#gaiman — Public Fediverse posts
Live and recent posts from across the Fediverse tagged #gaiman, aggregated by home.social.
-
Neil Gaiman calls sexual misconduct allegations a ‘smear campaign’ https://www.byteseu.com/1768006/ #allegation #author #ComicBook #couple #Entertainment #gaiman #master #NeilGaiman #NewYorkMagazine #people #Sandman #ScarlettPavlovich #SexualMisconductAllegation #statement #woman #year
-
Gaiman'ın Mowgli Twistine Yorumlar - İnceleme ve Değerlendirmeler
<p>En sevdiğiniz çocuk hikayelerinden biri olan Mowgli, artık Neil Gaiman tarafından yeniden canlandırılıyor. Gaiman'ın Mowgli'ın yeni hikayesi, orijinal anlatının yanında, bazı çarpıcı twistler de içeriyor.</p>Yönetmen yorumları:
• Gaiman'ın Mowgli'ın hikayesini yeniden yazması, çocuk edebiyatının ...🔗 https://userreview.net/en/content/neil-gaiman-mowgli-twist-reviews
-
Gaiman'ın Kara Büyülü Öyküsü: Coraline İncelemeleri
Neil Gaiman'ın Kara Büyülü Öyküsü: Coraline
<p>Coraline, Neil Gaiman'ın 2002 yılında yayımladığı bir çocuk romanıdır. Öykü, küçük bir kız olan Coraline'ın, evine yeni taşındıktan sonra, bir karanlık ve büyülü dünyayı keşfetmesine odaklanıyor. Coraline, evinin arka bahçesinde, bir yuvarlak pencere ke...🔗 https://userreview.net/en/content/neil-gaimans-coraline-dark-fairy-tale-reviews
-
Gaiman's Dünya: Karışık Bir Kavram
Gaiman'ın Dünyası: Bir Karışım mı?
<p>Neil Gaiman'ın dünyası, fantastik romancılığın en önde gelen isimlerinden biridir. Ancak, hayranları ve eleştirmenler arasında Gaiman'ın tarzını ve kalitesini değerlendirmek konusunda farklı görüşler mevcuttur.</p>Avantajlar:
• Gaiman'ın yazım stili, okuyucuları...🔗 https://userreview.net/en/content/gaimans-world-a-mixed-bag-reviews
#Gaiman #Dünya #Fantastik Romancılık
-
Good Omens van Neil Gaiman & Terry Pratchett
https://link.marktplaats.nl/m2358712181
#Boeken #Fantasy #Pratchett #Gaiman -
Good Omens van Neil Gaiman & Terry Pratchett
https://link.marktplaats.nl/m2358712181
#Boeken #Fantasy #Pratchett #Gaiman -
Good Omens van Neil Gaiman & Terry Pratchett
https://link.marktplaats.nl/m2358712181
#Boeken #Fantasy #Pratchett #Gaiman -
Someting I once wrote about Lovecraft (and Gaiman) came to mind, because of a Cthulhu drawing by the genius Kim Holm, and his own thoughts on HPL:
Re: Gaiman. I love the writing of H.P. Lovecraft. Though there is no doubt that he was racist and antisemitic far beyond what can be explained by the times. I would go further though. Like my compatriot Hamsun, I would argue that his writing is not good despite his racism, but because of it.
Their anxieties and fears lay at the heart of the stories they tell. The fear of the unknown, the abominable, and the, in every meaning of the word, foreign, is at the heart of the horror that lies trembling at the core of Lovecraft’s stories.
Lovecraft’s stories are not stories about horror. They are stories steeped IN horror. The world and humanity truly scares and repulses him, and that fear and loathing is what makes what could have been whimsical and silly entertainment, good (though not great) art.
I have never been a great fan of Gaiman, though I haved read most of his novels. He is a stellar world builder, but his stories always came across as sloppily plotted, and somehow hollow at the core. He is great at describing the magical, but to me it seems like he does not feel it.
Perhaps, somewhere down the line, new generations will discover him, and marvel at how a monster could create such beauty. But to be honest I don’t think so. Because I always found cleverness in his writing. But never beauty.
Gaiman’s art is as much about the construction of his public persona, as it is about his writing. And I suspect his writing is not by far good enough to survive the fall of that public persona.
He was the nice and kind goth uncle, whose stories the kids loved listening to. And no matter how sweet his voice is, the same stories from the rapist uncle just don’t sound the same.
