#volubilis — Public Fediverse posts

Een Romein in Marokko: Juba II

Hij was, met een woord van de Grieks-Romeinse auteur Ploutarchos, wel de allergelukkigste krijgsgevangene: Juba II. Hij was de zoon van Juba I, de koning van Numidië (zeg maar Algerije) die in het conflict tussen de Romeinse Republiek en de opstandige generaal Julius Caesar op het verkeerde paard had gewed en, in 46 v.Chr. verslagen bij Thapsus, op een wonderlijke manier zelfmoord had gepleegd. Caesar had geen reden om Juba’s tweejarige zoon te doden, voerde hem mee in zijn triomftocht en nam hem vervolgens op in zijn huishouding. Zijn achternichtje Octavia Minor voedde de kleuter op.

Octavia’s tiental

Octavia’s broer Gaius was een van de potentaten die na de dood van Caesar vochten om de heerschappij. Om een bondgenootschap te sluiten, huwde hij zijn zus uit aan zijn rivaal Marcus Antonius, die haar in 33 verstootte om te kunnen trouwen met Kleopatra VII Filopator van Egypte. Terwijl haar broer en haar voormalige echtgenoot een burgeroorlog uitvochten, en ook daarna, bleef Octavia in Italië wat op de achtergrond, maar (of: want) ze was verantwoordelijk voor een complete klas aan hoogadellijke kinderen.

Om te beginnen drie kinderen uit Octavia’s eerste huwelijk: Claudia Marcella Maior, Claudia Marcella Minor en Marcus Claudius Marcellus. Verder de kinderen die ze had van Marcus Antonius: Antonia Maior en Antonia Minor, en een stiefzoon Jullus Antonius. Na de ondergang van Marcus Antonius en Kleopatra ook hun kinderen: Alexandros Helios en Kleopatra Selene. De Britse prins Tincomarus en Juba II brengen het totaal op tien.

De dichter Sextus Propertius typeerde Octavia als “de beste van alle moeders” en dat is natuurlijk Romeinse standaardstroopsmeerderij, maar je begrijpt het wel. En met tien kinderen was deze antieke regenboogstam nog niet eens compleet, want aan de overkant van de straat groeide Octavia’s nichtje Julia op, met haar stiefbroers Drusus en Tiberius. In welk van de twee villa’s de acht kinderen van koning Herodes de Grote werden opgevoed, is onduidelijk, maar Octavia’s huishouden was feitelijk een internaat, en de docenten waren de beste van die tijd, zoals de stoïcijnse filosoof Athenodoros van Tarsos en de universeel geleerde Alexandros Polyhistor.

Koning Juba

Andrew Kenrick (“PhD in Life Writing”, wat dat ook moge wezen) vraagt zich in zijn onderhoudende Rex Juba af hoe we de identiteit van de gebiografeerde moeten typeren: als Afrikaan? (geen antiek concept) als Berber? (definieer eerst het verschil tussen Numidiër en Berber) als Romeins burger? als Griek, omdat Juba in die taal schreef? De oninteressante vraag zegt, vanzelfsprekend, minder over Juba dan over de hedendaagse middenklasse-obsessie met identiteit. Het boek begint daardoor zwak, maar wordt al snel beter, ja zelfs heel goed.

Samengevat: toen Octavia’s broer eenmaal alleenheerser was geworden – hij zou zich later Augustus gaan noemen – maakte hij Juba tot koning van het westelijk deel van Numidië (het woongebied van de Masaeisyliërs) en van Mauretanië (wat wij Marokko noemen). Juba gedroeg zich daar verder precies zoals van hem werd verwacht: hij verleende militaire steun aan Augustus’ Cantabrische Oorlog, sloot een dynastiek huwelijk (met Kleopatra Selene) dat Augustus hielp de familie van Marcus Antonius te integreren in zijn eigen bestel, hij zorgde voor de nodige bouwwerkzaamheden in Iol Caesarea (Cherchell) en hij diende weleens als hoveling, bijvoorbeeld als lid van de begeleidingscommissie van prins Gaius Caesar. Kortom: een loyale paladijn. Alleen zijn tweede huwelijk lijkt niet naar de zin van Augustus te zijn geweest en werd dan ook alweer snel ontbonden.

