#archiefwezen — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #archiefwezen, aggregated by home.social.
-
Ground Zero, Keulen
Het Keulse “Ground Zero”Ik heb wel eens eerder en met niet ingehouden woede verteld over de wijze waarop Keulen in 2009 zijn archieven verloor en in één moeite door ook het Hanze-archief van Brugge. Het gebouw stortte in en de stukken waren niet gedigitaliseerd, en vooral dat laatste stak me. Al heel vroeg hebben webmasters gezegd dat oude documenten voor iedereen leverbaar moesten zijn: immers, we streven naar Public Engagement with Science. Maar in heel Europa hebben archiefmensen te laat gerealiseerd dat hun verantwoordelijkheid tegenover het geïnteresseerde publiek samenviel met hun bewaarplicht. In Keulen heeft men de rekening voor deze dwaasheid gepresenteerd gekregen.
Ik ben vorige week zaterdag eens langs de plaats van de ramp gefietst, de Severinstrasse 222. Het moet de Keulenaren worden nagegeven dat ze niet verheimelijken wat zo verkeerd is gegaan en er ter plekke uitleg van geven. Zo vernam ik dat het middeleeuwse (en recentere) archief al sinds 1971 op deze plek was gevestigd. De oudste stukken waren al een millennium oud, en betroffen niet alleen de stad Keulen, het aartsbisdom en de Brugse Hanze, maar ook allerlei erfenissen en 500.000 foto’s. Het gebouw was speciaal als depot ontworpen, met extra dikke muren en weinig ramen, wat de klimaatbeheersing vereenvoudigde.
En toen werd, zoals ik al eerder vermeldde, de metro aangelegd. Recht voor het archiefgebouw kwam een bijna dertig meter diepe bouwput op de plek waar enkele wissels moesten komen. Om een of andere reden – dit deel van het onderzoek loopt nog – is het archiefgebouw nooit gekomen op de lijst van bouwwerken waar speciale aandacht voor moest zijn. De archivarissen meldden al in de zomer van 2008 dat er scheuren waren in de muren, maar aanvankelijk reageerden de stedelijke autoriteiten niet, ook niet toen in december 2008 een ingenieursbureau adviseerde experts uit te nodigen om te komen kijken naar de scheuren.
Op dat moment – december 2008 dus – sijpelde er al grondwater in de bouwput, en de aannemer had al aangegeven dat er extra kosten zouden zijn voor de stabilisering. Vanaf toen waren de problemen dus zeker bekend. In februari werd duidelijk hoe urgent ze waren: het archiefgebouw stond uit het lood. Op 3 maart 2009 gebeurde toen het onvermijdelijke: het depot zakte voorover in de bouwput. Ook twee aangrenzende woonhuizen stortten in, waarbij twee doden vielen; zesendertig mensen verloren hun huis en voor één dame was dat reden om zelfmoord te plegen.
Uiteraard kwam er onderzoek, waarvoor een nieuwe bouwput nodig was. Het werd duidelijk dat het bouwbedrijf het grondwater niet adequaat had verwerkt en dat niet alleen water was afgevoerd maar ook zand. Het onderzoek zelf kostte ruim 100 miljoen euro en duurde tot 2018.
Het redden van alle archiefmateriaal, dat wekenlang in het grondwater lag, betekende dat men tot dertig meter diep moest graven. (Kosten: 26 miljoen euro.) Ongeveer 95% van de stukken is geborgen, en allerlei vrijwilligers, ook uit Nederland, hielpen bij de conservering. De helft van de documenten is voorgoed beschadigd, een derde is zo goed als vernietigd, maar een zesde valt nog te herstellen. Alle stukken werden overgebracht naar andere depots, waar men eigenlijk niet goed wist wat men in handen kreeg. De eerste taak was conservering, de tweede was uitzoeken wat waar was. Een akte kon in vier delen zijn verscheurd en op maar één fragment stond een archiefcode.
In 2020 is de schade van wat bekendstaat als het “Ground Zero” van Keulen becijferd op 1,3 miljard euro, en de stad Keulen heeft met de aannemer geschikt: die betaalde 600 miljoen. Dat was de materiële schade; de culturele schade is natuurlijk niet in geld uit te drukken. Inmiddels is een nieuw depot gebouwd, vér van de metrolijn, en zijn de stukken daar samengebracht. Daar zal nog decennia lang worden gewerkt aan de identificatie en restauratie van de stukken. De metro die in 2011 had moeten rijden, zal vermoedelijk zijn eerste rit maken in 2030.
Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.
