#sterven — Public Fediverse posts

𝗙𝗹𝗼𝗿𝗲𝗻𝗰𝗲 𝗪𝗲𝗹𝗰𝗵 𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝘇𝗼𝘂 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗻𝗮 𝗺𝗶𝘀𝗸𝗿𝗮𝗮𝗺 𝘃𝗼𝗿𝗶𝗴 𝗷𝗮𝗮𝗿

Zangeres Florence Welch van Florence + the Machine dacht dat ze zou sterven na een miskraam vorig jaar. Dat vertelt ze in een interview met de Britse krant The Guardian.

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5530604/florence-welch-dacht-dat-ze-zou-sterven-na-miskraam-vorig-jaar

#FlorenceWelch #miskraam #sterven

𝗙𝗹𝗼𝗿𝗲𝗻𝗰𝗲 𝗪𝗲𝗹𝗰𝗵 𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝘇𝗼𝘂 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗻𝗮 𝗺𝗶𝘀𝗸𝗿𝗮𝗮𝗺 𝘃𝗼𝗿𝗶𝗴 𝗷𝗮𝗮𝗿

Zangeres Florence Welch van Florence + the Machine dacht dat ze zou sterven na een miskraam vorig jaar. Dat vertelt ze in een interview met de Britse krant The Guardian.

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5530604/florence-welch-dacht-dat-ze-zou-sterven-na-miskraam-vorig-jaar

#FlorenceWelch #miskraam #sterven

𝗙𝗹𝗼𝗿𝗲𝗻𝗰𝗲 𝗪𝗲𝗹𝗰𝗵 𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝘇𝗼𝘂 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗻𝗮 𝗺𝗶𝘀𝗸𝗿𝗮𝗮𝗺 𝘃𝗼𝗿𝗶𝗴 𝗷𝗮𝗮𝗿

Zangeres Florence Welch van Florence + the Machine dacht dat ze zou sterven na een miskraam vorig jaar. Dat vertelt ze in een interview met de Britse krant The Guardian.

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5530604/florence-welch-dacht-dat-ze-zou-sterven-na-miskraam-vorig-jaar

#FlorenceWelch #miskraam #sterven

𝗙𝗹𝗼𝗿𝗲𝗻𝗰𝗲 𝗪𝗲𝗹𝗰𝗵 𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝘇𝗼𝘂 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗻𝗮 𝗺𝗶𝘀𝗸𝗿𝗮𝗮𝗺 𝘃𝗼𝗿𝗶𝗴 𝗷𝗮𝗮𝗿

Zangeres Florence Welch van Florence + the Machine dacht dat ze zou sterven na een miskraam vorig jaar. Dat vertelt ze in een interview met de Britse krant The Guardian.

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5530604/florence-welch-dacht-dat-ze-zou-sterven-na-miskraam-vorig-jaar

#FlorenceWelch #miskraam #sterven

𝗙𝗹𝗼𝗿𝗲𝗻𝗰𝗲 𝗪𝗲𝗹𝗰𝗵 𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝘇𝗼𝘂 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗻𝗮 𝗺𝗶𝘀𝗸𝗿𝗮𝗮𝗺 𝘃𝗼𝗿𝗶𝗴 𝗷𝗮𝗮𝗿

Zangeres Florence Welch van Florence + the Machine dacht dat ze zou sterven na een miskraam vorig jaar. Dat vertelt ze in een interview met de Britse krant The Guardian.

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5530604/florence-welch-dacht-dat-ze-zou-sterven-na-miskraam-vorig-jaar

#FlorenceWelch #miskraam #sterven

Beschouwing "Over het leven na de dood". Wat gestorvenen vertellen. Hans Stolp. Uitgeverij AnkhHermes, 2024.
#boekbespreking #kunststukjes #blog #tumblr #HansStolp #AnkhHermes #leven #dood #reïncarnatie #liefde #sterven
https://www.tumblr.com/jurjenkvanderhoek/794464478914805760/hans-stolp-schrijft-in-liefde-over-de-dood?source=share

Beschouwing "Over het leven na de dood". Wat gestorvenen vertellen. Hans Stolp. Uitgeverij AnkhHermes, 2024.
#boekbespreking #kunststukjes #blog #tumblr #HansStolp #AnkhHermes #leven #dood #reïncarnatie #liefde #sterven
https://www.tumblr.com/jurjenkvanderhoek/794464478914805760/hans-stolp-schrijft-in-liefde-over-de-dood?source=share

Beschouwing "Over het leven na de dood". Wat gestorvenen vertellen. Hans Stolp. Uitgeverij AnkhHermes, 2024.
#boekbespreking #kunststukjes #blog #tumblr #HansStolp #AnkhHermes #leven #dood #reïncarnatie #liefde #sterven
https://www.tumblr.com/jurjenkvanderhoek/794464478914805760/hans-stolp-schrijft-in-liefde-over-de-dood?source=share

Beschouwing "Over het leven na de dood". Wat gestorvenen vertellen. Hans Stolp. Uitgeverij AnkhHermes, 2024.
#boekbespreking #kunststukjes #blog #tumblr #HansStolp #AnkhHermes #leven #dood #reïncarnatie #liefde #sterven
https://www.tumblr.com/jurjenkvanderhoek/794464478914805760/hans-stolp-schrijft-in-liefde-over-de-dood?source=share

#Kapitalisme is #geboren in #Nederland en daar zal het #ook #sterven.

Menno – tegengehouden

Tegengehouden

Gestommel. Zachtjes gaat de deur van zijn kamer open.

“Slaap je al?” fluistert moeder.

Even overweegt Menno daar niet op te reageren, maar al snel wint zijn nieuwsgierigheid het. Hij bromt een beetje en ziet vervolgens zijn ouders tegen de achtergrond van de deuropening als donkere gedaanten naar zijn bed toekomen. Moeder gaat op de rand van zijn bed zitten. Vader pakt de stoel vanachter zijn bureautje. Menno wacht af.

“Wat ben je aan het doen?” vraagt moeder, alsof ze denkt dat hij begrijpt waar ze op doelt.

“Niets,” antwoord hij oprecht verbaasd. “Ik probeer te slapen.”

“Je moet opa laten gaan.” Er klinkt onzekerheid door in vaders stem. “Opa zegt dat hij wordt tegengehouden door kinderhandjes…,” voegt hij er met iets meer overtuiging aan toe, “en wij denken dat jij begrijpt wat hij daarmee bedoelt.”

“Waarom?” vraagt Menno.

“Daarom,” antwoordt vader zacht. “Alleen al dat je nu vraagt waarom. Je weet waar wij het over hebben.”

“Waarom?”

“Menno .” Moeders stem kan soms scherp zijn, en nu weer snijdt ze hem door de ziel. “Menno,” vervolgt ze milder van toon, “opa noemt jouw naam.”

“Ik mag toch niet bij hem op bezoek komen? Waarom moet ik hem dan laten gaan? Hoe kan ik hem tegenhouden?”

Het kan niet anders of zijn ouders horen hoe allerlei gevoelens hem de adem benemen en hem de strot dichtknijpen. Hij is ongelooflijk blij dat opa hem moet hebben gevoeld en gehoord, zoals Aya haar vader voelde en hoorde in haar slaap. Maar hij is ook boos op zijn grootvader, omdat hij hem heeft verraden aan zijn ouders, door zijn naam te noemen. Hij voelt een intens verdriet opkomen om wat er staat te gebeuren.

“Opa wil graag naar de hemel toe, maar dat kan niet, omdat jij het niet wilt.” Door de nadruk die moeder legt op het woordje ‘jij’, krimpt Menno ineen.

“Jezus wil het.” bijt hij haar toe. “Anders gebeurt er niets. Je moet als je bidt altijd zeggen dat Jezus het zo wil.”

“Dat is onzin,” antwoordt moeder fel. “Jezus is hier niet.”

“Jezus is hier wél.”

Verontwaardigt komt Menno overeind. Hij kruipt over zijn bed naar het kastje aan de muur, pakt het doosje met de hostie eruit, opent het, en neemt de hostie tussen de duim en wijsvinger van zijn rechterhand en houdt het voor haar ogen zodat ze zich ervan kan overtuigen dat het echt is: “Dit is Jezus.”

“Dat is een ouweltje,” schampert moeder. “Een dingetje van meel. Wie heeft je wijs gemaakt dat dat Jezus is?”

“Dat heeft een man gezegd. In Egmond. Ze hebben het daar zelf in de mist geconstateerd.”

“Egmond? In de mist?” Pappa kan een lachje niet onderdrukken, en doordat hij zich van zijn stuk gebracht voelt, weet Menno even niets te zeggen. Daarop trekt moeder plotseling de hostie uit zijn vingers, wrijft het stuk en schreeuwt: “Meel. Je moet niet alles geloven wat anderen zeggen.”

Vol ongeloof staart Menno naar de vallende kruimels. Dat zij dit zomaar doet. Het voelt bijna alsof zij zojuist zijn lijf tussen haar vingers fijn heeft gewreven en hij zoekt naar woorden die er niet zijn. Gekwetst kermt hij: “Toch is het zo. Als je heel erg graag wilt dat er iets gebeurt, moet je altijd bidden en tegen God zeggen dat Jezus het zo wil. En dan is hij hier, en dan gebeurt het echt.”

“Maar jij bent het, die wil dat Jezus het wil,” stoot moeder door. Geschrokken van haar eigen reactie, laat zij direct een stroom sussende woorden over haar zoon heen komen waarvan er geen één goed bij hem terecht komt. Hoelang zij daarna op hem in blijft praten interesseert hem niet. Hij luistert niet meer naar haar. Als zij eindelijk haar mond houdt, blijft het lange tijd stil.

Uiteindelijk breekt zijn vader door de stilte en Menno ’s weerstand heen. “Ik weet dat je veel van opa houdt. En ik begrijp heel goed dat je hem niet kwijt wilt en hem graag bij je wilt houden. Maar als je echt van iemand houdt, en dan bedoel ik: écht, dan laat je die iemand vrij om verder te gaan. Waarheen dan ook. Zelfs als dat betekent dat je elkaar nooit meer ziet.

Dat is houden van, Menno. Dat is liefde: dat je de ander niet voor jezelf wilt houden, maar vrijlaat.”

‘Aya…’ denkt Menno. ‘Opa zit net als Aya in een gevangenis. En ik houd hem gevangen.’ “Dan moet opa maar doodgaan, als iedereen dat zo graag wil.” schreeuwt hij.

Hij stopt zijn hoofd weer onder het kussen, zoals hij altijd doet wanneer hij zich voor alles en iedereen wil verbergen, en niets meer wil zien of horen. Huilend wacht hij tot hij voelt dat zijn ouders zijn kamer uit zijn, en gaat dan op zijn rug liggen. Uitgeput valt hij zo in een droomloze slaap. Het eerste dat zijn moeder de volgende morgen tegen hem zegt is: “Opa is overleden. Het ziekenhuis belde gisteravond laat, nog geen half uur nadat pappa en ik weer beneden waren.” Haar stem klinkt emotieloos. Zakelijk. Menno haalt zijn schouders op. Het zal wel. Hij wil het er niet meer over hebben.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#hostie #Menno #opa #sterven #stilte #weerstand

Menno – tegengehouden

Tegengehouden

Gestommel. Zachtjes gaat de deur van zijn kamer open.

“Slaap je al?” fluistert moeder.

Even overweegt Menno daar niet op te reageren, maar al snel wint zijn nieuwsgierigheid het. Hij bromt een beetje en ziet vervolgens zijn ouders tegen de achtergrond van de deuropening als donkere gedaanten naar zijn bed toekomen. Moeder gaat op de rand van zijn bed zitten. Vader pakt de stoel vanachter zijn bureautje. Menno wacht af.

“Wat ben je aan het doen?” vraagt moeder, alsof ze denkt dat hij begrijpt waar ze op doelt.

“Niets,” antwoord hij oprecht verbaasd. “Ik probeer te slapen.”

“Je moet opa laten gaan.” Er klinkt onzekerheid door in vaders stem. “Opa zegt dat hij wordt tegengehouden door kinderhandjes…,” voegt hij er met iets meer overtuiging aan toe, “en wij denken dat jij begrijpt wat hij daarmee bedoelt.”

“Waarom?” vraagt Menno.

“Daarom,” antwoordt vader zacht. “Alleen al dat je nu vraagt waarom. Je weet waar wij het over hebben.”

“Waarom?”

“Menno .” Moeders stem kan soms scherp zijn, en nu weer snijdt ze hem door de ziel. “Menno,” vervolgt ze milder van toon, “opa noemt jouw naam.”

“Ik mag toch niet bij hem op bezoek komen? Waarom moet ik hem dan laten gaan? Hoe kan ik hem tegenhouden?”

Het kan niet anders of zijn ouders horen hoe allerlei gevoelens hem de adem benemen en hem de strot dichtknijpen. Hij is ongelooflijk blij dat opa hem moet hebben gevoeld en gehoord, zoals Aya haar vader voelde en hoorde in haar slaap. Maar hij is ook boos op zijn grootvader, omdat hij hem heeft verraden aan zijn ouders, door zijn naam te noemen. Hij voelt een intens verdriet opkomen om wat er staat te gebeuren.

“Opa wil graag naar de hemel toe, maar dat kan niet, omdat jij het niet wilt.” Door de nadruk die moeder legt op het woordje ‘jij’, krimpt Menno ineen.

“Jezus wil het.” bijt hij haar toe. “Anders gebeurt er niets. Je moet als je bidt altijd zeggen dat Jezus het zo wil.”

“Dat is onzin,” antwoordt moeder fel. “Jezus is hier niet.”

“Jezus is hier wél.”

