#vanessalann — Public Fediverse posts

Kate Moore’s Space Junk opens Minimal Music Festival 2019

This year’s Minimal Music Festival in Muziekgebouw aan ‘t IJ Amsterdam opens with Space Junk that Kate Moore composed for Asko|Schönberg. The piece addresses the huge amount of debris floating through space.

Key concepts in the work of the Australian-Dutch composer are movement, pulse, direction and commitment to our physical and moral environment. For example, she plays a specially built cello by Saskia Schouten, with an inlaid peace sign in memory of the Bataclan attack in France. In 2017 she composed the large-scale oratorio Sacred Environment for the Radio Philharmonic Orchestra and the Netherlands Radio Choir, a tribute to the sacred places of the original inhabitants of Australia.

Moore is not only a composer but also a visual artist and performer. She sings, plays the cello and is the founder and leader of the ensemble Herz, in which she plays the bass guitar. She often works with (sound) artists, and builds artful instruments of ceramics and other materials herself. Her ensemble piece The Dam (2015) is based on the sounds of crickets, frogs, birds, insects and other creatures living in a waterhole in the bush. She was the first woman ever to win the prestigious Matthijs Vermeulen Prize in 2017. The following year she was composer in focus at the November Music festival, for which she composed the Bosch Requiem, Lux Aeterna.

This season she is soul mate of Muziekgebouw aan ‘t IJ, Amsterdam, because of her ‘elegant, driving and colourful post-minimal music’. In this capacity she was given carte blanche to programme five concerts at her own discretion. It is typical for Moore that she devoted one of these concerts entirely to the work of fellow composers.

Like father, like daughter

In Space Junk she again testifies of her deep concern for the world in which we live. The composition is inspired by the enormous amount of waste floating through space. Millions of fragments of spacecraft and obsolete satellites collide with each other. The fragments shoot away at great speed and in turn damage satellites that we use for communication, navigation, climate observation and safety.

Moore’s concern about this invisible but life-size problem didn’t come out of the blue. Her father Chris Moore is a physicist at the Mount Stromlo laser tracking station in Australia. For this institute he makes visual models of the data collected about the space waste. Daughter Kate translates this data into music; during the performance of Space Junk, images of the debris floating through space are projected.

‘I have selected fifty pieces of junk, which I have divided into five families’, says Kate Moore. ‘The duration of the notes is based on the time that these pieces are visible on the horizon, but then accelerated 200 times – in proportion, of course. I also calculated the pitches in this way.’

Besides the instrumental music she made a soundtrack in surround sound, also based on the data from the laser research. ‘The soundtrack has four layers, which refer to as many times at which the measurements take place. At night you can sometimes see the objects when they’re caught in the laser beams. You think they are stars, but because they make strange movements, you know that they are pieces of space grit, very scary.’

Miserere

For the recording Moore cut up the famous Miserere by Gregorio Allegri in fragments of 127 syllables, which she recorded herself. In each of the four movements she recites one verse, her voice recording triggered via MIDI. When the waste makes a rising movement, the syllables sound in their normal order, when it falls they are played backwards. The Miserere was very deliberately chosen, says Moore: ‘It refers to Michelangelo’s fresco in the Sistine Chapel, in which Adam and God try to touch each other in vain.’

The Minimal Music Festival runs from Wednesday 3 to Sunday 7 April. It also features a new piano concerto that Vladimir Martynov wrote for Ralph van Raat and Noord Nederlands Orkest. This will be premiered in Muziekgebouw on 4 April. On the programme, too is Future Perfect by The America-Dutch composer Vanessa Lann, which she composed for Oranjewoud Festival 2017. ‘It was inspired by Schubert’s 8th Symphony’, says Lann. ‘It poses the question how this work from 1822 would have sounded had it been written 200 years later, in a modern, minimalistic idiom. Future Perfect lasts 10 minutes, is super rock-and-roll yet winks at the melodies and elegance of Schubert.’