-
Someting I once wrote about Lovecraft (and Gaiman) came to mind, because of a Cthulhu drawing by the genius Kim Holm, and his own thoughts on HPL:
Re: Gaiman. I love the writing of H.P. Lovecraft. Though there is no doubt that he was racist and antisemitic far beyond what can be explained by the times. I would go further though. Like my compatriot Hamsun, I would argue that his writing is not good despite his racism, but because of it.
Their anxieties and fears lay at the heart of the stories they tell. The fear of the unknown, the abominable, and the, in every meaning of the word, foreign, is at the heart of the horror that lies trembling at the core of Lovecraft’s stories.
Lovecraft’s stories are not stories about horror. They are stories steeped IN horror. The world and humanity truly scares and repulses him, and that fear and loathing is what makes what could have been whimsical and silly entertainment, good (though not great) art.
I have never been a great fan of Gaiman, though I haved read most of his novels. He is a stellar world builder, but his stories always came across as sloppily plotted, and somehow hollow at the core. He is great at describing the magical, but to me it seems like he does not feel it.
Perhaps, somewhere down the line, new generations will discover him, and marvel at how a monster could create such beauty. But to be honest I don’t think so. Because I always found cleverness in his writing. But never beauty.
Gaiman’s art is as much about the construction of his public persona, as it is about his writing. And I suspect his writing is not by far good enough to survive the fall of that public persona.
He was the nice and kind goth uncle, whose stories the kids loved listening to. And no matter how sweet his voice is, the same stories from the rapist uncle just don’t sound the same.
-
Someting I once wrote about Lovecraft (and Gaiman) came to mind, because of a Cthulhu drawing by the genius Kim Holm, and his own thoughts on HPL:
Re: Gaiman. I love the writing of H.P. Lovecraft. Though there is no doubt that he was racist and antisemitic far beyond what can be explained by the times. I would go further though. Like my compatriot Hamsun, I would argue that his writing is not good despite his racism, but because of it.
Their anxieties and fears lay at the heart of the stories they tell. The fear of the unknown, the abominable, and the, in every meaning of the word, foreign, is at the heart of the horror that lies trembling at the core of Lovecraft’s stories.
Lovecraft’s stories are not stories about horror. They are stories steeped IN horror. The world and humanity truly scares and repulses him, and that fear and loathing is what makes what could have been whimsical and silly entertainment, good (though not great) art.
I have never been a great fan of Gaiman, though I haved read most of his novels. He is a stellar world builder, but his stories always came across as sloppily plotted, and somehow hollow at the core. He is great at describing the magical, but to me it seems like he does not feel it.
Perhaps, somewhere down the line, new generations will discover him, and marvel at how a monster could create such beauty. But to be honest I don’t think so. Because I always found cleverness in his writing. But never beauty.
Gaiman’s art is as much about the construction of his public persona, as it is about his writing. And I suspect his writing is not by far good enough to survive the fall of that public persona.
He was the nice and kind goth uncle, whose stories the kids loved listening to. And no matter how sweet his voice is, the same stories from the rapist uncle just don’t sound the same.
-
Someting I once wrote about Lovecraft (and Gaiman) came to mind, because of a Cthulhu drawing by the genius Kim Holm, and his own thoughts on HPL:
Re: Gaiman. I love the writing of H.P. Lovecraft. Though there is no doubt that he was racist and antisemitic far beyond what can be explained by the times. I would go further though. Like my compatriot Hamsun, I would argue that his writing is not good despite his racism, but because of it.
Their anxieties and fears lay at the heart of the stories they tell. The fear of the unknown, the abominable, and the, in every meaning of the word, foreign, is at the heart of the horror that lies trembling at the core of Lovecraft’s stories.
Lovecraft’s stories are not stories about horror. They are stories steeped IN horror. The world and humanity truly scares and repulses him, and that fear and loathing is what makes what could have been whimsical and silly entertainment, good (though not great) art.
I have never been a great fan of Gaiman, though I haved read most of his novels. He is a stellar world builder, but his stories always came across as sloppily plotted, and somehow hollow at the core. He is great at describing the magical, but to me it seems like he does not feel it.
Perhaps, somewhere down the line, new generations will discover him, and marvel at how a monster could create such beauty. But to be honest I don’t think so. Because I always found cleverness in his writing. But never beauty.
Gaiman’s art is as much about the construction of his public persona, as it is about his writing. And I suspect his writing is not by far good enough to survive the fall of that public persona.