Zelfde tijdvak
Wetenschapsvisie 2025
november 26, 2014
Archeologische perikelen
september 10, 2016
Het Gilgameštablet en andere illegale oudheden
augustus 14, 2021 Deel dit: #archiefwezen #Keulen #PublicEngagementWithScience -
Ground Zero, Keulen
Het Keulse “Ground Zero”Ik heb wel eens eerder en met niet ingehouden woede verteld over de wijze waarop Keulen in 2009 zijn archieven verloor en in één moeite door ook het Hanze-archief van Brugge. Het gebouw stortte in en de stukken waren niet gedigitaliseerd, en vooral dat laatste stak me. Al heel vroeg hebben webmasters gezegd dat oude documenten voor iedereen leverbaar moesten zijn: immers, we streven naar Public Engagement with Science. Maar in heel Europa hebben archiefmensen te laat gerealiseerd dat hun verantwoordelijkheid tegenover het geïnteresseerde publiek samenviel met hun bewaarplicht. In Keulen heeft men de rekening voor deze dwaasheid gepresenteerd gekregen.
Ik ben vorige week zaterdag eens langs de plaats van de ramp gefietst, de Severinstrasse 222. Het moet de Keulenaren worden nagegeven dat ze niet verheimelijken wat zo verkeerd is gegaan en er ter plekke uitleg van geven. Zo vernam ik dat het middeleeuwse (en recentere) archief al sinds 1971 op deze plek was gevestigd. De oudste stukken waren al een millennium oud, en betroffen niet alleen de stad Keulen, het aartsbisdom en de Brugse Hanze, maar ook allerlei erfenissen en 500.000 foto’s. Het gebouw was speciaal als depot voor ontworpen, met extra dikke muren en weinig ramen, wat de klimaatbeheersing vereenvoudigde.
En toen werd, zoals ik al eerder vermeldde, de metro aangelegd. Recht voor het archiefgebouw kwam een bijna dertig meter diepe bouwput op de plek waar enkele wissels moesten komen. Om een of andere reden – dit deel van het onderzoek loopt nog – is het archiefgebouw nooit gekomen op de lijst van bouwwerken waar speciale aandacht voor moest zijn. De archivarissen meldden al in de zomer van 2008 dat er scheuren waren in de muren, maar aanvankelijk reageerden de stedelijke autoriteiten niet, ook niet toen in december 2008 een ingenieursbureau adviseerde experts uit te nodigen om te komen kijken naar de scheuren.
Op dat moment – december 2008 dus – sijpelde er al grondwater in de bouwput, en de ondernemer die de wissel aanlegde, had al aangegeven dat er extra kosten zouden zijn voor de stabilisering. Vanaf toen waren de problemen bekend. In februari werd duidelijk hoe urgent het was: het archiefgebouw stond uit het lood. Op 3 maart 2009 gebeurde wat onvermijdelijk was: het depot zakte voorover in de bouwput. Ook twee aangrenzende woonhuizen stortten in, waarbij twee doden vielen; zesendertig mensen verloren hun huis en voor één dame was dat reden om zelfmoord te plegen.
Uiteraard kwam er onderzoek, waarvoor een nieuwe en nog dieperere bouwput nodig was. Het werd duidelijk dat het bouwbedrijf het grondwater niet adequaat had verwerkt en dat niet alleen water was afgevoerd maar ook zand. Het onderzoek zelf kostte ruim 100 miljoen euro en duurde tot 2018.
Het redden van alle archiefmateriaal, dat wekenlang in het grondwater lag, betekende dat men tot dertig meter diep moest graven. (Kosten: 26 miljoen euro.) Ongeveer 95% van de stukken is geborgen, en allerlei vrijwilligers, ook uit Nederland, hielpen bij de conservering. De helft van de documenten is voorgoed beschadigd, een derde is zo goed als vernietigd, maar een zesde valt nog te herstellen. Alle stukken werden overgebracht naar andere depots, waar men eigenlijk niet goed wist wat men in handen kreeg. De eerste taak was conservering, de tweede was uitzoeken wat waar was. Een akte kon in vier delen zijn verscheurd en op maar één fragment stond een archiefcode.
In 2020 is de schade van wat bekendstaat als het “Ground Zero” van Keulen becijferd op 1,3 miljard euro, en de stad Keulen heeft met de ondernemer geschikt: die betaalde 600 miljoen. Dat was de materiële schade; de culturele schade is natuurlijk niet in geld uit te drukken. Inmiddels is een nieuw depot gebouwd, vér van de metrolijn, en zijn de stukken daar samengebracht. Daar zal nog decennia lang worden gewerkt aan de identificatie en restauratie van de stukken. De metro die in 2011 had moeten rijden, zal vermoedelijk zijn eerste rit maken in 2030.
Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.
