#vikingen — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #vikingen, aggregated by home.social.
-
𝗚𝗮𝗺𝗲 𝗼𝗳 𝗧𝗵𝗿𝗼𝗻𝗲𝘀-𝗮𝗰𝘁𝗲𝘂𝗿 𝗜𝗮𝗶𝗻 𝗚𝗹𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝗽𝗼𝗱𝗰𝗮𝘀𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗩𝗶𝗸𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗶𝗻
De Schotse acteur Iain Glen spreekt de tiendelige podcastserie Real Vikings in van audionetwerk Noiser. De serie gaat op 10 maart in première en onderzoekt de historische werkelijkheid achter de Vikingcultuur.
-
𝗚𝗮𝗺𝗲 𝗼𝗳 𝗧𝗵𝗿𝗼𝗻𝗲𝘀-𝗮𝗰𝘁𝗲𝘂𝗿 𝗜𝗮𝗶𝗻 𝗚𝗹𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝗽𝗼𝗱𝗰𝗮𝘀𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗩𝗶𝗸𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗶𝗻
De Schotse acteur Iain Glen spreekt de tiendelige podcastserie Real Vikings in van audionetwerk Noiser. De serie gaat op 10 maart in première en onderzoekt de historische werkelijkheid achter de Vikingcultuur.
-
𝗚𝗮𝗺𝗲 𝗼𝗳 𝗧𝗵𝗿𝗼𝗻𝗲𝘀-𝗮𝗰𝘁𝗲𝘂𝗿 𝗜𝗮𝗶𝗻 𝗚𝗹𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝗽𝗼𝗱𝗰𝗮𝘀𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗩𝗶𝗸𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗶𝗻
De Schotse acteur Iain Glen spreekt de tiendelige podcastserie Real Vikings in van audionetwerk Noiser. De serie gaat op 10 maart in première en onderzoekt de historische werkelijkheid achter de Vikingcultuur.
-
𝗚𝗮𝗺𝗲 𝗼𝗳 𝗧𝗵𝗿𝗼𝗻𝗲𝘀-𝗮𝗰𝘁𝗲𝘂𝗿 𝗜𝗮𝗶𝗻 𝗚𝗹𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝗽𝗼𝗱𝗰𝗮𝘀𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗩𝗶𝗸𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗶𝗻
De Schotse acteur Iain Glen spreekt de tiendelige podcastserie Real Vikings in van audionetwerk Noiser. De serie gaat op 10 maart in première en onderzoekt de historische werkelijkheid achter de Vikingcultuur.
-
𝗚𝗮𝗺𝗲 𝗼𝗳 𝗧𝗵𝗿𝗼𝗻𝗲𝘀-𝗮𝗰𝘁𝗲𝘂𝗿 𝗜𝗮𝗶𝗻 𝗚𝗹𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝗽𝗼𝗱𝗰𝗮𝘀𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗩𝗶𝗸𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗶𝗻
De Schotse acteur Iain Glen spreekt de tiendelige podcastserie Real Vikings in van audionetwerk Noiser. De serie gaat op 10 maart in première en onderzoekt de historische werkelijkheid achter de Vikingcultuur.
-
Abschied vom Nordpolarmeer
Während der Nacht legt das Schiff jeweils für einen kurzen Stopp in Bodø und Ørnes an. Dafür lohnt es sich aber nicht, aufzustehen.
Nach den vielen verschiedenen Eindrücken der letzten Tag lassen wir den Tag heute etwas ruhiger angehen. Es stehen auch nicht so viele Aktivitäten auf dem Tagesprogramm wie in den letzten Tagen.
Trotzdem müssen wir relativ früh aufstehen, denn gegen 08:45 Uhr steht erneut die Überquerung des Polarkreises an, diesmal natürlich in südlicher Richtung. Vor diesem Ereignis möchten wir gefrühstückt haben, um hinterher nicht in zeitliche Bedrängnis zu kommen.
