#rilke — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #rilke, aggregated by home.social.
-
Unser Leben geht hin mit Verwandlung.
Rilke, Duineser Elegien VII
Image attributed to Jane Fisher
-
Unser Leben geht hin mit Verwandlung.
Rilke, Duineser Elegien VII
Image attributed to Jane Fisher
-
Panie: już czas. Tak długo lato trwało.
Rzuć na zegary słoneczne twój cień
i rozpuść wiatry na niwę dojrzałąKaż się napełnić ostatnim owocom;
niech je dwa jeszcze ciepłe dni opłyną
znaglaj je do spełnienia i wpędź z mocą
ostatnią słodycz w ciężkie wino.Kto teraz nie ma domu, nigdy mieć nie będzie.
Kto teraz sam jest, długo pozostanie sam
i będzie czuwał, czytał, długie listy będzie
pisał i niespokojnie tu i tam
błądził w alejach, gdy wiatr liście pędzi.Rilke
-
Panie: już czas. Tak długo lato trwało.
Rzuć na zegary słoneczne twój cień
i rozpuść wiatry na niwę dojrzałąKaż się napełnić ostatnim owocom;
niech je dwa jeszcze ciepłe dni opłyną
znaglaj je do spełnienia i wpędź z mocą
ostatnią słodycz w ciężkie wino.Kto teraz nie ma domu, nigdy mieć nie będzie.
Kto teraz sam jest, długo pozostanie sam
i będzie czuwał, czytał, długie listy będzie
pisał i niespokojnie tu i tam
błądził w alejach, gdy wiatr liście pędzi.Rilke
-
Z morza w przestworze wznosi się ku wieczorom
Na równi bezdroże płynie ku niebu i o każdej porze
Niebo ją w sobie odwiecznie posiada
Dopiero później stąd na miasto spada
Spada w godzinach dwuznacznych nad ranem
Gdy wchodzi w świt ulica za ulicąGdy wchodzi w świt ulica za ulicą
By ciała co nic nie znalazły w sobie
Stronią odległe i rozczarowane
I kiedy ludzie co się nienawidzą
Muszą ze sobą spać we wspólnym łożu
Wtedy samotność płynie z rzekami ku morzuSamotność jest jak deszcz...
Rilke -
Z morza w przestworze wznosi się ku wieczorom
Na równi bezdroże płynie ku niebu i o każdej porze
Niebo ją w sobie odwiecznie posiada
Dopiero później stąd na miasto spada
Spada w godzinach dwuznacznych nad ranem
Gdy wchodzi w świt ulica za ulicąGdy wchodzi w świt ulica za ulicą
By ciała co nic nie znalazły w sobie
Stronią odległe i rozczarowane
I kiedy ludzie co się nienawidzą
Muszą ze sobą spać we wspólnym łożu
Wtedy samotność płynie z rzekami ku morzuSamotność jest jak deszcz...
Rilke -
Rainer Maria Rilke und die Aufmerksamkeit der Antilope
Sind Sie Antilope, Löwe oder Harpyie?
#Aufmerksamkeit #Digitalisierung #KünstlicheIntelligenz #Schreiben #Rilke #Denkwerkzeug #McGilchrist
-
Co zrobisz, gdy ja umrę, Panie?
Jam dzban twój (kiedy zbiję się w kawały?)
Jam napój twój (kiedy się kwaśny stanie?)
Jam twe rzemiosło, twe ubranie,
beze mnie stracisz sens twój cały.Beze mnie, po mnie, dom postrasz,
w którym cię bliskie słowa grzały.
Spadnę z twych ciężkich stóp, jak spada
ten, którym jest twój aksamitny sandał.Twój płaszcz nie będzie ci osłoną.
Twój wzrok, który, jak ciepłym łożem
wdycham policzkiem moim, Boże
szukać mnie będzie w każdej porze,
aż go utuli o wieczorze
obcych kamieni zimne łono.Co będzie z Tobą? Ja się trwożę.
