#odysseus — Public Fediverse posts

A theater is reimagining Homer’s Odyssey through the agony of Ukraine’s war | National Entertainment https://www.byteseu.com/2317424/ #AntiUkrainianSentiment #Arts #Conflicts #Entertainment #EpicCycle #Homer #international #InvasionsOfUkraine #Kyiv #odysseus #Odyssey #Russia #RussiaUkraineWar #RussiaUkraine #Russia–ukraineMilitaryRelations #RussianIrredentism #RussianInvasionOfUkraine #Russian–ukrainianWars #RussoUkrainianWar #SeaOfAzov #Ukraine #War

A theater is reimagining Homer’s Odyssey through the agony of Ukraine’s war | National Entertainment

KYIV, Ukraine (AP) — Wa…
#Conflict #Conflicts #War #anti-ukrainiansentiment #Arts #Entertainment #epiccycle #homer #international #invasionsofukraine #kyiv #Odysseus #odyssey #Russia #russiaukraine #RussiaUkraineWar #russia–ukrainemilitaryrelations #RussianinvasionofUkraine #russianirredentism #russian–ukrainianwars #Russo-UkrainianWar #SeaofAzov #Ukraine #war
https://www.europesays.com/3219789/

A theater is reimagining Homer’s Odyssey through the agony of Ukraine’s war

KYIV, Ukraine (AP) — War’s timeless ache — death, captivity, the agonizing wait and the pull …
#Ukraine #UA #Europe #Europa #EU #News #2026 #ap #APPhoto/FranciscoSeco #Associated #Aug.25 #Azov #Azovserviceman #ChristopherNolan’s #Homer #IvanFranko #IvanUryvskyi #Kyiv #Maeotis #Mireshkin #Odysseus #Penelope #TheAssociatedPress #TheOdyssey #tuesday #UkraineNationalGuard #Ukrainian
https://www.europesays.com/ukraine/34209/

A theater is reimagining Homer’s Odyssey through the agony of Ukraine’s war

KYIV, Ukraine (AP) — War’s timeless ache — death, captivity, the agonizing wait and the pull of home…
#Ukraine #UA #Europe #Europa #EU #News #ap #Azov #ChristopherNolan’s #Corps #Dorychevskyi #Homer #IvanUryvskyi #Kyiv #Leheida #Maeotis #Mireshkin #Odysseus #Penelope #Russian #Ukrainian #war
https://www.europesays.com/ukraine/34205/

The Odyssey: Lots of Good Stuff, Some Bad Stuff as Well 🔱

What’s likely to be the biggest cinematic hit of 2026 is Christopher Nolan’s epic The Odyssey. Anyone and everyone have already said their bit about the film, but we’ve decided to crop up with our opinions all the same!

At nearly three hours it’s a monstrous undertaking. Unquestionably a mighty cinematic experience in IMAX, it does also suffer from stumbling stuff that drags it down, but all of it adds up to a glorious time of it. We had fun.

Guilt and PTSD in The Odyssey

Right. You probably know the plot already as this is adapted from Homer’s ancient Greek poem of the same name. Christopher Nolan has taken various liberties with the text, but the thrust of the story is sort of the same.

Star, front and centre, is Odysseus (Matt Damon) the King of the island of Ithaca. He’s been away from home for 20 years as he’s been battling it out during the Trojan War of 12th century BC.

After winning in a thrilling, last ditch Trojan Horse war move thing, it’s now left to Odysseus and his men to finally head on home. His wife Penelope (Anne Hathaway) tentatively awaits him, in his absence she’s barely able to hold off 100 suitors eager to take Odysseus’s throne.

But on the way back, Odysseus hits a series of relentless problems that escalate steadily into increasingly disastrous nightmares. As each episode plays out, the reality of the previous decade weighs heavily on his mind.

For Nolan’s Odyssey, it sees Odysseus become mired in an increasing sense of PTSD. The reality of war plays on his consience to the extent he questions whether he even wants to return home.

Hmmm! Well, there aren’t any official scenes available on YouTube yet, but you can get a great sense of the film with some sequences in the below.

Okay, the great stuff sits with the set pieces. The cyclops, the giant dudes in armoured plating, the Trojan Horse build-up and battle sequence, and Circe the witch are all goddamn outstanding.

It’s up to you which is best of the lot, but for us it’s the Trojan Horse stuff. Nolan at his absolute best and one of the best cinematic moments we’ve ever seen.

However, quite a chunk of The Odyssey is also a bit on the flat side of things. Some of the acting and casting are questionable (we’re looking at you Tom Holland), the script can be Mickey Mouse, plus there are big chunks of dull stuff. Mainly anything involving Tom Holland’s bland performance.