Kurz vor dem angekündigten Ereignis versammeln sich bereits viele Reisende auf dem Oberdeck. Um 08:46 Uhr passiert die MS Midnatsol dann erneut die kleine Insel Vikingen, auf der der Globus aufgestellt ist.
Auch diese Mal wird eine kleine Zeremonie veranstaltet. Allerdings gibt es keine Taufe mit Eis, wie auf der nordgehenden Reise, sondern jeder Passagier bekommt – soweit er möchte – vom Kapitän und vom Hotelmanager einen Löffel Lebertran verabreicht.
Lebertranflasche (Wusste gar nicht, dass Möllers eine Lebertranfabrik betreiben…)Was tut man nicht alles für ein lausiges Souvenir, und so nehme auch ich diese Prozedur auf mich.
Der Hotelmanager meint es besonders gut mit mir und nötigt mir gleich noch einen zweiten Löffel Tran auf. Den Löffel dürfen die Gäste als Souvenir behalten.
Lebertran-Löffel zur Überquerung des Polarkreises südwärtsKurz vor Mittag legt MS Midnatsol im Hafen von Sandnessjøen an. Hier liegen wir eine halbe Stunde. In dieser Zeit bekomme wir in einer kleinen Gruppe die Gelegenheit, die Brücke des Schiffs zu besichtigen. Der Sicherheitsoffizier sowie der zweite Offizier geben uns einige Erläuterungen dazu.
BrückenbesichtigungMeerjungfrau auf der BrückeSteuerpult des SchiffesNavigationsinstrumenteElektronische SeekarteFlaggenkasten mit GastlandflaggnSeitlicher Steuerstand im Brückenausleger für die AnlegemanöverNach dem Mittagessen sehen wir schon wieder einmal sieben Schwestern, diesmal allerdings nicht als Wasserfälle, sondern als Felsformation.
Felsformation „Sieben Schwestern“Bei der Ausfahrt aus Sandnessjøen sind die Schwestern noch vollständig zu sehen. Bei der Annäherung werden dann leider immer einige der Bergspitzen von tief hängenden Wolken verdeckt.
Unter Zuhilfenahme von Passagieren erzählt Sundre vom Expeditionsteam dann die Geschichte der sieben Schwestern in Form eines kleinen Theaterstücks.
Szenische Aufführung der Sage von den sieben SchwesternIn Norwegen lebten einstmals zwei sehr mächtige Trollkönige. Einer lebte auf den Lofoten, der zweite im Bergland an der Grenze zu Finnland. Sulitjelmakongen, der Troll aus den Bergen, hatte sieben sehr schöne Töchter. Vågekallen, der Troll von den Inseln hatte einen wilden Sohn, den Hestmannen. Um die Töchter in Schach zu halten, engagierte der Troll aus den Bergen eine Nanny namens Lekamøya, die noch viel schöner war als die Töchter selbst.
Eines Abends schaute Hestmannen über den Vestfjord und sah Lekamøya und die sieben Schwestern nackt im Meer baden. Als sie Hestmannen sahen, versuchten sie, zu fliehen. Hestmannen jagte hinter ihnen her. Die Schwestern hätten wohl Hestmannen zum Gatten genommen. Deshalb ließen sie sich nebeneinander am Ufer nieder. Hestmannen wollte aber nur Lekamøya haben. Als er merkte, dass er sie nicht erreichen konnte, schoss er einen Pfeil hinter ihr her. Der König der Sømnaberge hatte das beobachtet und um Lekamøya zu schützen, warf er seinen Hut in die Flugbahn des Pfeils. In dem Moment ging die Sonne auf und wie alle Trolle, die bei Sonnenaufgang nicht in ihren Höhlen sind, versteinerten alle Beteiligten.
Am späteren Nachmittag laufen wir in den Hafen von Brønnøysund ein. Hier haben wir eine Stunde Aufenthalt, die wir für einen Spaziergang durch die Stadt nutzen.
Wir befinden uns hier in der Mitte von Norwegen. Von Brønnøysund aus beträgt die Entfernung nach Lindesnes am südlichsten Punkt des Landes als auch zum Nordkap jeweils 840 Kilometer.