Rilke
-
Co zrobisz, gdy ja umrę, Panie?
Jam dzban twój (kiedy zbiję się w kawały?)
Jam napój twój (kiedy się kwaśny stanie?)
Jam twe rzemiosło, twe ubranie,
beze mnie stracisz sens twój cały.Beze mnie, po mnie, dom postrasz,
w którym cię bliskie słowa grzały.
Spadnę z twych ciężkich stóp, jak spada
ten, którym jest twój aksamitny sandał.Twój płaszcz nie będzie ci osłoną.
Twój wzrok, który, jak ciepłym łożem
wdycham policzkiem moim, Boże
szukać mnie będzie w każdej porze,
aż go utuli o wieczorze
obcych kamieni zimne łono.Co będzie z Tobą? Ja się trwożę.
Rilke
-
For one human being to love another: that is perhaps the hardest of all our tasks, the ultimate, the last test and proof, the work for which all other work is but preparation.
[Liebhaben von Mensch zu Mensch: das ist vielleicht das Schwerste, was uns aufgegeben ist, das Äußerste, die letzte Probe und Prüfung, die Arbeit, für die alle andere Arbeit nur Vorbereitung ist.]Rainer Maria Rilke (1875-1963) German poet
Letter (1904-05-14) to Franz Xaver Kappus, Letters to a Young Poet [Briefe an einen jungen Dichter], No. 7 [tr. Norton (1934)]More about (and translations of) this quote: wist.info/rilke-rainer-maria/3…
#quote #quotes #quotation #qotd #rilke #rainermariarilke #challenge #difficulty #love #loveyourneighbor #meaningoflife #test
-
El #arte de #escribir #cartas 🖋️📖 https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Con #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
El #arte de #escribir #cartas 🖋️📖 https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Con #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
El #arte de #escribir #cartas ✍️🎶 https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Con #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
El #arte de #escribir #cartas ✍️🎶 https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Con #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
El #arte de #escribir #cartas 📖✍️ https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Con #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
El #arte de #escribir #cartas 📖✍️ https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Con #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
El #arte de #escribir #cartas 🖋️📖 https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Nos acompañan #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
El #arte de #escribir #cartas 🖋️📖 https://letrasprestadas-clubpickwick.blogspot.com/2022/05/el-arte-de-escribir-cartas.html Te propongo acercarnos a algunas de las miles de cartas de escritores famosos acompañadas de #Operas en cuyas escenas las cartas son esenciales. Nos acompañan #Cortazar, #Kafka, #Rilke, #Mozart, #Puccini y #Massenet
-
Godzina się zniża, dotyka mi czoła
metalem swych czystych brzmień,
i drżą moje zmysły. I czuję: podołam -
i chwytam plastyczny dzień.Nic jeszcze nie zaszło, aż wzrok się przekona,
ruch wszelki wstrzymany nagle.
Spojrzenia dojrzały i jak narzeczona
jest rzecz, gdy ktoś jej zapragnie.I nic mi za małe i wielbię je śpiewem,
w tle złotym malować je muszę,
i trzymam wysoko, i komu dziś, nie wiem,
uwalnia z więzów duszę...Rilke
-
Godzina się zniża, dotyka mi czoła
metalem swych czystych brzmień,
i drżą moje zmysły. I czuję: podołam -
i chwytam plastyczny dzień.Nic jeszcze nie zaszło, aż wzrok się przekona,
ruch wszelki wstrzymany nagle.
Spojrzenia dojrzały i jak narzeczona
jest rzecz, gdy ktoś jej zapragnie.I nic mi za małe i wielbię je śpiewem,
w tle złotym malować je muszę,
i trzymam wysoko, i komu dziś, nie wiem,
uwalnia z więzów duszę...Rilke
-
Każdemu daj śmierć jego własną, Panie.
Daj umieranie, co wynika z życia,
gdzie miał swą miłość, cel i biedowanie.Myśmy łupina tylko i listowie.