Juba was ook de auteur van diverse boeken; zijn Romeinse Oudheden moet een jeugdwerk zijn geweest. Een boek over Latijnse woorden die op Griekse woorden leken, past in het Romeinse culturele klimaat als een hand in een handschoen. Hij publiceerde over schilderkunst en over de geschiedenis van het theater, en publiceerde overzichtswerken over zijn eigen koninkrijk, over Arabië en over “Assyrië” (waarmee vermoedelijk Mesopotamië was bedoeld). Ze zijn allemaal verloren gegaan, maar er zijn tientallen citaten over.

Culturele ontmoetingen

Een deel van zijn informatie was gebaseerd op ontdekkingsreizen die hij had laten organiseren: naar de bovenloop van de Ziz, die hij (à la Herodotos van Halikarnassos) identificeerde als de Nijl, en langs de West-Afrikaanse kust, waarbij hij de Canarische Eilanden ontdekte. Die vernoemde hij naar de dieren die hij er tegenkwam: canis ofwel hond. Juba zou een commentaar op het korte reisverslag van Hanno de Zeevaarder hebben geschreven, en je zou willen weten wat hij meldde over de Nok– en de Sao-culturen waarmee zijn onderdanen handel moeten hebben gedreven.

Dat is wat ik aan Rex Juba wat ongemakkelijk vond: hoe sympathiek ik Kenricks boek ook vond, hij gaat nauwelijks in op Juba’s Maghrebijnse context. Akkoord, Juba was geparachuteerd in een gebied waar hij feitelijk een vreemde was: een Romein die plotseling koning was in Marokko. Maar de archeologie had Kenrick kunnen tonen hoe Juba’s nieuwe onderdanen daarop reageerden. Gaven ze, zoals de Joden, een voorkeur aan lokaal geproduceerd aardewerk of omhelsden ze de contacten met Rome? Hoe liep de handel door de Sahara? Was ook hier Saturnus Africanus een Romeinse aanpassing aan een Maghrebijnse god? Kenrick noemt enkele opstanden, zoals die van Tacfarinas, maar contextualiseert die niet.

Dat is opmerkelijk, want hij is juist heel goed in het verlenen van context aan de kleine beetjes informatie waarover we beschikken. Veel bronnen hebben we niet over koning Juba en koningin Selene, maar Kenrick beent ze volledig uit en voegt van alles toe. Ik ging met opzet zo uitgebreid in op Octavia’s vorstenschool omdat Kenrick die prachtig evoceert, terwijl de bronnen alleen (terloops) melden dat Juba is opgevoed door de zus van keizer Augustus. Kenrick weet het milieu geloofwaardig te schetsen, zodat je begrijpt waarom Juba trouwde met Selene en begrijpt waar zijn geleerde belangstelling vandaan kwam.

Dat Kenrick af en toe wel heel ver afdwaalt, zij hem vergeven. Dit is een leuk boek over een interessante vorst, afkomstig uit het Huis van Massinissa. U zult Rex Juba met plezier en met vrucht lezen als u een bezoek brengt aan Volubilis in Marokko of aan de Romeinse steden van Algerije, en ook als u dat niet doet.

• Andrew Kenrick, Rex Juba. Fifteen Glimpses of an African King (2026; €37,99)

Tech death is a saturated field crowded with artists determined to out-noodle each other. It can be great fun, but the density of artists that overpopulate the scene often make it difficult to find something interesting or novel. As cookie-cutter album after cookie-cutter album whooshes overhead, a curious little gem by Québécois one-man tech death act Volubilis1 caught my periphery. Entitled Theasterion, Volubilis’ debut LP entered development prior to the band’s own establishment. Mastermind Miguel Marcheterre-Pina penned content that would end up a part of Theasterion as early as 2016 (earliest known use of the Volubilis name is registered in 2023). That’s a long time for a debut to percolate, but does such an extended incubation period result in stronger spawn?

