#smierc — Public Fediverse posts

The shadow is the coldness of time.

The tea shop was plunged into a heavy, suffocating silence. The glowing blue light had vanished, leaving only the warm, ordinary flicker of the desk lamp.

Elio stood frozen, staring at the two books on the oak counter. He looked down at his flour-dusted hands, as if realizing for the first time that his culinary skills were entirely useless against ancient magic.

“I am a chef, Moira,” Elio said, his voice barely a whisper. “I use sous-vide machines. I use liquid nitrogen. I do not know how to cook a meal for a magical shadow that wants to eat a village.”

Moira gently stroked Ashwaganda’s head to calm the large ginger cat. “Magic in Speranza is old, Elio. And old things do not want modern tricks. They want memory. They want tradition.”

She carefully reached out and touched the pristine white leather of the new book. The moment her fingers brushed the cover, the book fell open to the center. The pages were pitch black, but slowly, a silver drawing began to trace itself into the paper. It was an illustration of a heavy cast-iron pot hanging over an open wood fire.

Beneath the drawing, a new riddle appeared in sharp, glowing letters:

The shadow is the coldness of time. It must be warmed by the memory of the hearth. Feed it the marrow of the bone, slow-cooked in the tears of the hills. Bind it with the golden sheet, stretched only by human hands, never by iron teeth.

Elio leaned over the counter, his chef’s mind automatically translating the riddle into a recipe.

“The marrow of the bone,” Elio muttered, his eyes tracing the silver words. “That is ossobuco. Veal shanks, rich with marrow in the center. ‘Slow-cooked in the tears of the hills’… that must be the local red wine and the spring water we just found.”

Moira tapped the final line of the riddle. “‘The golden sheet, stretched only by human hands, never by iron teeth.’ The book is very clear, Elio. No machines.”

Elio swallowed hard. “It wants sfoglia tirata al mattarello. Traditional, hand-rolled egg pasta. Stretched with a wooden rolling pin until it is thin enough to see the light through it.” He looked at Moira, a mix of fear and realization dawning on his face. “You were right. The machine has no soul. And the shadow is hungry for a soul.”

“Exactly,” Moira said, closing the white book. She picked up her heavy iron ring of keys. “We cannot use your modern kitchen. It is full of steel and electricity. The magic will reject it. We have to use the old wood-burning stove in the back room of my shop.”

Elio wiped his hands on his apron, suddenly looking determined. The fear was gone, replaced by the sharp focus of a chef preparing for the most important dinner service of his life.

“We need ingredients, Moira. Immediately. I need veal shanks, fresh eggs, fine flour, and the oldest wine in this village.”

“I have the wine in my cellar,” Moira said, moving quickly toward the back of the shop. “And Marisa’s cousin is the butcher. He lives just behind the chocolate shop. I will go wake him up and get the ossobuco. You stay here. Start the fire in the cast-iron stove.”

“Wait,” Elio said, stopping her. “What about the wild mallow we picked? The botanical element?”

Moira looked back at him, her hand on the doorknob. “Leave it. Tonight, we do not innovate. We honor the past.”

Moira ran out into the village square. The sun had completely set, but the darkness falling over Speranza did not feel normal. The shadows in the alleyways seemed too thick, too dense. They looked as if they were slowly creeping forward, stretching across the cobblestones toward the tea shop. The “old hunger” was already waking up.

Ten minutes later, Moira returned with a heavy paper package wrapped in twine from the butcher. When she stepped into the back room of her shop, the air was already thick with heat and the smell of burning oak.

Elio had taken off his chef’s coat. He was standing at the large wooden table, a mountain of yellow flour piled in the center. He cracked six fresh eggs into a well in the middle of the flour and began to beat them with a wooden fork. His movements were fast, precise, and completely traditional.

“I have the meat,” Moira said, placing the heavy cuts of ossobuco on the counter. The marrow inside the bones was perfect and pale.

“Start searing them in the cast-iron pot,” Elio ordered, not looking up from his dough. He was working the flour and eggs together with his bare hands, feeling the elasticity, feeling the life of the pasta. “Brown them in butter, not oil. Then deglaze with your old wine.”

For the next two hours, the back room of La Pagina che Fa le Fusa turned into a furious, focused kitchen. The smell of the ossobuco simmering in wine, rich broth, and crushed tomatoes filled the air, thick and comforting.

Elio took Moira’s heavy wooden rolling pin—the mattarello—and began to stretch the golden dough. He rolled it back and forth, pressing his weight into the wood, turning the pasta until it was a massive, perfectly thin sheet. He was sweating, his arms aching, but he did not stop.

As the stew bubbled and the pasta was sliced into wide, golden ribbons, Ashwaganda let out a low growl from the doorway.

Moira looked toward the front of the tea shop. The normal darkness of the night had vanished. Under the crack of the front door, a thick, freezing black fog was seeping into the room. The shadows on the walls began to twist and grow taller, reaching out like long, hungry fingers.

The temperature in the shop plummeted. The fire in the stove hissed as the cold air hit it.