He was the nice and kind goth uncle, whose stories the kids loved listening to. And no matter how sweet his voice is, the same stories from the rapist uncle just don’t sound the same.
-
Someting I once wrote about Lovecraft (and Gaiman) came to mind, because of a Cthulhu drawing by the genius Kim Holm, and his own thoughts on HPL:
Re: Gaiman. I love the writing of H.P. Lovecraft. Though there is no doubt that he was racist and antisemitic far beyond what can be explained by the times. I would go further though. Like my compatriot Hamsun, I would argue that his writing is not good despite his racism, but because of it.
Their anxieties and fears lay at the heart of the stories they tell. The fear of the unknown, the abominable, and the, in every meaning of the word, foreign, is at the heart of the horror that lies trembling at the core of Lovecraft’s stories.
Lovecraft’s stories are not stories about horror. They are stories steeped IN horror. The world and humanity truly scares and repulses him, and that fear and loathing is what makes what could have been whimsical and silly entertainment, good (though not great) art.
I have never been a great fan of Gaiman, though I haved read most of his novels. He is a stellar world builder, but his stories always came across as sloppily plotted, and somehow hollow at the core. He is great at describing the magical, but to me it seems like he does not feel it.
Perhaps, somewhere down the line, new generations will discover him, and marvel at how a monster could create such beauty. But to be honest I don’t think so. Because I always found cleverness in his writing. But never beauty.
Gaiman’s art is as much about the construction of his public persona, as it is about his writing. And I suspect his writing is not by far good enough to survive the fall of that public persona.
He was the nice and kind goth uncle, whose stories the kids loved listening to. And no matter how sweet his voice is, the same stories from the rapist uncle just don’t sound the same.
-
When it comes to fiction I really enjoy really overt anthropomorphic characterization of ideas and concepts. Instantly recognizable, understandable while leaving you to wonder how far the idea/concept can be taken.
Am I thinking of this because I've just started Pratchett's Death sub-series and am watching Sandman? Proooobably
#fiction #storytelling #books #television #pratchett #discworld #gaiman #sandman
-
When it comes to fiction I really enjoy really overt anthropomorphic characterization of ideas and concepts. Instantly recognizable, understandable while leaving you to wonder how far the idea/concept can be taken.
Am I thinking of this because I've just started Pratchett's Death sub-series and am watching Sandman? Proooobably
#fiction #storytelling #books #television #pratchett #discworld #gaiman #sandman
-
When it comes to fiction I really enjoy really overt anthropomorphic characterization of ideas and concepts. Instantly recognizable, understandable while leaving you to wonder how far the idea/concept can be taken.
Am I thinking of this because I've just started Pratchett's Death sub-series and am watching Sandman? Proooobably
#fiction #storytelling #books #television #pratchett #discworld #gaiman #sandman
-
When it comes to fiction I really enjoy really overt anthropomorphic characterization of ideas and concepts. Instantly recognizable, understandable while leaving you to wonder how far the idea/concept can be taken.
Am I thinking of this because I've just started Pratchett's Death sub-series and am watching Sandman? Proooobably
#fiction #storytelling #books #television #pratchett #discworld #gaiman #sandman
-
When it comes to fiction I really enjoy really overt anthropomorphic characterization of ideas and concepts. Instantly recognizable, understandable while leaving you to wonder how far the idea/concept can be taken.
Am I thinking of this because I've just started Pratchett's Death sub-series and am watching Sandman? Proooobably
#fiction #storytelling #books #television #pratchett #discworld #gaiman #sandman
-
my feeling on #Sandman season 2 is that if the story means enough to you for you to consider watching it despite the #Gaiman revelations, you're better off not. The story is compressed and rewritten in ways that don't make sense.
But if you do, know that there's a postcredit thing after the finale which netflix's stupid UI will not show you unless you know to look -
my feeling on #Sandman season 2 is that if the story means enough to you for you to consider watching it despite the #Gaiman revelations, you're better off not. The story is compressed and rewritten in ways that don't make sense.
But if you do, know that there's a postcredit thing after the finale which netflix's stupid UI will not show you unless you know to look -
my feeling on #Sandman season 2 is that if the story means enough to you for you to consider watching it despite the #Gaiman revelations, you're better off not. The story is compressed and rewritten in ways that don't make sense.