Hinweisstele zum Mittelpunkt von NorwegenDas erste, was mir auffällt, ist das extrem klare Wasser im Hafenbecken. Das Wasser ist so klar, dass man sogar die Fischbrut im Hafen sowie die Seesterne am Grund erkennen kann.
Dann geht es weiter in den Ort.
Besonders beeindruckend ist für mich die Kirche aus dem Jahr 1870.
Kirche in BrønnøysundEine Kirche gab es hier bereits im 12. Jahrhundert. Die heutige Kirche ist mindestens die dritte Kirche an dieser Stelle. Zwei Vorgängerbauten aus Holz brannten 1772 und 1886 jeweils nach Blitzeinschlägen ab.
Altarbild aus dem Jahr 1910„Alte“ Orgel aus dem Jahr 1879„Neue“ Orgel aus dem Jahre 1960Am Hut des Königs der Sømnaberge fahren wir kurz vor dem Abendessen vorbei. Es handelt sich um den Berg Torghatten, den Berg mit dem Loch. Damit wir den richtigen „Durchblick“ bekommen, fährt der Kapitän sogar einen kleinen Umweg.
Torghatten, der Berg mit dem LochDa bereits heute für einen größeren Teil von reisenden, die morgen bereits in Trondheim das Schiff verlassen, der letzte Abend ist, findet das Farewell-Menü und die offizielle Verabschiedung durch den Kapitän und die Offiziere bereits heute Abend statt.
Unsere Abendessen-Gruppe ist für 18:15 Uhr in die Explorer-Lounge auf Deck 8 im vorderen Teil des Schiffes eingeladen. Es gibt ein (kostenloses!) Glas Sekt.
Sektempfang zum AbschiedDer Kapitän hält die Abschiedsrede.
Kapitän bei der AbschiedsredeDanach stoßen alle an, wobei die Offiziere sehr bald wieder verschwunden sind.
Wir genießen unser vorletztes Abendessen an Bord, das heute Abend zur Feier des Tages nicht nur drei, sondern sogar vier Gänge hat.
Nach dem Abendessen und dem kurzen Hafenaufenthalt in Rørvik lauschen wir noch den Gesangsdarbietungen von zwei Männern aus der Crew, die den Reisenden norwegische Volkslieder und andere Traditionals vortragen.
Wieder einmal geht ein ereignisreicher und erfüllter Tag zu Ende.
#Bodø #Brønnøysund #Hurtigruten #Lebertran #MittelpunktVonNorwegen #Norwegen #Polarkreis #Reise #Rørvik #Sandnessjøen #SiebenSchwestern #Torghatten #Vikingen #Ørnes
-
Het Emiraat van Córdoba (2)
De beroemde moskee van Córdoba[Tweede van vier blogjes over het Emiraat van Córdoba. Het eerste was hier.]
Emir Abd al-Rahman, de stichter van het Emiraat van Córdoba, overleed rond 788 en werd opgevolgd door zijn zoon Hisham I. Die erfde, behalve een staat-in-wording, ook de conflicten met het Abbasidische Kalifaat van Bagdad en met Karel de Grote. In de eerste oorlog boekte hij al snel succes door in het huidige Marokko een vazalstaat in het leven te roepen, geleid door de Idrisiden. Vanaf nu controleerden de vloten van de emir van Córdoba en zijn bondgenoot de Straat van Gibraltar.
De wijde wereld
De Abbasidische kalief Harun ar-Rashid (r. 786-809) liet het gebeuren. Hij versterkte echter wel zijn greep op Ifriqiya, waar Ibrahim ibn al-Aghlab het Aghlabidische emiraat stichtte. Ik blogde er al eens over. Aanvankelijk loyaal aan de kalief in Bagdad, begon dit emiraat zich steeds zelfstandiger te gedragen. De hoofdstad was Kairouan, dat eeuwenlang een grote aantrekkingskracht heeft gehad op Andalusiërs. De stad groeide snel, van 15.000 mensen in 830 tot 50.000 in 1050. Ik blogde al eens over de watervoorziening.
