

La mujer pertenece a la cultura de los pueblos nómadas escitas y, más concretamente, al grupo conocido como los pazyryk, que habitaron la región de las montañas de Altái hace más de dos mil años.
Su cuerpo fue encontrado en 1993 dentro de un kurgán —una tumba funeraria— congelada en el permafrost del altiplano de Ukok, en Siberia.
Gracias al hielo permanente, el cuerpo, la ropa e incluso objetos funerarios se conservaron de una forma extraordinaria.

Sí, la llamada Doncella de Hielo era efectivamente una mujer.
Cuando murió tenía alrededor de 25 años, según los estudios realizados por antropólogos y médicos forenses.
Medía aproximadamente un metro sesenta y su cuerpo estaba cuidadosamente preparado para el entierro, lo que sugiere que ocupaba una posición especial dentro de su comunidad.
Muchos investigadores creen que pudo ser una especie de sacerdotisa o chamana, alguien con un papel espiritual importante dentro del grupo.

En su piel aparecieron varios tatuajes muy elaborados.
El más famoso es el del ciervo con enormes astas curvadas que se dibuja en su hombro.
También tenía figuras de animales fantásticos, criaturas mitad reales mitad mitológicas, algo muy característico del arte escita.
En estas culturas los tatuajes no eran simples decoraciones: funcionaban como símbolos de identidad, protección espiritual o incluso como marcas que indicaban el estatus dentro del grupo.
Y sí, las mujeres también se tatuaban.
No era algo exclusivo de los guerreros.

Su entierro también llamó mucho la atención.
Fue colocada en un sarcófago de madera, acompañada por seis caballos sacrificados, lo que indica un ritual funerario importante.
Además llevaba ropa elaborada, una camisa de seda —algo muy raro para la zona y la época— y un impresionante tocado ceremonial que podía superar el metro de altura.

Durante mucho tiempo no se sabía con certeza cómo había muerto.
Sin embargo, estudios más recientes con escáneres médicos revelaron algo sorprendente: la mujer probablemente sufría cáncer de mama avanzado y además tenía signos de una enfermedad ósea dolorosa.
Los científicos creen que su salud se deterioró durante meses antes de morir.
También se encontraron indicios de una posible caída o accidente poco antes de su fallecimiento, lo que pudo empeorar aún más su estado.

El descubrimiento de la Doncella de Hielo reveló algo fascinante: incluso en las durísimas estepas heladas de Siberia, hace más de dos milenios, la gente ya utilizaba el tatuaje como una forma de expresar identidad, creencias y conexión espiritual.
Sus tatuajes están considerados entre los más antiguos y sofisticados jamás encontrados.

La llamada Doncella de Hielo no es solo una momia bien conservada.
Es una ventana directa a la vida de los pueblos nómadas de las estepas euroasiáticas.
Su piel tatuada, preservada por el hielo durante siglos, sigue contando una historia silenciosa sobre rituales, espiritualidad y la necesidad humana de dejar huella, incluso cuando el tiempo y la muerte parecen querer borrarlo todo.

▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣

#historia #arqueologia #sibéria #escitas #pazyryk #tatuajesantiguos #momias #historiaantigua #misteriosdelahistoria #ecosdelpasado

The Oldest Jaw Surgery in the World.

CT Scan Reveals Complex Jaw Surgery Performed 2,500 Years Ago on a Woman from the Pazyryk Culture.

Read more: https://omniletters.com/the-oldest-jaw-surgery-in-the-world/

#Archaeology #AncientMedicine #AncientSurgery #JawSurgery #ArchaeologicalDiscovery #AncientHistory #HumanHistory #Pazyryk #PazyrykCulture #Scythian #Siberia #AltaiMountains #MedicalHistory #Bioarchaeology #Anthropology #Paleopathology #CTScan #ScienceNews #ScientificDiscovery #AncientCivilizations #AncientTechnology

Sjamanisme

Je begroef graankorrels in de aarde en in het voorjaar ontstonden daaruit grote halmen. De overstromende rivier bracht de dood over de uiterwaarden, maar in het voorjaar was de vallei vruchtbaar. Je gooide dode bladeren, maaisel, schillen en ander afval op de composthoop, en na verloop van tijd werden daaruit maden en wormen geboren. Moderne biologen denken er anders over, maar het was niet onlogisch dat men in de Oudheid dacht dat nieuw leven alleen kon ontstaan uit de dood en dat de twee onlosmakelijk met elkaar samenhingen.