Plus, the super talented Mia Goth is in this film and she’s utterly wasted with almost no screen time or character development. As is the case for the excellent Robert Pattinson, whose Antinous is the main antagonist but 97% of the time is only ever in one room whilst grimacing.

It’s almost like Nolan should have spread this out into two films to properly develop out the story. To get everything into three hours was hellish ambitious of him and it often works, but for us this isn’t a 5/5.

It’s a very good film all the same. Highly recommended you see it in IMAX as this is the whole point. Take in the full cinematic spectacle, revel in the set pieces, and don’t get too upset about the story dwindling around a little bit. Well done to Mr. Nolan, he’s got people interested in history!

A Quick Note on Odyssey’s Soundtrack

Swedish composer Ludwig Göransson handled the music for Nolan’s latest film. The result is often very beautiful, he went to great lengths to use musical instruments that were around in antiquity.

This meant his team had to bring many of them back to life, re-inventing instruments that haven’t been around in thousands of years. That included an ancient lyre and aulos (a wind instrument). Hurling in Albanian iso-polyphony choral music over the top and it’s quite distinct as a soundtrack, although does lapse into bombast when it needs to.

Our favourite pieces? Sirens above is eerie and fabulous, then you’ve got the lush Ithaca theme below.

The sound effects in the film are frequently deafening, too. In IMAX, the scream from Polyphemus the cyclops registers in at 125 decibels. That’s the loudest scream in modern cinema and up there with Roger Daltrey’s big moment in The Who’s hit single Won’t Get Fooled Again (for reference).

Anyway, full credit to Ludwig Göransson as he does create some excellent moments with his score. Although, following Nolan’s lead, he’s often left to produce less intriguing pieces than the above.

The Production of The Odyssey

Okay, so this launched on 17th July 2026 and is still very much in cinemas. It’s just had its IMAX run extended into at least September as the tickets keep fully booking out. It’s really triggered a big response from the public, many of whom will experience the glory of IMAX for the first time.

It’s like being hit by a sledgehammer of cinematic spectacle and that’s why we love it.

The downside? It’s had a tedious backlash from the alt-right (headed by Elon Musk), who claim the film is whitewashing “history”. Their main beef is it’s “woke” as it was a trans actor in a small role and Helen of Troy is Lupita Nyong’o (i.e. not white). The hysterical meltdown they’ve had about it has done nothing to dent global box office figures. The film has already made $1.301 billion off its $250 million budget.

Go woke, go broke indeed…

As for the production cycle, following Nolan’s last film (2023’s Oppenheimer) he hadn’t worked out what to do next. Once decided, he went on to write the screenplay for The Odyssey and take on directing duties.

The shoot last for 91 days across February and August of 2025. He worked so effectively everything wrapped nine days ahead of schedule! Despite shoots taking place all over the shop, including locations such as Morocco, Western Sahara, Greece, Italy, Scotland, and the US.

Nolan is famous for embracing practical effects, so pretty much everything you see in the film most definitely isn’t CGI. That included building a 30ft cyclops for that scene, plus setting 5ft stunt actors against 7ft ones for others.

The Odyssey is almost certain to win a big bunch of Oscars. No way a film earning this much, and getting so much internal attention, isn’t going to win a load of them. Watch this space in 2027 then for the Academy Awards.

The Odyssey, een recensie (1b)

[Dit is het tweede van drie blogjes die Nimue van Dijk wijdde aan de speelfilm The Odyssey. Het eerste was hier.] 

Een ander element dat het zwaartepunt bij Odysseus’ psyche legt is de fysieke afwezigheid van de goden. Hun aanwezigheid is wel voelbaar, door rommelende donder en een woeste zee, maar ze verschijnen niet, wat je als kijker motiveert om goed op te letten. Odysseus zelf lijkt sceptisch over bovennatuurlijke krachten. “We can’t live by omens and sacrifices,” zegt hij tegen zijn vermoeide mannen. Athene, de enige godin die wel een rol speelt, blijkt het gezicht te hebben van een priesteres die Odysseus door de Grieken gegrepen heeft zien worden in Troje. Deze scène wordt gecontrasteerd met het hoofd van een standbeeld van Athene dat in haar tempel wordt afgehakt; de godin en de onschuldige vrouw zijn één geworden voor Odysseus. In deze gedaante achtervolgt ze hem tijdens zijn reis, en dit, naast de toevoeging van Sinon, suggereert dat hij gedreven wordt door zijn eigen geweten, niet door goddelijke interventie.

