#wielorybnictwo — Public Fediverse posts

Captain Paul Watson Foundation Poland: Niesamowity jest ten wysiłek ludzi, by uratować humbaka Timmiego. Setki osób. Godziny pracy. Emocje. Determinacja. Plany. Rozmowy. Cierpliwość. I bardzo dobrze — każde życie ma znaczenie.
Ale w tym samym czasie, poza kamerami i nagłówkami mediów, trwa cicha rzeź.

Sezon wielorybniczy w Norwegii rozpoczął się 1 kwietnia. Tegoroczna kwota połowowa to 1641 wieloryby, do dnia dzisiejszego zabili już 56 płetwali karłowatych.
Od czasu moratorium wprowadzonego przez International Whaling Commission w 1986 roku, Norwegia zabiła już ponad 15 000 wielorybów.

Na Islandii, po dwuletniej przerwie, która była nadzieją, że owa działalność juz nie wróci, trwają przygotowania do kolejnego sezonu. Celem są m.in. finwale — drugi największy gatunek zwierzęcia na Ziemi, wciąż zagrożony wyginięciem.

W Japonii wielorybnictwo trwa dalej — już nie pod przykrywką „badań naukowych”, ale oficjalnie. Co roku zabija się tam setki wielorybów, mimo że popyt na ich mięso od dawna spada.

Globalnie? Każdego roku intencjonalnie z ręki człowieka ginie około 1000–1500 wielorybów. Ten przemysł nie istnieje dlatego, że jest potrzebny. Istnieje dlatego, że jest dotowany. Mięso wielorybów trafia dziś nie tylko na talerze. Trafia do karm dla zwierząt, suplementów, a nawet kosmetyków. Bywało też sprzedawane jako inne gatunki mięsa.

Również na obronę wielorybnictwa, zawsze znajdzie się uzasadnienie: „tradycja”, „kultura”, „suwerenność”.
To wygodne słowa, kiedy brakuje prawdziwych argumentów.

Ratujemy jednego wieloryba — i to ma sens. Ale nie możemy ignorować faktu, że w tym samym czasie tysiące innych giną w ciszy, z pełnym przyzwoleniem państw i to tych bardzo dobrze prosperujących.

Fot. Philip Dulian/AP i Captain Paul Watson Foundation UK

#wielorybnictwo #krwawatradycja #zwierzęta