In het noorden hadden de emirs van Córdoba gemengde successen. Karel de Grote legde zich niet neer bij de vernederende uitkomst van de expeditie van 778 – zie ook het vorige blogje – en stuurde daarom van tijd tot tijd nieuwe legers. Er kwamen Frankische garnizoenen in steden als Barcelona en Pamplona; de tussenliggende regio kwam bekend te staan als de Spaanse Mark.noot Een mark is een graafschap aan de grens. De soldaten van de markgraven en de legers van het Emiraat van Córdoba raakten regelmatig slaags, meestal door plundertochten over en weer. Asturië, dat in 778 had geweigerd Karel te steunen, koos tegen het einde van de achtste eeuw niet zozeer partij voor de Frankische vorst, als wel tegen de emir in Córdoba: in 798 stroopten de Asturiërs diens land af tot bij Lissabon.
Inscriptie uit MéridaConsolidatie
Aan het begin van de negende eeuw tekende zich in het noorden een modus vivendi af, die erop neerkwam dat het Emiraat van Córdoba de noordelijke staatjes niet zou annexeren zolang die niet zouden streven naar gebiedsuitbreiding. Toen de markgraaf van Pamplona in 803 de afspraak negeerde, liet emir Al-Hakam I (r.796-822) de stad verwoesten, waarbij hij gebruik kon maken van zijn eigen troepen en de Banu Qasi uit Zaragoza. Barcelona onderging hetzelfde lot in 828.
Feitelijk was het Emiraat van Córdoba aan alle kanten omringd door bufferstaten. Tegen de Abbasiden verdedigde het zich via de Idrisiden en de Aghlabiden in de Maghreb; in het noorden was het Emiraat van de Spaanse Mark gescheiden door vazalstaatjes als Banu Qasi (rond Zaragoza) en Baskenland. Asturië vormde de buffer tegen de Noormannen. Deze noordelijke staatjes waren door diplomatieke huwelijken verbonden met het Emiraat, waarbij ik aanteken dat “diplomatiek huwelijk” ook is te lezen als verwijzing naar in de harem gegijzelde prinsessen.
De consolidatie van de grenzen liep parallel aan de consolidatie van het binnenland. Hadden de emirs Abd al-Rahman en Hisham nog moeite moeten doen om de diverse groepen voor zich te winnen, Al-Hakam kon zijn onderdanen commando’s geven. Belangrijk was daarbij dat hij slaven bewapende, de zogeheten mammelukken. Zij stonden buiten de stamstructuren en waren alleen aan de emir verantwoording schuldig.
Joodse grafsteen van Yehuda bar Akon (Archeologisch museum, Córdoba)Dhimmi’s en moslims
Aan het Emiraat van Córdoba wordt een beleid van religieuze tolerantie toegeschreven. We zullen nog zien dat daarbij kanttekeningen zijn te plaatsen en we hebben al geconstateerd dat niet-moslims de jizya moesten opbrengen. Joden en christenen waren dhimmi’s, getolereerde monotheïsten.
In de loop van de tijd bekeerde menigeen zich: ik noemde de Banu Qasi al, die afstamde van een zekere Cassius, een edelman uit het Rijk van Toledo die na de Arabische verovering een verdrag sloot (vergelijk de al genoemde Theodomir). De islamisering van El-Andalus verliep echter langzaam en in elke stad was nog altijd een comes, wiens takenpakket inmiddels bestond uit het bestuur van de christelijke gemeenschap: hij sprak recht aan de hand van het Liber Iudiciorum en stond in voor de afdracht van de jizya-belasting. In de Arabische bronnen heet hij qumis of sahib al-medina.
