#boekentoot — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #boekentoot, aggregated by home.social.
-
Af en toe tref ik een boek waar ik niet doorheen kom. "Daar waar de rivierkreeften zingen" is zo'n boek. Echt ik heb het geprobeerd maar na 94 pagina's geef ik het op.
Iemand nog een fijne tip?
#boekentoot -
🇳🇱 In een Limburgs x Noordhollands huishouden mogen deze klassiekers niet ontbreken. 😁 Toch @eswoooo ? 😆
#Bookstodon #Dutch #NederlandseBoeken #Boekenkast #BoekenToot #NoordHolland #Limburg
-
Lang geleden dat ik nog eens non-fictie las, buiten de dagelijkse stroom aan nieuws dan. ' Maar dat mag je niet zeggen' van Nikki Sterkenburg leest heel vlot en biedt een fascinerende inkijk in de wereld van extreem-rechts Nederland en ik heb veel respect voor het onderzoek dat ze gevoerd heeft. Praten met mensen levert een boeiende beeld op, ook als ze van extreem-rechtse signatuur zijn. Ze koppelt er een interessante typologie aan [...] (1/5)
-
Ik lees de columns van Christophe Vekeman graag, maar had nog nooit een roman van hem gelezen. Dus toen ik toevallig "49 manieren om de dag door te komen" zag liggen, heb ik hem meegenomen. Het bleek een neergangsverhaal te zijn, alarmerend genoeg van iemand een voorliefde voor cowboyhoeden, laarzen en Texas blijkt te hebben. Goed geschreven en af en toe zelfs grappig, maar al bij al een verontrustende blik in een in elkaar klappende psyche. (1/2)
-
Emily St. John Mandel verstaat als geen ander de kunst om je haar karakters te leren kennen zonder er veel expliciet over te vertellen. in 'The Glass Hotel' doet ze dat opnieuw door verhaallijnen elkaar te laten af te wisselen en heen en weer te springen in de tijd. Alles draait rond een gigantische Ponzi-oplichting, die ook aanleiding geeft tot bespiegelingen over hoe welstellenden in 'een ander land' leven dan diegenen die weinig hebben. (1/2)
-
Dit is lang niet zijn sterkste boek, maar wel leuk om te lezen. Het hoofdpersonage maakt heel wat mee, maar behoudt zachtheid en weet authenticiteit terug te vinden, wat het allemaal toch wel mooi maakt, vind ik. (2/2)
-
'Een soort van liefde' is het romandebuut van Alicija Gescinska. Dat vind ik er ergens ook aan te merken, het voelt soms alsof er tips voor plotopbouw of het introduceren van bepaalde elementen worden gevolgd. Maar er staan fraaie zinnen in, die samen een mooi verhaal vormen over liefdes die schuren en waarin toevalligheden een tragische einde opleveren.
-
'Het verhaal van jouw leven (en anderen)' van Ted Chiang is een bundel scifi/speculatieve fictie - verhalen. De nadruk ligt op de wetenschap, maar die komt uit verschillende domeinen en kan net zo goed linguïstiek als psychofarmacologisch onderzoek zijn. Allemaal heel inventief, soms naar Black Mirror-model: je neemt een bestaande evolutie, denkt er een paar stappen verder in en onderzoekt dan de maatschappelijke implicaties. (1/2)
-
Met 'Laat het feest beginnen' toonde #Ammaniti hoe grappig zijn absurdisme kan zijn, maar daar kon je nog wat maatschappijkritiek op het Berlusconi-tijdperk in lezen. In 'Het laatste oudejaar van de mensheid' gaat hij helemaal los. Bij momenten wat viezig, maar vooral een opeenvolging van absurde situaties met meer karakters dan je verwacht bij een boek van deze lengte (143 blz.). Misschien een genre dat niet voor iedereen is, maar ik vond het hilarisch.
-
Over het korte maar bijzonder mooi geschreven en ontroerende 'Foster' van Claire #Keegan kan ik zelf ook kort zijn: een pareltje!
-
Met enkele hallucinante passages over nieuwe rituelen die zich ontwikkelen, een trefzekere schets van Anna en de hond met de drie namen als geweldig nevenpersonage ontwikkelt zich een donker verhaal, waarin toch wat ruimte blijft voor schoonheid en hoop, hoe bleek en minimaal ook. (3/3)
-
Na de dood van haar moeder blijft Anna achter met haar kleine broertje en het schrift van de belangrijke dingen, waarin haar moeder tips om te overleven in een nieuwe wereld zonder volwassenen verzameld heeft. Na enkele jaren van isolement in de boerderij waar ze opgroeiden, worden ze gedwongen deze wereld toch instappen. Het verhaal dat zich dan ontspint, is een combinatie van 'Lord of the Flies' en 'The Road'. (2/3)
-
Ik heb ondertussen wel wat pandemie-romans achter de kiezen, maar 'Anna' van Niccolò Ammaniti neemt toch een bijzondere plek in in dat genre. Het virus dat in 'Anna' (vanuit België!) over de wereld raast maakt alleen volwassen ziek, waarna ze snel sterven. Maar iedereen is besmet, en wie de puberteit haalt, wordt dan toch nog ziek. (1/3)
-
Maar ondanks die bedenkingen heb ik 'Een schitterend gebrek' graag gelezen, zijn er enkele zinnen die me erg zijn bijgebleven en weet Japin een tijdsvak heel mooi tot leven te brengen.
