#μουσική — Public Fediverse posts

«Θα σου πω για καλημέρες απόψε.
Για κείνα όλα που στο μυαλό σου χωνεύτηκαν
κι ήρθε πια η ώρα να ξεράσεις
στο νιπτήρα τον ξημερωμένο.
Οι φωτιές,
χορεύουν όταν σφίγγεις τις κόρες σου,
να ξυπνήσεις με σημάδια πίσω απ' τα βλέφαρα, πυγολαμπίδες που το 'σκασαν από όνειρα.
Ακολούθησε τα ίχνη τους,
τα βήματά σου να πατήσεις ξανά.
Να βρεις τον τόπο
που προσπαθείς ως το ξημέρωμα να ξεχάσεις.
Ελα σου λέω
να δεις πόσα γράφει η σάρκα
Πόσα ακόμη έμειναν απ' τις γρατζουνιές
αυτές που τράβηξες μπας και σβηστούν τα ίχνη.
Τα ίχνη από τις μέρες στα χαρακώματα
από τις χαρακιές τα χαράματα ,
τις χαριστικές βολές που σ' άφησαν να χαροπαλεύεις,
δεμένος μ' όλο το σπάγγο του χαρταετού στο λαιμό σου».
(...)
«Χρειάζονται δύο άνθρωποι. Δυο τουλάχιστον.
Ένας να φτιάχνει τις λέξεις κι ένας να τους βάζει φυτίλι, να τις ανάβει και να τις πετάει.
Αλλά τι σας λέω κι εσάς, σάμπως πεινάσατε ποτέ τόσο ώστε να μπείτε ολόκληροι μέσα σ’ έναν άλλο άνθρωπο;
Ίσως αν καείτε,
να μάθετε.
Να σας μάθω για πείνα λοιπόν.
Ή για βουτιές σε σώματα ξένα,
από κείνες που γραπώνεσαι από φλέβες κι όργανα,
να δεις τι έχουν να σου πουν
για το βράδυ που ξεκίνησε.
Και για φωτιές,
να κλείσετε λίγο περισσότερο τα μάτια σας.
Μάθημα πρώτο.
Μαζί τα μάθαμε.
Κι αν φάγαμε κάτι,
δεν ήταν τίποτ’ άλλο από τα μούτρα μας.
Κι αυτά θα συνεχίσουμε να τρώμε.
Μαθητευόμενοι μάγοι αλλά όπως λέει κι ο σοφός
«αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»
Κι από παιδί φωτιές ονειρευόμουν.
Ξέρεις, απ’ αυτές που σε τυλίγουν,
να χεις μέρα κι όταν κλείνεις τα βλέφαρα,
όταν ζητάς το τομάρι σου να σώσεις.
Μα, όσο το σκέφτεσαι ξανά,
είναι φορές που σε προκαλουν
να χορέψεις μέσα τους,
να μάθεις πόσο το δέρμα σου αντέχει.

https://damirah.bandcamp.com/track/as-a-child-i-always-dreamed-of-fire

#μουσική #Damirah #music #Δημήτρης_Γκιούλος #παίζειτώρα #nowPlaying #postRock #poetry #ποίηση #ΔημήτρηςΓκιούλος #ERisNowPlaying

