#kolonialisme — Public Fediverse posts

(van Stichting We Promise)

'VERPLAATS HET STANDBEELD VAN JAN PIETERSZOON COEN NAAR HET WESTFRIES MUSEUM

🚩 Demonstratie
Za 19 september
13:00 - 15:00
Station Hoorn

🏴 Kom gekleed in het zwart.
🏴 We gaan het deze keer anders doen.
🏴 Neem je kameraden mee, safety in numbers!

Helaas is het in Hoorn nog steeds genormaliseerd om een standbeeld van een genocidepleger hoog op een sokkel te behouden.

Standbeelden zijn geen geschiedenisles maar een eerbetoon. Wij pleiten daarom voor verplaatsing naar het Westfries Museum.

De houding van de Hoornse gemeenteraad met betrekking tot het beeld is diep verdeeld, 'voorzichtig' en besluiteloos. In plaats van een definitieve knoop door te hakken én voor rechtvaardigheid te kiezen, kiest de meerderheid er voor de beslissing voor zich uit te schuiven of te vervangen met schijnoplossingen, zoals een 'tegen' beeld.

Kritiek en protest tegen het standbeeld van Coen is er áltijd al geweest. Zelfs voordat het standbeeld er stond waren er groepen mensen op tegen. Op de dag dat het beeld werd onthuld was er ook een protest.

Dit is niet iets van de laatste jaren.

Met elk protest krijgen we lieve berichten, duimpjes omhoog van winkelende inwoners en mensen die ons een hart onder de riem steken. Tegelijkertijd nemen de woede, agressie; zowel fysiek als verbaal en de (doods-)bedreigingen toe. De grens van protesteren wordt overschreden en mensen voelen zich vrij genoeg ons aan te vallen, uit te schelden of dingen te gooien. Zowel online als offline.

Wij zijn groot voorstander van het demonstratierecht en vinden ook dat een ieder vrij is om te demonstreren. Ook als dat haaks op onze mening en onze normen en waarden staat. Wij zullen te allen tijde ook waken dat het demonstratierecht wordt gewaarborgd, niet alleen voor onszelf maar voor iedereen. Wij trekken de grens wanneer mensen misbruik maken van hun demonstratierecht en tijdens demonstraties artikel 1 van onze Grondwet schenden. Racisme en discriminatie is ten strengste verboden.

Wij zijn niet de eerste en ook niet de laatste die zich kritisch uiten tegenover het standbeeld van genocidepleger Coen.

Zolang het standbeeld er staat zal er strijd zijn. Zolang het standbeeld er straat zal er rechtvaardigheid geëist worden. Zolang het standbeeld er staat zal er actie gevoerd worden. Zolang het standbeeld er staat zullen er kritische stemmen zijn. Zolang het standbeeld er staat zal de discussie nooit over gaan.

• 1886: Eerste officiële twijfel door archivaris.
J.A. van der Chijs, de landsarchivaris in Batavia, vraagt zich openlijk af of het wel gepast is om Coen te eren. Hij stelt dat er "bloed aan zijn naam kleeft".

• 1893: Felle kritiek vlak voor de onthulling.
Twee dagen voor de onthulling van het beeld op de Roode Steen in Hoorn publiceert de socialistische krant Recht voor Allen een vernietigend artikel. Ze noemen het een standbeeld "voor een hond" en veroordelen de gewelddadige koloniale politiek.

• Jaren 1930: Cultureel protest via toneel.
Schrijver J. Slauerhoff publiceert het kritische toneelstuk Jan Pietersz. Coen, waarin Coen wordt neergezet als een tiran. De opvoering hiervan wordt door de autoriteiten jarenlang verboden uit angst voor ophef.

• 1987: Protest door de Molukse gemeenschap.
Tijdens de viering van Coens 400ste geboortedag in Hoorn protesteren Molukkers fel tegen zijn heldenstatus. De Molukse kunstenaar Willy Nanlohy overhandigt een zwartboek met Coens gruweldaden aan Prins Claus.

• 2011: Burgerinitiatief tot verwijdering en een fysiek 'ongeluk'.
Een burgerinitiatief onder leiding van journalist Eric van de Beek eist de verwijdering van het beeld. In datzelfde jaar wordt het beeld per ongeluk door een kraanwagen van zijn sokkel gestoten, wat de discussie over het al dan niet terugplaatsen enorm aanwakkert.