Verontwaardigt komt Menno overeind. Hij kruipt over zijn bed naar het kastje aan de muur, pakt het doosje met de hostie eruit, opent het, en neemt de hostie tussen de duim en wijsvinger van zijn rechterhand en houdt het voor haar ogen zodat ze zich ervan kan overtuigen dat het echt is: “Dit is Jezus.”

“Dat is een ouweltje,” schampert moeder. “Een dingetje van meel. Wie heeft je wijs gemaakt dat dat Jezus is?”

“Dat heeft een man gezegd. In Egmond. Ze hebben het daar zelf in de mist geconstateerd.”

“Egmond? In de mist?” Pappa kan een lachje niet onderdrukken, en doordat hij zich van zijn stuk gebracht voelt, weet Menno even niets te zeggen. Daarop trekt moeder plotseling de hostie uit zijn vingers, wrijft het stuk en schreeuwt: “Meel. Je moet niet alles geloven wat anderen zeggen.”

Vol ongeloof staart Menno naar de vallende kruimels. Dat zij dit zomaar doet. Het voelt bijna alsof zij zojuist zijn lijf tussen haar vingers fijn heeft gewreven en hij zoekt naar woorden die er niet zijn. Gekwetst kermt hij: “Toch is het zo. Als je heel erg graag wilt dat er iets gebeurt, moet je altijd bidden en tegen God zeggen dat Jezus het zo wil. En dan is hij hier, en dan gebeurt het echt.”

“Maar jij bent het, die wil dat Jezus het wil,” stoot moeder door. Geschrokken van haar eigen reactie, laat zij direct een stroom sussende woorden over haar zoon heen komen waarvan er geen één goed bij hem terecht komt. Hoelang zij daarna op hem in blijft praten interesseert hem niet. Hij luistert niet meer naar haar. Als zij eindelijk haar mond houdt, blijft het lange tijd stil.

Uiteindelijk breekt zijn vader door de stilte en Menno ’s weerstand heen. “Ik weet dat je veel van opa houdt. En ik begrijp heel goed dat je hem niet kwijt wilt en hem graag bij je wilt houden. Maar als je echt van iemand houdt, en dan bedoel ik: écht, dan laat je die iemand vrij om verder te gaan. Waarheen dan ook. Zelfs als dat betekent dat je elkaar nooit meer ziet.

Dat is houden van, Menno. Dat is liefde: dat je de ander niet voor jezelf wilt houden, maar vrijlaat.”

‘Aya…’ denkt Menno. ‘Opa zit net als Aya in een gevangenis. En ik houd hem gevangen.’ “Dan moet opa maar doodgaan, als iedereen dat zo graag wil.” schreeuwt hij.

Hij stopt zijn hoofd weer onder het kussen, zoals hij altijd doet wanneer hij zich voor alles en iedereen wil verbergen, en niets meer wil zien of horen. Huilend wacht hij tot hij voelt dat zijn ouders zijn kamer uit zijn, en gaat dan op zijn rug liggen. Uitgeput valt hij zo in een droomloze slaap. Het eerste dat zijn moeder de volgende morgen tegen hem zegt is: “Opa is overleden. Het ziekenhuis belde gisteravond laat, nog geen half uur nadat pappa en ik weer beneden waren.” Haar stem klinkt emotieloos. Zakelijk. Menno haalt zijn schouders op. Het zal wel. Hij wil het er niet meer over hebben.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#hostie #Menno #opa #sterven #stilte #weerstand

Menno – uitgetreden

Uitgetreden

Zes keer in de week fietst Menno naar zijn school in de Oranje Nassaulaan, deels door het bos. ‘Van een beetje fietsen word je alleen maar sterker,’ hebben zijn ouders gezegd. Vandaag lijkt het fietspad door het bos steeds breder en eindelozer te worden alsof er geen einde aan komt. De bomen links en rechts wijken terug, worden hoger en bovendien bijna doorschijnend. Menno stapt af, laat zijn fiets in de berm vallen en gaat ernaast zitten. Op de weg – een meter of vier verderop parallel aan het fietspad – rijden auto’s voorbij, steeds langzamer, steeds langzamer, tot ze stilstaan als vage schaduwen tussen stralende bomen.

Er hangt een onbeschrijfelijke sfeer om hem heen, die hem meer verwondert dan beangstigt. Het is stil, maar de stilte klinkt als tere muziek zonder begin of einde. Menno ervaart dat zijn lichaam vreemd en zwaar aanvoelt, en hij geeft een poging om op te staan al spoedig op wanneer hij merkt dat zelfs het verzetten van een voet zijn krachten te boven gaat. Alle gevoel in zijn lijf verzamelt zich in zijn nek en achterhoofd tot het zich tintelend van zijn kruin losmaakt. Hij ziet zichzelf zitten , en kan om zich heen kijken, zonder zijn te hoofd te bewegen. Hij kan zelfs van zijn lichaam wegzweven, tussen de bomen door en omhoog als een adem­wolkje. Verwonderd ziet hij niet alleen dat de auto’s op de weg stil staan, maar ook de fietsers verderop, zonder om te vallen. Hun voeten staan nog op de pedalen. Zelfs vogels hangen roerloos in de windstille lucht.

Met een lichte schok realiseert Menno zich dat hij uit zijn lichaam is gestapt, en om zich ervan te overtuigen dat hij niet dood is, werpt hij een blik op zijn lichaam dat als een standbeeld in het gras naast zijn fiets zit. Intuïtief voelt hij aan dat hij onmiddellijk in de zittende figuur terug kan keren, als hij dat wil. Maar nu nog niet. Nu wil hij op bezoek bij opa.

Blijkbaar is het voldoende om alleen maar aan opa Prins te denken, om op hetzelfde moment bij hem te komen. Alles en iedereen in de ziekenhuiskamer staat stil, als op een foto. Alles is transparant en de mensen geven licht alsof zij met ontelbare twinkelende vonkjes gevuld zijn. Menno ziet drie mensen. Naast zijn opa staat een man met een witte jas aan. Hij trekt een ernstig gezicht en houdt de pols van opa vast. Aan de andere kant van opa staat een vrouw in een blauwe jurk met een wit schort voor. Ze draagt een raar wit mutsje op haar hoofd, waar een grijs plukje haar onder vandaan krult. De man en de vrouw glimlachen naar opa. Enigszins verbaasd maar gerustgesteld stelt Menno vast dat niemand hem ziet.

Zal opa hem horen, als hij iets in zijn oor fluistert? Zal opa het merken wanneer hij hem een kus op zijn voorhoofd geeft?

“Ik hou van u,” fluistert Menno. “Ik hou van u.” schreeuwt hij, zonder dat iemand hem hoort.

Maar dan ontdekt hij dat zijn woorden als ijle rimpelingen richting opa gaan en dwars door zijn nu transparante lichaam, om daar héél even aan twinkellichtjes een extra flikkering te ontlokken.

“Ik hou van u, ik hou van u, ik hou van u.”

Opnieuw en opnieuw flikkeren de lichtjes, flauw, kort, maar onmiskenbaar.

“U mag niet doodgaan,” bezweert Menno nu. “Hoort u mij? U mag niet doodgaan.”.

Ineens voelt Menno een schok. Hij is weer terug in zijn lichaam, in Zeist, naast het fietspad op het gras. Hij heeft er geen idee van hoe lang hij daar al zit. Bang om te laat op school te komen grijpt hij zijn fiets, springt erop, en racet weg, om te ontdekken dat hij ruimschoots op tijd is. Heeft hij dan alles gedroomd? Hij besluit met niemand over deze ervaring te spreken. Waarschijnlijk gelooft toch niemand hem.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#ikHouVanU #lichaam #Menno #opa #sterven #uitgetreden

Menno – uitgetreden

Uitgetreden

Zes keer in de week fietst Menno naar zijn school in de Oranje Nassaulaan, deels door het bos. ‘Van een beetje fietsen word je alleen maar sterker,’ hebben zijn ouders gezegd. Vandaag lijkt het fietspad door het bos steeds breder en eindelozer te worden alsof er geen einde aan komt. De bomen links en rechts wijken terug, worden hoger en bovendien bijna doorschijnend. Menno stapt af, laat zijn fiets in de berm vallen en gaat ernaast zitten. Op de weg – een meter of vier verderop parallel aan het fietspad – rijden auto’s voorbij, steeds langzamer, steeds langzamer, tot ze stilstaan als vage schaduwen tussen stralende bomen.

Er hangt een onbeschrijfelijke sfeer om hem heen, die hem meer verwondert dan beangstigt. Het is stil, maar de stilte klinkt als tere muziek zonder begin of einde. Menno ervaart dat zijn lichaam vreemd en zwaar aanvoelt, en hij geeft een poging om op te staan al spoedig op wanneer hij merkt dat zelfs het verzetten van een voet zijn krachten te boven gaat. Alle gevoel in zijn lijf verzamelt zich in zijn nek en achterhoofd tot het zich tintelend van zijn kruin losmaakt. Hij ziet zichzelf zitten , en kan om zich heen kijken, zonder zijn te hoofd te bewegen. Hij kan zelfs van zijn lichaam wegzweven, tussen de bomen door en omhoog als een adem­wolkje. Verwonderd ziet hij niet alleen dat de auto’s op de weg stil staan, maar ook de fietsers verderop, zonder om te vallen. Hun voeten staan nog op de pedalen. Zelfs vogels hangen roerloos in de windstille lucht.

Met een lichte schok realiseert Menno zich dat hij uit zijn lichaam is gestapt, en om zich ervan te overtuigen dat hij niet dood is, werpt hij een blik op zijn lichaam dat als een standbeeld in het gras naast zijn fiets zit. Intuïtief voelt hij aan dat hij onmiddellijk in de zittende figuur terug kan keren, als hij dat wil. Maar nu nog niet. Nu wil hij op bezoek bij opa.

Blijkbaar is het voldoende om alleen maar aan opa Prins te denken, om op hetzelfde moment bij hem te komen. Alles en iedereen in de ziekenhuiskamer staat stil, als op een foto. Alles is transparant en de mensen geven licht alsof zij met ontelbare twinkelende vonkjes gevuld zijn. Menno ziet drie mensen. Naast zijn opa staat een man met een witte jas aan. Hij trekt een ernstig gezicht en houdt de pols van opa vast. Aan de andere kant van opa staat een vrouw in een blauwe jurk met een wit schort voor. Ze draagt een raar wit mutsje op haar hoofd, waar een grijs plukje haar onder vandaan krult. De man en de vrouw glimlachen naar opa. Enigszins verbaasd maar gerustgesteld stelt Menno vast dat niemand hem ziet.

Zal opa hem horen, als hij iets in zijn oor fluistert? Zal opa het merken wanneer hij hem een kus op zijn voorhoofd geeft?

“Ik hou van u,” fluistert Menno. “Ik hou van u.” schreeuwt hij, zonder dat iemand hem hoort.

Maar dan ontdekt hij dat zijn woorden als ijle rimpelingen richting opa gaan en dwars door zijn nu transparante lichaam, om daar héél even aan twinkellichtjes een extra flikkering te ontlokken.

“Ik hou van u, ik hou van u, ik hou van u.”

Opnieuw en opnieuw flikkeren de lichtjes, flauw, kort, maar onmiskenbaar.

“U mag niet doodgaan,” bezweert Menno nu. “Hoort u mij? U mag niet doodgaan.”.

Ineens voelt Menno een schok. Hij is weer terug in zijn lichaam, in Zeist, naast het fietspad op het gras. Hij heeft er geen idee van hoe lang hij daar al zit. Bang om te laat op school te komen grijpt hij zijn fiets, springt erop, en racet weg, om te ontdekken dat hij ruimschoots op tijd is. Heeft hij dan alles gedroomd? Hij besluit met niemand over deze ervaring te spreken. Waarschijnlijk gelooft toch niemand hem.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#ikHouVanU #lichaam #Menno #opa #sterven #uitgetreden

#Column \ #Blog (preview)

Nasleep Corona

https://www.morpurgomedia.nl/columns-blogs/2025/2025-03/nasleep-corona

#corona #pandemie #verlies #overleiden #dood #sterven #ziek #medisch #cohort #Amsterdam #medewerkerd #opvang #protocol #bescherming #pakken #handschoenen #gezichtsmasker #familie #afscheid #coma #verdriet #woede #frustratie #virus #glaswand #arts #uitputting #huilen #ptss #herbeleving #medicatie #slapen #longcovind #hulpverlener @mijnAmstelveennieuws

Nathan – Het einde van de wereld

Het einde van de wereld: op het moment dat je in staat bent je er volledig los van te maken, zoals binnen de advaita vedanta: neti neti. Je bent niet dit en dat. Je kunt namelijk niet zeggen wat je wel bent maar wel wat je niet bent.

Advaitisten geloven dat ze niet hun gedachten zijn, niet hun gevoelens en het lichaam. Dat het gehele bestaan slechts een manifestatie is in het oneindige eeuwige bewustzijn (Brahman). Kun jij volledig nee zeggen? Dan betekent dat het einde van de wereld, nietwaar?

Maar dan zit je wel nog vast aan de gedachte van atman, het zogenaamde ware zelf.  De druppel (atman) die een is met de oceaan (Brahman). Boeddha sprak niet van een waar zelf, in geen enkele hoedanigheid.

Mensen die geloven in een denker en het denken als twee zaken, houden dus ook nog vast aan een bepaald zelf: de denker ten opzichte van het denken. Ik en het andere. Ik zeg je dat de denker en het denken volledig een zijn, een en hetzelfde. Je bent de wereld die je waarneemt. Er is dan geen sprake van een apart zelf.

Maar advaitisten zitten vast in het beeld van Brahman. Vergeet niet dat advaita een Indiase filosofie is. En dat zij geloven in schepping. Boeddha sprak niet over een schepper. Brahman staat boven de wereld, het tijdelijke. Alles is slechts een manifestatie in Brahman. En de wereld, het gemanifesteerde is een illusie.