«Θα σου πω για καλημέρες απόψε.
Για κείνα όλα που στο μυαλό σου χωνεύτηκαν
κι ήρθε πια η ώρα να ξεράσεις
στο νιπτήρα τον ξημερωμένο.
Οι φωτιές,
χορεύουν όταν σφίγγεις τις κόρες σου,
να ξυπνήσεις με σημάδια πίσω απ' τα βλέφαρα, πυγολαμπίδες που το 'σκασαν από όνειρα.
Ακολούθησε τα ίχνη τους,
τα βήματά σου να πατήσεις ξανά.
Να βρεις τον τόπο
που προσπαθείς ως το ξημέρωμα να ξεχάσεις.
Ελα σου λέω
να δεις πόσα γράφει η σάρκα
Πόσα ακόμη έμειναν απ' τις γρατζουνιές
αυτές που τράβηξες μπας και σβηστούν τα ίχνη.
Τα ίχνη από τις μέρες στα χαρακώματα
από τις χαρακιές τα χαράματα ,
τις χαριστικές βολές που σ' άφησαν να χαροπαλεύεις,
δεμένος μ' όλο το σπάγγο του χαρταετού στο λαιμό σου».
(...)
«Χρειάζονται δύο άνθρωποι. Δυο τουλάχιστον.
Ένας να φτιάχνει τις λέξεις κι ένας να τους βάζει φυτίλι, να τις ανάβει και να τις πετάει.
Αλλά τι σας λέω κι εσάς, σάμπως πεινάσατε ποτέ τόσο ώστε να μπείτε ολόκληροι μέσα σ’ έναν άλλο άνθρωπο;
Ίσως αν καείτε,
να μάθετε.
Να σας μάθω για πείνα λοιπόν.
Ή για βουτιές σε σώματα ξένα,
από κείνες που γραπώνεσαι από φλέβες κι όργανα,
να δεις τι έχουν να σου πουν
για το βράδυ που ξεκίνησε.
Και για φωτιές,
να κλείσετε λίγο περισσότερο τα μάτια σας.
Μάθημα πρώτο.
Μαζί τα μάθαμε.
Κι αν φάγαμε κάτι,
δεν ήταν τίποτ’ άλλο από τα μούτρα μας.
Κι αυτά θα συνεχίσουμε να τρώμε.
Μαθητευόμενοι μάγοι αλλά όπως λέει κι ο σοφός
«αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»
Κι από παιδί φωτιές ονειρευόμουν.
Ξέρεις, απ’ αυτές που σε τυλίγουν,
να χεις μέρα κι όταν κλείνεις τα βλέφαρα,
όταν ζητάς το τομάρι σου να σώσεις.
Μα, όσο το σκέφτεσαι ξανά,
είναι φορές που σε προκαλουν
να χορέψεις μέσα τους,
να μάθεις πόσο το δέρμα σου αντέχει.

https://damirah.bandcamp.com/track/as-a-child-i-always-dreamed-of-fire

#μουσική #Damirah #music #Δημήτρης_Γκιούλος #παίζειτώρα #nowPlaying #postRock #poetry #ποίηση #ΔημήτρηςΓκιούλος #ERisNowPlaying

«Θα σου πω για καλημέρες απόψε.
Για κείνα όλα που στο μυαλό σου χωνεύτηκαν
κι ήρθε πια η ώρα να ξεράσεις
στο νιπτήρα τον ξημερωμένο.
Οι φωτιές,
χορεύουν όταν σφίγγεις τις κόρες σου,
να ξυπνήσεις με σημάδια πίσω απ' τα βλέφαρα, πυγολαμπίδες που το 'σκασαν από όνειρα.
Ακολούθησε τα ίχνη τους,
τα βήματά σου να πατήσεις ξανά.
Να βρεις τον τόπο
που προσπαθείς ως το ξημέρωμα να ξεχάσεις.
Ελα σου λέω
να δεις πόσα γράφει η σάρκα
Πόσα ακόμη έμειναν απ' τις γρατζουνιές
αυτές που τράβηξες μπας και σβηστούν τα ίχνη.
Τα ίχνη από τις μέρες στα χαρακώματα
από τις χαρακιές τα χαράματα ,
τις χαριστικές βολές που σ' άφησαν να χαροπαλεύεις,
δεμένος μ' όλο το σπάγγο του χαρταετού στο λαιμό σου».
(...)
«Χρειάζονται δύο άνθρωποι. Δυο τουλάχιστον.
Ένας να φτιάχνει τις λέξεις κι ένας να τους βάζει φυτίλι, να τις ανάβει και να τις πετάει.
Αλλά τι σας λέω κι εσάς, σάμπως πεινάσατε ποτέ τόσο ώστε να μπείτε ολόκληροι μέσα σ’ έναν άλλο άνθρωπο;
Ίσως αν καείτε,
να μάθετε.
Να σας μάθω για πείνα λοιπόν.
Ή για βουτιές σε σώματα ξένα,
από κείνες που γραπώνεσαι από φλέβες κι όργανα,
να δεις τι έχουν να σου πουν
για το βράδυ που ξεκίνησε.
Και για φωτιές,
να κλείσετε λίγο περισσότερο τα μάτια σας.
Μάθημα πρώτο.
Μαζί τα μάθαμε.
Κι αν φάγαμε κάτι,
δεν ήταν τίποτ’ άλλο από τα μούτρα μας.
Κι αυτά θα συνεχίσουμε να τρώμε.
Μαθητευόμενοι μάγοι αλλά όπως λέει κι ο σοφός
«αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»
Κι από παιδί φωτιές ονειρευόμουν.
Ξέρεις, απ’ αυτές που σε τυλίγουν,
να χεις μέρα κι όταν κλείνεις τα βλέφαρα,
όταν ζητάς το τομάρι σου να σώσεις.
Μα, όσο το σκέφτεσαι ξανά,
είναι φορές που σε προκαλουν
να χορέψεις μέσα τους,
να μάθεις πόσο το δέρμα σου αντέχει.