Oorlogsslachtoffers

Athene is, ondanks haar minimale schermtijd, een belangrijk figuur. Ze kan gelezen worden als symbool voor de onschuldige oorlogsslachtoffers van Troje, en het is binnen dit narratief niet toevallig dat ze een vrouwelijke godheid is. Ik kreeg zelf de indruk dat de film er, onder het oppervlak van de focus op Odysseus, naar hintte dat de slachtoffers van mannelijke oorlogszucht vaak vrouwen zijn. Het geschreeuw dat we in Troje horen is duidelijk vrouwelijk, en we zien expliciet hoe de Griekse soldaten vrouwen donkere hoeken in slepen. Terwijl de mannen die in Troje sterven grotendeels anonieme soldaten zijn, worden de brute gevolgen van de oorlog voor elk vrouwelijk karakter in de film duidelijk in beeld gebracht.

Helena heeft zowel fysieke als mentale littekens omdat ze de zondebok is geworden van een oorlog die ze zelf niet begonnen is; er wordt duidelijk gemaakt dat het eigenlijk om controle over handelsroutes ging. Klytaemnestra wordt vermoord omdat ze gerechtigheid zocht na het offer van haar dochter. Kirke ontdoet Odysseus’ mannen van hun “vermomming” en verandert ze in de varkens die ze in Troje al bleken te zijn, uit zelfverdediging. Kalypso draagt de zware emotionele last van het verzorgen van een door de oorlog gebroken man, om uiteindelijk weer in de steek gelaten te worden. Penelope geeft Odysseus een figuurtje van Athene mee om hem te beschermen; door verderf te brengen middels een “geschenk voor Athene”, het Paard van Troje, en haar tempel in Troje te onteren, schendt hij niet alleen Zeus’ Law, maar ook de bescherming waar zijn vrouw om gebeden heeft.

Penelope

Penelope is misschien wel het karakter dat het meest lijdt onder de voorrang die de film verleent aan de belevingswereld van Odysseus. De dynamiek tussen Penelope en Telemachos werkt; het weglaten van Telemachos’ vrouwonvriendelijke trekjes zorgt ervoor dat er sympathie ontstaat voor zowel moeder als zoon, en dat hun beperkte schermtijd bestaat uit gedeelde frustratie, spanning, maar ook wederzijds respect. Nolans Penelope zelf voelt echter als een onvervulde belofte. De film laat zien dat ze al jarenlang onder hoogspanning staat. Ze houdt zich waardig, houdt de vrijers op afstand, verlangt naar de terugkeer van Odysseus. Maar hij blijft weg, verhalen over zijn lot blijken leugens, haar vertrouwen in zijn terugkeren neemt af, het koninkrijk wordt geteisterd en dit cumulatieve gewicht eist zijn tol op Penelope.

Antinoös ontdekt dat ze het hertrouwen uitstelt door de lijkwade die ze weeft nooit af te krijgen, en probeert op haar in te spelen door te herkennen dat ze doodop moet zijn van al het wachten en alle onzekerheid. Hij vindt dat ze na bijna twintig jaar haar echtelijke plicht wel vervuld heeft. Ze toont zich gevoelig voor zijn verhaal; de effecten van de terreur die ze dagelijks doorstaat beginnen bijna net zo zwaar te wegen als haar liefde voor haar man. Ook naar Telemachos doet ze een ontstemde uithaal: “I’ve been sitting on this empty throne for twenty years!”, wat een toespeling is naar de frustratie die ze voelt als vrouw in een mannenwereld.

Maar als Odysseus eindelijk terugkeert, en ook nog eens blijkt wat voor een oorlogsmisdadiger hij is, lijkt de opgekropte emotie te verdampen. Na alles wat hij haar aangedaan heeft wordt ze meteen weer aan zijn wil onderworpen: terwijl ze hem net een paar seconden vastheeft begint hij al over ballingschap, en snijdt de film naar scènes waarin ze samen wegvaren. Op zich een passend einde voor Odysseus, die nog eer aan zijn gevallen mannen moet betonen en zich na zijn bezinningen wellicht geen koning van Ithaka meer voelt, maar ik vind dat Penelope de scène met hun trouwbed verdiende, om recht te doen aan wat twintig jaar lang haar realiteit was.

[Deze gastbijdrage van Nimue van Dijk wordt zo meteen vervolgd. Dank je wel Nimue!]

Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.

Zelfde tijdvak

NEW GUEST POST WITH THE TOLKIENIST 🎉

Huge thanks to Christian S. Trenk for this excellent post!

"With Christopher Nolan’s The Odyssey hitting cinemas around the globe this month, one of the most influential texts of European cultural history is back in the spotlight – so why not make it about Tolkien and The Lord of the Rings?! A close comparison of Aragorn and Odysseus, introduced primarily as travellers, suggests a hitherto under-valued connection between Tolkien’s own work, and a Classic which – by his own admission – influenced him greatly."

READ NOW AT THETOLKIENIST. COM 📖

#TOLKIEN #Odysseus #Aragorn