“Elio,” Moira said, her breath turning to white mist in the air. “It is here. Is the food ready?”

Elio picked up a heavy wooden bowl. He placed a large, steaming piece of ossobuco inside, the marrow glistening in the center of the bone. He surrounded it with the fresh, hand-rolled pasta, completely coated in the dark, rich sauce.

“It is ready,” Elio said, his voice tight. “But how do we feed it?”

Czy zarówno organizatorom jak i uczestnikom takiej imprezy podczas takich upałów należy przyznać nagrodę Darwina?
Pomijam, że na trasie zawsze może zdarzyć się nieszczęśliwy wypadek (nie tylko z powodu panującej temperatury). Tu jednak było duże prawdopodobieństwo, że dziadek 71 lat nie da rady. Obojętnie ile rajdów wygrał...
Nie dał rady też 30-latek. Ludzie zupełnie nie myślą.

#wyścig #upał #rower #mtb #Marki #śmierć #PolandBikeMarathon

https://wydarzenia.interia.pl/mazowieckie/news-nie-zyje-drugi-kolarz-tragiczny-final-akcji-poszukiwawczej,nId,23506621

Wykład z dyskusją z okazji Światowego Dnia Pamięci Zwierząt Towarzyszących, który został ustanowiony przez Amerykańskie Towarzystwo Weterynaryjne, by wspominać utraconych zwierzęcych towarzyszy

📅 Data: 09.06.2026 | 19:30 - 21:30
📍 Miejsce: ZOOM
ZAPISY 👉 https://www.langelucja.pl/?page_id=3240

Wykład będzie dotyczył starości, choroby i umierania zwierząt domowych oraz naszej odpowiedzialności.

Wykład jest z założenia bezpłatny, ale zgodnie z "tradycją", można wpłacić darowiznę celem uczczenia swojego zmarłego pupila. Myślę, że każda osoba ma swoją ulubioną organizację wspierającą osoby zwierzęce — nie będę narzucała Wam swoich.
Gdyby jednak było trudno wybrać, to zachęcam do wsparcia którejś poniżej wymienionych organizacji:
— Fundacji Hospicjum dla Kotów Bezdomnych
— Fundacja Kot
— @czarnaowcapanakota
— Lab Rescue – Adopcje Zwierząt Laboratoryjnych:

O prowadzącej:

Łucja Lange — Socjolożka, antropolożka kulturowa i teatrolożka, adiunkta na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Porusza się w obszarach doświadczenia: różnorodności, straty (choroby, śmierci, żałoby) i bezdomności – zarówno ludzi, jak i zwierząt. Zainteresowana zagadnieniem terapii poprzez fotografię – jako terapeutka i badaczka. Wykonuje upamiętniające sesje zdjęciowe dla osób zwierzęcych i ich opiekunek oraz opiekunów, oferuje pomoc w przygotowaniu pożegnania dla zwierzęcych podopiecznych. Jest zwierzęcą psycholożką, która wspiera przede wszystkim koty z trudną przeszłością. Wydaje e-książki studenckie (i nie tylko) oraz e-zina o żałobie.

#żałoba #zwierzęta #śmierć #wykład

Jeszcze przypomnę mój tekst "Czy mamy prawo do przeżywania straty?" - ku refleksji. Nie tylko o żałobie, ale myślę, że w kontekście zbliżającego się 1 listopada warto przeczytać

https://writefreely.pl/didleth/h1czy-mamy-prawo-do-przezywania-straty

I życzę wszystkim spokojnego i bezpiecznego weekendu

#emocje #empatia #strata #żałoba #śmierć

W polskich mediach było coś w rodzaju kampanii informacyjnej o czerwonej teczce. Mniej mówiono o sytuacji, gdy się nie umiera, lecz fizycznie lub intelektualnie jest się niezdolnym do załatwienia swoich spraw. Ponieważ od lat już spędzam bardzo dużo w domach opieki i urzędach, próbując załatwiać nie swoje sprawy, chcę się z Wami podzielić listą rzeczy, na które warto poświęcić czas dziś, nie za rok:
1. Upoważnienie notarialne do zarządzania majątkiem
2. Upoważnienie do rozliczenia PIT-u w naszym imieniu
3. Upoważnienie w ZUS-ie (ZUS notorycznie odmawia honorowania upoważnień notarialnych)
4. Zdobycie papierowych odpisów aktów stanu cywilnego (sądy nie honorują elektronicznych) i przechowanie ich wraz z aktem własności nieruchomości, legitymacją emeryta/rencisty i historią chorób oraz listą przyjmowanych leków (nie żartuję, lekarz lub sanitariusz Wam podziękuje)
5. W zależności od ogarnięcia, zapisanie hasła do menedżera haseł w jakimś miejscu, gdzie inna osoba może je znaleźć
6. Opcjonalnie: stałe upoważnienie na poczcie do odbierania listów poleconych
7. Ustanowienie pełnomocnika do konta w banku
8. Zostawienie wskazówek na wypadek nie śmierci, lecz demencji lub innego stanu, który nas może pozbawić sprawczości. W szczególności: jeśli zgadzamy się na to, jasne wyrażenie zgody na bycia umieszczonym w domu opieki. Nikomu nie życzę, ale zadajcie sobie pytanie, jakie istnieją alternatywy.
9. Najtrudniejsze: znalezienie osoby lub osób, która w roli tego pełnomocnika wystąpi