Zelfde tijdvak
Een museum als belediging
december 25, 2019
Kwakgeschiedenis: Griekse theaters
oktober 17, 2017
Archeologie, voor wie doen we dat ook alweer? (1)
september 30, 2017 Deel dit: #archiefwezen #Keulen #PublicEngagementWithScience -
Ground Zero, Keulen
Het Keulse “Ground Zero”Ik heb wel eens eerder en met niet ingehouden woede verteld over de wijze waarop Keulen in 2009 zijn archieven verloor en in één moeite door ook het Hanze-archief van Brugge. Het gebouw stortte in en de stukken waren niet gedigitaliseerd, en vooral dat laatste stak me. Al heel vroeg hebben webmasters gezegd dat oude documenten voor iedereen leverbaar moesten zijn: immers, we streven naar Public Engagement with Science. Maar in heel Europa hebben archiefmensen te laat gerealiseerd dat hun verantwoordelijkheid tegenover het geïnteresseerde publiek samenviel met hun bewaarplicht. In Keulen heeft men de rekening voor deze dwaasheid gepresenteerd gekregen.
Ik ben vorige week zaterdag eens langs de plaats van de ramp gefietst, de Severinstrasse 222. Het moet de Keulenaren worden nagegeven dat ze niet verheimelijken wat zo verkeerd is gegaan en er ter plekke uitleg van geven. Zo vernam ik dat het middeleeuwse (en recentere) archief al sinds 1971 op deze plek was gevestigd. De oudste stukken waren al een millennium oud, en betroffen niet alleen de stad Keulen, het aartsbisdom en de Brugse Hanze, maar ook allerlei erfenissen en 500.000 foto’s. Het gebouw was speciaal als depot voor ontworpen, met extra dikke muren en weinig ramen, wat de klimaatbeheersing vereenvoudigde.
En toen werd, zoals ik al eerder vermeldde, de metro aangelegd. Recht voor het archiefgebouw kwam een bijna dertig meter diepe bouwput op de plek waar enkele wissels moesten komen. Om een of andere reden – dit deel van het onderzoek loopt nog – is het archiefgebouw nooit gekomen op de lijst van bouwwerken waar speciale aandacht voor moest zijn. De archivarissen meldden al in de zomer van 2008 dat er scheuren waren in de muren, maar aanvankelijk reageerden de stedelijke autoriteiten niet, ook niet toen in december 2008 een ingenieursbureau adviseerde experts uit te nodigen om te komen kijken naar de scheuren.
Op dat moment – december 2008 dus – sijpelde er al grondwater in de bouwput, en de ondernemer die de wissel aanlegde, had al aangegeven dat er extra kosten zouden zijn voor de stabilisering. Vanaf toen waren de problemen bekend. In februari werd duidelijk hoe urgent het was: het archiefgebouw stond uit het lood. Op 3 maart 2009 gebeurde wat onvermijdelijk was: het depot zakte voorover in de bouwput. Ook twee aangrenzende woonhuizen stortten in, waarbij twee doden vielen; zesendertig mensen verloren hun huis en voor één dame was dat reden om zelfmoord te plegen.
Uiteraard kwam er onderzoek, waarvoor een nieuwe en nog dieperere bouwput nodig was. Het werd duidelijk dat het bouwbedrijf het grondwater niet adequaat had verwerkt en dat niet alleen water was afgevoerd maar ook zand. Het onderzoek zelf kostte ruim 100 miljoen euro en duurde tot 2018.
Het redden van alle archiefmateriaal, dat wekenlang in het grondwater lag, betekende dat men tot dertig meter diep moest graven. (Kosten: 26 miljoen euro.) Ongeveer 95% van de stukken is geborgen, en allerlei vrijwilligers, ook uit Nederland, hielpen bij de conservering. De helft van de documenten is voorgoed beschadigd, een derde is zo goed als vernietigd, maar een zesde valt nog te herstellen. Alle stukken werden overgebracht naar andere depots, waar men eigenlijk niet goed wist wat men in handen kreeg. De eerste taak was conservering, de tweede was uitzoeken wat waar was. Een akte kon in vier delen zijn verscheurd en op maar één fragment stond een archiefcode.
In 2020 is de schade van wat bekendstaat als het “Ground Zero” van Keulen becijferd op 1,3 miljard euro, en de stad Keulen heeft met de ondernemer geschikt: die betaalde 600 miljoen. Dat was de materiële schade; de culturele schade is natuurlijk niet in geld uit te drukken. Inmiddels is een nieuw depot gebouwd, vér van de metrolijn, en zijn de stukken daar samengebracht. Daar zal nog decennia lang worden gewerkt aan de identificatie en restauratie van de stukken. De metro die in 2011 had moeten rijden, zal vermoedelijk zijn eerste rit maken in 2030.
Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.
