#roalddahl — Public Fediverse posts

Naomi Scott, Josh Finan, Nicola Coughlan Set for Adaptation of Roald Dahl’s Short Stories for Netflix
#TV #TVNews #DominicWest #ImeldaStaunton #International #NaomiScott #Netflix #NicolaCoughlan #RoaldDahl #Unitedkingdom

https://www.hollywoodreporter.com/tv/tv-news/nicola-coughlan-naomi-scott-roald-dahl-stories-netflix-show-1236682005/

Roald Dahl Drama Series Set at Netflix Starring Nicola Coughlan, Naomi Scott, Dominic West, Imelda Staunton and More
#Variety #News #Netflix #RoaldDahl

https://variety.com/2026/tv/news/roald-dahl-netflix-nicola-coughlan-naomi-scott-1236843800/

Netflix Sets Roald Dahl Series With Cast Including Nicola Coughlan, Imelda Staunton & Dominic West
#News #DominicWest #ImeldaStaunton #Netflix #NicolaCoughlan #RoaldDahl #TheGoldenTicket

https://deadline.com/2026/08/netflix-roald-dahl-series-nicola-coughlan-dominic-west-1237050741/

Netflix’s ‘Charlie vs. the Chocolate Factory’ Lands Wide Theatrical Release
#MovieNews #Movies #Animation #CharlieandtheChocolateFactory #Helenabonhamcarter #KateWinslet #KitConnor #Narnia #Netflix #NicolaCoughlan #RoaldDahl #TaikaWaititi #WillyWonka

https://www.hollywoodreporter.com/movies/movie-news/charlie-vs-the-chocolate-factory-movie-netflix-release-date-1236672112/

‘Justice, morality and triumph’: why Matilda is my feelgood movie
By Lydia Spencer-Elliott

The latest in our series of writers picking their most meaningful comfort watches is a tribute to the inspiring power of the 1996 Roald Dahl adaptation

https://www.theguardian.com/film/2026/jul/20/why-matilda-is-my-feelgood-movie

#Film #RoaldDahl #Culture #DannyDeVito #TheGuardian #LydiaSpencerElliott

"« Les Versets sataniques » : fatwa sur Saint-Germain-des-Prés" (Le Figaro, 16 juil. 26)

https://web.brid.gy/r/https://laicite-republique.org/revue-de-presse/terrorisme-islamiste/les-versets-sataniques-fatwa/article/les-versets-sataniques-fatwa-sur.html

Willy Wonka Competition Show at Netflix Uses AI to Re-Create Gene Wilder’s Voice
#TV #TVNews #GeneWilder #Netflix #RoaldDahl #WillyWonka

https://www.hollywoodreporter.com/tv/tv-news/netflix-willy-wonka-reality-show-ai-gene-wilder-voice-1236633800/

Book Review: The Magic Finger by Roald Dahl
#ReaderCommunity #ReadingCommunity #BookCommunity #Reading #Books #BookReview #Review #Magic #RoaldDahl #Dahl #QuentinBlake #ChildrensBooks

http://georgelthomas.com/2026/06/26/book-review-the-magic-finger-by-roald-dahl/

Book Review: The Magic Finger by Roald Dahl

Hi everyone! I hope you’re all well. Today is Friday, and it’s time for another review. Today, I’m sharing my review of Roald Dahl’s The Magic Finger.

The Magic Finger was initially published in 1966 by George Allen and Unwin in the UK and is 64 pages long.

The Plot
The Magic Finger is a quirky and imaginative tale narrated by an unnamed girl who possesses a mysterious power: when she gets angry, her “magic finger” activates, and strange, transformative things happen to the people who upset her.

Characters
The Narrator
The young girl telling the story is confident, outspoken, and deeply sensitive to injustice. She doesn’t see her magic finger as a gift and wishes she could control it. Her moral compass is strong, and while she causes the story’s central upheaval, she never acts out of cruelty—only outrage at the cruelty she sees in others.