• 2012: Plaatsing van een kritische tekst (*). Als compromis besluit de gemeente het beeld te laten staan, maar wordt er een nieuwe, kritische tekst op de sokkel geplaatst die ook zijn gewelddadige daden en de slachting op Banda benoemt.

(* De tekst die is bijgeplaatst op het plakkaat is zeer minimaal en dekt
de lading van de daden van Coen niet. Het is een vorm van
symboolpolitiek geweest om de discussie te laten sussen.)

EEN GENOCIDE PLEGER VERDIENT GEEN STANDBEELD

ZOLANG HET STANDBEELD BLIJFT STAAN SPREEK IK MIJ UIT'

#Hoorn #JPCoen #genocide #kolonialisme #demonstratie

(van Stichting We Promise)

'VERPLAATS HET STANDBEELD VAN JAN PIETERSZOON COEN NAAR HET WESTFRIES MUSEUM

🚩 Demonstratie
Za 19 september
13:00 - 15:00
Station Hoorn

🏴 Kom gekleed in het zwart.
🏴 We gaan het deze keer anders doen.
🏴 Neem je kameraden mee, safety in numbers!

Helaas is het in Hoorn nog steeds genormaliseerd om een standbeeld van een genocidepleger hoog op een sokkel te behouden.

Standbeelden zijn geen geschiedenisles maar een eerbetoon. Wij pleiten daarom voor verplaatsing naar het Westfries Museum.

De houding van de Hoornse gemeenteraad met betrekking tot het beeld is diep verdeeld, 'voorzichtig' en besluiteloos. In plaats van een definitieve knoop door te hakken én voor rechtvaardigheid te kiezen, kiest de meerderheid er voor de beslissing voor zich uit te schuiven of te vervangen met schijnoplossingen, zoals een 'tegen' beeld.

Kritiek en protest tegen het standbeeld van Coen is er áltijd al geweest. Zelfs voordat het standbeeld er stond waren er groepen mensen op tegen. Op de dag dat het beeld werd onthuld was er ook een protest.

Dit is niet iets van de laatste jaren.

Met elk protest krijgen we lieve berichten, duimpjes omhoog van winkelende inwoners en mensen die ons een hart onder de riem steken. Tegelijkertijd nemen de woede, agressie; zowel fysiek als verbaal en de (doods-)bedreigingen toe. De grens van protesteren wordt overschreden en mensen voelen zich vrij genoeg ons aan te vallen, uit te schelden of dingen te gooien. Zowel online als offline.

Wij zijn groot voorstander van het demonstratierecht en vinden ook dat een ieder vrij is om te demonstreren. Ook als dat haaks op onze mening en onze normen en waarden staat. Wij zullen te allen tijde ook waken dat het demonstratierecht wordt gewaarborgd, niet alleen voor onszelf maar voor iedereen. Wij trekken de grens wanneer mensen misbruik maken van hun demonstratierecht en tijdens demonstraties artikel 1 van onze Grondwet schenden. Racisme en discriminatie is ten strengste verboden.

Wij zijn niet de eerste en ook niet de laatste die zich kritisch uiten tegenover het standbeeld van genocidepleger Coen.

Zolang het standbeeld er staat zal er strijd zijn. Zolang het standbeeld er straat zal er rechtvaardigheid geëist worden. Zolang het standbeeld er staat zal er actie gevoerd worden. Zolang het standbeeld er staat zullen er kritische stemmen zijn. Zolang het standbeeld er staat zal de discussie nooit over gaan.

• 1886: Eerste officiële twijfel door archivaris.
J.A. van der Chijs, de landsarchivaris in Batavia, vraagt zich openlijk af of het wel gepast is om Coen te eren. Hij stelt dat er "bloed aan zijn naam kleeft".

• 1893: Felle kritiek vlak voor de onthulling.
Twee dagen voor de onthulling van het beeld op de Roode Steen in Hoorn publiceert de socialistische krant Recht voor Allen een vernietigend artikel. Ze noemen het een standbeeld "voor een hond" en veroordelen de gewelddadige koloniale politiek.