A wielka śmierć, którą ma każdy w sobie,
to jest ów owoc, o który zabiegawszelki byt. Rosną dziewczęta dla niego
i wybuchają niby drzewo z lutni,
chłopcy chcą zmężnieć w tęsknocie okrutnej;
kobiety stają się powiernicami
wyrostków, co swych trwóg nie dzielą z nikim.
Dla niego trwa to, co jest tu ujrzane,
jak wieczne, mimo, że jest tylko cieniem -
i każdy, kto był twórcą, budownikiem,
światem dlań stawał się, ciepłym tchnieniem
owiewał, tajał, marzł. Światło skupione
w sercach i myśli biało rozżarzone
weszły w owego owocu okrągłość.-
Lecz twe anioły stadem ptaków ciągnąc
ujrzały: wszystkie owoce zielone.Rilke
-
Każdemu daj śmierć jego własną, Panie.
Daj umieranie, co wynika z życia,
gdzie miał swą miłość, cel i biedowanie.Myśmy łupina tylko i listowie.
A wielka śmierć, którą ma każdy w sobie,
to jest ów owoc, o który zabiegawszelki byt. Rosną dziewczęta dla niego
i wybuchają niby drzewo z lutni,
chłopcy chcą zmężnieć w tęsknocie okrutnej;
kobiety stają się powiernicami
wyrostków, co swych trwóg nie dzielą z nikim.
Dla niego trwa to, co jest tu ujrzane,
jak wieczne, mimo, że jest tylko cieniem -
i każdy, kto był twórcą, budownikiem,
światem dlań stawał się, ciepłym tchnieniem
owiewał, tajał, marzł. Światło skupione
w sercach i myśli biało rozżarzone
weszły w owego owocu okrągłość.-
Lecz twe anioły stadem ptaków ciągnąc
ujrzały: wszystkie owoce zielone.Rilke
-
#dwr #freetube #fedibikes #MdRddG #NI #obob #fahrrad
Für den zweiten #Mai …
… ein #Solitär der keiner ist. Weiß eigentlich jemand wie zwei #Bäume benannt werden? #Duett, #Kabinett, ganz nett?
Heute eine kleine Runde vor dem #Frühstück bei sehr angenehmen 5°C. Ich bin ja bescheiden geworden (-:
Nach dem #Kaffee geht es dann dem #Löwenzahn an den #Kragen, aber keine Sorge, ausrotten werde ich ihn nicht.Jetzt noch etwas entspanntes vom ollen #Rilke auf die Ohren:
-
#dwr #freetube #fedibikes #MdRddG #NI #obob #fahrrad
Für den zweiten #Mai …
… ein #Solitär der keiner ist. Weiß eigentlich jemand wie zwei #Bäume benannt werden? #Duett, #Kabinett, ganz nett?
Heute eine kleine Runde vor dem #Frühstück bei sehr angenehmen 5°C. Ich bin ja bescheiden geworden (-:
Nach dem #Kaffee geht es dann dem #Löwenzahn an den #Kragen, aber keine Sorge, ausrotten werde ich ihn nicht.Jetzt noch etwas entspanntes vom ollen #Rilke auf die Ohren:
-
#dwr #freetube #fedibikes #MdRddG #NI #obob #fahrrad
Für den zweiten #Mai …
… ein #Solitär der keiner ist. Weiß eigentlich jemand wie zwei #Bäume benannt werden? #Duett, #Kabinett, ganz nett?
Heute eine kleine Runde vor dem #Frühstück bei sehr angenehmen 5°C. Ich bin ja bescheiden geworden (-:
Nach dem #Kaffee geht es dann dem #Löwenzahn an den #Kragen, aber keine Sorge, ausrotten werde ich ihn nicht.Jetzt noch etwas entspanntes vom ollen #Rilke auf die Ohren:
-
#dwr #freetube #fedibikes #MdRddG #NI #obob #fahrrad
Für den zweiten #Mai …
… ein #Solitär der keiner ist. Weiß eigentlich jemand wie zwei #Bäume benannt werden? #Duett, #Kabinett, ganz nett?