Further concerts are Eklekto’s double bill featuring soundscape artist Ryoji Ikeda alongside deep listening pioneer Pauline Oliveros. Terry Riley and son Gyan play music in which Indian raga meets minimalism and jazz; Sinta Wullur presents Gamelan Clock; Cello Octet Amsterdam perform Michael Gordon’s 8; the Horizon Quartet play Incantatie IV of the Dutch minimalist Simeon ten Holt. – And as a matter of course Terry Riley’s groundbreaking In C is performed by the joined forces of Ragazze Quartet, Kapok and Slagwerk Den Haag.

#KateMoore #MinimalMusicFestival #PaulineOliveros #SintaWullur #VanessaLann #VladimirMartynov

Canto general Peter Schat in #PanoramadeLeeuw XVI

In alweer de zestiende aflevering van #PanoramadeLeeuw op 3 februari, draaide ik de integrale uitvoering van Canto general van Peter Schat. Deze protestcyclus op een tekst van Pablo Neruda over de moord op president Salvador Allende in 1973 is helaas zelden op de radio te horen, en nog minder in de concertzaal. Reinbert de Leeuw speelde dit politiek geladen stuk vele malen, samen met de violiste Vera Beths en de mezzosopraan Lucia Meeuwsen.

Toch zegt hij hierover in mijn biografie Reinbert de Leeuw, mens of melodie:

‘Ik heb nooit iets gezien in het radicalisme van Louis en Peter: we moeten de wijken in om het volk te verheffen. Dan speelden we Canto general in een tentje in Bos en Lommer, Vera Beths op een Stradivarius, ik op een aftands pianootje. Zodra Lucia Meeuwsen ging zingen, lieten nozems hun brommers keihard knetteren, dat sloeg nergens op.’

Gelukkig hadden de luisteraars geen last van knetterende brommers en ik kreeg veel positieve reacties op mijn uitzending.

Pierre Boulez in zijn jonge jaren

Op 5 januari overleed Pierre Boulez, wiens 90e verjaardag in december nog uitbundig was gevierd door het Insomnio Ensemble. Hoewel het een aangekondigde dood was, kwam het bericht toch als een schok: met Boulez stierf de laatste grote avant-gardist. Ik schreef een in memoriam voor Cultuurpers, waarin ik ook een link opnam naar mijn gesprek met Werner Klüppelholz van maart 2015. Ik hoop nog tijd te vinden mijn eigen interviews met Boulez online te plaatsen.

Vrolijker nieuws kwam er van het Britten Jeugd Strijkorkest, dat ook dit jaar weer een prachtige cd uitbracht, met een ontroerende vertolking van de liederencyclus Les illuminations van naamgever Benjamin Britten. Ook hierover schreef ik voor Cultuurpers.

Ik sprak hiervoor ook met de basklarinettiste Fie Schouten, die in Berlijn op bezoek ging bij Ursula Mamlok (1923). Zij is net als Boulez een avant-gardistische componist, maar is minder dogmatisch en leefde lange tijd in de Verenigde Staten, wat wellicht verklaart dat zij relatief onbekend is. Op haar 92e is zij nog alive and kicking, en haar muziek weet ondanks de rekenkundige uitgangspunten altijd te raken; zij daarom meer aandacht. Meer over haar lees je in mijn interview.

Afgelopen maand, op 14 januari, verzorgde ik alweer de laatste les in mijn vierdelige cursus hedendaagse muziek in het Muziekgebouw aan ‘t IJ, dit keer gewijd aan dansmuziek. Verrassend hoeveel ‘serieuze’ componisten – denk aan Schönberg, Copland, Clementi, Rihm – zich lieten inspireren door wals of foxtrot. Het Ives Ensemble gaf een aanstekelijk concert onder de titel What a Ball!

Mutu met bestuur. Hilde Kaizer, klarinet; Elisendra Pujals, zang; Mei-Yi Lee, slagwerk; Thea Derks, bestuurslid; Víctor Belmonte Albert, trombone; Vanessa Lann en Caroline Bakker, bestuursleden. Foto gemaakt door elektronicus/componist Yota Morimoto

Een dag later stond een vergadering gepland van het jonge Mutu Ensemble, waarvan ik bestuurslid ben, samen met Caroline Bakker en Vanessa Lann. De musici hebben gekozen voor een bijzondere line-up van stemmen, fluit, klarinet, trombone, slagwerk, cello en elektronica.