Mr Gregg
Mr Gregg is the patriarch of the Gregg family. He’s proud of his hunting skill and initially very dismissive of the girl’sobjections. He embodies the casual, unthinking cruelty of hunting purely for sport: he shoots deer and ducks because he enjoys it, not because he needs the meat. When he experiences fear and helplessness as a “duck-person,” he finally understands the suffering he’s caused and vows to stop hunting.

Mrs Gregg
Mrs Gregg is supportive of her husband and sons’ hobby at first, but she becomes the most panicked once they’retransformed. She’s protective of her boys, pleading with the ducks to spare them. Her fear helps underline the moral reversal: she’s suddenly forced into the role that grieving animal parents normally occupy.

Philip and William Gregg
Philip and William are the Greggs’ sons, who initially tease the narrator and enjoy going out with their father to shoot animals. They start as typical cheeky boys, but after their ordeal of sleeping in a tree and the threat of being shot themselves, they become more empathetic and ashamed of their past behaviour. By the end of the story, they’re feeding ducks instead of killing them.

The Ducks (especially Mother Duck)
The Greggs used to hunt the Duck family, but in the magical role-reversal, four of them grow human arms and hands and take over the Gregg house—guns included. The most striking figure is the mother duck, who refuses to handle a gun herself and instead forces the Greggs to confront what they’ve done to her children.

The Cooper Family
The Coopers are another hunting family, only mentioned at the end. We never meet them properly; they exist as a looming“next chapter” for the Magic Finger. Their inclusion makes the story feel larger than one episode: there will always be another person who needs a lesson.

Writing Style
Roald Dahl’s writing in The Magic Finger is spare, fast-moving, and perfectly tuned to younger readers. The sentences are short and direct, but loaded with implication, and he trusts children to understand moral complexity without spelling it out.

The tone balances humour and menace. For example, the transformation of the Gregg family is unsettling, but never terrifying; the comedy softens the darkness just enough to keep the story playful, while still meaningful.

Dahl’s trademark child-centred perspective is fully intact—adults are flawed, children see more clearly, and power dynamics are joyfully inverted.

Importantly, the book avoids over-moralising. Dahl doesn’t explain why hunting is wrong in concrete terms; instead, he lets empathy do the work. By forcing characters to live the consequences of their actions, the lesson becomes experiential rather than instructional.

One tiny nitpick is that the story leaves off with room for more, which is a little frustrating when you’re reading to a little’un and they ask what happens to the Cooper family! This used to happen a lot when the kids in our family were small enough to read to.

Illustrations
Like the majority of Dah’s books, this one is illustrated by Quentin Blake, in his familiar line-drawn technique. As is his usual style, he avoids over-illustrating, especially where the magic itself is concerned.

The transformation of the Gregg family is clearly depicted, but not in a grotesque way. Wings replace arms, bodies look awkward, yet the drawings never tip into scary territory. This restraint keeps the story accessible while allowing the emotional weight of the role reversal to settle in.

Final Thoughts
Overall, The Magic Finger is a delightful and thought-provoking short read. With its strong message about compassion and personal responsibility, the story is a perfect introduction to themes of ethics and transformation for younger readers.

It’s a small book with a big bite, and one that stays in the mind far longer than its page count suggests.

I’m giving The Magic Finger 8/10.

Have you read this one? What did you think?

As ever, thank you for stopping by to read my review!

Until next time,

George

© 2026 GLT

RE: https://toot.community/@openculture/116738272414776694

Very interesting. British author Roald Dahl imagined a Large Language Model far ahead of their time.