Heute eine kleine Runde vor dem #Frühstück bei sehr angenehmen 5°C. Ich bin ja bescheiden geworden (-:
Nach dem #Kaffee geht es dann dem #Löwenzahn an den #Kragen, aber keine Sorge, ausrotten werde ich ihn nicht.Jetzt noch etwas entspanntes vom ollen #Rilke auf die Ohren:
-
#dwr #freetube #fedibikes #MdRddG #NI #obob #fahrrad
Für den zweiten #Mai …
… ein #Solitär der keiner ist. Weiß eigentlich jemand wie zwei #Bäume benannt werden? #Duett, #Kabinett, ganz nett?
Heute eine kleine Runde vor dem #Frühstück bei sehr angenehmen 5°C. Ich bin ja bescheiden geworden (-:
Nach dem #Kaffee geht es dann dem #Löwenzahn an den #Kragen, aber keine Sorge, ausrotten werde ich ihn nicht.Jetzt noch etwas entspanntes vom ollen #Rilke auf die Ohren:
-
The Invention of Empathy: Rilke, Rodin, and the Art of “Inseeing”
https://fed.brid.gy/r/https://www.themarginalian.org/2026/04/23/you-must-change-rilke-rodin-empathy/
-
The Invention of Empathy: Rilke, Rodin, and the Art of “Inseeing”
https://web.brid.gy/r/https://www.themarginalian.org/2026/04/23/you-must-change-rilke-rodin-empathy/
-
„Die nicht geordnete Stille eines vernachlässigten, tiefliegenden Parks, in dem auf welken Unterlagen der leichte Frühling sich rührt, ein wenig betäubt vom Geruch.“ (RM Rilke)
Einen hoffentlich angenehmen #DoorsDay weiterhin, Ihr Lieben! Blühendes und Grün und Zuversicht um Euch 🙌🏻💚🌸
Das Tor und diesen Blick hindurch hab ich in Schwabing eingefangen.
#poetry #rilke #licht #schatten #smartphonephotography #foto #schwabing #munich #munchen
-
Manfred Koch: Rilke - Dichter der Angst
Eine #rezension:
https://www.findosbuecher.com/?p=9297#poetry #literatur #reading #iamreading #books #buchbubble #buecher #biography #life #rilke
-
Manfred Koch: Rilke - Dichter der Angst
Eine #rezension:
https://www.findosbuecher.com/?p=9297#poetry #literatur #reading #iamreading #books #buchbubble #buecher #biography #life #rilke
-
-
-
This is the animal that never was.
Not knowing that, they loved it anyway:
its bearing, its stride, its high, clear whinny—
right down to the still light of its gaze…—Don Paterson, “Unicorn”
after Rilke’s “Die Sonette an Orpheus”
published in POETRY, June 2004Today, 9 April, is National Unicorn Day! 🦄
https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse?volume=184&issue=3&page=73
#Scottish #literature #poem #poetry #NationalUnicornDay #unicorn #Rilke
-
This is the animal that never was.
Not knowing that, they loved it anyway:
its bearing, its stride, its high, clear whinny—
right down to the still light of its gaze…—Don Paterson, “Unicorn”
after Rilke’s “Die Sonette an Orpheus”
published in POETRY, June 2004Today, 9 April, is National Unicorn Day! 🦄
https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse?volume=184&issue=3&page=73
#Scottish #literature #poem #poetry #NationalUnicornDay #unicorn #Rilke
-
Extract from the 6th Letter of Rilke’s “Letters to a Young Poet”
You shall not be without a greeting from me when Christmas comes, and when you, in the midst of the holiday, are bearing your solitude more heavily than usual. But if then you notice that it is great, rejoice because of this; for what (ask yourself) would solitude be that had no greatness? There is but one solitude, and that is great, and not easy to bear, and to almost everybody come hours when they would gladly exchange it for any sort of intercourse, however banal and cheap, for the semblance of some slight accord with the first comer, with the unworthiest.