• Jaren 1930: Cultureel protest via toneel.
Schrijver J. Slauerhoff publiceert het kritische toneelstuk Jan Pietersz. Coen, waarin Coen wordt neergezet als een tiran. De opvoering hiervan wordt door de autoriteiten jarenlang verboden uit angst voor ophef.

• 1987: Protest door de Molukse gemeenschap.
Tijdens de viering van Coens 400ste geboortedag in Hoorn protesteren Molukkers fel tegen zijn heldenstatus. De Molukse kunstenaar Willy Nanlohy overhandigt een zwartboek met Coens gruweldaden aan Prins Claus.

• 2011: Burgerinitiatief tot verwijdering en een fysiek 'ongeluk'.
Een burgerinitiatief onder leiding van journalist Eric van de Beek eist de verwijdering van het beeld. In datzelfde jaar wordt het beeld per ongeluk door een kraanwagen van zijn sokkel gestoten, wat de discussie over het al dan niet terugplaatsen enorm aanwakkert.

• 2012: Plaatsing van een kritische tekst (*). Als compromis besluit de gemeente het beeld te laten staan, maar wordt er een nieuwe, kritische tekst op de sokkel geplaatst die ook zijn gewelddadige daden en de slachting op Banda benoemt.

(* De tekst die is bijgeplaatst op het plakkaat is zeer minimaal en dekt
de lading van de daden van Coen niet. Het is een vorm van
symboolpolitiek geweest om de discussie te laten sussen.)

EEN GENOCIDE PLEGER VERDIENT GEEN STANDBEELD

ZOLANG HET STANDBEELD BLIJFT STAAN SPREEK IK MIJ UIT'

#Hoorn #JPCoen #genocide #kolonialisme #demonstratie

(van Stichting We Promise)

'VERPLAATS HET STANDBEELD VAN JAN PIETERSZOON COEN NAAR HET WESTFRIES MUSEUM

🚩 Demonstratie
Za 19 september
13:00 - 15:00
Station Hoorn

🏴 Kom gekleed in het zwart.
🏴 We gaan het deze keer anders doen.
🏴 Neem je kameraden mee, safety in numbers!

Helaas is het in Hoorn nog steeds genormaliseerd om een standbeeld van een genocidepleger hoog op een sokkel te behouden.

Standbeelden zijn geen geschiedenisles maar een eerbetoon. Wij pleiten daarom voor verplaatsing naar het Westfries Museum.

De houding van de Hoornse gemeenteraad met betrekking tot het beeld is diep verdeeld, 'voorzichtig' en besluiteloos. In plaats van een definitieve knoop door te hakken én voor rechtvaardigheid te kiezen, kiest de meerderheid er voor de beslissing voor zich uit te schuiven of te vervangen met schijnoplossingen, zoals een 'tegen' beeld.

Kritiek en protest tegen het standbeeld van Coen is er áltijd al geweest. Zelfs voordat het standbeeld er stond waren er groepen mensen op tegen. Op de dag dat het beeld werd onthuld was er ook een protest.

Dit is niet iets van de laatste jaren.

Met elk protest krijgen we lieve berichten, duimpjes omhoog van winkelende inwoners en mensen die ons een hart onder de riem steken. Tegelijkertijd nemen de woede, agressie; zowel fysiek als verbaal en de (doods-)bedreigingen toe. De grens van protesteren wordt overschreden en mensen voelen zich vrij genoeg ons aan te vallen, uit te schelden of dingen te gooien. Zowel online als offline.

Wij zijn groot voorstander van het demonstratierecht en vinden ook dat een ieder vrij is om te demonstreren. Ook als dat haaks op onze mening en onze normen en waarden staat. Wij zullen te allen tijde ook waken dat het demonstratierecht wordt gewaarborgd, niet alleen voor onszelf maar voor iedereen. Wij trekken de grens wanneer mensen misbruik maken van hun demonstratierecht en tijdens demonstraties artikel 1 van onze Grondwet schenden. Racisme en discriminatie is ten strengste verboden.

Wij zijn niet de eerste en ook niet de laatste die zich kritisch uiten tegenover het standbeeld van genocidepleger Coen.

