#retrosprzet — Public Fediverse posts

🎮 Lidlowa Konsolka Retro za 39,99 zł – Dar czy Zemsta? 🤔

Retro-rozczarowanie w promocji: Analiza techniczna budżetowej konsoli z dyskontu

Rynek urządzeń do gier retro zdominowany jest obecnie przez dwa nurty: zaawansowane handheldy emulujące potężne systemy oraz proste, tanie urządzenia, które mają przyciągnąć wzrok podczas codziennych zakupów. Do tej drugiej kategorii należy nowość, która pojawiła się w sieci Lidl – kieszonkowa konsolka wyceniona na 39,99 zł. Choć cena sugeruje okazję, bliższe spojrzenie na ten produkt ujawnia fascynujący, choć technicznie problematyczny obraz współczesnego „klonowania” nostalgii.

Dziedzictwo dyskontowych okazji

Warto przypomnieć, że historia elektroniki w Lidlu miewała swoje złote momenty. Kilka lat temu w ofercie sieci pojawiły się urządzenia takie jak Sega Mega Drive Mini czy Atari VCS Mini, produkowane przez firmę AtGames. Choć nie były to produkty bezpośrednio od gigantów branży, oferowały wysoką jakość wykonania i solidną bibliotekę gier w cenie około 150 zł. Obecne urządzenie to propozycja znacznie bardziej budżetowa, co widać już po samym opakowaniu, sugerującym prostą rozgrywkę opartą na 200 wbudowanych tytułach.

Design i jakość wykonania

Wizualnie konsola stanowi bezpośrednie nawiązanie do kultowej serii Nintendo Game & Watch, a konkretnie do jej współczesnych wersji „Neo Retro”, które trafiły na rynek w ostatnich latach. Złoty panel czołowy oraz czerwona obudowa prezentują się estetycznie, a samo urządzenie jest zaskakująco solidne i ciężkie, co nie zawsze jest standardem w tym segmencie cenowym.+3

Zasilanie oparto na trzech bateriach typu AAA. Wybór nieparzystej liczby ogniw jest dość niefortunny z punktu widzenia użytkownika, zwłaszcza że producent nie dołącza ich do zestawu.

Architektura i ekran: Największe zaskoczenie

Pod maską urządzenia kryje się klasyczny klon systemu Famicom/NES. Menu oraz lista gier są powtarzalne dla wielu tanich produktów tego typu dostępnych na rynku. Biblioteka 200 gier to w dużej mierze tzw. „szrot” – proste, niskojakościowe produkcje, wśród których próżno szukać licencjonowanych hitów pokroju Super Mario Bros.+2

Niemniej jednak, elementem, który zdecydowanie wybija się ponad przeciętność, jest ekran. Wyświetlacz oferuje bardzo dobrą jasność, ładne nasycenie barw i czystość obrazu, co w sprzęcie za niespełna 40 zł jest rzadkością.

Krytyczny błąd konstrukcyjny: Sterowanie

Największa słabość konsoli ujawnia się jednak nie w oprogramowaniu, a w ergonomii. Zamiast tradycyjnego, plastikowego krzyżaka (D-pad), producent zastosował cztery niezależne gumowe przyciski. Choć rozwiązanie to może przypominać stare gry elektroniczne lub radzieckie „jajeczka”, w przypadku gier z nesa jest ono zupełnie niepraktyczne.

Brak fizycznego połączenia między kierunkami uniemożliwia płynne sterowanie kciukiem. O ile w prostych platformówkach, gdzie poruszamy się tylko w lewo i prawo, można się do tego przyzwyczaić, o tyle w grach wymagających precyzyjnego poruszania się w czterech kierunkach sterowanie staje się niemal niemożliwe. Wydaje się, że jest to miejsce, w którym importer najbardziej oszczędził na kosztach produkcji.

Podsumowanie: Dla kogo jest ten sprzęt?

Werdykt techniczny jest jednoznaczny: jako pełnoprawna konsola do gier, urządzenie z Lidla zawodzi ze względu na wadliwy system sterowania i niską jakość biblioteki gier. Pół godziny intensywnej rozgrywki może wywołać u użytkownika raczej irytację niż nostalgię.

Czy ma ono zatem jakiekolwiek zalety? Może sprawdzić się wyłącznie jako „konsola awaryjna” – gadżet leżący na dnie plecaka, który wyciągniemy na dosłownie pięć minut w sytuacji ekstremalnej nudy. W każdej innej sytuacji lepiej zainwestować w bardziej dopracowane rozwiązania retro.

Zaprogramuj swoje ZX Spectrum! Prosty BASIC, wielkie możliwośc

Powrót do korzeni: Programowanie w języku BASIC na komputerze The Spectrum

Premiera urządzenia The Spectrum wywołała spore poruszenie w świecie miłośników retrokomputingu. Choć sieć zalała fala unboxingów i testów dołączonych gier, warto spojrzeć na ten sprzęt z innej perspektywy. The Spectrum, będący w rzeczywistości zaawansowanym emulatorem zamkniętym w nowoczesnej obudowie, to nie tylko konsola do gier, ale przede wszystkim narzędzie programistyczne. Dzięki pełnowymiarowej klawiaturze z naniesionymi komendami języka ZX BASIC, urządzenie to staje się idealną platformą do nauki podstaw programowania oraz tworzenia własnych gier i aplikacji.