En heel veel mensen geloven in een schepper, in Dat wat boven alles uitgaat. Ik spreek ook over Dat maar voor mij is Dat gelijk zijn inhoud. Denk maar aan de oceaan met al het leven erin. Dat zijn geen twee verschillende zaken: dat is namelijk niet de praktijk. En de praktijk volg ik.

Als iemand beweert slechts liefde te zijn, omdat liefde de enige werkelijkheid is, zal deze persoon geen normaal emotioneel leven hebben. Ik omarm mijn lichaam – zonder me eraan te hechten. Ik omarm gedachten en gevoelens – maar ik wens me er niet aan te hechten. Ja, ik ben de wereld die ik waarneem. Maar er is geen sprake van een constant onveranderlijk zelf. Ik ben alles en niets. Het leven is mij en ik ben het leven.

En de wereld (aarde)? Die zal zeker vergaan. Door onze inzet als mens met al zijn zelfdestructie of simpelweg door de natuur zelf. De afstand tussen de zon en de aarde zal steeds minder worden.

Ik geef op dit moment de voorkeur aan het feit dat je niets bent. Dat je op dit moment kan sterven. Maar het niets omvat ook alles. En ik zeg je: het sterfelijke is in geen enkel opzicht minderwaardig aan het onsterfelijke, want dat geloof creëert slechts een innerlijk conflict (waarvan de samenleving een afspiegeling is!). De bloem is niet minderwaardig aan God.

Voor mij is Brahman gelijk zijn inhoud. God niet als iets afstandelijks maar als een oneindig bewustzijn dat alles in zichzelf omarmt. Want is God dan geen liefde? En kent liefde dan van nature afgescheidenheid? Een spiegel weerkaatst alles zonder zich aan alles te hechten.

En Brahman als een filmdoek zien is prachtig maar is zonder enige betekenis zonder een film, een goed drama. En jezelf hypnotiseren tijdens de film, dat je slechts het filmdoek bent maakt van jou de slechtste bezoeker.

Liefde maakt ons goddelijk en emoties maken ons menselijk. En ik zeg je: het eeuwige en het sterfelijke behoren elkaar voor de volle 100% toe, zijn niet-twee. O ja, wacht niet op de Maitreya of Christus of Madhi of Kalki of de Messiah.

Er is werk aan de winkel. Nu. Daar waar jij bent. Overschat maar onderschat ook niet jezelf. Wees een licht voor jezelf. Een licht in deze wereld.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#brahman #liefde #schepper #sterven #vergaanAarde

Nathan – Het einde van de wereld

Het einde van de wereld: op het moment dat je in staat bent je er volledig los van te maken, zoals binnen de advaita vedanta: neti neti. Je bent niet dit en dat. Je kunt namelijk niet zeggen wat je wel bent maar wel wat je niet bent.

Advaitisten geloven dat ze niet hun gedachten zijn, niet hun gevoelens en het lichaam. Dat het gehele bestaan slechts een manifestatie is in het oneindige eeuwige bewustzijn (Brahman). Kun jij volledig nee zeggen? Dan betekent dat het einde van de wereld, nietwaar?

Maar dan zit je wel nog vast aan de gedachte van atman, het zogenaamde ware zelf.  De druppel (atman) die een is met de oceaan (Brahman). Boeddha sprak niet van een waar zelf, in geen enkele hoedanigheid.

Mensen die geloven in een denker en het denken als twee zaken, houden dus ook nog vast aan een bepaald zelf: de denker ten opzichte van het denken. Ik en het andere. Ik zeg je dat de denker en het denken volledig een zijn, een en hetzelfde. Je bent de wereld die je waarneemt. Er is dan geen sprake van een apart zelf.

Maar advaitisten zitten vast in het beeld van Brahman. Vergeet niet dat advaita een Indiase filosofie is. En dat zij geloven in schepping. Boeddha sprak niet over een schepper. Brahman staat boven de wereld, het tijdelijke. Alles is slechts een manifestatie in Brahman. En de wereld, het gemanifesteerde is een illusie.

En heel veel mensen geloven in een schepper, in Dat wat boven alles uitgaat. Ik spreek ook over Dat maar voor mij is Dat gelijk zijn inhoud. Denk maar aan de oceaan met al het leven erin. Dat zijn geen twee verschillende zaken: dat is namelijk niet de praktijk. En de praktijk volg ik.

Als iemand beweert slechts liefde te zijn, omdat liefde de enige werkelijkheid is, zal deze persoon geen normaal emotioneel leven hebben. Ik omarm mijn lichaam – zonder me eraan te hechten. Ik omarm gedachten en gevoelens – maar ik wens me er niet aan te hechten. Ja, ik ben de wereld die ik waarneem. Maar er is geen sprake van een constant onveranderlijk zelf. Ik ben alles en niets. Het leven is mij en ik ben het leven.

En de wereld (aarde)? Die zal zeker vergaan. Door onze inzet als mens met al zijn zelfdestructie of simpelweg door de natuur zelf. De afstand tussen de zon en de aarde zal steeds minder worden.

Ik geef op dit moment de voorkeur aan het feit dat je niets bent. Dat je op dit moment kan sterven. Maar het niets omvat ook alles. En ik zeg je: het sterfelijke is in geen enkel opzicht minderwaardig aan het onsterfelijke, want dat geloof creëert slechts een innerlijk conflict (waarvan de samenleving een afspiegeling is!). De bloem is niet minderwaardig aan God.

Voor mij is Brahman gelijk zijn inhoud. God niet als iets afstandelijks maar als een oneindig bewustzijn dat alles in zichzelf omarmt. Want is God dan geen liefde? En kent liefde dan van nature afgescheidenheid? Een spiegel weerkaatst alles zonder zich aan alles te hechten.

En Brahman als een filmdoek zien is prachtig maar is zonder enige betekenis zonder een film, een goed drama. En jezelf hypnotiseren tijdens de film, dat je slechts het filmdoek bent maakt van jou de slechtste bezoeker.

Liefde maakt ons goddelijk en emoties maken ons menselijk. En ik zeg je: het eeuwige en het sterfelijke behoren elkaar voor de volle 100% toe, zijn niet-twee. O ja, wacht niet op de Maitreya of Christus of Madhi of Kalki of de Messiah.

Er is werk aan de winkel. Nu. Daar waar jij bent. Overschat maar onderschat ook niet jezelf. Wees een licht voor jezelf. Een licht in deze wereld.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#brahman #liefde #schepper #sterven #vergaanAarde

Nathan – Het einde van de wereld

Het einde van de wereld: op het moment dat je in staat bent je er volledig los van te maken, zoals binnen de advaita vedanta: neti neti. Je bent niet dit en dat. Je kunt namelijk niet zeggen wat je wel bent maar wel wat je niet bent.

Advaitisten geloven dat ze niet hun gedachten zijn, niet hun gevoelens en het lichaam. Dat het gehele bestaan slechts een manifestatie is in het oneindige eeuwige bewustzijn (Brahman). Kun jij volledig nee zeggen? Dan betekent dat het einde van de wereld, nietwaar?

Maar dan zit je wel nog vast aan de gedachte van atman, het zogenaamde ware zelf.  De druppel (atman) die een is met de oceaan (Brahman). Boeddha sprak niet van een waar zelf, in geen enkele hoedanigheid.

Mensen die geloven in een denker en het denken als twee zaken, houden dus ook nog vast aan een bepaald zelf: de denker ten opzichte van het denken. Ik en het andere. Ik zeg je dat de denker en het denken volledig een zijn, een en hetzelfde. Je bent de wereld die je waarneemt. Er is dan geen sprake van een apart zelf.

Maar advaitisten zitten vast in het beeld van Brahman. Vergeet niet dat advaita een Indiase filosofie is. En dat zij geloven in schepping. Boeddha sprak niet over een schepper. Brahman staat boven de wereld, het tijdelijke. Alles is slechts een manifestatie in Brahman. En de wereld, het gemanifesteerde is een illusie.

En heel veel mensen geloven in een schepper, in Dat wat boven alles uitgaat. Ik spreek ook over Dat maar voor mij is Dat gelijk zijn inhoud. Denk maar aan de oceaan met al het leven erin. Dat zijn geen twee verschillende zaken: dat is namelijk niet de praktijk. En de praktijk volg ik.

Als iemand beweert slechts liefde te zijn, omdat liefde de enige werkelijkheid is, zal deze persoon geen normaal emotioneel leven hebben. Ik omarm mijn lichaam – zonder me eraan te hechten. Ik omarm gedachten en gevoelens – maar ik wens me er niet aan te hechten. Ja, ik ben de wereld die ik waarneem. Maar er is geen sprake van een constant onveranderlijk zelf. Ik ben alles en niets. Het leven is mij en ik ben het leven.

En de wereld (aarde)? Die zal zeker vergaan. Door onze inzet als mens met al zijn zelfdestructie of simpelweg door de natuur zelf. De afstand tussen de zon en de aarde zal steeds minder worden.

Ik geef op dit moment de voorkeur aan het feit dat je niets bent. Dat je op dit moment kan sterven. Maar het niets omvat ook alles. En ik zeg je: het sterfelijke is in geen enkel opzicht minderwaardig aan het onsterfelijke, want dat geloof creëert slechts een innerlijk conflict (waarvan de samenleving een afspiegeling is!). De bloem is niet minderwaardig aan God.

Voor mij is Brahman gelijk zijn inhoud. God niet als iets afstandelijks maar als een oneindig bewustzijn dat alles in zichzelf omarmt. Want is God dan geen liefde? En kent liefde dan van nature afgescheidenheid? Een spiegel weerkaatst alles zonder zich aan alles te hechten.

En Brahman als een filmdoek zien is prachtig maar is zonder enige betekenis zonder een film, een goed drama. En jezelf hypnotiseren tijdens de film, dat je slechts het filmdoek bent maakt van jou de slechtste bezoeker.

Liefde maakt ons goddelijk en emoties maken ons menselijk. En ik zeg je: het eeuwige en het sterfelijke behoren elkaar voor de volle 100% toe, zijn niet-twee. O ja, wacht niet op de Maitreya of Christus of Madhi of Kalki of de Messiah.

Er is werk aan de winkel. Nu. Daar waar jij bent. Overschat maar onderschat ook niet jezelf. Wees een licht voor jezelf. Een licht in deze wereld.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#brahman #liefde #schepper #sterven #vergaanAarde

Nathan – Het einde van de wereld

Het einde van de wereld: op het moment dat je in staat bent je er volledig los van te maken, zoals binnen de advaita vedanta: neti neti. Je bent niet dit en dat. Je kunt namelijk niet zeggen wat je wel bent maar wel wat je niet bent.

Advaitisten geloven dat ze niet hun gedachten zijn, niet hun gevoelens en het lichaam. Dat het gehele bestaan slechts een manifestatie is in het oneindige eeuwige bewustzijn (Brahman). Kun jij volledig nee zeggen? Dan betekent dat het einde van de wereld, nietwaar?

Maar dan zit je wel nog vast aan de gedachte van atman, het zogenaamde ware zelf.  De druppel (atman) die een is met de oceaan (Brahman). Boeddha sprak niet van een waar zelf, in geen enkele hoedanigheid.

Mensen die geloven in een denker en het denken als twee zaken, houden dus ook nog vast aan een bepaald zelf: de denker ten opzichte van het denken. Ik en het andere. Ik zeg je dat de denker en het denken volledig een zijn, een en hetzelfde. Je bent de wereld die je waarneemt. Er is dan geen sprake van een apart zelf.

Maar advaitisten zitten vast in het beeld van Brahman. Vergeet niet dat advaita een Indiase filosofie is. En dat zij geloven in schepping. Boeddha sprak niet over een schepper. Brahman staat boven de wereld, het tijdelijke. Alles is slechts een manifestatie in Brahman. En de wereld, het gemanifesteerde is een illusie.

En heel veel mensen geloven in een schepper, in Dat wat boven alles uitgaat. Ik spreek ook over Dat maar voor mij is Dat gelijk zijn inhoud. Denk maar aan de oceaan met al het leven erin. Dat zijn geen twee verschillende zaken: dat is namelijk niet de praktijk. En de praktijk volg ik.

Als iemand beweert slechts liefde te zijn, omdat liefde de enige werkelijkheid is, zal deze persoon geen normaal emotioneel leven hebben. Ik omarm mijn lichaam – zonder me eraan te hechten. Ik omarm gedachten en gevoelens – maar ik wens me er niet aan te hechten. Ja, ik ben de wereld die ik waarneem. Maar er is geen sprake van een constant onveranderlijk zelf. Ik ben alles en niets. Het leven is mij en ik ben het leven.

En de wereld (aarde)? Die zal zeker vergaan. Door onze inzet als mens met al zijn zelfdestructie of simpelweg door de natuur zelf. De afstand tussen de zon en de aarde zal steeds minder worden.

Ik geef op dit moment de voorkeur aan het feit dat je niets bent. Dat je op dit moment kan sterven. Maar het niets omvat ook alles. En ik zeg je: het sterfelijke is in geen enkel opzicht minderwaardig aan het onsterfelijke, want dat geloof creëert slechts een innerlijk conflict (waarvan de samenleving een afspiegeling is!). De bloem is niet minderwaardig aan God.

Voor mij is Brahman gelijk zijn inhoud. God niet als iets afstandelijks maar als een oneindig bewustzijn dat alles in zichzelf omarmt. Want is God dan geen liefde? En kent liefde dan van nature afgescheidenheid? Een spiegel weerkaatst alles zonder zich aan alles te hechten.

En Brahman als een filmdoek zien is prachtig maar is zonder enige betekenis zonder een film, een goed drama. En jezelf hypnotiseren tijdens de film, dat je slechts het filmdoek bent maakt van jou de slechtste bezoeker.