Theasterion is an exemplary argument in favor of “quality over quantity,” boasting 33 minutes of the most fun and exciting straight-up technical death metal I’ve heard all year so far. Imagine if Equipoise was much more minimalist (“Ashes & Embers,” “Unukhalai Supernova”), but infused First Fragment’s epic sweeps (“Homo Cumulus”), Obscura’s and Nawabs of Destruction’s dramatic melodicism (“Le Flamboiement Stellaire,” “The Prism”), and Scumbag’s vicious groove (“Theasterion,” “Unukhalai Supernova”), and you have the overarching breadth of Volubilis’ sound. Compelling songwriting backed by a crystalline but not overly polished mix allows these various traits to meld in colorful synchronicity, creating a cohesive and effortless listening experience that is as boisterous as it is rewarding to revisit.

To scaffold his riff-laden, exuberant compositions, Marcheterre-Pina wisely recruited talent from across the Canadian metal scene with a meticulous ear. I in particular appreciate that nobody in his lineup is a household name in the tech scene,2 but everyone performs here as if their careers depended on it. André Dubien absolutely destroys his mic with an explosive combination of monstrous roars and screeching high rasps. Jacob Collins’ percussive attack is multifaceted and energetic, exhibiting an infectious predilection for machine-gun double-bass runs (“Le Flamboiement Stellaire”). Shawn Hillman acquits himself with aplomb on the low end as well, his bass noodling and compact counterpoint contrasting wonderfully with Marcheterre-Pina’s crushing riffs and oscillating lead work (“Theasterion”). Guest guitar solos from Alexis Rioux fit right at home on tracks one and three, camouflaging themselves inside of their respective songs while sparkling and shimmering with bright tones and expressive phrases. So too do Michelle Gao’s strings on the closing track, adding a lushness that feels appropriate to elevate Theasterion’s final moments.

If the performances aren’t argument enough in support of Theasterion’s claim to greatness, the songwriting alone carries. Every track has something of substance to take home, and while a couple of items shine more brightly than others (especially “Theasterion” and “Homo Cumulus”), none feel lackluster by comparison in any category. Smart editing across the runtime allows a per-song average that totals above five minutes to feel justified, and the high-octane pace maintained throughout even the longest tracks (“Theasterion,” “Unukhalai Supernova” at 6-and-a-half minutes each) shrinks time around them. Mid-song transitions involving piano, acoustic reprisals of Marcheterre-Pina’s leads, and tumbling percussive fills smooth the canyons carved by deeply layered meltdowns and punishing swings (“Ashes & Embers”). Every decision made to construct, perform, and engineer Theasterion seems tailored to deliver the most bang for the buck. This, in turn, leaves very little opportunity for flaws to creep in.

With enough spins, though, a couple of flaws do creep. The primary of these is the abrupt manner in which some songs end. While none are wholly disruptive, and the subsequent launch of neighboring tracks routinely offers a thematic through-line to help hold Theasterion aloft, a bit of extra silence—or a gentler fade-out on occasion—would soften these overly sharp departures. Secondly, while I do enjoy Theasterion’s mix and master, I think moving André’s vocals back a half step would balance things out a bit more without threatening his well-earned spotlight. Otherwise, there’s very little to complain about here. Volubilis came out swinging with a killer underground tech-death debut. You best move out of their way lest you get your face smashed.

Rating: Great!
DR: 7 | Format Reviewed: 320 kb/s mp3
Label: Self Released
Website: Bandcamp
Releases Worldwide: July 10th, 2026

Medieval game board found in Moroccan bathhouse points to 1,200-year history of North African strategy game

Archaeologists working at Walīla, the medieval city built on the site of ancient Volubilis in Morocco, have identified a carved stone game board inside a public bathhouse dating to the early Islamic period. The find offers rare evidence of leisure activities in North Africa...

More info: https://archaeologymag.com/2026/06/medieval-game-board-found-in-moroccan-bathhouse/

Follow @archaeology

#archaeology #medieval #volubilis #gameboard

𝐀ctrice du 𝐉our

𝐍𝐚𝐝𝐢𝐚 𝐊𝐨𝐮𝐧𝐝𝐚
Actrice Marocaine Née en 1989

#NadiaKounda est une actrice à suivre !