Er waren feitelijk twee werelden: die van de levenden en die van de doden. Soms maakten ze contact: het is vooral mooi gedocumenteerd in de Keltische verhalen, maar alle volken hadden gedenkdagen waarin de doden even wat dichterbij waren. De Romeinen kenden bijvoorbeeld de Lemuria, waarbij ze rituelen uitvoerden om niet tot rust gekomen doden te verdrijven uit de woonhuizen. Daarnaast waren er religieus specialisten die de oversteek van de ene naar de andere wereld konden maken; onderzoekers noemen hen sjamanen.

Een universeel verschijnsel

Dat is een beetje een onhandig begrip. Het is in 1692 geïntroduceerd in het boek Noord en Oost Tartarye van Nicolaes Witsen: de geleerde Amsterdamse burgemeester die Peter de Grote naar Holland haalde en Cornelis de Bruijn naar Moskovië stuurde. Witsen beschrijft hoe het sjamanisme bestond in Siberië. Zo’n sjamaan werkte zich in trance, maakte zo contact met de andere wereld en kon daar antwoord krijgen op allerlei vragen: wanneer komt er een einde aan de regen? hoe kan ik genezen van mijn ziekte? kunnen de doden ons helpen bij de jacht door de dieren weg te leiden uit hun schuilplaatsen?

Aangezien opgewekte religieuze extase op veel plaatsen is gedocumenteerd, is wel geopperd dat het gaat om een vroeg, universeel stadium van religie. Het gevaar van overgeneralisering ligt echter op de loer. Er zijn naast overeenkomsten tussen de diverse rituelen immers ook verschillen, en daarom is sjamanisme, zoals gezegd, een wat onhandig begrip. Het helpt bovendien niet dat New Age-achtige stromingen zich de term hebben toegeëigend. Het is wellicht het beste het begrip te beperken tot Centraal-Eurazië en de daarvan afgeleide culturen, zoals de Yupik-cultuur in Alaska en andere culturen uit de Nieuwe Wereld. (Het precolumbiaanse sjamanisme wordt mooi uitgelegd in het Museum aan de Stroom in Antwerpen.)

Sjamanisme is niet – of niet alleen – een vroeg religieus stadium, want het bestaat nog steeds. Misschien heeft u twee jaar geleden de Mongoolse speelfilm City of Wind gezien. Die toont niet alleen een beginnende sjamaan, die gewoon naar school moet en een vriendinnetje krijgt, maar ook diens werkwijze: met behulp van muziek en het roken van hennep raakt hij in trance. In andere culturen betrad de sjamaan de andere wereld door te vasten en te braken, of juist door een dieet van hallucinogene planten en paddenstoelen. Sjamanen van de Peruviaanse Chavin-cultuur (pakweg 900 tot 400 v.Chr.) verwondden zichzelf. Sommige mensen zijn speciaal gevoelig; de protagonist van City of Wind vertelt last te hebben gehad van epileptische aanvallen.

Sjamanen hebben weleens (net als berserkers) het gevoel te zijn veranderd in dieren. Een vogel betreedt de bovenwereld immers wat makkelijker dan u en ik, terwijl vissen wat eenvoudige kunnen duiken naar de benedenwereld.