#roalddahl #llm #chatgpt

The Author Who Saw AI Coming, Somehow

A video by Tibees about Roald Dahl's 1954 short story "The Great Automatic Grammatizator", which an automatic text generator replacing human authors.

https://youtube.com/watch?v=xe4nUZqX9Ec

#ai #llm #sciencefiction #scifi #sf #roalddahl

"As history shows, and [the new Broadway play about Roald Dahl] Giant demonstrates, prejudice is often sustained not by the casual intolerance of the unwashed masses, but by the sophisticated justifications and permission structures devised by educated elites."

https://www.theatlantic.com/ideas/2026/05/roald-dahl-play-giant-antisemitism/687373/

#review #play #theater #RoaldDahl

De Mildenhall Treasure

Februari 1942. De Tweede Wereldoorlog is in volle gang. Een Britse piloot met ziekteverlof maakt een rijtoer in de omgeving van een luchtmachtbasis aan de Engelse oostkust. De man weet dat hij niet meer zal herstellen en weet niet wat hij zal doen als hem binnenkort eervol ontslag wordt verleend. Misschien terug naar de oliemaatschappij waar hij voor de oorlog werkte? Misschien een diplomatieke functie in een van de Britse koloniën in Afrika? Of misschien de journalistiek?

Journalistiek

Hij denkt aan het laatste nu hij heeft vernomen dat een boer in de voorgaande maand bij het ploegen Romeins zilver heeft gevonden. Daar zit een verhaal in. Hij weet de man, een dagloner, te vinden. Die vertelt dat hij het materiaal heeft overgedragen aan de landeigenaar. De piloot-met-journalistieke-aspiraties spreekt ook de landeigenaar, die hem het zilver laat zien. Hij wil er geen afstand van doen. Bovendien: het is oorlog, dit is Oost-Engeland, sinds de Battle of Britain wagen museummedewerkers zich hier niet langer. En er is in dit gebied ook nog de herinnering aan de vondst van Sutton Hoo, toen de mensen van het British Museum hier geen al te beste indruk hadden gemaakt. De eigenaar wil het materiaal behouden.

Zwijgend constateert de piloot het bedrog: de landeigenaar berooft zijn dagloner van zijn vindersloon. Hij maakt notities voor een artikel, maar dat journalistieke stuk komt er niet, aangezien hij even later wordt benoemd tot een van de militair attachés in Washington. Daar heeft hij verantwoordelijk werk: sinds een paar maanden zijn de Verenigde Staten in oorlog met Japan en Duitsland, en de Britse en Amerikaanse legers moeten nog leren samenwerken. De nieuwe diplomaat heeft ander werk aan het hoofd, de aantekeningen over de zilverschat belanden ergens onderaan een stapel urgentere zaken.

De stof laat hem echter niet los. Als hij na de oorlog wordt gedemobiliseerd, publiceert hij alsnog het verhaal over de archeologische vondst. Daar is een aanleiding voor: de archeologische autoriteiten hebben in 1946 het zilver in beslag genomen. Omdat de landeigenaar de vondst niet heeft gemeld, krijgt noch hij noch zijn dagloner een vergoeding. Terwijl de laatste, als hij de vondst niet had afgestaan maar had gemeld, 50% vindersloon zou hebben gehad. Ook het British Museum, dat het zilver heeft verworven, vindt deze gang van zaken onbetamelijk. Men voelt wroeging en zorgt ervoor dat elke man uiteindelijk 1000 pond krijgt, wat omgerekend neerkomt op €55.000.

De Mildenhall Treasure

Een fooi. Het ging om niet minder dan vierendertig zilveren voorwerpen, waaronder een schaal van ruim acht kilo met dionysische afbeeldingen. Er zijn twee kleinere schalen, kommen, een soort dienblad, lepels. En ook al weet niemand na vier jaar de precieze vindplaats nog aan te wijzen, deze Mildenhall Treasure is een sensatie. De zilverwaarde is ongeveer 250.000 pond (omgerekend €14.000.000), maar de feitelijke betekenis is een heel andere: het materiaal komt uit de vierde eeuw en bewijst dat laat-Romeins Britannië niet zo arm was als oudheidkundigen tot dan toe hadden aangenomen. De dionysische afbeeldingen suggereren bovendien dat het heidendom nog vitaal was.