Liefde maakt ons goddelijk en emoties maken ons menselijk. En ik zeg je: het eeuwige en het sterfelijke behoren elkaar voor de volle 100% toe, zijn niet-twee. O ja, wacht niet op de Maitreya of Christus of Madhi of Kalki of de Messiah.

Er is werk aan de winkel. Nu. Daar waar jij bent. Overschat maar onderschat ook niet jezelf. Wees een licht voor jezelf. Een licht in deze wereld.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#brahman #liefde #schepper #sterven #vergaanAarde

Menno – sterven (1)

Sterven (1)

(Zeist) Zonder zich te wassen of tanden te poetsen, kleedt Menno zich om voor de nacht, en staart even later met een hoofd vol vragen naar de enigszins schuin aflopende wand tegenover zich. Het wit geschilderde rauhfaserbehang licht flauw op door het schijnsel van het groenige nachtlampje, dat in het stopcontact naast de kamerdeur onder de lichtschakelaar zit. Als je maar lang genoeg naar hetzelfde punt blijft turen, verdwijnt de omgeving en verschijnen er vanzelf allemaal figuren, weet hij uit ervaring. Gezichten. Soms lijken ze zelfs te bewegen.

“Geloof jij dat opa doodgaat?” vraagt Menno luid genoeg om Jos door de betengeling heen te bereiken.

“Vast wel,” antwoordt Jos vanachter de dunne wand die hun kamers scheidt. “Ik weet het zeker. We gaan allemaal een keer dood. Opa dus ook”

Menno denkt na. Uiteraard heeft zijn broer gelijk, zoals altijd. Honden en katten gaan dood, net als vogels, koeien en paarden. Alles wat leeft, gaat vroeg of laat een keer dood. En alles wat niet leeft, gaat op den duur stuk. Het is alleen niet eerlijk dat opa juist nu doodgaat. Hij wil het niet.

“Ik bedoel, denk je dat opa VANNACHT doodgaat?” stelt Menno een nieuwe vraag, “of morgen?”

“Dat weet ik toch niet,” moppert Jos. “Misschien wel. Misschien niet. Misschien is er helemaal niets aan de hand.”

“Denk je dat opa in de hemel komt?”

Omdat het stil blijft aan de andere kant, stelt Menno zijn vraag opnieuw: “Denk je dat opa in de hemel komt?”

“Als ik antwoord geef, houd je je dan verder stil? Ik probeer een boek te lezen.”

Menno zwijgt, maar weet helemaal niets meer te zeggen, nadat hij Jos hoort mompelen: “Ik denk dat ie gewoon in de grond terecht komt.”

Pas na een week vernemen de jongens wat er met hun opa aan de hand is. Iets met een bloeding in zijn hoofd. Terwijl mamma achter het stenen aanrecht gekookte bietjes in dunne plakjes snijdt, vertelt zij dat opa naar de poepdoos achter het huis is gegaan en dat oma erg ongerust werd toen hij wel erg lang wegbleef. Oma ging tenslotte maar eens kijken, en vond opa op de grond, met zijn broek op de knieën. Volgens de dokters heeft hij veel te hard zitten persen, en daardoor is er een adertje in zijn hoofd geknapt. Nu ligt hij in het ziekenhuis, met slangetjes in zijn neus en in zijn armen.

“En opa heeft de hik,” voegt moeder er nog aan toe.

“De hik?” Menno is oprecht verbaasd.

“Dat heb ik ook wel eens, dat is toch niet zo erg?”

“De hik die opa heeft, is geen gewone hik.

Zijn hele lijf schudt ervan,” zegt moeder. “Opa wordt niet meer beter. En daarom komt pappa nog niet thuis. Hij blijft bij oma in Zaandam,” voegt ze er zonder opkijken aan toe.

Menno weet genoeg. Hij gaat naar zijn kamer, loopt naar het houten kastje aan de muur, pakt het doosje met het ‘lichaam van Christus’ en haalt het ouweltje er voorzichtig uit. Hij kruipt onder de dekens, houdt de hostie tussen de handpalmen, en sluit de ogen.

“Opa Prins mag niet doodgaan,” fluistert hij tegen de hostie, zodat alleen God hem kan horen. “Opa Prins mag niet doodgaan, omdat Jezus het niet wil.”

Zo blijft hij lange tijd liggen, in diepe concentratie, terwijl hij zich opa Prins voor de geest probeert te halen, liggend in een groot bed.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Menno #opa #sterven

Menno – sterven (1)

Sterven (1)

(Zeist) Zonder zich te wassen of tanden te poetsen, kleedt Menno zich om voor de nacht, en staart even later met een hoofd vol vragen naar de enigszins schuin aflopende wand tegenover zich. Het wit geschilderde rauhfaserbehang licht flauw op door het schijnsel van het groenige nachtlampje, dat in het stopcontact naast de kamerdeur onder de lichtschakelaar zit. Als je maar lang genoeg naar hetzelfde punt blijft turen, verdwijnt de omgeving en verschijnen er vanzelf allemaal figuren, weet hij uit ervaring. Gezichten. Soms lijken ze zelfs te bewegen.

“Geloof jij dat opa doodgaat?” vraagt Menno luid genoeg om Jos door de betengeling heen te bereiken.

“Vast wel,” antwoordt Jos vanachter de dunne wand die hun kamers scheidt. “Ik weet het zeker. We gaan allemaal een keer dood. Opa dus ook”

Menno denkt na. Uiteraard heeft zijn broer gelijk, zoals altijd. Honden en katten gaan dood, net als vogels, koeien en paarden. Alles wat leeft, gaat vroeg of laat een keer dood. En alles wat niet leeft, gaat op den duur stuk. Het is alleen niet eerlijk dat opa juist nu doodgaat. Hij wil het niet.

“Ik bedoel, denk je dat opa VANNACHT doodgaat?” stelt Menno een nieuwe vraag, “of morgen?”

“Dat weet ik toch niet,” moppert Jos. “Misschien wel. Misschien niet. Misschien is er helemaal niets aan de hand.”

“Denk je dat opa in de hemel komt?”

Omdat het stil blijft aan de andere kant, stelt Menno zijn vraag opnieuw: “Denk je dat opa in de hemel komt?”

“Als ik antwoord geef, houd je je dan verder stil? Ik probeer een boek te lezen.”

Menno zwijgt, maar weet helemaal niets meer te zeggen, nadat hij Jos hoort mompelen: “Ik denk dat ie gewoon in de grond terecht komt.”

Pas na een week vernemen de jongens wat er met hun opa aan de hand is. Iets met een bloeding in zijn hoofd. Terwijl mamma achter het stenen aanrecht gekookte bietjes in dunne plakjes snijdt, vertelt zij dat opa naar de poepdoos achter het huis is gegaan en dat oma erg ongerust werd toen hij wel erg lang wegbleef. Oma ging tenslotte maar eens kijken, en vond opa op de grond, met zijn broek op de knieën. Volgens de dokters heeft hij veel te hard zitten persen, en daardoor is er een adertje in zijn hoofd geknapt. Nu ligt hij in het ziekenhuis, met slangetjes in zijn neus en in zijn armen.

“En opa heeft de hik,” voegt moeder er nog aan toe.

“De hik?” Menno is oprecht verbaasd.

“Dat heb ik ook wel eens, dat is toch niet zo erg?”

“De hik die opa heeft, is geen gewone hik.

Zijn hele lijf schudt ervan,” zegt moeder. “Opa wordt niet meer beter. En daarom komt pappa nog niet thuis. Hij blijft bij oma in Zaandam,” voegt ze er zonder opkijken aan toe.

Menno weet genoeg. Hij gaat naar zijn kamer, loopt naar het houten kastje aan de muur, pakt het doosje met het ‘lichaam van Christus’ en haalt het ouweltje er voorzichtig uit. Hij kruipt onder de dekens, houdt de hostie tussen de handpalmen, en sluit de ogen.

“Opa Prins mag niet doodgaan,” fluistert hij tegen de hostie, zodat alleen God hem kan horen. “Opa Prins mag niet doodgaan, omdat Jezus het niet wil.”

Zo blijft hij lange tijd liggen, in diepe concentratie, terwijl hij zich opa Prins voor de geest probeert te halen, liggend in een groot bed.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Menno #opa #sterven

Ujukarin – Dharma-draaideuren

Paranirvana-dag, Dipankara, Maitreya en zo nog wat inspirerende figuren

Deze week vieren de Mahayana-sanghas Paranirvana-dag, oftewel de dood van Gautama Buddha in zijn toenmalige lichaam; Theravada-sanghas doen dit meestal gezamenlijk met Vesak (geboorte en verlichting) in mei. Dat geeft een mooie gelegenheid om tijd te besteden aan onze inspiratie als volgeling-van-de-dharma, en diens grafische weergave in een toevluchtsboom. Belangrijke levensvragen kunnen zo de revue passeren, zoals ‘wie was of is jouw inspiratiebron?’ en ‘wat hoop je te bereiken qua spirituele kwaliteiten, en wat hoop je door te geven aan je medemensen?’.

Definities

Boeddha is beslist één van de inspiratiebronnen voor alle volgelingen hier. Dus zijn advies aan de wenende volgelingen, ‘Alle dingen die de mens bewegen zijn aan vergankelijkheid onderhevig; streeft niet aflatend’, moeten we zien als een cruciaal onderdeel van diens leer. Zijn leer is tot ons gekomen via een ‘overdrachtslijn’, door studenten van studenten van …(etc. etc.) die uiteindelijk teruggaan tot Boeddha of tot een andere verlichte leraar. Eén van de artistieke weergaven van die lijn heet een Toevluchtsboom, wat een Mahayana-concept is. Bijgaand eentje zoals we die in mijn beweging gebruiken, met Boeddha als startpunt en met onze oprichter plus Ambedkar en Anagarika Dharmapala als jongste generatie leraren.

** Fig. 1: Toevluchtsboom **

Doch waar Boeddha en een deel van de historische leraren in ieder geval gebaseerd zijn op een historisch persoon, zijn een ander deel van de figuren dat niet. Het zijn ‘mythische’ Boeddhas en Bodhisattvas; het concept zie je vooral in het Mahayana, maar pakweg Dipankara en Maitreya staan wel degelijk benoemd in Paliteksten zoals de Buddhavamsa (Khuddaka Nikaya). Daar wordt beschreven dat Dipankara de vorige herontdekker-van-de-Dharma was, en duizenden aeonen voor Gautama leefde. Toen uiteindelijk de kennis van Dharma verdween was het tijd voor Gautama om deze opnieuw te ontdekken en verlichting te bereiken. Net zo zal ooit Maitreya opstaan en in ieder geval stukjes kennis-van-wereldvrede brengen; dat zal gebeuren ‘500 jaar nadat de huidige Boeddhadharma vergeten zal zijn’.

** Fig. 2: Dipankara **

Dipankara en Maitreya zijn twee specifieke figuren in de Toevluchtsboom, maar in feite zijn het mythische bodhisattvas zoals pakweg Tara, Manjushri en Avalokiteshvara dat ook zijn. En zo’n bodhisattva moet je niet zien als een wetenschappelijk bewezen persoonlijkheid ergens op een bergtop, maar als de verpersoonlijking van een kwaliteit die wij in potentie hebben en verder kunnen ontwikkelen. Dus, om een parallel met een andere religie te pakken, ‘Daar waar een aantal mensen samenkomt in Tara’s naam daar zal Tara aanwezig zijn’. Zo is ook in de Buddhavamsa beschreven hoe Dipankara wijsheid verspreidde, en als student o.a. ene Sumedha had; die was zeer onder de indruk, en beloofde ter plekke om zelf ook naar verlichting te streven. Wat hij (okay dan – diens “wedergeboorte release 101.0”) vele aeonen later inderdaad waarmaakte, onder de naam Gautama Boeddha. Maitreya staat bekend als icoon van én Liefdevolle Vriendelijkheid én Wijsheid; hij wordt geregeld gekaapt door new-age messiasbewegingen en soms zelfs boeddhistische charlatans, maar bij nader bestuderen zul je zien dat het niets te maken heeft met de echte betekenis in het boeddhisme. (Zo bezocht ik in Azië het hoofdkwartier van zo’n charlatan-sangha met overigens een naargeestig-sektarisch sfeertje. En ik wilde de Metta Bhavana gezamenlijk doen, maar de studenten riposteerden ‘niet nodig, wij leven hier met Maitreya onder één dak dus de lucht is hier vervuld van Metta.’)

Wat weten we over het gebeuren bij sterven?

Terug naar specifiek het moment van stoppen van je levensfunctie, oftewel (fysiek) sterven. In de soetra’s vind je hier een aantal vragen en antwoorden over.

• Eerst de gewone niet-verlichte sterveling, zoals jij en ik. Ingedachtig de leer van Afhankelijk ontstaan ‘gaat er wat karma-vipaka door’, net zoals een bijna uitgebrande kaars een nieuwe kaars aansteekt. En zoals elke idealistische beweging in het hier en nu met vele jaren historie ‘de leer van de oprichters doorgeeft’, natuurlijk wel aangepast aan de moderne tijd. Het is geen voor ons stervelingen herkenbare wedergeboorte (i.t.t. wat vele Tibetaans-boeddhistische studenten stellen), maar er wórdt iets opnieuw geboren.
• Dan een verlichte, oftewel een Boeddha. Volgelingen vroegen hem geregeld wat er met hen en hun eventuele karma-vipaka gebeurt bij sterven. Hij schoof de vraag terzijde als niet relevant (Avyākṛta), en zei zoiets als ‘Dit gaat jullie begrip te boven. Of de Verlichte op dit moment echt bestaat of niet is al niet te begrijpen voor jullie, laat staan de vragen over een toekomstige status. Word eerst maar eens verlicht, dan zul je het pas kunnen snappen’.
• Tot slot de Bodhisattva, zoals Dipankara of Tara. Zie boven: dit is een kwaliteit, geen fysieke persoon. Maar het kan wel degelijk zijn dat één van onze historische of huidige lerare(sse)n bevangen wordt door de Bodhicitta, en op voor een zekere periode de betreffende spirituele kwaliteit op aarde belichaamt. Gaat die persoon dood, dan zou je kunnen zeggen dat ‘de energie weer teruggaat naar het collectieve’. Vandaar ook dat een aantal Mahayana-studenten stellen dat in de 500 jaar tussen het verdwijnen van de Dharma (van Dipankara of van Boeddha) ‘Avalokiteshvara de honneurs waarneemt en de Dharma behoudt’, al moet je dat zeker niet als een fysiek personage zien.