Bij de benoeming van de bisschop maakte de emir een keuze uit een door de gelovigen samengestelde kandidatenlijst. De emir stond de bisschoppen ook toe om synodes te organiseren, zoals ze in het Rijk van Toledo hadden kunnen doen. Het enige verschil is dat ze nu samenkwamen in Córdoba. Het effect was dat de Iberische christenen, die doorgaans mozaraben (“gearabiseerden”) worden genoemd, een zelfstandige kerk vormden, steeds losser van de West-Europese christenen en steeds meer in contact met de christenen uit het Midden-Oosten.
Voor moslims waren andere bestuurders relevanter, de zogenaamde wali ofwel provinciegouverneur en de qadi ofwel rechter. Naarmate het Emiraat evolueerde tot een staat met bufferstaten, kon plundering geen bron meer zijn van inkomsten, zodat de bodembelasting belangrijk werd – en die gold ook voor moslims. Desondanks waren de belastingen betrekkelijk laag. De emir beschikte over enorme domeinen, die hij had overgenomen van de koning van Toledo, had uitgebreid met de landerijen van de aristocraten die waren gesneuveld tijdens de Arabische verovering van Iberië, en vervolgens verder had uitgebreid met de bezittingen van verslagen tegenstanders. Al met al was er genoeg geld om Córdoba te voorzien van de mooiste moskee ter wereld, zoals het plaatje bovenaan dit stukje toont.
Mijn boek over de geschiedenis van Libanon is verschenen; de opbrengst gaat via Cordaid naar het geteisterde land.
PS: u kunt deze blog volgen via het Whatsapp-kanaal.
Zelfde tijdvak
Een godsbewijs van Ǧibrīl ibn Nūḥ
augustus 25, 2024
De Franken
november 6, 2015
Tunesië onder de Aghlabiden
februari 16, 2024 Deel dit:#Abbasiden #AbdAlRahmanIVanCórdoba #Aghlabiden #AlHakamIVanCórdoba #Andalusië #Asturië #BanuQasi #Basken #belastingen #Córdoba #comes #dhimmi #ElAndalus #emiraatVanCórdoba #HarunArRashid #HishamIVanCórdoba #IbrahimIbnAlAghlab #Idrisiden #Ifriqiya #Kairouan #KarelDeGrote #LiberIudiciorum #mammelukkenSoldaten_ #Marokko #moskeeVanCórdoba #mozaraben #Pamplona #SpaanseMark #Spanje #stamsamenleving #Theodomir #vikingen
-
Faits divers (33): archeologie
Cucuteni-Tripolje-aardewerk (Neues Museum, Berlijn)Een nieuwe aflevering van de onregelmatig verschijnende reeks faits divers, met deze keer allerlei leuke archeologische berichten.
***
De eerste steden
Het traditionele, en op zich niet onjuiste, verhaal over de eerste steden is dat hun ontstaan hand-in-hand ging met de groei van sociale stratificatie. Bijvoorbeeld doordat er meer boeren waren, meer opbrengsten, meer noodzaak tot organisatie, en dus een centrale leider, die zijn macht onderstreepte met monumentale bouw. Dit is vanzelfsprekend altijd een grove generalisatie geweest. Een schema, zeg maar, om de gedachten te ordenen. De vondsten in Göbekli Tepe bewijzen dat al in een samenleving van jagers en verzamelaars monumentale architectuur mogelijk is, dus er is geen enkele reden monumentaliteit onlosmakelijk te verbinden met steden of zelfs maar landbouw.
De laatste kwart eeuw is er veel meer aandacht gekomen voor “mega-sites” die wel stedelijk ogen maar geen opvallend grote sociale stratificatie kennen. Sovjet-archeologen attendeerden er lang geleden al op dat in het gebied van de Skythen – zeg maar Oekraïne – enkele knotsen van nederzettingen bekend waren, zonder aanwijzingen voor maatschappelijke ongelijkheid. Dat paste mooi bij theorieën over een oercommunisme, dus het oogde wat verdacht. Maar inmiddels is er meer belangstelling voor, en het helpt dat onderzoekers met Lidar meer van zulke nederzettingen vinden.