But perhaps those are the very hours when solitude grows; for its growing is painful as the growing of boys and sad as the beginning of springtimes. But that must not mislead you. The necessary thing is after all but this: solitude, great inner solitude. Going-into-oneself and for hours meeting no one—this one must be able to attain. To be solitary, the way one was solitary as a child, when the grownups went around involved with things that seemed important and big because they themselves looked so busy and because one comprehended nothing of their doings.
And when one day one perceives that their occupations are paltry, their professions petrified and no longer linked with living, why not then continue to look like a child upon it all as upon something unfamiliar, from out of the depth of one’s own world, out of the expanse of one’s own solitude, which is itself work and status and vocation? Why want to exchange a child’s wise incomprehension for defensiveness and disdain, since incomprehension is after all being alone, while defensiveness and disdain are a sharing in that from which one wants by these means to keep apart.
Think, dear sir, of the world you carry within you, and call this thinking what you will; whether it be remembering your own childhood or yearning toward your own future—only be attentive to that which rises up in you and set it above everything that you observe about you. What goes on in your innermost being is worthy of your whole love; you must somehow keep working at it and not lose too much time and too much courage in clarifying your attitude toward people. Who tells you that you have one anyway?
I know your profession is hard and full of contradiction of yourself, and I foresaw your complaint and knew that it would come. Now that it has come, I cannot comfort you, I can only advise you to consider whether all professions are not like that, full of demands, full of enmity against the individual, saturated as it were with the hatred of those who have found themselves mute and sullen in a humdrum duty. The situation in which you now have to live is no more heavily laden with conventions, prejudices and mistakes than all the other situations, and if there are some that feign a greater freedom, still there is none that is in itself broad and spacious and in contact with the big things of which real living consists.
Only the individual who is solitary is like a thing placed under profound laws, and when he goes out into the morning that is just beginning, or looks out into the evening that is full of happening, and if he feels what is going on there, then all status drops from him as from a dead man, though he stands in the midst of sheer life. What you, dear Mr. Kappus, must now experience as an officer, you would have felt just the same in any of the established professions; yes, even if, outside of any position, you had merely sought some light and independent contact with society, this feeling of constraint would not have been spared you.
It is so everywhere; but that is no reason for fear or sorrow; if there is nothing in common between you and other people, try being close to things, they will not desert you; there are the nights still and the winds that go through the trees and across many lands; among things and with the animals everything is still full of happening, in which you may participate; and children are still the way you were as a child, sad like that and happy—and if you think of your childhood you live among them again, among the solitary children, and the grownups are nothing, and their dignity has no value.
#AdultLife #Childhood #DemandsOfAProfession #LettersToAYoungPoet #Life #MentalHealth #Mindfulness #Poem #Poetry #Rilke #SolitaryIndividual #Solitude #Writing -
Jak wartownik, co winnicy strzeże,
Z szatry czyniąc własny dom.
Ja z Twych dłoni, Panie, czynię leże.
W Twej pomroce skrywam ciemność mą.
W Twych winnicach, w Twym rajskim ogrodzie,
Gdzie prócz wiosny nie ma innych pór,
Mój figowiec cudem owoc rodzi
Z ziemi wyschniętej na wiór.
Wonie Twe zieleń sieje wokół
I nie pytasz, czy czuwając – śnię.
Wielkość Twoja, pulsująca w sokach,
Płonnie się unosi obok mnie.Rilke
-
Jak wartownik, co winnicy strzeże,
Z szatry czyniąc własny dom.
Ja z Twych dłoni, Panie, czynię leże.
W Twej pomroce skrywam ciemność mą.