Wat kunnen we aan inspiratie halen uit Paranirvana en de Toevluchtsboom?

Een paar mogelijke brokken inspiratie voor ons:

• Tibetaanse leraren zeggen soms ‘leef elke dag alsof het je laatste zal zijn’, en daarin zit een kern van waarheid. Je probeert gewoon een goed mens te zijn, en anderen te behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden. En als je een fout gemaakt hebt dan probeer je die zo snel mogelijk toe te geven en recht te zetten; dus geen ‘ik betaal dat later wel weer eens terug.’ De visualisatie dat je de toespraken die op je eigen begrafenis gehouden zullen worden indenkt is zo slecht nog niet; hoe zit op dit moment de balans tussen prijzenswaardige en discutabele kwaliteiten in je leven, en als je intentie is die balans beter te maken wat ga je daar op korte termijn mee doen?
• Je kunt dit, in reflectieve momenten zoals rond Paranibbana-dag, ook wat meer van afstand bekijken. Die mooie inspiratie tot prijzenswaardig gedrag heb je niet alleen van jezelf maar ook van medemensen en -boeddhisten. Ik noem dat maar de “draaideur”: je ontvangt bijvoorbeeld je opvoeding van ouders en leraren, en geeft dat weer aan een volgende generatie door. In de UK heb ik wel babyspullen-winkels gezien met de poëtische naam ‘Pass it on’, en dat is een mooie leuze.
  Je hebt Dharma opgepikt van vrienden en lerare(sse)n, en geeft uit dankbaarheid dat weer door aan anderen – dan wordt het dus een Dharma-draaideur. Hoe precies dat zoek je maar individueel uit; het is ‘een ereschuld terugbetalen en anderen te helpen’ maar dat kan evengoed zijn door bijvoorbeeld meedraaien in het tempel-onderhoudsteam als door zelf in enige vorm les te geven. En het kan nu gedaan worden, het is niet nodig te wachten totdat je ‘het juiste niveau bereikt hebt om wat te kunnen doorgeven’.
• Een symbool hier kan de toevluchtsboom zijn: welke leraren/essen, historisch of mythisch, voel je een band mee? Welke kwaliteiten probeer je van ze op te pakken?
• Specifiek voor overledenen in onze eigen kring geldt: op Paranirvana-dag kunnen we die herdenken, bijvoorbeeld met een foto op de schrijn en een paar kernwoorden. Maar de nadruk ligt niet primair op je eigen rouw, maar op wat die persoon gewild zou hebben dat je van hem-haar opgepikt hebt en, in draaideur-model, nu weer aan anderen doorgeeft. Door te zijn en doen, niet zozeer door gepraat…

Inspiratie versus groepsdwang

Maar dat concept van dankbaarheid, van een ereschuld die jou tot daden aanzet, heeft zoals zoveel in het leven een valkuil. Namelijk influisteren-door-anderen, of met andere woorden groepsdwang.

Zuivere motivatie/inspiratie om ‘te handelen uit dankbaarheid en je schuld aan anderen in te lossen’ zie je bij de pas verlichte Gautama zelf. Initieel reflecteerde hij dat de zojuist herontdekte Dharma te subtiel was om aan medemensen uit te leggen, maar een innerlijke stem – in de soetras verwoord als Brahma Sahampati – smeekt hem les te gaan geven ‘voor diegenen die slechts weinig stof in de ogen hebben’. Dus het gaat om een innerlijke stem, om je te realiseren wat je leven geweest zou zijn zonder de Dharma en om dankbaarheid voor die Dharma weer anderen te willen helpen.

Onzuivere motivatie is dat je handelt omdat mede-sanghaleden, of daarbuiten bijvoorbeeld familie of collega’s, je influisteren ‘dat je wel min of meer verplicht bent dit of dat te doen’, ‘anders lig je er bij ons uit’. Dan wordt het morele dwang vanuit anderen, soms zelfs richting chantage – en dat is gewoon niet behulpzaam. Zie mijn schaap-versus-slimmerik praatjes uit vorige jaren. Degene die als ‘ontvanger’ van jouw altruïstisch-ogende acties fungeert zou dat ook kunnen merken; je hebt dan niet de bezieling-van-de-Dharma, maar een lichtelijk hypocriet volgen-van-de-andere-schapen gedrag dat je uitstraalt.

Het is zoals zo vaak een ragfijne grens. Voor mezelf weet ik bijvoorbeeld na 30 jaar nog altijd niet 100% zeker dat ik vegetariër ben puur uit eigen motivatie en compassie voor dieren, of dat het mede is door de normen (of is het zuivere inspiratie?) van mijn leraren en sangha-vrienden. Laat staan dat mijn geplande volgende stap, om bij bereiken van de AOW-leeftijd uit vliegschaamte binnen Europa alleen nog per trein/ferry te gaan reizen, een 100% eenduidige motivatie heeft. Maar ook hier, heb Metta niet alleen met anderen doch ook met jezelf en je beperkingen…

Draaideur: I’ve been this way before

Bij zo’n reflectieve periode hoort voor mij ook reflectieve muziek. Nu iets van crooner Neil Diamond, uit de relatief korte periode dat hij spiritueel geïnspireerde teksten neerzette. Deze gaat niet zozeer over wedergeboorte/reïncarnatie, maar over leren van je goede en mindere stappen in je eigen leven.

Some people got to laugh
Some people got to cry
And some people got to make it through
By never wondering why

Dit is het oogkleppen-bestaan; door allerlei diepere vragen te vermijden kun je ‘make it through’ maar het is niet iets om trots op te zijn.

Some people got to sing
Some people got to sigh
Some people never see the light
Until the day they die

En door wél de emoties en vragen te ervaren, en soms te zingen en soms te zuchten, heb je in ieder geval diepgang bereikt. Met hopelijk iets van ‘licht’ nog ver voor je sterfbed…

Streeft niet aflatend

Het gaat uiteindelijk allemaal om Boeddha’s advies van blijven-streven, blijven-knokken. Want je hoopt iets meer van zijn spirituele kwaliteiten te verinnerlijken/bereiken, naar ik aanneem.  En dat gaat in samenhang met doorgeven aan je medemensen; Metta kan je inspireren om constant in de hulpvaardige-modus te opereren, het moment om daarmee te beginnen is écht al nu…

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#AmbedkarEnAnagarikaDharmapala #dharma #Dipankara #Maitreya #medemens #metta #NeilDiamond #ParanirvanaDag #schapen #sterven
#AmbedkarEnAnagarikaDharmapala #dharma #Dipankara #Maitreya #medemens #metta #NeilDiamond #ParanirvanaDag #schapen #sterven

Ujukarin – Dharma-draaideuren

Paranirvana-dag, Dipankara, Maitreya en zo nog wat inspirerende figuren

Deze week vieren de Mahayana-sanghas Paranirvana-dag, oftewel de dood van Gautama Buddha in zijn toenmalige lichaam; Theravada-sanghas doen dit meestal gezamenlijk met Vesak (geboorte en verlichting) in mei. Dat geeft een mooie gelegenheid om tijd te besteden aan onze inspiratie als volgeling-van-de-dharma, en diens grafische weergave in een toevluchtsboom. Belangrijke levensvragen kunnen zo de revue passeren, zoals ‘wie was of is jouw inspiratiebron?’ en ‘wat hoop je te bereiken qua spirituele kwaliteiten, en wat hoop je door te geven aan je medemensen?’.

Definities

Boeddha is beslist één van de inspiratiebronnen voor alle volgelingen hier. Dus zijn advies aan de wenende volgelingen, ‘Alle dingen die de mens bewegen zijn aan vergankelijkheid onderhevig; streeft niet aflatend’, moeten we zien als een cruciaal onderdeel van diens leer. Zijn leer is tot ons gekomen via een ‘overdrachtslijn’, door studenten van studenten van …(etc. etc.) die uiteindelijk teruggaan tot Boeddha of tot een andere verlichte leraar. Eén van de artistieke weergaven van die lijn heet een Toevluchtsboom, wat een Mahayana-concept is. Bijgaand eentje zoals we die in mijn beweging gebruiken, met Boeddha als startpunt en met onze oprichter plus Ambedkar en Anagarika Dharmapala als jongste generatie leraren.

** Fig. 1: Toevluchtsboom **

Doch waar Boeddha en een deel van de historische leraren in ieder geval gebaseerd zijn op een historisch persoon, zijn een ander deel van de figuren dat niet. Het zijn ‘mythische’ Boeddhas en Bodhisattvas; het concept zie je vooral in het Mahayana, maar pakweg Dipankara en Maitreya staan wel degelijk benoemd in Paliteksten zoals de Buddhavamsa (Khuddaka Nikaya). Daar wordt beschreven dat Dipankara de vorige herontdekker-van-de-Dharma was, en duizenden aeonen voor Gautama leefde. Toen uiteindelijk de kennis van Dharma verdween was het tijd voor Gautama om deze opnieuw te ontdekken en verlichting te bereiken. Net zo zal ooit Maitreya opstaan en in ieder geval stukjes kennis-van-wereldvrede brengen; dat zal gebeuren ‘500 jaar nadat de huidige Boeddhadharma vergeten zal zijn’.

** Fig. 2: Dipankara **

Dipankara en Maitreya zijn twee specifieke figuren in de Toevluchtsboom, maar in feite zijn het mythische bodhisattvas zoals pakweg Tara, Manjushri en Avalokiteshvara dat ook zijn. En zo’n bodhisattva moet je niet zien als een wetenschappelijk bewezen persoonlijkheid ergens op een bergtop, maar als de verpersoonlijking van een kwaliteit die wij in potentie hebben en verder kunnen ontwikkelen. Dus, om een parallel met een andere religie te pakken, ‘Daar waar een aantal mensen samenkomt in Tara’s naam daar zal Tara aanwezig zijn’. Zo is ook in de Buddhavamsa beschreven hoe Dipankara wijsheid verspreidde, en als student o.a. ene Sumedha had; die was zeer onder de indruk, en beloofde ter plekke om zelf ook naar verlichting te streven. Wat hij (okay dan – diens “wedergeboorte release 101.0”) vele aeonen later inderdaad waarmaakte, onder de naam Gautama Boeddha. Maitreya staat bekend als icoon van én Liefdevolle Vriendelijkheid én Wijsheid; hij wordt geregeld gekaapt door new-age messiasbewegingen en soms zelfs boeddhistische charlatans, maar bij nader bestuderen zul je zien dat het niets te maken heeft met de echte betekenis in het boeddhisme. (Zo bezocht ik in Azië het hoofdkwartier van zo’n charlatan-sangha met overigens een naargeestig-sektarisch sfeertje. En ik wilde de Metta Bhavana gezamenlijk doen, maar de studenten riposteerden ‘niet nodig, wij leven hier met Maitreya onder één dak dus de lucht is hier vervuld van Metta.’)

Wat weten we over het gebeuren bij sterven?

Terug naar specifiek het moment van stoppen van je levensfunctie, oftewel (fysiek) sterven. In de soetra’s vind je hier een aantal vragen en antwoorden over.

• Eerst de gewone niet-verlichte sterveling, zoals jij en ik. Ingedachtig de leer van Afhankelijk ontstaan ‘gaat er wat karma-vipaka door’, net zoals een bijna uitgebrande kaars een nieuwe kaars aansteekt. En zoals elke idealistische beweging in het hier en nu met vele jaren historie ‘de leer van de oprichters doorgeeft’, natuurlijk wel aangepast aan de moderne tijd. Het is geen voor ons stervelingen herkenbare wedergeboorte (i.t.t. wat vele Tibetaans-boeddhistische studenten stellen), maar er wórdt iets opnieuw geboren.
• Dan een verlichte, oftewel een Boeddha. Volgelingen vroegen hem geregeld wat er met hen en hun eventuele karma-vipaka gebeurt bij sterven. Hij schoof de vraag terzijde als niet relevant (Avyākṛta), en zei zoiets als ‘Dit gaat jullie begrip te boven. Of de Verlichte op dit moment echt bestaat of niet is al niet te begrijpen voor jullie, laat staan de vragen over een toekomstige status. Word eerst maar eens verlicht, dan zul je het pas kunnen snappen’.
• Tot slot de Bodhisattva, zoals Dipankara of Tara. Zie boven: dit is een kwaliteit, geen fysieke persoon. Maar het kan wel degelijk zijn dat één van onze historische of huidige lerare(sse)n bevangen wordt door de Bodhicitta, en op voor een zekere periode de betreffende spirituele kwaliteit op aarde belichaamt. Gaat die persoon dood, dan zou je kunnen zeggen dat ‘de energie weer teruggaat naar het collectieve’. Vandaar ook dat een aantal Mahayana-studenten stellen dat in de 500 jaar tussen het verdwijnen van de Dharma (van Dipankara of van Boeddha) ‘Avalokiteshvara de honneurs waarneemt en de Dharma behoudt’, al moet je dat zeker niet als een fysiek personage zien.