But if you do, know that there's a postcredit thing after the finale which netflix's stupid UI will not show you unless you know to look -
"We often discuss the need to separate the art from the artist, but you just can't separate Neil Gaiman and his reported abusive actions towards women from his self-insert character, Morpheus."
I sympathize with the innocent cast and crew whose work is tainted by just one person, but I won't be watching the second season.
https://comicbookclublive.com/2025/07/02/the-sandman-netflix-neil-gaiman-abuse-allegations/
-
lol, tbf Gaiman being as massive creep didn't help!
You cannot separate the Art from the Artist because the art is the expression of the artist.
Otherwise you've just got some meaningless AI slop that expresses no living being. -
lol, tbf Gaiman being as massive creep didn't help!
You cannot separate the Art from the Artist because the art is the expression of the artist.
Otherwise you've just got some meaningless AI slop that expresses no living being. -
lol, tbf Gaiman being as massive creep didn't help!
You cannot separate the Art from the Artist because the art is the expression of the artist.
Otherwise you've just got some meaningless AI slop that expresses no living being. -
lol, tbf Gaiman being as massive creep didn't help!
You cannot separate the Art from the Artist because the art is the expression of the artist.
Otherwise you've just got some meaningless AI slop that expresses no living being. -
lol, tbf Gaiman being as massive creep didn't help!
You cannot separate the Art from the Artist because the art is the expression of the artist.
Otherwise you've just got some meaningless AI slop that expresses no living being. -
Gerade löst der „Sandman“-Trailer so ein „Naja, vielleicht kann man's ja trotzdem ansehen“-Gefühl aus, da verklagt Neil #Gaiman eine Frau, die ihn der sexuellen Nötigung beschuldigt, auf $500.000, weil sie ihre Verschwiegenheitserklärung gebrochen habe.
Netflix sollte ihn wegen Sabotage verklagen. -
Gerade löst der „Sandman“-Trailer so ein „Naja, vielleicht kann man's ja trotzdem ansehen“-Gefühl aus, da verklagt Neil #Gaiman eine Frau, die ihn der sexuellen Nötigung beschuldigt, auf $500.000, weil sie ihre Verschwiegenheitserklärung gebrochen habe.
Netflix sollte ihn wegen Sabotage verklagen. -
Gerade löst der „Sandman“-Trailer so ein „Naja, vielleicht kann man's ja trotzdem ansehen“-Gefühl aus, da verklagt Neil #Gaiman eine Frau, die ihn der sexuellen Nötigung beschuldigt, auf $500.000, weil sie ihre Verschwiegenheitserklärung gebrochen habe.
Netflix sollte ihn wegen Sabotage verklagen. -
Gerade löst der „Sandman“-Trailer so ein „Naja, vielleicht kann man's ja trotzdem ansehen“-Gefühl aus, da verklagt Neil #Gaiman eine Frau, die ihn der sexuellen Nötigung beschuldigt, auf $500.000, weil sie ihre Verschwiegenheitserklärung gebrochen habe.
Netflix sollte ihn wegen Sabotage verklagen. -
Gerade löst der „Sandman“-Trailer so ein „Naja, vielleicht kann man's ja trotzdem ansehen“-Gefühl aus, da verklagt Neil #Gaiman eine Frau, die ihn der sexuellen Nötigung beschuldigt, auf $500.000, weil sie ihre Verschwiegenheitserklärung gebrochen habe.
Netflix sollte ihn wegen Sabotage verklagen. -
GOOD OMENS
Después de descubrir que #Gaiman es una mierda más en este mundo podrido donde solo queda dar las gracias por las obras maestras que nos deja la parte que merecía la pena de su ser (y donde ya puede irse a tomar por culo y dejar de joder el mundo), comparto esta(s) ilustración(es) de esta gran serie.
Aquí, una (ex)fan que defiende que no se puede separar obra de autor. Púdrete, Neil. #Aziraphale y #Gabriel no tienen la culpa.
-
GOOD OMENS
Después de descubrir que #Gaiman es una mierda más en este mundo podrido donde solo queda dar las gracias por las obras maestras que nos deja la parte que merecía la pena de su ser (y donde ya puede irse a tomar por culo y dejar de joder el mundo), comparto esta(s) ilustración(es) de esta gran serie.
Aquí, una (ex)fan que defiende que no se puede separar obra de autor. Púdrete, Neil. #Aziraphale y #Gabriel no tienen la culpa.