Een recent artikel in Nature gaat over de Cucuteni-Tripolje-cultuur, zeg maar 4500-3000 v.Chr. in Roemenië, Moldavië en Oekraïne. U kunt die kennen van de Racines-expositie in Luik. Het artikel legt voorbeeldig uit welke complicaties er zijn bij het onderzoek naar de egalitaire samenlevingen van de vroegste Europese steden, even oud als pakweg Uruk.
De Maghreb
De Maghreb kom er in de oudheidkundige literatuur beroerd vanaf. Toen ik schreef over het handboek van De Blois en Van der Spek, viel me op dat de Numidiërs niet of nauwelijks werden vermeld, hoewel ze een beslissende rol speelden in zowel de Eerste als de Tweede Punische Oorlog. De Maghreb was echter een van de welvarendste gebieden in de Oudheid, met in de Romeinse tijd 600 steden (ter vergelijking: Gallië had er zestig). De verklaring voor de welvaart is dat op de Hautes Plaines van Algerije de regenval voorspelbaar was. Je wist als boer precies wat je kon verwachten, wat in Italië en Griekenland niet het geval was.
De vallei van de rivier de Baht in het noordwesten van Marokko is iets anders dan Algerije. Het is geen hoogvlakte maar een riviervlakte. Evengoed is het een vruchtbaar gebied, waar de Karthagers al ten tijde van Hanno de Zeevaarder factorijen bouwden. Er viel wat te halen. Recent onderzoek toont dat de landbouw hier al heel vroeg ontstond: “the most extensive and earliest agricultural complex known in north Africa outside the Nile Valley”.
Byblos
U herinnert zich misschien – vooringenomen als ik ben, hoop ik het – de expositie over Byblos in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Dan herinnert u zich misschien ook dat het onderzoek is hernomen. Daarover is een erg mooie documentaire te zien op Arte. Voor wie bang is voor Frans: het is prettig rustig uitgesproken.
Koolstof
Koolstofdateringen zijn nooit simpel. Om te beginnen is het resultaat geen datering maar een kans op een datering. Verder is kalibratie nodig. En de kalibratiecurve loopt soms steil en is soms horizontaal – dat laatste heet een plateau. Dat is ergerlijk, want het betekent dat een op zich smalle marge in de meting, laten we zeggen ±50, zich kan vertalen in een brede historische marge, laten we zeggen ±150. Eén zo’n plateau correspondeert ruwweg met de Europese Hallstatt-periode: tussen pakweg 770 en 420 v.Chr. zijn de historische marges wel erg wijd.
Deze kwestie speelt hoog op in Israël, waar op veel plaatsen monumentale gebouwen zijn gevonden op plekken waar je ook volgens de Bijbel monumentale gebouwen zou verwachten. Bijvoorbeeld een grote structuur in Jeruzalem, op de plek waar je het paleis van een David of Salomo verwacht. Alleen zijn die structuren lastig te dateren. De eerste archeologen dateerden het daar gevonden aardewerk aan de hand van de bijbelse chronologie van een David of een Salomo, dus toen klopte alles; maar toen archeologen het aardewerk begonnen te dateren aan de hand van andere aardewerkchronologieën en aan de hand van koolstof, bleken de gebouwen te jong.
Een poging om het probleem op te lossen met een speciaal op het verwerven van organisch, dateerbaar materiaal gerichte opgraving in Megiddo, leverde niks op. Nu hebben archeologen het opnieuw geprobeerd in Jeruzalem, met een combinatie van koolstofdatering en wiggle matching. Er is vooruitgang, met scherpere dateringen, en er is de opvallende conclusie dat de westelijke uitbreiding vroeger begon dan tot nu toe aangenomen. Over Salomo zwijgt men, maar dit oogt veelbelovend.
