#dublininstituteforadvancedstudies — Public Fediverse posts

Kosmiczny spektakl na Ganimedesie. Zorze polarne na księżycu Jowisza potężniejsze, niż zakładano

Największy księżyc w naszym Układzie Słonecznym nie przestaje fascynować badaczy.

Najnowsze analizy udowadniają, że Ganimedes – jako jedyny naturalny satelita posiadający własne pole magnetyczne – generuje zorze polarne o znacznie większej jasności i intensywności, niż do tej pory sądziliśmy.

Zorze polarne to nie tylko ziemska domena. Te niesamowite zjawiska świetlne można zaobserwować również w odległych zakątkach naszego układu planetarnego. Zespół naukowców z Dublin Institute for Advanced Studies (DIAS), pod kierownictwem Xina Cao, opublikował na łamach „Geophysical Research Letters” wyniki badań, które rzucają zupełnie nowe światło na zjawiska zachodzące na Ganimedesie.

Magnetyczny taniec z gigantem

Ganimedes to absolutny ewenement. Jest na tyle masywny, że generuje własną magnetosferę, co w świecie księżyców jest zjawiskiem unikalnym. Prawdziwa magia dzieje się jednak dlatego, że owa mini-magnetosfera księżyca jest całkowicie zanurzona w potężnym, ekstremalnie silnym środowisku magnetycznym samego Jowisza.

Jak wykazali badacze, opierając się na nowych pomiarach atmosferycznych i danych laboratoryjnych, ta unikalna konfiguracja prowadzi do interakcji, które drastycznie napędzają procesy zorzowe. Emisje światła na Ganimedesie są znacznie jaśniejsze, a same zjawiska zachodzą według mechanizmów przypominających te z namagnesowanych planet, choć są napędzane zupełnie innymi warunkami zewnętrznymi.

Najnowsze odkrycia to doskonały wstęp do tego, co czeka nas w najbliższej dekadzie. Złożone interakcje magnetyczne między Ganimedesem a Jowiszem będą jednym z głównych celów badawczych europejskiej sondy JUICE (Jupiter Icy Moons Explorer). Statek ten jest już w drodze do gazowego giganta, a jego przybycie do układu Jowisza zaplanowano na 2031 rok. Wygląda na to, że przed badaczami kosmosu rysuje się naprawdę świetlana przyszłość.

Fenomenalne zdjęcia Jowisza wykonane przez sondę Juno