Zelfde tijdvak
Bijbellectuur
oktober 14, 2014
Wat is archeologie? (5) Toekomst
juni 9, 2025
Waarom we humaniora hebben
november 11, 2019 Deel dit: #archiefwezen #Keulen #PublicEngagementWithScience -
Ground Zero, Keulen
Het Keulse “Ground Zero”Ik heb wel eens eerder en met niet ingehouden woede verteld over de wijze waarop Keulen in 2009 zijn archieven verloor en in één moeite door ook het Hanze-archief van Brugge. Het gebouw stortte in en de stukken waren niet gedigitaliseerd, en vooral dat laatste stak me. Al heel vroeg hebben webmasters gezegd dat oude documenten voor iedereen leverbaar moesten zijn: immers, we streven naar Public Engagement with Science. Maar in heel Europa hebben archiefmensen te laat gerealiseerd dat hun verantwoordelijkheid tegenover het geïnteresseerde publiek samenviel met hun bewaarplicht. In Keulen heeft men de rekening voor deze dwaasheid gepresenteerd gekregen.
Ik ben vorige week zaterdag eens langs de plaats van de ramp gefietst, de Severinstrasse 222. Het moet de Keulenaren worden nagegeven dat ze niet verheimelijken wat zo verkeerd is gegaan en er ter plekke uitleg van geven. Zo vernam ik dat het middeleeuwse (en recentere) archief al sinds 1971 op deze plek was gevestigd. De oudste stukken waren al een millennium oud, en betroffen niet alleen de stad Keulen, het aartsbisdom en de Brugse Hanze, maar ook allerlei erfenissen en 500.000 foto’s. Het gebouw was speciaal als depot ontworpen, met extra dikke muren en weinig ramen, wat de klimaatbeheersing vereenvoudigde.
En toen werd, zoals ik al eerder vermeldde, de metro aangelegd. Recht voor het archiefgebouw kwam een bijna dertig meter diepe bouwput op de plek waar enkele wissels moesten komen. Om een of andere reden – dit deel van het onderzoek loopt nog – is het archiefgebouw nooit gekomen op de lijst van bouwwerken waar speciale aandacht voor moest zijn. De archivarissen meldden al in de zomer van 2008 dat er scheuren waren in de muren, maar aanvankelijk reageerden de stedelijke autoriteiten niet, ook niet toen in december 2008 een ingenieursbureau adviseerde experts uit te nodigen om te komen kijken naar de scheuren.
Op dat moment – december 2008 dus – sijpelde er al grondwater in de bouwput, en de aannemer had al aangegeven dat er extra kosten zouden zijn voor de stabilisering. Vanaf toen waren de problemen dus zeker bekend. In februari werd duidelijk hoe urgent ze waren: het archiefgebouw stond uit het lood. Op 3 maart 2009 gebeurde toen het onvermijdelijke: het depot zakte voorover in de bouwput. Ook twee aangrenzende woonhuizen stortten in, waarbij twee doden vielen; zesendertig mensen verloren hun huis en voor één dame was dat reden om zelfmoord te plegen.
Uiteraard kwam er onderzoek, waarvoor een nieuwe bouwput nodig was. Het werd duidelijk dat het bouwbedrijf het grondwater niet adequaat had verwerkt en dat niet alleen water was afgevoerd maar ook zand. Het onderzoek zelf kostte ruim 100 miljoen euro en duurde tot 2018.
Het redden van alle archiefmateriaal, dat wekenlang in het grondwater lag, betekende dat men tot dertig meter diep moest graven. (Kosten: 26 miljoen euro.) Ongeveer 95% van de stukken is geborgen, en allerlei vrijwilligers, ook uit Nederland, hielpen bij de conservering. De helft van de documenten is voorgoed beschadigd, een derde is zo goed als vernietigd, maar een zesde valt nog te herstellen. Alle stukken werden overgebracht naar andere depots, waar men eigenlijk niet goed wist wat men in handen kreeg. De eerste taak was conservering, de tweede was uitzoeken wat waar was. Een akte kon in vier delen zijn verscheurd en op maar één fragment stond een archiefcode.
In 2020 is de schade van wat bekendstaat als het “Ground Zero” van Keulen becijferd op 1,3 miljard euro, en de stad Keulen heeft met de aannemer geschikt: die betaalde 600 miljoen. Dat was de materiële schade; de culturele schade is natuurlijk niet in geld uit te drukken. Inmiddels is een nieuw depot gebouwd, vér van de metrolijn, en zijn de stukken daar samengebracht. Daar zal nog decennia lang worden gewerkt aan de identificatie en restauratie van de stukken. De metro die in 2011 had moeten rijden, zal vermoedelijk zijn eerste rit maken in 2030.
Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.
Zelfde tijdvak
Herman Clerinx over de Kelten
juni 6, 2023
The Lions by the River Tigris
februari 12, 2026
Pythagoras in de problemen
april 20, 2012 Deel dit: #archiefwezen #Keulen #PublicEngagementWithScience