W Twych winnicach, w Twym rajskim ogrodzie,
Gdzie prócz wiosny nie ma innych pór,
Mój figowiec cudem owoc rodzi
Z ziemi wyschniętej na wiór.
Wonie Twe zieleń sieje wokół
I nie pytasz, czy czuwając – śnię.
Wielkość Twoja, pulsująca w sokach,
Płonnie się unosi obok mnie.Rilke
-
Let This Darkness Be a Bell Tower: Rilke’s Timeless Spell for Living Through Difficult Times
-
Let This Darkness Be a Bell Tower: Rilke’s Timeless Spell for Living Through Difficult Times
-
Ein Gedicht von Paul Celan mit Schreibmaschine auf DinA4 bei einem Besuch in Tübingen geschrieben.
Teil der Ausstellungen des Museums der Literatur der Moderne in #marbachamneckar. Immer wieder eine Besuch wert. Derzeit zudem eine sehr schöne Rilkeausstellung.
#marbach #rilke #celan #paulcelan #museum #DLAMarbach #literatur #poesie #Austellung #BadenWürttemberg
-
Ein Gedicht von Paul Celan mit Schreibmaschine auf DinA4 bei einem Besuch in Tübingen geschrieben.
Teil der Ausstellungen des Museums der Literatur der Moderne in #marbachamneckar. Immer wieder eine Besuch wert. Derzeit zudem eine sehr schöne Rilkeausstellung.
#marbach #rilke #celan #paulcelan #museum #DLAMarbach #literatur #poesie #Austellung #BadenWürttemberg
-
Rilke on the Relationship Between Solitude, Love, Sex, and Creativity
-
Rilke on the Relationship Between Solitude, Love, Sex, and Creativity
-
Unrequited meaning
https://www.youtube.com/watch?v=lJy32zQHKUY&list=RDlJy32zQHKUY&start_radio=1
I wonder if “unrequited meaning” captures something of what I’ve been circling around for the last week? A meaning that isn’t quite meaning yet, a meaning that isn’t returned by the world but which isn’t just a fantasy. A meaning that is latent and inchoate, resisting articulation yet also waiting for it? A meaning that cannot straightforwardly be named but which calls for being symbolised. There’s something condensed in these lines which feels like unrequited meaning to me:
Let the tower fall!
Where space is born
man has a beach to ground on– Charles Olson, La Torre
I don’t know what I think they mean, nor am I entirely clear what exactly they are evoking in me. This isn’t ‘the feel of an idea’ which I can just put into words if I make the effort. This is something prior to that: the feel of a feel (of an idea)? It’s a felt invitation to give form while that form remains utterly opaque. It’s a meaning that wants to be met. A sense of something reaching out, through the rift.
https://www.youtube.com/watch?v=js5kgLLULyA
As Lesley Chamberlain writes of Rilke’s sensibility: “if there is some power of goodness which shows up in the making of works of art, it is what compels us to go on reaching for the right words in the right order to give that goodness some flimsy hold on life”. I’m gesturing towards the Otherness of what compels us to go on reaching, the sense there’s something in these felt structures which doesn’t come from within us. I remain agnostic about how to map the phenomenology of this onto real structures (Lacan and post-Deleuzian philosophy give slightly different versions of the same ready-made answer that I’m dimly sensing the machinic character of language) but there’s a pleasure to lingering in the phenomenology of it. I’ve long been captured by Eliot’s notion of ‘raiding the inarticulate’:
Trying to use words, and every attempt
Is a wholly new start, and a different kind of failure
Because one has only learnt to get the better of words
For the thing one no longer has to say, or the way in which
One is no longer disposed to say it. And so each venture
Is a new beginning, a raid on the inarticulate
With shabby equipment always deteriorating
In the general mess of imprecision of feeling,
Undisciplined squads of emotion
- T.S. Eliot's East CokerBut what other modes of relating to the inarticulate are there? There’s an apophatic emptying out of oneself when faced with the vastness of it, for example in certain forms of spiritual practice or being held by the sublime. This doesn’t exhaust the modes of relating to the inarticulate: what I’m circling around here is trying to be receptive to what feels alien in the inarticulate. The sense of something extrinsic which we’re distorting and domesticating when we raid it. The weirdness of the inarticulate. I shared this post with Opus 4.5 and it suggested hospitality towards the inarticulate:
What you’re identifying is a third posture. Eliot’s raid treats the inarticulate as territory to be conquered, resources to be extracted, even if the equipment is shabby and the victory partial. The apophatic empties out the self to become adequate to the vastness—a kind of surrender through subtraction. But you’re describing something more like hospitality. Letting it approach. Making space. The figure in the field isn’t raiding and isn’t emptying—they’re receiving, staying present while something alien arrives on its own terms.