Wat kunnen we aan inspiratie halen uit Paranirvana en de Toevluchtsboom?

Een paar mogelijke brokken inspiratie voor ons:

• Tibetaanse leraren zeggen soms ‘leef elke dag alsof het je laatste zal zijn’, en daarin zit een kern van waarheid. Je probeert gewoon een goed mens te zijn, en anderen te behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden. En als je een fout gemaakt hebt dan probeer je die zo snel mogelijk toe te geven en recht te zetten; dus geen ‘ik betaal dat later wel weer eens terug.’ De visualisatie dat je de toespraken die op je eigen begrafenis gehouden zullen worden indenkt is zo slecht nog niet; hoe zit op dit moment de balans tussen prijzenswaardige en discutabele kwaliteiten in je leven, en als je intentie is die balans beter te maken wat ga je daar op korte termijn mee doen?
• Je kunt dit, in reflectieve momenten zoals rond Paranibbana-dag, ook wat meer van afstand bekijken. Die mooie inspiratie tot prijzenswaardig gedrag heb je niet alleen van jezelf maar ook van medemensen en -boeddhisten. Ik noem dat maar de “draaideur”: je ontvangt bijvoorbeeld je opvoeding van ouders en leraren, en geeft dat weer aan een volgende generatie door. In de UK heb ik wel babyspullen-winkels gezien met de poëtische naam ‘Pass it on’, en dat is een mooie leuze.
  Je hebt Dharma opgepikt van vrienden en lerare(sse)n, en geeft uit dankbaarheid dat weer door aan anderen – dan wordt het dus een Dharma-draaideur. Hoe precies dat zoek je maar individueel uit; het is ‘een ereschuld terugbetalen en anderen te helpen’ maar dat kan evengoed zijn door bijvoorbeeld meedraaien in het tempel-onderhoudsteam als door zelf in enige vorm les te geven. En het kan nu gedaan worden, het is niet nodig te wachten totdat je ‘het juiste niveau bereikt hebt om wat te kunnen doorgeven’.
• Een symbool hier kan de toevluchtsboom zijn: welke leraren/essen, historisch of mythisch, voel je een band mee? Welke kwaliteiten probeer je van ze op te pakken?
• Specifiek voor overledenen in onze eigen kring geldt: op Paranirvana-dag kunnen we die herdenken, bijvoorbeeld met een foto op de schrijn en een paar kernwoorden. Maar de nadruk ligt niet primair op je eigen rouw, maar op wat die persoon gewild zou hebben dat je van hem-haar opgepikt hebt en, in draaideur-model, nu weer aan anderen doorgeeft. Door te zijn en doen, niet zozeer door gepraat…

Inspiratie versus groepsdwang

Maar dat concept van dankbaarheid, van een ereschuld die jou tot daden aanzet, heeft zoals zoveel in het leven een valkuil. Namelijk influisteren-door-anderen, of met andere woorden groepsdwang.

Zuivere motivatie/inspiratie om ‘te handelen uit dankbaarheid en je schuld aan anderen in te lossen’ zie je bij de pas verlichte Gautama zelf. Initieel reflecteerde hij dat de zojuist herontdekte Dharma te subtiel was om aan medemensen uit te leggen, maar een innerlijke stem – in de soetras verwoord als Brahma Sahampati – smeekt hem les te gaan geven ‘voor diegenen die slechts weinig stof in de ogen hebben’. Dus het gaat om een innerlijke stem, om je te realiseren wat je leven geweest zou zijn zonder de Dharma en om dankbaarheid voor die Dharma weer anderen te willen helpen.

Onzuivere motivatie is dat je handelt omdat mede-sanghaleden, of daarbuiten bijvoorbeeld familie of collega’s, je influisteren ‘dat je wel min of meer verplicht bent dit of dat te doen’, ‘anders lig je er bij ons uit’. Dan wordt het morele dwang vanuit anderen, soms zelfs richting chantage – en dat is gewoon niet behulpzaam. Zie mijn schaap-versus-slimmerik praatjes uit vorige jaren. Degene die als ‘ontvanger’ van jouw altruïstisch-ogende acties fungeert zou dat ook kunnen merken; je hebt dan niet de bezieling-van-de-Dharma, maar een lichtelijk hypocriet volgen-van-de-andere-schapen gedrag dat je uitstraalt.

Het is zoals zo vaak een ragfijne grens. Voor mezelf weet ik bijvoorbeeld na 30 jaar nog altijd niet 100% zeker dat ik vegetariër ben puur uit eigen motivatie en compassie voor dieren, of dat het mede is door de normen (of is het zuivere inspiratie?) van mijn leraren en sangha-vrienden. Laat staan dat mijn geplande volgende stap, om bij bereiken van de AOW-leeftijd uit vliegschaamte binnen Europa alleen nog per trein/ferry te gaan reizen, een 100% eenduidige motivatie heeft. Maar ook hier, heb Metta niet alleen met anderen doch ook met jezelf en je beperkingen…

Draaideur: I’ve been this way before

Bij zo’n reflectieve periode hoort voor mij ook reflectieve muziek. Nu iets van crooner Neil Diamond, uit de relatief korte periode dat hij spiritueel geïnspireerde teksten neerzette. Deze gaat niet zozeer over wedergeboorte/reïncarnatie, maar over leren van je goede en mindere stappen in je eigen leven.

Some people got to laugh
Some people got to cry
And some people got to make it through
By never wondering why

Dit is het oogkleppen-bestaan; door allerlei diepere vragen te vermijden kun je ‘make it through’ maar het is niet iets om trots op te zijn.

Some people got to sing
Some people got to sigh
Some people never see the light
Until the day they die

En door wél de emoties en vragen te ervaren, en soms te zingen en soms te zuchten, heb je in ieder geval diepgang bereikt. Met hopelijk iets van ‘licht’ nog ver voor je sterfbed…

Streeft niet aflatend

Het gaat uiteindelijk allemaal om Boeddha’s advies van blijven-streven, blijven-knokken. Want je hoopt iets meer van zijn spirituele kwaliteiten te verinnerlijken/bereiken, naar ik aanneem.  En dat gaat in samenhang met doorgeven aan je medemensen; Metta kan je inspireren om constant in de hulpvaardige-modus te opereren, het moment om daarmee te beginnen is écht al nu…

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#AmbedkarEnAnagarikaDharmapala #dharma #Dipankara #Maitreya #medemens #metta #NeilDiamond #ParanirvanaDag #schapen #sterven
#AmbedkarEnAnagarikaDharmapala #dharma #Dipankara #Maitreya #medemens #metta #NeilDiamond #ParanirvanaDag #schapen #sterven

Ujukarin – Dharma-draaideuren

Paranirvana-dag, Dipankara, Maitreya en zo nog wat inspirerende figuren

Deze week vieren de Mahayana-sanghas Paranirvana-dag, oftewel de dood van Gautama Buddha in zijn toenmalige lichaam; Theravada-sanghas doen dit meestal gezamenlijk met Vesak (geboorte en verlichting) in mei. Dat geeft een mooie gelegenheid om tijd te besteden aan onze inspiratie als volgeling-van-de-dharma, en diens grafische weergave in een toevluchtsboom. Belangrijke levensvragen kunnen zo de revue passeren, zoals ‘wie was of is jouw inspiratiebron?’ en ‘wat hoop je te bereiken qua spirituele kwaliteiten, en wat hoop je door te geven aan je medemensen?’.

Definities

Boeddha is beslist één van de inspiratiebronnen voor alle volgelingen hier. Dus zijn advies aan de wenende volgelingen, ‘Alle dingen die de mens bewegen zijn aan vergankelijkheid onderhevig; streeft niet aflatend’, moeten we zien als een cruciaal onderdeel van diens leer. Zijn leer is tot ons gekomen via een ‘overdrachtslijn’, door studenten van studenten van …(etc. etc.) die uiteindelijk teruggaan tot Boeddha of tot een andere verlichte leraar. Eén van de artistieke weergaven van die lijn heet een Toevluchtsboom, wat een Mahayana-concept is. Bijgaand eentje zoals we die in mijn beweging gebruiken, met Boeddha als startpunt en met onze oprichter plus Ambedkar en Anagarika Dharmapala als jongste generatie leraren.

** Fig. 1: Toevluchtsboom **

Doch waar Boeddha en een deel van de historische leraren in ieder geval gebaseerd zijn op een historisch persoon, zijn een ander deel van de figuren dat niet. Het zijn ‘mythische’ Boeddhas en Bodhisattvas; het concept zie je vooral in het Mahayana, maar pakweg Dipankara en Maitreya staan wel degelijk benoemd in Paliteksten zoals de Buddhavamsa (Khuddaka Nikaya). Daar wordt beschreven dat Dipankara de vorige herontdekker-van-de-Dharma was, en duizenden aeonen voor Gautama leefde. Toen uiteindelijk de kennis van Dharma verdween was het tijd voor Gautama om deze opnieuw te ontdekken en verlichting te bereiken. Net zo zal ooit Maitreya opstaan en in ieder geval stukjes kennis-van-wereldvrede brengen; dat zal gebeuren ‘500 jaar nadat de huidige Boeddhadharma vergeten zal zijn’.

** Fig. 2: Dipankara **

Dipankara en Maitreya zijn twee specifieke figuren in de Toevluchtsboom, maar in feite zijn het mythische bodhisattvas zoals pakweg Tara, Manjushri en Avalokiteshvara dat ook zijn. En zo’n bodhisattva moet je niet zien als een wetenschappelijk bewezen persoonlijkheid ergens op een bergtop, maar als de verpersoonlijking van een kwaliteit die wij in potentie hebben en verder kunnen ontwikkelen. Dus, om een parallel met een andere religie te pakken, ‘Daar waar een aantal mensen samenkomt in Tara’s naam daar zal Tara aanwezig zijn’. Zo is ook in de Buddhavamsa beschreven hoe Dipankara wijsheid verspreidde, en als student o.a. ene Sumedha had; die was zeer onder de indruk, en beloofde ter plekke om zelf ook naar verlichting te streven. Wat hij (okay dan – diens “wedergeboorte release 101.0”) vele aeonen later inderdaad waarmaakte, onder de naam Gautama Boeddha. Maitreya staat bekend als icoon van én Liefdevolle Vriendelijkheid én Wijsheid; hij wordt geregeld gekaapt door new-age messiasbewegingen en soms zelfs boeddhistische charlatans, maar bij nader bestuderen zul je zien dat het niets te maken heeft met de echte betekenis in het boeddhisme. (Zo bezocht ik in Azië het hoofdkwartier van zo’n charlatan-sangha met overigens een naargeestig-sektarisch sfeertje. En ik wilde de Metta Bhavana gezamenlijk doen, maar de studenten riposteerden ‘niet nodig, wij leven hier met Maitreya onder één dak dus de lucht is hier vervuld van Metta.’)

Wat weten we over het gebeuren bij sterven?

Terug naar specifiek het moment van stoppen van je levensfunctie, oftewel (fysiek) sterven. In de soetra’s vind je hier een aantal vragen en antwoorden over.

• Eerst de gewone niet-verlichte sterveling, zoals jij en ik. Ingedachtig de leer van Afhankelijk ontstaan ‘gaat er wat karma-vipaka door’, net zoals een bijna uitgebrande kaars een nieuwe kaars aansteekt. En zoals elke idealistische beweging in het hier en nu met vele jaren historie ‘de leer van de oprichters doorgeeft’, natuurlijk wel aangepast aan de moderne tijd. Het is geen voor ons stervelingen herkenbare wedergeboorte (i.t.t. wat vele Tibetaans-boeddhistische studenten stellen), maar er wórdt iets opnieuw geboren.
• Dan een verlichte, oftewel een Boeddha. Volgelingen vroegen hem geregeld wat er met hen en hun eventuele karma-vipaka gebeurt bij sterven. Hij schoof de vraag terzijde als niet relevant (Avyākṛta), en zei zoiets als ‘Dit gaat jullie begrip te boven. Of de Verlichte op dit moment echt bestaat of niet is al niet te begrijpen voor jullie, laat staan de vragen over een toekomstige status. Word eerst maar eens verlicht, dan zul je het pas kunnen snappen’.
• Tot slot de Bodhisattva, zoals Dipankara of Tara. Zie boven: dit is een kwaliteit, geen fysieke persoon. Maar het kan wel degelijk zijn dat één van onze historische of huidige lerare(sse)n bevangen wordt door de Bodhicitta, en op voor een zekere periode de betreffende spirituele kwaliteit op aarde belichaamt. Gaat die persoon dood, dan zou je kunnen zeggen dat ‘de energie weer teruggaat naar het collectieve’. Vandaar ook dat een aantal Mahayana-studenten stellen dat in de 500 jaar tussen het verdwijnen van de Dharma (van Dipankara of van Boeddha) ‘Avalokiteshvara de honneurs waarneemt en de Dharma behoudt’, al moet je dat zeker niet als een fysiek personage zien.

Wat kunnen we aan inspiratie halen uit Paranirvana en de Toevluchtsboom?