Zolang het standbeeld er staat zal er strijd zijn. Zolang het standbeeld er straat zal er rechtvaardigheid geëist worden. Zolang het standbeeld er staat zal er actie gevoerd worden. Zolang het standbeeld er staat zullen er kritische stemmen zijn. Zolang het standbeeld er staat zal de discussie nooit over gaan.

• 1886: Eerste officiële twijfel door archivaris.
J.A. van der Chijs, de landsarchivaris in Batavia, vraagt zich openlijk af of het wel gepast is om Coen te eren. Hij stelt dat er "bloed aan zijn naam kleeft".

• 1893: Felle kritiek vlak voor de onthulling.
Twee dagen voor de onthulling van het beeld op de Roode Steen in Hoorn publiceert de socialistische krant Recht voor Allen een vernietigend artikel. Ze noemen het een standbeeld "voor een hond" en veroordelen de gewelddadige koloniale politiek.

• Jaren 1930: Cultureel protest via toneel.
Schrijver J. Slauerhoff publiceert het kritische toneelstuk Jan Pietersz. Coen, waarin Coen wordt neergezet als een tiran. De opvoering hiervan wordt door de autoriteiten jarenlang verboden uit angst voor ophef.

• 1987: Protest door de Molukse gemeenschap.
Tijdens de viering van Coens 400ste geboortedag in Hoorn protesteren Molukkers fel tegen zijn heldenstatus. De Molukse kunstenaar Willy Nanlohy overhandigt een zwartboek met Coens gruweldaden aan Prins Claus.

• 2011: Burgerinitiatief tot verwijdering en een fysiek 'ongeluk'.
Een burgerinitiatief onder leiding van journalist Eric van de Beek eist de verwijdering van het beeld. In datzelfde jaar wordt het beeld per ongeluk door een kraanwagen van zijn sokkel gestoten, wat de discussie over het al dan niet terugplaatsen enorm aanwakkert.

• 2012: Plaatsing van een kritische tekst (*). Als compromis besluit de gemeente het beeld te laten staan, maar wordt er een nieuwe, kritische tekst op de sokkel geplaatst die ook zijn gewelddadige daden en de slachting op Banda benoemt.

(* De tekst die is bijgeplaatst op het plakkaat is zeer minimaal en dekt
de lading van de daden van Coen niet. Het is een vorm van
symboolpolitiek geweest om de discussie te laten sussen.)

EEN GENOCIDE PLEGER VERDIENT GEEN STANDBEELD

ZOLANG HET STANDBEELD BLIJFT STAAN SPREEK IK MIJ UIT'

#Hoorn #JPCoen #genocide #kolonialisme #demonstratie

(van Stichting We Promise)

'VERPLAATS HET STANDBEELD VAN JAN PIETERSZOON COEN NAAR HET WESTFRIES MUSEUM

🚩 Demonstratie
Za 19 september
13:00 - 15:00
Station Hoorn

🏴 Kom gekleed in het zwart.
🏴 We gaan het deze keer anders doen.
🏴 Neem je kameraden mee, safety in numbers!

Helaas is het in Hoorn nog steeds genormaliseerd om een standbeeld van een genocidepleger hoog op een sokkel te behouden.

Standbeelden zijn geen geschiedenisles maar een eerbetoon. Wij pleiten daarom voor verplaatsing naar het Westfries Museum.

De houding van de Hoornse gemeenteraad met betrekking tot het beeld is diep verdeeld, 'voorzichtig' en besluiteloos. In plaats van een definitieve knoop door te hakken én voor rechtvaardigheid te kiezen, kiest de meerderheid er voor de beslissing voor zich uit te schuiven of te vervangen met schijnoplossingen, zoals een 'tegen' beeld.

Kritiek en protest tegen het standbeeld van Coen is er áltijd al geweest. Zelfs voordat het standbeeld er stond waren er groepen mensen op tegen. Op de dag dat het beeld werd onthuld was er ook een protest.

Dit is niet iets van de laatste jaren.

Met elk protest krijgen we lieve berichten, duimpjes omhoog van winkelende inwoners en mensen die ons een hart onder de riem steken. Tegelijkertijd nemen de woede, agressie; zowel fysiek als verbaal en de (doods-)bedreigingen toe. De grens van protesteren wordt overschreden en mensen voelen zich vrij genoeg ons aan te vallen, uit te schelden of dingen te gooien. Zowel online als offline.