Te rijk voor dat tijdvak, te heidens voor een gekerstend keizerrijk: de twee mannen worden verdacht van fraude en het helpt niet dat ze de vindplaats niet exact meer weten. Ze worden gewantrouwd, krijgen ze te horen, en ze moeten maar dankbaar zijn voor hun fooi. Om die reden besluit de gedemobiliseerde piloot-diplomaat het verhaal te publiceren: in 1947 verschijnt het onder de titel “He Plowed Up $1,000,000”. De auteur, die zonder verder werk is en moet leven van zijn pen, staat niettemin de helft van zijn royalties af aan de dagloner die de vondst had gedaan. Hem is immers ongeveer 125.000 pond door de neus geboord.

Inmiddels weten oudheidkundigen meer. Er zijn sinds de jaren veertig meer schatten gevonden in het achterland van de laat-Romeinse kustverdediging, de Litus Saxonicum, hoewel zelden meer zo spectaculair. Dat het heidendom ook in de vierde eeuw bestond, is iets waar niemand nog van opkijkt. Oudheidkundigen weten dus meer van de laatantieke wereld. Vermoedelijk is deze schat – want voor één keer mogen we een archeologische vondst “schat” noemen – in de jaren zestig van de vierde eeuw, toen diverse groepen “barbaren” Romeins Britannië plunderden, begraven door de eigenaar van een paleisvilla, en heeft deze geen gelegenheid gehad het zilver op te halen.

Flauwe archeologiejournalistiek

Inmiddels weten oudheidkundigen meer – niet alleen over laatantiek Engeland, ook over de manier waarop archeologische autoriteiten het beste handelen als burgers een toevalsvondst doen. Volmaakt is het systeem nog altijd niet, maar inmiddels zien archeologen amateurs niet meer als vandalen maar als medestanders.

Dat nieuwe beleid heeft ook een nogal gênant gevolg, want het wemelt inmiddels van de flauwe archeologiejournalistiek. Steeds opnieuw lezen we hoe een voorbijganger, een ploegende boer, een spelend kind, een dienstplichtige die een schuttersputje graaft of een andere niet-specialist een vondst doet, die keurig bij de autoriteiten meldt, en dat die vondst dan ook nog belangrijk is. Dat is zelden werkelijk waar, en zulke flauwe stukjes dienen dan ook niet om u te informeren, maar om het publiek aan te sporen tot net gedrag. Nudgen is vanzelfsprekend geen journalistieke taak.

Enfin. De Mildenhall Treasure is nu dus in het British Museum. De dagloner bleef gefrustreerd achter. De piloot-diplomaat publiceerde nog negentien romans, elf verhalenbundels en zevenenvijftig filmscenario’s, waaronder de James Bond-film You Only Live Twice. U heeft vast wel eens iets gelezen van Roald Dahl.

[Dit was het 529e voorwerp in mijn reeks museumstukken.]

Het ziet er niet best uit voor Libanon. Als u meer wil weten over dat geteisterde land, lees dan mijn boek. Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.

Zelfde tijdvak

"The Candy Man" (or alternatively, "The Candy Man Can") is a song that originally appeared in the 1971 film #WillyWonkaAndTheChocolateFactory. It was written by #LeslieBricusse and #AnthonyNewley specifically for the film. Although #theOriginal 1964 book by #RoaldDahl (#CharlieAndTheChocolateFactory) contains lyrics adapted for other songs in the film, the lyrics to "The Candy Man" do not appear in the book. The soundtrack version of the song was sung by #AubreyWoods.
https://www.youtube.com/watch?v=AIPGyKGuWeA

Netflix’s Animated Willy Wonka Movie Is A Surprise Inversion Of The Formula https://popgeeks.com/netflixs-animated-willy-wonka-movie-is-a-surprise-inversion-of-the-formula/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=mastodon #WillyWonka #CharlieAndTheChocolateFactory #NetflixOriginal #AnimatedMovies #RoaldDahl

John Lithgow on the Controversial Authors Roald Dahl and J. K. Rowling

https://web.brid.gy/r/https://www.newyorker.com/culture/the-new-yorker-interview/john-lithgow-on-the-controversial-authors-roald-dahl-and-j-k-rowling