Skythische sjamanen

Sjamanisme is vermoedelijk niet het eerste waaraan u denkt bij de antieke wereld, maar er zijn wel degelijk sporen. Het is bekend dat de oude Perzen sjamanistische rituelen hadden waarbij ze de roesdrank haoma dronken, gebaseerd op vliegenzwam. De Griekse onderzoeker Herodotos van Halikarnassos kent sjamanistische praktijken bij de Skythen,noot Herodotos, Historiën 4.74-75. die leefden in Oekraïne, zuidelijk Rusland en de Centraal-Aziatische gebieden waar de Perzen hun haoma vandaan haalden. De archeologen die de Pazyryk-grafheuvels opgroeven, vonden daar trommels. Hoewel de Griekse auteurs niet alles goed begrepen, en hoewel een trommel soms gewoon een muziekinstrument is, staat niet ter discussie dat we bij de Skythen en Perzen te maken hebben met sjamanisme.

Om die reden is de Animal Style van de steppenomaden wel uitgelegd als weergave van de sjamanistische transformatie naar een dierengedaante. Het motief van de rape in the sky zou, zo bezien, weleens een opstijgende sjamaan kunnen voorstellen. Zie het plaatje helemaal bovenaan. Ik zou overigens niet meteen mijn geld inzetten op deze herinterpretatie.

Grieks sjamanisme

In het oude Griekenland is te wijzen op het orfisme, dat was gebaseerd op het verhaal van Orfeus, die dankzij zijn muziek contact kon maken met de wereld van de doden. Bij Homeros lezen we over de waarzegger Melampous, die op zeker moment bezeten zou zijn geweest door een geest.noot Homeros, Odyssee 15.234. Persoonlijk vind ik dit niet zo’n sterk voorbeeld, maar we lezen ook over Hermotimos van Klazomenai, over wie Plinius de Oudere vertelt dat diens

ziel zijn lichaam placht te verlaten en rond te dolen en dan allerlei nieuwtjes, die alleen een ooggetuige kon weten, uit verre streken meebracht. Ondertussen lag zijn lichaam er levenloos bij tot zijn vijanden … het verbrandden en zijn ziel bij terugkomst als het ware van haar omhulsel beroofden.noot Plinius de Oudere, Natuurlijke Historie 7.174.

Herodotos van Halikarnassos noemt Aristeas van Prokonessos, die ooit voor dood zou zijn neergevallen en later, toen hij weer bij zijn positieven was gekomen, zou hebben verteld dat hij zes jaar lang had gereisd. Het intrigerende is dat hij bij die reis de Issedonen zou hebben bezocht, die we voorbij de Skythen in Centraal-Azië moeten zoeken. Aristeas bezocht ook de Hyperboreërs, “zij die voorbij de noordenwind wonen”, in het dodenrijk.noot Herodotos, Historiën 4.14-15. Ook Plinius kent deze Aristeas en weet te melden dat degenen die hem voor dood hadden zien neervallen, hadden gezien dat zijn ziel in vogelgedaante was weggevlogen.noot Plinius de Oudere, Natuurlijke Historie 7.174.

Er zijn meer voorbeelden uit de archaïsche periode, maar die laat ik wat ze zijn. Waar het op neerkomt is dat er sporen van sjamanisme lijken te zijn in de Griekse religie. Dat zal wel een erfenis uit de Proto-Indo-Europese tijd zijn, en het is een wonderlijke gedachte dat de Griekse cultuur via Centraal-Eurazië, Siberië en Alaska verbonden is met de Amerika’s. En om heel eerlijk te zijn: hoe fascinerend zo’n mogelijk contact ook is, en hoezeer we het ook moeten overwegen, we moeten oppassen voor overgeneralisatie en ik weet ook niet of het wel zo heel veel verheldert.

Mijn boek over Libanon is verschenen. De opbrengst is geoormerkt voor Cordaid Libanon.

PS: u kunt deze blog volgen via het Whatsapp-kanaal.

Zelfde tijdvak

#AnimalStyle #archaïschePeriode #AristeasVanProkonessos #ChavinCultuur #CityOfWind #epilepsie #haoma #HermotimosVanKlazomenai #HerodotosVanHalikarnassos #Hyperboreërs #Issedonen #Lemuria #Melampous #Mongolië #NicolaesWitsen #Oekraïne #Orfeus #Orfiek #Pazyryk #PliniusDeOudere #RapeInTheSky #Siberië #sjamanisme #Skythen #YupikCultuur