Wij zijn groot voorstander van het demonstratierecht en vinden ook dat een ieder vrij is om te demonstreren. Ook als dat haaks op onze mening en onze normen en waarden staat. Wij zullen te allen tijde ook waken dat het demonstratierecht wordt gewaarborgd, niet alleen voor onszelf maar voor iedereen. Wij trekken de grens wanneer mensen misbruik maken van hun demonstratierecht en tijdens demonstraties artikel 1 van onze Grondwet schenden. Racisme en discriminatie is ten strengste verboden.

Wij zijn niet de eerste en ook niet de laatste die zich kritisch uiten tegenover het standbeeld van genocidepleger Coen.

Zolang het standbeeld er staat zal er strijd zijn. Zolang het standbeeld er straat zal er rechtvaardigheid geëist worden. Zolang het standbeeld er staat zal er actie gevoerd worden. Zolang het standbeeld er staat zullen er kritische stemmen zijn. Zolang het standbeeld er staat zal de discussie nooit over gaan.

• 1886: Eerste officiële twijfel door archivaris.
J.A. van der Chijs, de landsarchivaris in Batavia, vraagt zich openlijk af of het wel gepast is om Coen te eren. Hij stelt dat er "bloed aan zijn naam kleeft".

• 1893: Felle kritiek vlak voor de onthulling.
Twee dagen voor de onthulling van het beeld op de Roode Steen in Hoorn publiceert de socialistische krant Recht voor Allen een vernietigend artikel. Ze noemen het een standbeeld "voor een hond" en veroordelen de gewelddadige koloniale politiek.

• Jaren 1930: Cultureel protest via toneel.
Schrijver J. Slauerhoff publiceert het kritische toneelstuk Jan Pietersz. Coen, waarin Coen wordt neergezet als een tiran. De opvoering hiervan wordt door de autoriteiten jarenlang verboden uit angst voor ophef.

• 1987: Protest door de Molukse gemeenschap.
Tijdens de viering van Coens 400ste geboortedag in Hoorn protesteren Molukkers fel tegen zijn heldenstatus. De Molukse kunstenaar Willy Nanlohy overhandigt een zwartboek met Coens gruweldaden aan Prins Claus.

• 2011: Burgerinitiatief tot verwijdering en een fysiek 'ongeluk'.
Een burgerinitiatief onder leiding van journalist Eric van de Beek eist de verwijdering van het beeld. In datzelfde jaar wordt het beeld per ongeluk door een kraanwagen van zijn sokkel gestoten, wat de discussie over het al dan niet terugplaatsen enorm aanwakkert.

• 2012: Plaatsing van een kritische tekst (*). Als compromis besluit de gemeente het beeld te laten staan, maar wordt er een nieuwe, kritische tekst op de sokkel geplaatst die ook zijn gewelddadige daden en de slachting op Banda benoemt.

(* De tekst die is bijgeplaatst op het plakkaat is zeer minimaal en dekt
de lading van de daden van Coen niet. Het is een vorm van
symboolpolitiek geweest om de discussie te laten sussen.)

EEN GENOCIDE PLEGER VERDIENT GEEN STANDBEELD

ZOLANG HET STANDBEELD BLIJFT STAAN SPREEK IK MIJ UIT'

#Hoorn #JPCoen #genocide #kolonialisme #demonstratie

(van Stichting We Promise)

'VERPLAATS HET STANDBEELD VAN JAN PIETERSZOON COEN NAAR HET WESTFRIES MUSEUM

🚩 Demonstratie
Za 19 september
13:00 - 15:00
Station Hoorn

🏴 Kom gekleed in het zwart.
🏴 We gaan het deze keer anders doen.
🏴 Neem je kameraden mee, safety in numbers!

Helaas is het in Hoorn nog steeds genormaliseerd om een standbeeld van een genocidepleger hoog op een sokkel te behouden.

Standbeelden zijn geen geschiedenisles maar een eerbetoon. Wij pleiten daarom voor verplaatsing naar het Westfries Museum.