‘Giant’ Broadway Review: John Lithgow Delivers A Towering Performance As A Less-Than-Peachy Roald Dahl
#News #Reviews #Broadway #Giant #JohnLithgow #RoaldDahl

https://deadline.com/2026/03/john-lithgow-giant-broadway-review-1236761578/

First Editions: Redrawn—The BFG Illustrated by Quentin Blake attemptedbloggery.blogspot.com/2026/02/first-… #QuentinBlake #RoaldDahl

Book Review: George’s Marvellous Medicine by Roald Dahl
#ReaderCommunity #ReadingCommunity #BookCommunity #Reading #Books #BookReview #Review #RoaldDahl #Magic

http://georgelthomas.com/2026/03/06/book-review-georges-marvellous-medicine-by-roald-dahl/

Book Review: George’s Marvellous Medicine by Roald Dahl

Hi everyone! I hope you’re all well. Today is Friday, and it’s time for another review. Today, I’m sharing my review of Roald Dahl’s classic children’s novel, George’s Marvellous Medicine.

George’s Marvellous Medicine was published in 1981 by Puffin Books and is 96 pages long.

The Plot
George, tired of his grandma’s constant nagging, grumpy mood and mean-spirited comments, decides to make his own medicine to replace the one she takes regularly. His concoction, made from an outrageous blend of household items that range from shampoo to animal pills, sets off a series of fantastical events, transforming Grandma in unexpected and hilarious ways.

Characters
George Kranky
George is a resourceful and inventive child who invents a special mixture, or medicine, hoping to teach his mean and grumpy grandma a lesson. Despite his mischievous nature, George has a good heart and only wants to help his family. His determination and quick thinking make him a lovable protagonist that readers will root for throughout the book.

Grandma
Grandma is a cantankerous old lady and serves as the book’s antagonist. She has a foul temper and is incredibly demanding, making life difficult for poor George. She is stubborn and ungrateful, constantly belittling him and calling him a liar. However, although her character has no redeeming qualities, she does add humour to the story with her exaggerated behaviour and outrageous reactions to George’s antics.

Mr Kranky and Mrs Kranky
Mrs Kranky, at first deeply cares for Grandma, not wanting her to come to harm, but when Grandma finally shrinks away, she feels relieved and that a burden has been lifted from her.

Mr Kranky sees a business opportunity in George’s medicine when he witnesses its effects on the farm animals and attempts to recreate it, hoping to sell it to other farmers, while showing no regard for the consequences.

Writing Style
Dahl’s writing style is characteristically playful, vividly descriptive, and effortlessly humorous. His prose is rhythmic, making it especially enjoyable to read aloud. His knack for capturing the imagination of young readers while entertaining adults with subtle satire remains unmatched.

His characters, particularly George and Grandma, are painted in bold strokes with clear personalities, allowing readers to easily cheer for the underdog and recoil from the villain.

Illustrations
Quentin Blake’s iconic illustrations are an inseparable part of Dahl’s storytelling. Each illustration complements the text, bringing the characters and their exaggerated mannerisms to life. Blake’s unique, sketch-like style captures the whimsy and chaos of the story perfectly.

Final Thoughts
Overall, George’s Marvellous Medicine stands out as a wonderfully entertaining read for children and adults alike, brilliantly showcasing Roald Dahl’s mastery in creating stories that are both captivatingly funny and gently provocative.

Whether you’re rereading this classic as an adult or reading it for the first time, it’s impossible not to be captivated by George’s Marvellous Medicine. It’s not just a book—it’s a bottle of laughter, a pinch of chaos, and a spoonful of childhood nostalgia.

Thank you, as ever, for reading my review!

Until next time,

George

© 2026 GLT

James and the Giant Peach “I think you’d make,” Aunt Spiker said, “a lovely Frankenstein.” Sale: $8.99 to $1.99 by Roald Dahl Rating: 4.7/5 (9,275 Reviews) #Children #Fantasy #Classic #Adventure #RoaldDahl #Books #Reading #BookSky

James and the Giant Peach