Złota biblioteka programisty – literatura z epoki

Zanim przejdziemy do praktyki, warto pochylić się nad zasobami wiedzy, które kształtowały pokolenia programistów w latach 80. i 90. Literatura tamtego okresu jest niezwykle bogata i do dziś stanowi cenne źródło informacji.

Jedną z fundamentalnych pozycji jest wydana w 1987 roku książka „Pierwsze kontakty z mikrokomputerem ZX Spectrum”. To idealny podręcznik dla osób, które nigdy wcześniej nie miały styczności z tą architekturą. Autorzy w przystępny sposób wyjaśniają obsługę klawiatury oraz podstawowe komendy BASIC-a, a całość uzupełniają gotowe listingi programów do samodzielnego wpisania.

Kolejną, wręcz kultową pozycją, jest „Przewodnik po ZX Spectrum”. To kompendium wiedzy traktujące o komputerze w sposób całościowy. Znajdziemy tam nie tylko naukę BASIC-a, ale także wprowadzenie do Assemblera, opisy innych języków (takich jak C, Forth czy Logo) oraz szczegółowe aspekty sprzętowe, w tym rozpiskę szyny krawędziowej oryginalnego modelu.

Dla osób szukających wyzwań doskonałym wyborem będą publikacje Rolanda Wrocławka, który na łamach „Młodego Technika” prowadził kursy programowania, czy popularna seria „Wszystko o komputerze”, składająca się z 13 zeszytów tworzących kompleksowy kurs od podstaw do zaawansowanych technik maszynowych. Nie można też zapomnieć o prasie komputerowej, ze słynnym „Bajtkiem” na czele, gdzie rubryka „Klan Spectrum” dostarczała niezliczonych listingów, w tym tak użytecznych narzędzi, jak generatory polskich znaków.

Filozofia klawiatury i tryb edycji

Klawiatura The Spectrum na pierwszy rzut oka może wydawać się skomplikowana. Wynika to z faktu, że każdemu klawiszowi przypisano konkretne komendy języka BASIC. Zamiast wpisywać słowo „PRINT” litera po literze, wywołujemy je jednym naciśnięciem klawisza „P”.

System operuje na różnych typach kursora:

• Kursor L: Służy do wpisywania liter i kontynuowania komend.
• Kursor E (Extended): Wywoływany kombinacją klawiszy CAPS SHIFT i SYMBOL SHIFT. Pozwala na dostęp do komend oznaczonych na zielono, takich jak TAB czy funkcje matematyczne.
• Symbol Shift: Używany wraz z kursorem E, daje dostęp do poleceń oznaczonych kolorem czerwonym (np. CIRCLE, SCREEN).

Współczesna wersja komputera w trybie klasycznym wita nas ekranem powitalnym z datą zaktualizowaną na rok 2024, ale cała reszta – w tym logika edycji linii – pozostała wierna oryginałowi. Programowanie w BASIC-u wymaga numeracji linii (od 1 do 9999). Edycja istniejącej linii odbywa się poprzez najechanie na nią znakiem wyboru i użycie kombinacji CAPS SHIFT + 1, co przenosi kod do dolnej części ekranu, gdzie możemy dokonać zmian. Skasowanie linii jest jeszcze prostsze – wystarczy wpisać jej numer i nacisnąć ENTER.

Interakcja z użytkownikiem i logika programu

Podstawą każdego programu jest komunikacja. Komenda PRINT służy do wyświetlania treści na ekranie, natomiast BORDER pozwala zarządzać kolorem ramki (dostępna paleta obejmuje 8 podstawowych kolorów, choć w pełnej konfiguracji Spectrum obsługuje ich 15).

Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak przy użyciu komendy INPUT, która wymusza interakcję. W BASIC-u kluczowe jest rozróżnienie typów zmiennych:

• Zmienna numeryczna (np. A) przechowuje liczby.
• Zmienna tekstowa (np. A$) przechowuje ciągi znaków.

Łącząc to z instrukcją warunkową IF…THEN oraz komendą skoku GOTO, możemy stworzyć prosty mechanizm „pseudo-chatu” lub gry tekstowej. Program może zadać pytanie, poczekać na odpowiedź użytkownika, porównać ją ze wzorcem i w zależności od wyniku – wyświetlić reakcję lub zapętlić się, prosząc o ponowne wprowadzenie danych. Tak budowane były dawne gry paragrafowe, które mimo braku grafiki, potrafiły wciągnąć gracza na długie godziny.