Zowel de twee zangeressen als de elektronica vormen een vast onderdeel van elke compositie en treden niet per se solistisch op de voorgrond. Samen met oprichter Sandra Pujols (dans/zang) streeft het ensemble ernaar multidisciplinaire voorstellingen te maken waarin genoteerde muziek, improvisatie hand in hand gaan met andere kunstvormen, met name dans. Op dit filmpje zie je Mutu in actie:

Januari was ook de maand van de negende aflevering van het Storioni Festival, georganiseerd door de drie musici van het Storioni Trio in verschillende steden in Brabant, maar op 21 januari afgetrapt in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ‘t IJ. Dit jaar stond het evenement in het teken van de 500-jarige geboortedag van Jeroen Bosch, wiens Tuin der lusten verschillende componisten inspireerde tot het schrijven van nieuwe stukken. Onder wie Vanessa Lann. Ik sprak erover met de violist Wouter Vossen.

Eregast was dit jaar de Pool Krzysztof Penderecki, die ooit de wereld veroverde met zijn schrijnend dissonante Klaagzang voor de slachtoffers van Hiroshima, maar tegenwoordig mildere muziek componeert en zich concentreert op kamermuziek.  Ik schreef erover voor Cultuurpers en zette een deel van ons gesprek op Youtube. Het toeval wil, dat zijn muziek op 29 januari ook werd uitgevoerd door het Groot Omroepkoor in het Avrotros Avondconcert in TivoliVredenburg. Ik verzorgde de inleiding en sprak met de dirigent Kaspars Putnins.

Bijzonder voor mij was ook het interview met de Zwitsers-Oostenrijkse componist Beat Furrer voor Cultuurpers. Asko|Schönberg plaatste op donderdag 4 februari zijn desolate maar poëtische klankwereld samen op het programma met een ensembleversie van de hyper romantische Vierde Symfonie van Mahler. Minder gewaagd dan het lijkt, want Furrer bereikt met andere middelen een vergelijkbare zeggingskracht als zijn illustere voorganger.

Het concert zelf kon ik helaas niet bijwonen, vanwege mijn lezing voor de vrienden van Huize Gaudeamus in Bilthoven. Dat was echter bepaald geen straf: alleen al de historische locatie is zó ongelooflijk sfeervol dat je niets liever zou willen dan je koffertje pakken en er voor altijd blijven. In mijn biografie van Reinbert de Leeuw heb ik uitvoerig aandacht besteed aan Gaudeamus, waar de ontwikkeling van de hedendaagse muziek dankzij Walter Maas een hoge vlucht heeft genomen. Na de oorlog groeide Gaudeamus uit tot hét ontmoetingscentrum voor jonge musici en componisten.

Huize Gaudeamus

In de prachtig gerestaureerde villa is de deze geschiedenis bijna tastbaar aanwezig. Het was alsof ik, samen met het zeer aandachtige en toegewijde publiek ineens in mijn eigen boek was beland. Temeer daar administrateur Pascal Rijnders mijn verhaal met persoonlijke herinneringen kon aanvullen. Het was een eer om mijn Reinbertlezing op deze locatie en voor dit publiek te mogen geven. Ik koester de herinnering.

Huize Gaudeamus, 4-2-2016

#AskoSchönberg #BeatFurrer #BenjaminBritten #BrittenJeugdStrijkorkest #CantoGeneral #CarolineBakker #Concertzender #FieSchouten #HuizeGaudeamus #KasparsPutnins #KrzysztofPenderecki #LuciaMeeuwsen #MensOfMelodie #MutuEnsemble #PanoramaDeLeeuw #PanoramadeLeeuw #PascalRijnders #PeterSchat #PierreBoulez #ReinbertDeLeeuw #StorioniFestival #TheaDerks #UrsulaMamlok #VanessaLann #VeraBeths #WalterMaas #WouterVossen