Een paar mogelijke brokken inspiratie voor ons:

• Tibetaanse leraren zeggen soms ‘leef elke dag alsof het je laatste zal zijn’, en daarin zit een kern van waarheid. Je probeert gewoon een goed mens te zijn, en anderen te behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden. En als je een fout gemaakt hebt dan probeer je die zo snel mogelijk toe te geven en recht te zetten; dus geen ‘ik betaal dat later wel weer eens terug.’ De visualisatie dat je de toespraken die op je eigen begrafenis gehouden zullen worden indenkt is zo slecht nog niet; hoe zit op dit moment de balans tussen prijzenswaardige en discutabele kwaliteiten in je leven, en als je intentie is die balans beter te maken wat ga je daar op korte termijn mee doen?
• Je kunt dit, in reflectieve momenten zoals rond Paranibbana-dag, ook wat meer van afstand bekijken. Die mooie inspiratie tot prijzenswaardig gedrag heb je niet alleen van jezelf maar ook van medemensen en -boeddhisten. Ik noem dat maar de “draaideur”: je ontvangt bijvoorbeeld je opvoeding van ouders en leraren, en geeft dat weer aan een volgende generatie door. In de UK heb ik wel babyspullen-winkels gezien met de poëtische naam ‘Pass it on’, en dat is een mooie leuze.
  Je hebt Dharma opgepikt van vrienden en lerare(sse)n, en geeft uit dankbaarheid dat weer door aan anderen – dan wordt het dus een Dharma-draaideur. Hoe precies dat zoek je maar individueel uit; het is ‘een ereschuld terugbetalen en anderen te helpen’ maar dat kan evengoed zijn door bijvoorbeeld meedraaien in het tempel-onderhoudsteam als door zelf in enige vorm les te geven. En het kan nu gedaan worden, het is niet nodig te wachten totdat je ‘het juiste niveau bereikt hebt om wat te kunnen doorgeven’.
• Een symbool hier kan de toevluchtsboom zijn: welke leraren/essen, historisch of mythisch, voel je een band mee? Welke kwaliteiten probeer je van ze op te pakken?
• Specifiek voor overledenen in onze eigen kring geldt: op Paranirvana-dag kunnen we die herdenken, bijvoorbeeld met een foto op de schrijn en een paar kernwoorden. Maar de nadruk ligt niet primair op je eigen rouw, maar op wat die persoon gewild zou hebben dat je van hem-haar opgepikt hebt en, in draaideur-model, nu weer aan anderen doorgeeft. Door te zijn en doen, niet zozeer door gepraat…

Inspiratie versus groepsdwang

Maar dat concept van dankbaarheid, van een ereschuld die jou tot daden aanzet, heeft zoals zoveel in het leven een valkuil. Namelijk influisteren-door-anderen, of met andere woorden groepsdwang.

Zuivere motivatie/inspiratie om ‘te handelen uit dankbaarheid en je schuld aan anderen in te lossen’ zie je bij de pas verlichte Gautama zelf. Initieel reflecteerde hij dat de zojuist herontdekte Dharma te subtiel was om aan medemensen uit te leggen, maar een innerlijke stem – in de soetras verwoord als Brahma Sahampati – smeekt hem les te gaan geven ‘voor diegenen die slechts weinig stof in de ogen hebben’. Dus het gaat om een innerlijke stem, om je te realiseren wat je leven geweest zou zijn zonder de Dharma en om dankbaarheid voor die Dharma weer anderen te willen helpen.

Onzuivere motivatie is dat je handelt omdat mede-sanghaleden, of daarbuiten bijvoorbeeld familie of collega’s, je influisteren ‘dat je wel min of meer verplicht bent dit of dat te doen’, ‘anders lig je er bij ons uit’. Dan wordt het morele dwang vanuit anderen, soms zelfs richting chantage – en dat is gewoon niet behulpzaam. Zie mijn schaap-versus-slimmerik praatjes uit vorige jaren. Degene die als ‘ontvanger’ van jouw altruïstisch-ogende acties fungeert zou dat ook kunnen merken; je hebt dan niet de bezieling-van-de-Dharma, maar een lichtelijk hypocriet volgen-van-de-andere-schapen gedrag dat je uitstraalt.

Het is zoals zo vaak een ragfijne grens. Voor mezelf weet ik bijvoorbeeld na 30 jaar nog altijd niet 100% zeker dat ik vegetariër ben puur uit eigen motivatie en compassie voor dieren, of dat het mede is door de normen (of is het zuivere inspiratie?) van mijn leraren en sangha-vrienden. Laat staan dat mijn geplande volgende stap, om bij bereiken van de AOW-leeftijd uit vliegschaamte binnen Europa alleen nog per trein/ferry te gaan reizen, een 100% eenduidige motivatie heeft. Maar ook hier, heb Metta niet alleen met anderen doch ook met jezelf en je beperkingen…

Draaideur: I’ve been this way before

Bij zo’n reflectieve periode hoort voor mij ook reflectieve muziek. Nu iets van crooner Neil Diamond, uit de relatief korte periode dat hij spiritueel geïnspireerde teksten neerzette. Deze gaat niet zozeer over wedergeboorte/reïncarnatie, maar over leren van je goede en mindere stappen in je eigen leven.

Some people got to laugh
Some people got to cry
And some people got to make it through
By never wondering why

Dit is het oogkleppen-bestaan; door allerlei diepere vragen te vermijden kun je ‘make it through’ maar het is niet iets om trots op te zijn.

Some people got to sing
Some people got to sigh
Some people never see the light
Until the day they die

En door wél de emoties en vragen te ervaren, en soms te zingen en soms te zuchten, heb je in ieder geval diepgang bereikt. Met hopelijk iets van ‘licht’ nog ver voor je sterfbed…

Streeft niet aflatend

Het gaat uiteindelijk allemaal om Boeddha’s advies van blijven-streven, blijven-knokken. Want je hoopt iets meer van zijn spirituele kwaliteiten te verinnerlijken/bereiken, naar ik aanneem.  En dat gaat in samenhang met doorgeven aan je medemensen; Metta kan je inspireren om constant in de hulpvaardige-modus te opereren, het moment om daarmee te beginnen is écht al nu…

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#AmbedkarEnAnagarikaDharmapala #dharma #Dipankara #Maitreya #medemens #metta #NeilDiamond #ParanirvanaDag #schapen #sterven
#AmbedkarEnAnagarikaDharmapala #dharma #Dipankara #Maitreya #medemens #metta #NeilDiamond #ParanirvanaDag #schapen #sterven

'𝗠𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗱𝗲𝗿 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗰𝗲𝗹': 𝗱𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝘀𝗲𝗿𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝗣𝗲𝗹𝗶𝗰𝗼𝘁 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝘂𝗶𝘁

Caroline Darian, de dochter van Gisèle Pelicot spreekt een maand na de veroordeling van haar vader met Britse pers. Dominque Pelicot drogeerde en verkrachtte jarenlang zijn toenmalige vrouw. In een interview met de BBC geeft ze aan dat ze het liefst...

https://www.rtl.nl/nieuws/buitenland/artikel/5489074/dochter-dominique-pelicot-spreekt-zich-uit

#vader #sterven #cel

'𝗠𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗱𝗲𝗿 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗰𝗲𝗹': 𝗱𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝘀𝗲𝗿𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝗣𝗲𝗹𝗶𝗰𝗼𝘁 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝘂𝗶𝘁

Caroline Darian, de dochter van Gisèle Pelicot spreekt een maand na de veroordeling van haar vader met Britse pers. Dominque Pelicot drogeerde en verkrachtte jarenlang zijn toenmalige vrouw. In een interview met de BBC geeft ze aan dat ze het liefst...

https://www.rtl.nl/nieuws/buitenland/artikel/5489074/dochter-dominique-pelicot-spreekt-zich-uit

#vader #sterven #cel

'𝗠𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗱𝗲𝗿 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗰𝗲𝗹': 𝗱𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝘀𝗲𝗿𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝗣𝗲𝗹𝗶𝗰𝗼𝘁 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝘂𝗶𝘁

Caroline Darian, de dochter van Gisèle Pelicot spreekt een maand na de veroordeling van haar vader met Britse pers. Dominque Pelicot drogeerde en verkrachtte jarenlang zijn toenmalige vrouw. In een interview met de BBC geeft ze aan dat ze het liefst...

https://www.rtl.nl/nieuws/buitenland/artikel/5489074/dochter-dominique-pelicot-spreekt-zich-uit

#vader #sterven #cel

'𝗠𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗱𝗲𝗿 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗰𝗲𝗹': 𝗱𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝘀𝗲𝗿𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝗣𝗲𝗹𝗶𝗰𝗼𝘁 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝘂𝗶𝘁

Caroline Darian, de dochter van Gisèle Pelicot spreekt een maand na de veroordeling van haar vader met Britse pers. Dominque Pelicot drogeerde en verkrachtte jarenlang zijn toenmalige vrouw. In een interview met de BBC geeft ze aan dat ze het liefst...

https://www.rtl.nl/nieuws/buitenland/artikel/5489074/dochter-dominique-pelicot-spreekt-zich-uit

#vader #sterven #cel

'𝗠𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗱𝗲𝗿 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗰𝗲𝗹': 𝗱𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝘀𝗲𝗿𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝗣𝗲𝗹𝗶𝗰𝗼𝘁 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝘂𝗶𝘁

Caroline Darian, de dochter van Gisèle Pelicot spreekt een maand na de veroordeling van haar vader met Britse pers. Dominque Pelicot drogeerde en verkrachtte jarenlang zijn toenmalige vrouw. In een interview met de BBC geeft ze aan dat ze het liefst...

https://www.rtl.nl/nieuws/buitenland/artikel/5489074/dochter-dominique-pelicot-spreekt-zich-uit

#vader #sterven #cel

We sterven elke dag een beetje…

We sterven iedere dag een beetje. En dat is maar goed ook, want zo wennen we vast aan de grote dood, die op ons wacht. Iedere verloren illusie, iedere verloren identiteit, iedere vriend en vriendin die ons verlaat, de kinderen die het huis uitgaan, de baan die we verliezen, onze ouders die ons ontvallen: partir, c’est mourir un peu.

Het klinkt misschien gek, maar al dat verlies heeft naast een heel pijnlijke ook een erg positieve kant: verliezen geeft vrijheid. Vrijheid om te ervaren dat de stroom van het leven gewoon doorgaat, vrijheid omdat de Onmisbaar Gewaande langzaamaan blijkt op te gaan in de mist van de tijd, vrijheid om opnieuw te kiezen voor wat echt belangrijk is, vrijheid van oude verplichtingen, vrijheid tot nieuwe waarden.

Veel van de vrijwillige stervensbegeleiders die ik train vertellen over de ervaring van ‘heiligheid’ die ze bij een sterfbed hebben: die ervaring dat alle ‘gedoe’ wegvalt, een ervaring van helder zicht, een sterke ervaring van verbinding met het onzegbare, een ervaring van “Sacred outlook”, zoals we in mijn traditie zeggen. Dat kan verlies ook bewerkstelligen.

We hebben dus een heel leven om te wennen aan het sterven; laten we dat maar ‘het pad’ noemen. Hoe dichter we bij die laatste drempel komen, des te groter kan de ervaring van loslaten, van vrijheid, of van ‘doodloosheid’ zoals de Boeddha het noemde, worden. Tenminste, als je je daarin oefent. In de Vajrayana traditie waartoe ik mezelf reken worden we sterk aangemoedigd de onontkoombare realiteit van onze dood onder ogen te zien. Daarmee lopen we rechtstreeks in het spoor van de Boeddha, die zijn studenten vroeg zich het uiteen vallen van het lichaam na de dood zo gedetailleerd mogelijk voor te stellen.

Doet u dat ook eens, zou ik zeggen. Denk eens na over alles wat u al ontvallen is… Stel u eens voor, dat alles wat u nu nog lief is u komt te ontvallen… Ja, dat doet pijn, want we denken alleen in gehechtheid te bestaan. Dat lijden kunnen we leren opgeven, door steeds meer vrijheid te ervaren, en daarmee vertrouwen te ontwikkelen in de leegte, die ons gebaard heeft, en ons ook weer op zal nemen.

Dat is niet erg: dat is prachtig!

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#deLiefde #ErnstKleisterlee #leven #sterven #stervensbegeleider #trainer
#deLiefde #ErnstKleisterlee #leven #sterven #stervensbegeleider #trainer

We sterven elke dag een beetje…

We sterven iedere dag een beetje. En dat is maar goed ook, want zo wennen we vast aan de grote dood, die op ons wacht. Iedere verloren illusie, iedere verloren identiteit, iedere vriend en vriendin die ons verlaat, de kinderen die het huis uitgaan, de baan die we verliezen, onze ouders die ons ontvallen: partir, c’est mourir un peu.

Het klinkt misschien gek, maar al dat verlies heeft naast een heel pijnlijke ook een erg positieve kant: verliezen geeft vrijheid. Vrijheid om te ervaren dat de stroom van het leven gewoon doorgaat, vrijheid omdat de Onmisbaar Gewaande langzaamaan blijkt op te gaan in de mist van de tijd, vrijheid om opnieuw te kiezen voor wat echt belangrijk is, vrijheid van oude verplichtingen, vrijheid tot nieuwe waarden.

Veel van de vrijwillige stervensbegeleiders die ik train vertellen over de ervaring van ‘heiligheid’ die ze bij een sterfbed hebben: die ervaring dat alle ‘gedoe’ wegvalt, een ervaring van helder zicht, een sterke ervaring van verbinding met het onzegbare, een ervaring van “Sacred outlook”, zoals we in mijn traditie zeggen. Dat kan verlies ook bewerkstelligen.

We hebben dus een heel leven om te wennen aan het sterven; laten we dat maar ‘het pad’ noemen. Hoe dichter we bij die laatste drempel komen, des te groter kan de ervaring van loslaten, van vrijheid, of van ‘doodloosheid’ zoals de Boeddha het noemde, worden. Tenminste, als je je daarin oefent. In de Vajrayana traditie waartoe ik mezelf reken worden we sterk aangemoedigd de onontkoombare realiteit van onze dood onder ogen te zien. Daarmee lopen we rechtstreeks in het spoor van de Boeddha, die zijn studenten vroeg zich het uiteen vallen van het lichaam na de dood zo gedetailleerd mogelijk voor te stellen.