Grafika i proste animacje

ZX Spectrum, mimo rozdzielczości 256×192 piksele, oferuje ciekawe możliwości graficzne. Do dyspozycji programisty oddano trzy główne komendy:

1. PLOT: Rysuje pojedynczy punkt o zadanych współrzędnych X i Y.
2. DRAW: Rysuje linię od ostatniego punktu do zadanej lokalizacji.
3. CIRCLE: Pozwala narysować okrąg, wymagając podania współrzędnych środka oraz promienia.

Zastosowanie pętli FOR…NEXT pozwala na automatyzację procesu rysowania. Przykładowo, tworząc pętlę wykonującą się 20 razy i zwiększając w każdym kroku promień okręgu o zmienną z licznika, otrzymamy efektowną grafikę interferencyjną. Należy jedynie pamiętać o granicach ekranu – wyjście poza obszar roboczy skutkuje przerwaniem programu i błędem raportowanym przez interpreter.

Budowa silnika gry na przykładzie „Węża”

Wykorzystując zdobytą wiedzę, możemy pokusić się o stworzenie fundamentów pod prostą grę zręcznościową. Kluczowym elementem jest tutaj instrukcja INKEY$, która w przeciwieństwie do INPUT, nie zatrzymuje programu, lecz sprawdza „w locie”, czy jakiś klawisz jest w danej chwili naciśnięty.

W prostym schemacie sterowania pikselem (analogicznym do gry „Wąż”) używamy klawiszy:

• Q / A: Ruch w pionie (góra/dół).
• O / P: Ruch w poziomie (lewo/prawo).

Program w pętli odczytuje stan klawiatury, aktualizuje współrzędne X i Y, a następnie rysuje punkt w nowym miejscu. Aby gra była grywalna, można dodać warunki sprawdzające, czy gracz nie dotknął krawędzi ekranu. Taki model programowania, oparty na ciągłym sprawdzaniu warunków i aktualizacji obrazu, jest podstawą tworzenia gier wideo od dziesięcioleci.

Podsumowanie

Programowanie na The Spectrum w języku ZX BASIC to fascynująca podróż do czasów, gdy zrozumienie działania komputera było na wyciągnięcie ręki. Choć dziś dysponujemy ogromną mocą obliczeniową i zaawansowanymi silnikami graficznymi, ograniczenia 8-bitowej architektury wciąż uczą dyscypliny, logicznego myślenia i kreatywności. Niezależnie od tego, czy chcesz odświeżyć sobie wspomnienia z młodości, czy po raz pierwszy spróbować swoich sił w retro-kodowaniu, świat 15 kolorów i 48 kilobajtów pamięci wciąż ma wiele do zaoferowania.

Zachęcamy do eksperymentowania z kodem i sięgania po starą literaturę – to najlepszy sposób, by w pełni wykorzystać potencjał drzemiący w tym niepozornym urządzeniu.

Warto wypróbować: Spróbuj napisać program, który zmienia kolory ramki w rytm naciśniętych klawiszy lub stwórz prosty labirynt tekstowy, korzystając wyłącznie z komend PRINT i INPUT.

https://retrogralnia.pl/%f0%9f%96%a5%ef%b8%8f-czy-warto-budowac-retro-pc-a-moze-ich-miejsce-jest-w-szopach/

#gra #graRetro #granieRetro #Gry #gryRetro #klasyczneKomputery #klasycznyKomputer #komputer #komputerRetro #komputerZLat90 #komputeryRetro #komputeryZLat90 #pc #pcRetro #pcZLat90 #pecetyRetro #retroGra #retroGralnia #retroGranie #retroGry #retroKomputer #retroKomputerDoGier #retroKomputery #retroPc #retroPcDoGier #retroPecet #retroPecety #retroSprzet #RetroGaming #retrogralniaKomputer #retrogralniaPc #sprzętRetro #TheGameIsNotOver

https://retrogralnia.pl/%f0%9f%93%ba-mister-fpga-z-telewizorami-crt-jak-to-slicznie-wyglada/

#crtMonitorMisterFpga #fpga #granieRetro #gryRetro #misterFpga #misterFpgaAnalog #misterFpgaCrt #misterFpgaCrtMonitor #misterFpgaMonitor #misterFpgaMonitorCrt #misterFpgaRetrogralnia #misterFpgaTelewizorCrt #misterFpgaTest #misterFpgaZTelewizoramiCrt #misterfpga #podłączenieMisterFpga #retroGralnia #retroGranie #retroGry #retroSprzet #RetroGaming #retrogralniaMisterFpga #sprzętRetro #telewizorCrt #telewizoryCrt #TheGameIsNotOver #tvCrt

https://retrogralnia.pl/sprzetgry-sega-master-system-konsola-gry-pogadanka-o-konkurentce-nes-rg60/

#16bit #gryWideo #historiaGier #historiaKomputerów #MasterSystemComputingPlatform_ #polska #retroSprzet #retrocomputing #RetroGaming #SegaOrganization_ #segaMasterSystem #stareGry #stareKomputery #stareKonsole #VideoGameConsoleInvention_ #Wrocław