#ActriceDuJour #actress #actrice #cinegenres #cinema
#Rabat #ParisAToutPrix #Volubilis #ÉpouseMoiMonPote

𝐄n 𝐒avoir 𝐏lus:
https://www.instagram.com/cinegenres/

Volubilis e Moulay Idriss, un'escursione giornaliera (da Fez o Meknes) tra archeologia e religione.

https://www.ramingodentro.com/2013/05/tour-delle-citta-impariali-parte-4.html

#volubilis #marocco
#viaggi
#viaggioinsolitaria
#viaggiare
#turismofaidate
#turismo
#travelblog
#travel

Krajina, kterou projíždíme, se na sever od římského města #Volubilis dramaticky změnila. Místo exotiky tu máme najednou generické Středomoří, možná tak trochu Balkán. Olivy, pomeranče a hlavně obilí. Místo berberského feelingu podle mě spíš arabský. Probíhají zde už žně, všude jezdí kombajny. Ráno tady už padá rosa, jak je tu na všechny strany blízko k moři. Není to tu ošklivé, žádný zakouřený industriál jako na jih od El Jadidy... spíš jen trochu nuda.

#thesuntrip2024 #morocco

#volubilis #roman #ruins #archeology #morocco #africa #thesuntrip2024

Ve #volubilis je spousta zachovalých římských mozaik a popravdě jsem netušil, že římský vliv sahal v Africe tak hluboko do vnitrozemí a tak daleko podél Atlantiku...

Osvětlení mozaik prudkým sluncem není ideální, takže je otázka, jaký má smysl vléct se sem autokarem a ploužit se ruinama během dne, atmosféra brzo ráno po otvíračce než se nahrnuli turisti ale byla dobrá a asi by to bylo dobrý na jaře.

#roman #archeology #africa #morocco

Mosaic in the ruins of the Roman city of Volubilis.

#morocco #africa #archeology #ruins #roman #volubilis #thesuntrip2024

North side of the Arch of Caracalla at Roman Volubilis

YOU CAN FIND IT HERE:
https://fineartamerica.com/featured/north-side-of-the-arch-of-caracalla-at-roman-volubilis-patricia-hofmeester.html

By https://buff.ly/3i3uCm2 #WallArt #homedecor #fineart #AYearForArt #LoveArt #photography @PatriciaPhotos #volubilis #morocco #roman #empire #northafrica #old #arch #caracalla #architecture

#Basilica, #Volubilis, #Meknes, #Morocco

This ancient city was commercially developed in the first century by colonial #Roman olive producers. By the end of the 4th century it had separated from the #RomanEmpire and collapsed, perhaps by earthquake; abandoned in the 11th century after it became a Muslim dynastic center.

///grateful.surgically.sparkling [what3words]

#Photography #Picture #OAA #AYearForArt #MastoArt
#Landscape #LandscapePhotography #ArchitecturalPhotography #TravelPhotography #Travel #WellTravelled #OATtravel #OverseasAdventureTravel #Sony #SonyAlpha #Mirrorless #A6000 #Sigma #19mm #SaturdayVibes #SilentSaturday #Saturday #RomanSiteSaturday #Forum

Corinthian column at Volubilis in Morocco

YOU CAN SEE IT HERE IN FULL:
https://fineartamerica.com/featured/corinthian-column-at-volubilis-in-morocco-patricia-hofmeester.html

By https://pixels.com/profiles/patricia-hofmeester/shop #WallArt #homedecor #fineart #BuyIntoArt #AYearForArt ##LoveArt #BuyArtNotCandy #photography #Roman #Volubilis #Morocco #ruins

Ancient Roman mosaic of Hercules with Cerberus at Volubilis in Morocco

YOU CAN SEE IT HERE IN FULL:
https://fineartamerica.com/featured/ancient-roman-mosaic-of-hercules-at-volubilis-patricia-hofmeester.html

By https://pixels.com/profiles/patricia-hofmeester/shop #WallArt #homedecor #fineart #artforsale #BuyIntoArt #AYearForArt #Volubilis #Morocco #Roman #ruins