Doet u dat ook eens, zou ik zeggen. Denk eens na over alles wat u al ontvallen is… Stel u eens voor, dat alles wat u nu nog lief is u komt te ontvallen… Ja, dat doet pijn, want we denken alleen in gehechtheid te bestaan. Dat lijden kunnen we leren opgeven, door steeds meer vrijheid te ervaren, en daarmee vertrouwen te ontwikkelen in de leegte, die ons gebaard heeft, en ons ook weer op zal nemen.

Dat is niet erg: dat is prachtig!

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#deLiefde #ErnstKleisterlee #leven #sterven #stervensbegeleider #trainer
#deLiefde #ErnstKleisterlee #leven #sterven #stervensbegeleider #trainer

waar die engele
met wurms vet sterre uit die hemel hengel;
laat ons sterf en vergaan en vrolik wees:

Ooteoote-serie Poetry in motion, 485: Breyten Breytenbach, Ek sal sterf en na my vader gaan
https://bit.ly/PIM485-breytenbach
#BreytenBreytenbach #poëzie #animatie #sterven #vaderhuis #Wellington

Edel – Ton

Enkele dagen geleden, op zaterdag 16 november, overleed Ton Lathouwers, mijn eerste en laatste zenleraar.

Ik noem hem mijn eerste en laatste zenleraar omdat ik in 1986 bij hem ben beginnen te mediteren in Leuven. Hij was er professor Russische literatuur. Toen hij enkele jaren later met pensioen ging en uit Leuven vertrok, begon ik aan een lange zoektocht. Ik mediteerde op verschillende plaatsen en bij verschillende leraren. Uiteindelijk, 20 jaar later, kwam ik weer bij Ton uit. Het is als al die verhalen waarin iemand op wereldreis vertrekt op zoek naar een schat, om hem dan tenslotte in zijn eigen tuin te vinden.

Ik ben blij dat ik Ton nog gesproken heb enkele dagen voor zijn dood. Hij vroeg me of ik zin had om nog eens langs te komen. Ik schrok toen ik hem zag. Ìk wist niet dat hij zo ernstig ziek was. Hij besefte zelf ook dat het niet lang meer zou duren en hij had er vrede mee. Hij maakte grapjes, zoals ik hem altijd gekend heb. Hij was dankbaar voor zovele mensen die hem en de Mahakaruna Chan ondersteund hebben. Hij had er alle vertrouwen in dat het verder zou gaan, ook al wist hij niet hoe.

Aan het einde van het gesprek vroeg hij om nog een half uurtje samen te mediteren. We bleven in stilte, hij liggend in bed, ik op de stoel er naast. Hij viel langzaam in slaap. Even vroeg ik mij af of het zin had om nog te blijven zitten, maar mijn gevoel was heel duidelijk. Dit zou ik ook willen, dacht ik, als het mijn beurt is. Wat doe je als je niets meer kunt doen? Vijf minuten voor het half uur zou aflopen, opende hij zijn ogen. Hij keek mij aan en zei: ‘Ah, je bent er nog’. ‘Ja hoor we zijn samen aan het mediteren, nog vijf minuten.’ ‘Ja, dat is fijn,’ zei hij, ‘zo samen mediteren’ en hij viel terug in slaap. Na vijf minuten stond ik stilletjes op en vertrok. Dat was de laatste keer. Van hart tot hart.

Dat het zou voortgaan, dat was zijn grote bekommernis. Hij had aan een aantal mensen transmissie gegeven. Hij besefte dat transmissie altijd weer tot problemen leidt. Maar transmissie is geen eretitel. Het is een missie. Wat mij betreft is het nog veel meer een passie. De passie om het mooiste wat je gekregen hebt, door te geven. Een titel kan daarbij helpen of in de weg zitten. Maar zonder passie houdt het op.

Het is ontroerend al die reacties te zien op de Mahakaruna website. Ton leeft verder in ieder van ons. En daarmee ook zijn passie.

Dan besef ik: het gaat verder, dat kan niemand tegenhouden.

#leraar #Mahakaruna #missie #sterven #TonLathouwers #transmissie #vanHartTotHart

Edel – Ton

Enkele dagen geleden, op zaterdag 16 november, overleed Ton Lathouwers, mijn eerste en laatste zenleraar.

Ik noem hem mijn eerste en laatste zenleraar omdat ik in 1986 bij hem ben beginnen te mediteren in Leuven. Hij was er professor Russische literatuur. Toen hij enkele jaren later met pensioen ging en uit Leuven vertrok, begon ik aan een lange zoektocht. Ik mediteerde op verschillende plaatsen en bij verschillende leraren. Uiteindelijk, 20 jaar later, kwam ik weer bij Ton uit. Het is als al die verhalen waarin iemand op wereldreis vertrekt op zoek naar een schat, om hem dan tenslotte in zijn eigen tuin te vinden.

Ik ben blij dat ik Ton nog gesproken heb enkele dagen voor zijn dood. Hij vroeg me of ik zin had om nog eens langs te komen. Ik schrok toen ik hem zag. Ìk wist niet dat hij zo ernstig ziek was. Hij besefte zelf ook dat het niet lang meer zou duren en hij had er vrede mee. Hij maakte grapjes, zoals ik hem altijd gekend heb. Hij was dankbaar voor zovele mensen die hem en de Mahakaruna Chan ondersteund hebben. Hij had er alle vertrouwen in dat het verder zou gaan, ook al wist hij niet hoe.

Aan het einde van het gesprek vroeg hij om nog een half uurtje samen te mediteren. We bleven in stilte, hij liggend in bed, ik op de stoel er naast. Hij viel langzaam in slaap. Even vroeg ik mij af of het zin had om nog te blijven zitten, maar mijn gevoel was heel duidelijk. Dit zou ik ook willen, dacht ik, als het mijn beurt is. Wat doe je als je niets meer kunt doen? Vijf minuten voor het half uur zou aflopen, opende hij zijn ogen. Hij keek mij aan en zei: ‘Ah, je bent er nog’. ‘Ja hoor we zijn samen aan het mediteren, nog vijf minuten.’ ‘Ja, dat is fijn,’ zei hij, ‘zo samen mediteren’ en hij viel terug in slaap. Na vijf minuten stond ik stilletjes op en vertrok. Dat was de laatste keer. Van hart tot hart.

Dat het zou voortgaan, dat was zijn grote bekommernis. Hij had aan een aantal mensen transmissie gegeven. Hij besefte dat transmissie altijd weer tot problemen leidt. Maar transmissie is geen eretitel. Het is een missie. Wat mij betreft is het nog veel meer een passie. De passie om het mooiste wat je gekregen hebt, door te geven. Een titel kan daarbij helpen of in de weg zitten. Maar zonder passie houdt het op.

Het is ontroerend al die reacties te zien op de Mahakaruna website. Ton leeft verder in ieder van ons. En daarmee ook zijn passie.

Dan besef ik: het gaat verder, dat kan niemand tegenhouden.

#leraar #Mahakaruna #missie #sterven #TonLathouwers #transmissie #vanHartTotHart

'𝗦𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗲𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗶𝗷𝗻', 𝗺𝗲𝗺𝗼𝗶𝗿𝗲𝘀 𝗔𝗹𝗲𝗸𝘀𝗲𝗷 𝗡𝗮𝘃𝗮𝗹𝗻𝘆 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁

De memoires van de overleden Russische oppositieleider Aleksej Navalny zijn uitgebracht. "Sterven deed echt geen pijn", is de eerste zin van het boek Patriot, waaraan hij begon na zijn vergiftiging in 2020. Ook in zijn tijd in gevangenschap bleef Navalny werken aan het boek.

https://www.rtl.nl/nieuws/artikel/5476587/memoires-aleksej-navalny-patriot-overleden-russische-oppositieleider

#Sterven #Aleksej #Navalny

'𝗦𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗲𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗶𝗷𝗻', 𝗺𝗲𝗺𝗼𝗶𝗿𝗲𝘀 𝗔𝗹𝗲𝗸𝘀𝗲𝗷 𝗡𝗮𝘃𝗮𝗹𝗻𝘆 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁

De memoires van de overleden Russische oppositieleider Aleksej Navalny zijn uitgebracht. "Sterven deed echt geen pijn", is de eerste zin van het boek Patriot, waaraan hij begon na zijn vergiftiging in 2020. Ook in zijn tijd in gevangenschap bleef Navalny werken aan het boek.

https://www.rtl.nl/nieuws/artikel/5476587/memoires-aleksej-navalny-patriot-overleden-russische-oppositieleider

#Sterven #Aleksej #Navalny

'𝗦𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗲𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗶𝗷𝗻', 𝗺𝗲𝗺𝗼𝗶𝗿𝗲𝘀 𝗔𝗹𝗲𝗸𝘀𝗲𝗷 𝗡𝗮𝘃𝗮𝗹𝗻𝘆 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁

De memoires van de overleden Russische oppositieleider Aleksej Navalny zijn uitgebracht. "Sterven deed echt geen pijn", is de eerste zin van het boek Patriot, waaraan hij begon na zijn vergiftiging in 2020. Ook in zijn tijd in gevangenschap bleef Navalny werken aan het boek.

https://www.rtl.nl/nieuws/artikel/5476587/memoires-aleksej-navalny-patriot-overleden-russische-oppositieleider

#Sterven #Aleksej #Navalny

'𝗦𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗲𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗶𝗷𝗻', 𝗺𝗲𝗺𝗼𝗶𝗿𝗲𝘀 𝗔𝗹𝗲𝗸𝘀𝗲𝗷 𝗡𝗮𝘃𝗮𝗹𝗻𝘆 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁

De memoires van de overleden Russische oppositieleider Aleksej Navalny zijn uitgebracht. "Sterven deed echt geen pijn", is de eerste zin van het boek Patriot, waaraan hij begon na zijn vergiftiging in 2020. Ook in zijn tijd in gevangenschap bleef Navalny werken aan het boek.

https://www.rtl.nl/nieuws/artikel/5476587/memoires-aleksej-navalny-patriot-overleden-russische-oppositieleider

#Sterven #Aleksej #Navalny

'𝗦𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗲𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗶𝗷𝗻', 𝗺𝗲𝗺𝗼𝗶𝗿𝗲𝘀 𝗔𝗹𝗲𝗸𝘀𝗲𝗷 𝗡𝗮𝘃𝗮𝗹𝗻𝘆 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁

De memoires van de overleden Russische oppositieleider Aleksej Navalny zijn uitgebracht. "Sterven deed echt geen pijn", is de eerste zin van het boek Patriot, waaraan hij begon na zijn vergiftiging in 2020. Ook in zijn tijd in gevangenschap bleef Navalny werken aan het boek.

https://www.rtl.nl/nieuws/artikel/5476587/memoires-aleksej-navalny-patriot-overleden-russische-oppositieleider

#Sterven #Aleksej #Navalny

Aan de lopende band #leven en #sterven in Europa: 11 miljard kippen, 142 miljoen varkens, 76 miljoen runderen, 62 miljoen schapen en12 miljoen geiten.
Tendens: stijgend.

En de bijna 15% van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen door de intensieve veehouderij is trouwens maar een deel van het #probleem.

https://www.theguardian.com/world/article/2024/aug/23/long-shadow-life-under-the-veiled-grasp-of-factory-farming-in-europe

#waarom #honderdje #humaninterest #sterven #uitspraken #ikluisterkijkenschrijf #likenisleuk #delenislief en #reactieszijnwelkom

#waarom #honderdje #humaninterest #sterven #uitspraken #ikluisterkijkenschrijf #likenisleuk #delenislief en #reactieszijnwelkom

Ik ga kijken en dit lijkt me de moeite ook voor anderen, de docu #dyingtolive op #npo2. Voor als je even verkiezingenmoe bent of gewoon iets zinnigs anders wilt kijken #sterven #doodgaan https://www.tvgids.nl/informatief/2doc-dying-to-live

Ik ga kijken en dit lijkt me de moeite ook voor anderen, de docu #dyingtolive op #npo2. Voor als je even verkiezingenmoe bent of gewoon iets zinnigs anders wilt kijken #sterven #doodgaan https://www.tvgids.nl/informatief/2doc-dying-to-live

Ik ga kijken en dit lijkt me de moeite ook voor anderen, de docu #dyingtolive op #npo2. Voor als je even verkiezingenmoe bent of gewoon iets zinnigs anders wilt kijken #sterven #doodgaan https://www.tvgids.nl/informatief/2doc-dying-to-live

Recensie van 'Leve de dood?' van Philippe Lepers – Een verrijkende exercitie op een zoektocht langs literaire en culturele bronnen #dood #sterven #recensie https://www.nieuwwij.nl/opinie/recensie-van-leve-de-dood-van-philippe-lepers/

Recensie van 'Leve de dood?' van Philippe Lepers – Een verrijkende exercitie op een zoektocht langs literaire en culturele bronnen #dood #sterven #recensie https://www.nieuwwij.nl/opinie/recensie-van-leve-de-dood-van-philippe-lepers/

Recensie van 'Leve de dood?' van Philippe Lepers – Een verrijkende exercitie op een zoektocht langs literaire en culturele bronnen #dood #sterven #recensie https://www.nieuwwij.nl/opinie/recensie-van-leve-de-dood-van-philippe-lepers/

Recensie van 'Leve de dood?' van Philippe Lepers – "Verwacht geen heldere conclusie of definitieve antwoorden. Maar de vragen die het boek stelt, blijven de moeite van het overdenken waard" #dood #sterven #recensie https://www.nieuwwij.nl/opinie/recensie-van-leve-de-dood-van-philippe-lepers/

Recensie van 'Leve de dood?' van Philippe Lepers – "Verwacht geen heldere conclusie of definitieve antwoorden. Maar de vragen die het boek stelt, blijven de moeite van het overdenken waard" #dood #sterven #recensie https://www.nieuwwij.nl/opinie/recensie-van-leve-de-dood-van-philippe-lepers/