https://damirah.bandcamp.com/track/as-a-child-i-always-dreamed-of-fire

#μουσική #Damirah #music #Δημήτρης_Γκιούλος #παίζειτώρα #nowPlaying #postRock #poetry #ποίηση #ΔημήτρηςΓκιούλος #ERisNowPlaying

«Θα σου πω για καλημέρες απόψε.
Για κείνα όλα που στο μυαλό σου χωνεύτηκαν
κι ήρθε πια η ώρα να ξεράσεις
στο νιπτήρα τον ξημερωμένο.
Οι φωτιές,
χορεύουν όταν σφίγγεις τις κόρες σου,
να ξυπνήσεις με σημάδια πίσω απ' τα βλέφαρα, πυγολαμπίδες που το 'σκασαν από όνειρα.
Ακολούθησε τα ίχνη τους,
τα βήματά σου να πατήσεις ξανά.
Να βρεις τον τόπο
που προσπαθείς ως το ξημέρωμα να ξεχάσεις.
Ελα σου λέω
να δεις πόσα γράφει η σάρκα
Πόσα ακόμη έμειναν απ' τις γρατζουνιές
αυτές που τράβηξες μπας και σβηστούν τα ίχνη.
Τα ίχνη από τις μέρες στα χαρακώματα
από τις χαρακιές τα χαράματα ,
τις χαριστικές βολές που σ' άφησαν να χαροπαλεύεις,
δεμένος μ' όλο το σπάγγο του χαρταετού στο λαιμό σου».
(...)
«Χρειάζονται δύο άνθρωποι. Δυο τουλάχιστον.
Ένας να φτιάχνει τις λέξεις κι ένας να τους βάζει φυτίλι, να τις ανάβει και να τις πετάει.
Αλλά τι σας λέω κι εσάς, σάμπως πεινάσατε ποτέ τόσο ώστε να μπείτε ολόκληροι μέσα σ’ έναν άλλο άνθρωπο;
Ίσως αν καείτε,
να μάθετε.
Να σας μάθω για πείνα λοιπόν.
Ή για βουτιές σε σώματα ξένα,
από κείνες που γραπώνεσαι από φλέβες κι όργανα,
να δεις τι έχουν να σου πουν
για το βράδυ που ξεκίνησε.
Και για φωτιές,
να κλείσετε λίγο περισσότερο τα μάτια σας.
Μάθημα πρώτο.
Μαζί τα μάθαμε.
Κι αν φάγαμε κάτι,
δεν ήταν τίποτ’ άλλο από τα μούτρα μας.
Κι αυτά θα συνεχίσουμε να τρώμε.
Μαθητευόμενοι μάγοι αλλά όπως λέει κι ο σοφός
«αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»
Κι από παιδί φωτιές ονειρευόμουν.
Ξέρεις, απ’ αυτές που σε τυλίγουν,
να χεις μέρα κι όταν κλείνεις τα βλέφαρα,
όταν ζητάς το τομάρι σου να σώσεις.
Μα, όσο το σκέφτεσαι ξανά,
είναι φορές που σε προκαλουν
να χορέψεις μέσα τους,
να μάθεις πόσο το δέρμα σου αντέχει.