“The weirdness of the inarticulate” is crucial. The raid domesticates; the apophatic sacralizes. Both tame it in different ways. What would it mean to let it stay weird? To articulate without fully translating? That’s what you did with the Olson lines—you surrounded them with context, you let them resonate, but you didn’t explain them. They’re still strange. The meaning is still, in a sense, unrequited—but now it’s unrequited together, in company with other fragments that share its frequency.
Charles Taylor’s philosophy of articulation had a profound impact on my thinking 20 years ago. Am I stumbling into a psychoanalytical project which reverses the valence of his philosophical anthropology: modes of inarticulacy? For Taylor the inarticulate was always a challenge to articulation. There was an ethical dimension to retrieval in which making our moral sources articulate was intrinsically a positive thing. He was concerned with drawing out what was latent within the silence, while recognising the dangers involved in this. From Philosophical Arguments, by Charles Taylor, pg 124-125:
The silence is where there are not yet (the right) words but where we are interpellated by entities to disclose them as things. Of course this does not happen before language; it can only happen in its midst. But within a language and because of its telos, we are pushed to find unprecedented words, which we draw out of silence.
What I’m circling around is the challenge of lingering in the inarticulate. From What IS Sex?, by Alenka Zupančič pg 139 with my emphasis added:
It is about words that name something about our reality for the first time, and hence make this something an object of the world, and of thought. There can be words and descriptions of reality prior to it, and there always are. But then there comes a word that gives us access to reality in a whole different way
What I’m pointing to this the threshold: the thing which is almost named, the words which almost provide access, the object which is almost constituted in our thought. But not quite. I’m pointing towards what Wallace Stevens called the obscure world:
The obscure moon lighting an obscure world
Of things that would never be quite expressed
Where you yourself were never quite yourself
And did not want nor have to be,What non-human things live in this obscure world? What exists there in its own terms? How does it animate our existence? What do we lose when we articulate it? What redemptive power is there in inarticulacy which I’ve spent the last twenty years chronically unable to see?
Let the tower fall ✊
(In the back of my mind here is clearly two things from middle period Bollas: (1) the distinction between phallic forms of declarative knowing and the associative meshwork through which declarative knowing becomes possible (2) free association as an anti-hermeneutics which unbinds meaning, interrupting interpretations which bind meaning. What the ‘tower’ represents to me is the binding of meaning. Necessary, inevitable but also something which can and should be resisted. Still very much metabolising this though)
#breakcore #CharlesOlson #charlesTaylor #ChristopherBolla #christopherBollas #ethicsOfArticulation #Lacan #LesleyChamberlain #meaning #poetry #Rilke #Zupancic
-
Zagaś mi oczy, Twój obraz nie zgaśnie,
Uszy mi zasłoń, usłyszę Cię zawsze,
Bez nóg za Tobą pójdę nad przepaście,
Bez ust zaklinać będę imię najłaskawsze.Dłonie mi odejm, i tak Cię obejmie
Serce me niczym ramieniem stęsknionym,
Wyrwij mi serce, myśl zostanie we mnie,
Gdy i myśl zechcesz płomieniem wypalić,
Wtedy uniosę Cię w krwi mojej fali.Rilke