De houding van de Hoornse gemeenteraad met betrekking tot het beeld is diep verdeeld, 'voorzichtig' en besluiteloos. In plaats van een definitieve knoop door te hakken én voor rechtvaardigheid te kiezen, kiest de meerderheid er voor de beslissing voor zich uit te schuiven of te vervangen met schijnoplossingen, zoals een 'tegen' beeld.

Kritiek en protest tegen het standbeeld van Coen is er áltijd al geweest. Zelfs voordat het standbeeld er stond waren er groepen mensen op tegen. Op de dag dat het beeld werd onthuld was er ook een protest.

Dit is niet iets van de laatste jaren.

Met elk protest krijgen we lieve berichten, duimpjes omhoog van winkelende inwoners en mensen die ons een hart onder de riem steken. Tegelijkertijd nemen de woede, agressie; zowel fysiek als verbaal en de (doods-)bedreigingen toe. De grens van protesteren wordt overschreden en mensen voelen zich vrij genoeg ons aan te vallen, uit te schelden of dingen te gooien. Zowel online als offline.

Wij zijn groot voorstander van het demonstratierecht en vinden ook dat een ieder vrij is om te demonstreren. Ook als dat haaks op onze mening en onze normen en waarden staat. Wij zullen te allen tijde ook waken dat het demonstratierecht wordt gewaarborgd, niet alleen voor onszelf maar voor iedereen. Wij trekken de grens wanneer mensen misbruik maken van hun demonstratierecht en tijdens demonstraties artikel 1 van onze Grondwet schenden. Racisme en discriminatie is ten strengste verboden.

Wij zijn niet de eerste en ook niet de laatste die zich kritisch uiten tegenover het standbeeld van genocidepleger Coen.

Zolang het standbeeld er staat zal er strijd zijn. Zolang het standbeeld er straat zal er rechtvaardigheid geëist worden. Zolang het standbeeld er staat zal er actie gevoerd worden. Zolang het standbeeld er staat zullen er kritische stemmen zijn. Zolang het standbeeld er staat zal de discussie nooit over gaan.

• 1886: Eerste officiële twijfel door archivaris.
J.A. van der Chijs, de landsarchivaris in Batavia, vraagt zich openlijk af of het wel gepast is om Coen te eren. Hij stelt dat er "bloed aan zijn naam kleeft".

• 1893: Felle kritiek vlak voor de onthulling.
Twee dagen voor de onthulling van het beeld op de Roode Steen in Hoorn publiceert de socialistische krant Recht voor Allen een vernietigend artikel. Ze noemen het een standbeeld "voor een hond" en veroordelen de gewelddadige koloniale politiek.

• Jaren 1930: Cultureel protest via toneel.
Schrijver J. Slauerhoff publiceert het kritische toneelstuk Jan Pietersz. Coen, waarin Coen wordt neergezet als een tiran. De opvoering hiervan wordt door de autoriteiten jarenlang verboden uit angst voor ophef.

• 1987: Protest door de Molukse gemeenschap.
Tijdens de viering van Coens 400ste geboortedag in Hoorn protesteren Molukkers fel tegen zijn heldenstatus. De Molukse kunstenaar Willy Nanlohy overhandigt een zwartboek met Coens gruweldaden aan Prins Claus.

• 2011: Burgerinitiatief tot verwijdering en een fysiek 'ongeluk'.
Een burgerinitiatief onder leiding van journalist Eric van de Beek eist de verwijdering van het beeld. In datzelfde jaar wordt het beeld per ongeluk door een kraanwagen van zijn sokkel gestoten, wat de discussie over het al dan niet terugplaatsen enorm aanwakkert.

• 2012: Plaatsing van een kritische tekst (*). Als compromis besluit de gemeente het beeld te laten staan, maar wordt er een nieuwe, kritische tekst op de sokkel geplaatst die ook zijn gewelddadige daden en de slachting op Banda benoemt.

(* De tekst die is bijgeplaatst op het plakkaat is zeer minimaal en dekt
de lading van de daden van Coen niet. Het is een vorm van
symboolpolitiek geweest om de discussie te laten sussen.)

EEN GENOCIDE PLEGER VERDIENT GEEN STANDBEELD

ZOLANG HET STANDBEELD BLIJFT STAAN SPREEK IK MIJ UIT'

#Hoorn #JPCoen #genocide #kolonialisme #demonstratie