Familie
In de jaren zeventig was er veel aandacht voor de vraag waar vrouwen en mannen na hun huwelijk gingen wonen. Als bijvoorbeeld in een samenleving alleen vrouwen aardewerk maakten, zo luidde een van de redeneringen, vormde de verspreiding van keramische motieven een aanwijzing voor hun verblijfplaatsen. Nu stellen archeologen dezelfde vraag, maar met bioarcheologisch bewijs: in voor-Romeins Brittannië trokken de mannen in bij de vrouwen. Een leuke conclusie, niet meer, niet minder.
Zijderoute
Komend vanuit het westen leidde de Zijderoute vanuit het huidige Oezbekistan over de Pamir en dan langs de Taklamakan-woestijn, door de Hexicorridor naar China. Een leuk onderzoekje toont dat daar, in het westen van het antieke China, een laatantieke mevrouw met Chinese voorouders is begraven naast een laatantieke meneer met Centraal-Aziatische voorouders. Het bevestigt wat we al wisten: mensen waren mobiel.
Volksverhuizingen
En nog even iets uit dezelfde periode om af te ronden: een overzicht van alle DNA-bewijs voor migratie in het eerste millennium voor West-Europa. De conclusies zijn weinig verrassend: eerst een beweging van noordelijk Europa naar zuidelijk Europa, zeg maar de verspreiding van Germaanssprekenden, en daarna een omgekeerde beweging, zeg maar mensen die door Noormannen werden meegenomen, vermoedelijk als slaven. Niet verrassend dus, maar handig om het bij elkaar te hebben.
Ik organiseer in het voorjaar van 2025 een reis naar de vernieuwde musea van Beieren. Door mee te gaan helpt u deze blog gratis te houden. Maar u kunt natuurlijk ook een van mijn boeken kopen (en lezen), een cursus doen, of doneren. U kunt de blog ook volgen via het Whatsapp-kanaal.
Deel dit:#Algerije #bioarcheologie #Byblos #China #CucuteniTripoljeCultuur #DNAOnderzoek #FaitsDivers #GroteVolksverhuizingen #Hallstatt #Hexicorridor #Israël #Jeruzalem #kalibratie #koningDavid #koningSalomo #koolstofdatering #Libanon #LIDAR #Marokko #Moldavië #Oekraïne #Roemenië #socialeStratificatie #Taklamakan #vikingen #wiggleMatching #Zijderoute
-
(3) #PrettiggestoordNL
..hun eigen land en daarom gingen zij op pad naar 'groene weiden en land om te veroveren'.
#vikingen waren beslist niet de eersten die dit deden (denk aan #romeinen) en ook niet de laatsten.
De kerk van Rome stuurde deze jonge mannen zonder #erfrecht, óók op pad tijdens de #kruistochten vanaf de 10e eeuw.
En na de ontdekking van #amerika in 1492 werden die jonge mannen opnieuw op pad gestuurd als #conquistador..(4)https://nl.wikipedia.org/wiki/Kruistocht
https://nl.wikipedia.org/wiki/Conquist -
Ik kijk een prachtige serie op #netflix, 'The Last Kingdom', over de #vikingen die vanaf het einde van de 8e eeuw #engeland #plunderden en ook probeerden te #veroveren.
Centraal staat Alfred de grote (848-899), Koning van Wessex ('the Last Kingdom' in de serie), een #katholiek die vocht tegen de #heidenen, de #Deense #vikingen. 🤓
Op het eerste gezicht een strijd tussen 'De Kerk van Rome' en de #heidenen, die bekeerd..(2)https://isgeschiedenis.nl/nieuws/vechtlustige-vikingen-aan-de-engelse-kust
https://isgeschiedenis.nl/nieuws/alfred-de-grote-848-899-koning-van-wessex -
Vanmiddag de 88e aflevering in de reeks #GeliefdeBoeken die de volgers van mijn blog zijn begonnen. Otto Cox vertelt over het boek "River Kings" dat Cat Jarman schreef over de #Vikingen.
https://mainzerbeobachter.com/2023/11/03/geliefd-boek-river-kings/