-
Ik had pas bij het lezen van het nawoord door hoe zeer het geworteld was in de realiteit, wat mijn appreciatie nog deed toenemen. Ik vond het het literair sterk, maar toch enkele bedenkingen. Ik merk dat ik me er enigszins ongemakkelijk bij voel als een man vanuit het standpunt van een vrouw een behoorlijk geseksualiseerde biografie schrijft. De research komt soms wat al te nadrukkelijk naar voor, alsof de schrijver met zijn eruditie wil uitpakken. (2/3)
-
Ik had eerlijk gezegd altijd het idee dat Arthur #Japin flutromannetjes schreef. Ik weet niet waar dat vandaan komt, ik vermoed dat het iets met het lettertype op de cover te maken heeft. Maar het werd me nog eens aangeraden, en ik moet toegeven dat 'Een schitterend gebrek' allesbehalve flut is. Goed gereseached en nog beter geschreven weet hij een fascinerend verhaal te schrijven op basis van de memoires van Casanova. (1/n)
-
Ook leuk: de stukjes waarin een schrijven van een pandemie-boek vertelt over hoe het is om dan zelf in een pandemie terecht te komen. Duidelijk uit het leven gegrepen, Mandel schreef dit boek tijdens Covid-19-crisis. Enige bedenking: er zit meer verhaalstof in dan is uitgewerkt in een uiteindelijk vrij kort boek. Ik had sommige karakters graag beter leren kennen.
#boeken #boek #leestip #boekentoot #Mandel#boekentoot #scifi #Mandel
-
Ik heb met veel plezier 'Sea of Tranquility' van Emily St. John Mandel gelezen, een #scifi-roman die zich in vier periodes (van 1912 tot 2401) afspeelt en waarin zich opnieuw een pandemie op de achtergrond afspeelt. Maar net als 'Station Eleven' is het een boek dat over karakters en levens gaat, eerder dan over de scifi-setting. Mandel weet er met veel zachtheid over te schrijven. (1/2)
-
Gooi daar wat bovennatuurlijke dingen bovenop, enkele duistere geheimen en een aantal goed uitgewerkte karakters, en je hebt een klassiek King-recept. Alles bij elkaar was het een entertainend horror-verhaal, maar ook niet meer dan dat.
-
Na #Orakel was #November de tweede kans die ik Thomas Olde Heuvelt gaf om me opnieuw te verrassen zoals hij eerder met #Hex had gedaan. Helaas, zo origineel is het niet. Wel een onderhoudend horrorverhaal, maar niet meer dan dat. Hij wordt wel eens vergeleken met Stephen King, en lijkt er met dit boek nogal expliciet naar te hengelen. Het verhaal is gesitueerd in een kleine gemeenschap in Noord-Amerika, het had Maine wel kunnen zijn. (1/2)
-
CW: Leeservaring mijn lieve gunsteling, seksueel geweld
Literair een geweldig boek, met tal van verwijzingen naar de meest uiteenlopende vormen van cultuur, rijke taal en een meesterlijk opgebouwd verhaal waarin steeds verder wordt afgegleden naar de waanzin. Het gaf me een ontredderende en emotionele leeservaring. Een goed boek, dat je je allesbehalve goed laat voelen. (3/3)
-
CW: Leeservaring mijn lieve gunsteling, seksueel geweld
Het speelt zich in dezelfde setting af als ‘De avond is ongemak’ en is op een andere, nog moeilijkere manier minstens even beklemmend. Tussen dierenziektes en plantenaandoeningen spelen zich de meest verschrikkelijke dingen af. (2/3)
-
CW: Leeservaring mijn lieve gunsteling, seksueel geweld
‘Mijn Lieve Gunsteling’ van Marieke Lucas #Rijneveld is het koortsachtige relaas van een 49-jarige veearts die de 14-jarige dochter van één van de boeren groomt en verkracht. Geschreven in lange, voortdenderende en ratelende zinnen is het een getuigenis en apologie van iemand die slechts sporadisch schijnt te beseffen wat hij aanricht. (1/3)
-
Zijn conclusie dat daarmee economische ongelijkheid en de diepgaande culturele verschillen die daarmee gepaard gaan te veel buiten beeld blijft, ook voor andere groepen, vind ik een belangrijke bijdrage aan het debat. (4/4)
-
Hij besteedt ook heel wat aandacht aan het fenomeen van klassemigratie, en nuanceert daarmee de soms wat te makkelijke kritiek op de dominantie van ‘witte mannen’, een groep die misschien wat weinig erkend wordt in de offers die zij moeten brengen om maatschappelijk te participeren. (3/4)
-
Ook dat het allemaal nogal oppervlakkig is voor wie de thematiek een beetje kent klopt.
Toch vind ik dat zijn boek ook andere verdiensten heeft dan een groep bereiken die eerder doof bleef. Zijn methode om het eigen leerproces als basis te gebruiken levert een vlotte tekst op, waarin toch heel wat degelijke informatie zit. (2/4)
-
Ik heb het niet echt gevolgd, maar had de indruk dat Joris #Luyendijck wel wat kritiek kreeg op zijn ‘De 7 vinkjes’. Die is zeker terecht als het erover gaat dat mensen van kleur, vanuit vrouwenrechten, uit de LGBTIQ+-beweging of andere groepen hetzelfde al jaren roepen zonder gehoor te krijgen. Dat hij als ‘7-vinkje’ dan wel gehoor vindt, is inderdaad een pijnlijke vaststelling (maar uiteindelijk misschien wel beter dan niks). (1/4)