https://damirah.bandcamp.com/track/as-a-child-i-always-dreamed-of-fire

#μουσική #Damirah #music #Δημήτρης_Γκιούλος #παίζειτώρα #nowPlaying #postRock #poetry #ποίηση #ΔημήτρηςΓκιούλος #ERisNowPlaying

«Θα σου πω για καλημέρες απόψε.
Για κείνα όλα που στο μυαλό σου χωνεύτηκαν
κι ήρθε πια η ώρα να ξεράσεις
στο νιπτήρα τον ξημερωμένο.
Οι φωτιές,
χορεύουν όταν σφίγγεις τις κόρες σου,
να ξυπνήσεις με σημάδια πίσω απ' τα βλέφαρα, πυγολαμπίδες που το 'σκασαν από όνειρα.
Ακολούθησε τα ίχνη τους,
τα βήματά σου να πατήσεις ξανά.
Να βρεις τον τόπο
που προσπαθείς ως το ξημέρωμα να ξεχάσεις.
Ελα σου λέω
να δεις πόσα γράφει η σάρκα
Πόσα ακόμη έμειναν απ' τις γρατζουνιές
αυτές που τράβηξες μπας και σβηστούν τα ίχνη.
Τα ίχνη από τις μέρες στα χαρακώματα
από τις χαρακιές τα χαράματα ,
τις χαριστικές βολές που σ' άφησαν να χαροπαλεύεις,
δεμένος μ' όλο το σπάγγο του χαρταετού στο λαιμό σου».
(...)
«Χρειάζονται δύο άνθρωποι. Δυο τουλάχιστον.
Ένας να φτιάχνει τις λέξεις κι ένας να τους βάζει φυτίλι, να τις ανάβει και να τις πετάει.
Αλλά τι σας λέω κι εσάς, σάμπως πεινάσατε ποτέ τόσο ώστε να μπείτε ολόκληροι μέσα σ’ έναν άλλο άνθρωπο;
Ίσως αν καείτε,
να μάθετε.
Να σας μάθω για πείνα λοιπόν.
Ή για βουτιές σε σώματα ξένα,
από κείνες που γραπώνεσαι από φλέβες κι όργανα,
να δεις τι έχουν να σου πουν
για το βράδυ που ξεκίνησε.
Και για φωτιές,
να κλείσετε λίγο περισσότερο τα μάτια σας.
Μάθημα πρώτο.
Μαζί τα μάθαμε.
Κι αν φάγαμε κάτι,
δεν ήταν τίποτ’ άλλο από τα μούτρα μας.
Κι αυτά θα συνεχίσουμε να τρώμε.
Μαθητευόμενοι μάγοι αλλά όπως λέει κι ο σοφός
«αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»
Κι από παιδί φωτιές ονειρευόμουν.
Ξέρεις, απ’ αυτές που σε τυλίγουν,
να χεις μέρα κι όταν κλείνεις τα βλέφαρα,
όταν ζητάς το τομάρι σου να σώσεις.
Μα, όσο το σκέφτεσαι ξανά,
είναι φορές που σε προκαλουν
να χορέψεις μέσα τους,
να μάθεις πόσο το δέρμα σου αντέχει.

https://damirah.bandcamp.com/track/as-a-child-i-always-dreamed-of-fire

#μουσική #Damirah #music #Δημήτρης_Γκιούλος #παίζειτώρα #nowPlaying #postRock #poetry #ποίηση #ΔημήτρηςΓκιούλος #ERisNowPlaying