Alternatywa jest znacznie gorsza. Po śmierci pewne rzeczy załatwiają się same, ale śmierć mogą poprzedzać lata demencji. Naprawdę nie polecam zostawiać rodziny bez powyższych upoważnień, do trosk medycznych dodamy im trosk biurokratycznych. Warto też dogadać się członkami rodziny, aby zrobili to samo. #śmierć #demencja #OTymSięNieMówi

Dziś w wieku „dwie kosy” zmarł udręczony przez M-ra Parkinsona Ozzy Osbourne. Ale w piekle będzie impreza.

Jako, że piosenki zaczynają żyć dopiero, gdy wykonują je inni to przywołam dwie:
https://www.youtube.com/watch?v=pQD-u6FfXp0
https://www.youtube.com/watch?v=gtG5d3Zd6I4

CC: @lukaso666 @kalisz79

#OzzyOsbourne #śmierć #piekło

Niekończące się plotki o końcu Xi Jinping

Po Pekinie zawsze krąży dużo plotek. To naturalne w autorytarnym systemie. Ludzie nie wierzą oficjalnym źródłom, a media, cieszące się kiedyś bardzo ograniczoną swobodą, pod rządami Xi Jinping stały się prymitywnym pasem transmisyjnym partyjnej propagandy. W efekcie próżnie wypełnia plotka, która zazwyczaj okazuje się nieprawdziwa, ale czasami się sprawdza.

https://wp.me/p3fv0T-hyj #POLECANE #Chiny #ChRL #XiJinping #QiXin #śmierć #plotki #upadek #KPCh #władza #zmiana #choroba

Powoli wracam - będę się mnie lub bardziej udzielać, prasówki docelowo też wrócą, tylko nie wszystko naraz. A w międzyczasie - zapraszam na zaległy tekst dot. prawa do przeżywania straty

https://writefreely.pl/didleth/h1czy-mamy-prawo-do-przezywania-straty

#emocje #empatia #strata #żałoba #śmierć #feminizm

Wkurza mnie ludzka znieczulica

#społeczeństwo #znieczulica #śmierć

https://tvn24.pl/trojmiasto/upadl-przed-sklepem-przechodnie-nie-reagowali-mezczyzna-nie-zyje-st8400696

Trong nie żyje

Śmierć Trong – przed zajazdem KPW w 2026 roku – przyśpieszy walkę o władzę między liberałami, dążącymi do reform wolnorynkowych, a twardogłowymi, którzy chcą powielać chiński model rozwoju z silną rolą państwa i przedsiębiorstw państwowych.

https://wp.me/p3fv0T-gvM #Wietnam #Azja #Chiny #ChRL #USA #Trong #śmierć #SRW #KPW #ToLan #POLECANE

Kwiaty dla Li, złość na Xi

W Chinach ludzie oddają cześć zmarłemu premierowi składając kwiaty czasami w nieoczekiwanych miejscach. Niemniej władze starają się ograniczyć te spontaniczne wybuchy żałoby. Może to się wydawać dziwne, ale z perspektywy Pekinu to przejaw cichego protestu.

https://wp.me/p3fv0T-fH7 #Chiny #ChRL #żałoba #śmierć #premier #LiKeqiang #protest #XiJinping #POLECANE

Czy sprawia wam trudność rozmowa o śmierci?

#miniankiety #śmierć

Mam w znajomych kilku "silnych srazem", którzy chorobliwie podniecają się każdą informacją o (w domyśle złym) stanie zdrowia Kaczyńskiego.

I może coś ze mną jest źle bo nawet nielubiąc kaczafiego nie życzę mu śmierci.
I jakoś mnie odpycha jak widzę wpisy ludzi, którzy nie wprost, ale wyraźnie "trzymająca kciuki" za śmierć Kaczora.

I o ile nie mam nic przeciwko jak ktoś obije mordę faszom, to daleko mi do kibicowaniu czyjejś śmierci.

#Kaczyński #SilniRazem #śmierć #choroba

Miewam problemy ze snem. Czasem zarzucam sobie substancje wspomagające zasypianie, ale nie zawsze działają (działają różnie). Nie mogąc usnąć zacząłem pisać (nie zakładałem, że coś z tego wyjdzie, po prostu lubię pisać, bo pomaga mi to uporządkować myśli, niekoniecznie związane z tym, o czym piszę).

Zapraszam do przeczytania krótkiego tekstu o muzyce, a właściwie o dotykaniu legend.

https://szkup.pl/o-dotykaniu-legend/

#blog #muzyka #GrzegorzCiechowski #HaniaRani #DobrawaCzocher #BiałaFlaga #Republika #fortepian #wiolonczela #sen #bezsenność #śmierć