-
GOOD OMENS
Después de descubrir que #Gaiman es una mierda más en este mundo podrido donde solo queda dar las gracias por las obras maestras que nos deja la parte que merecía la pena de su ser (y donde ya puede irse a tomar por culo y dejar de joder el mundo), comparto esta(s) ilustración(es) de esta gran serie.
Aquí, una (ex)fan que defiende que no se puede separar obra de autor. Púdrete, Neil. #Aziraphale y #Gabriel no tienen la culpa.
-
GOOD OMENS
Después de descubrir que #Gaiman es una mierda más en este mundo podrido donde solo queda dar las gracias por las obras maestras que nos deja la parte que merecía la pena de su ser (y donde ya puede irse a tomar por culo y dejar de joder el mundo), comparto esta(s) ilustración(es) de esta gran serie.
Aquí, una (ex)fan que defiende que no se puede separar obra de autor. Púdrete, Neil. #Aziraphale y #Gabriel no tienen la culpa.
-
GOOD OMENS
Después de descubrir que #Gaiman es una mierda más en este mundo podrido donde solo queda dar las gracias por las obras maestras que nos deja la parte que merecía la pena de su ser (y donde ya puede irse a tomar por culo y dejar de joder el mundo), comparto esta(s) ilustración(es) de esta gran serie.
Aquí, una (ex)fan que defiende que no se puede separar obra de autor. Púdrete, Neil. #Aziraphale y #Gabriel no tienen la culpa.
-
...og det er jo jaggu ikke noen garanti for at man ikke blir skuffa over sine tegneseriehelter av ulike årsaker.
(Gløtter mørkt i retning av Neil #Gaiman, Warren Ellis, Karine Haaland og Tatsuya Ishida).
-
...og det er jo jaggu ikke noen garanti for at man ikke blir skuffa over sine tegneseriehelter av ulike årsaker.
(Gløtter mørkt i retning av Neil #Gaiman, Warren Ellis, Karine Haaland og Tatsuya Ishida).
-
...og det er jo jaggu ikke noen garanti for at man ikke blir skuffa over sine tegneseriehelter av ulike årsaker.
(Gløtter mørkt i retning av Neil #Gaiman, Warren Ellis, Karine Haaland og Tatsuya Ishida).
-
...og det er jo jaggu ikke noen garanti for at man ikke blir skuffa over sine tegneseriehelter av ulike årsaker.
(Gløtter mørkt i retning av Neil #Gaiman, Warren Ellis, Karine Haaland og Tatsuya Ishida).
-
New blog post: Gaiman https://roytang.net/2025/01/gaiman/
-
New blog post: Gaiman https://roytang.net/2025/01/gaiman/
-
New blog post: Gaiman https://roytang.net/2025/01/gaiman/
-
New blog post: Gaiman https://roytang.net/2025/01/gaiman/
-
New blog post: Gaiman https://roytang.net/2025/01/gaiman/
-
Ta Terra Felix, Sarmatia warta
Wiecznych podróży, pióra i lutni.
Istnieje przecież – wsparta na barkach
Bóstwa o rysach okrutnych.Jestem ze dwa pokolenia młodszy od powołanych w tekście "kaczmarofilów". Zdecydowanie nie jestem humanistycznym erudytą. A jednak Mury i część piosenek z czasu stanu wojennego były mocno formacyjne dla mnie i moich rówieśników.
Potem była przerwa, bo jakoś mi Kaczmarski dźwięczał "kirindżowo" wtedy. Dopiero "Sarmatia" i "Dwie skały" spowodowały, że go zacząłem cenić, szczególnie jako jednego z mistrzów języka. Nigdy nie wpadłem w kult taki, jaki mi się przydarzył z Wysockim (300 piosenek na dysku, puszczane losowo i na okrągło przez kilka lat), ale do dzisiaj, męcząc się z jakimś tekstem, wzdycham do tej precyzji i ekspresji, jaką podpatrywałem u Kaczmarskiego.Powoli i niechętnie przyjmowałem do wiadomości, że te piękne kwiaty rosły na mierzwie i zgniliźnie. No, niby człowiek pamiętał Rilkego z jego demonami i aniołami. Ale to bardziej - w duchu romantycznym - było rozumiane jako cierpienia samego artysty. Sam, zmagający się (od pewnego wieku) z przekazem przemocowym, nie dopuszczałem myśli, że te demony także poetę mogły doprowadzać do rzucania meblami, wylewania furii na słabszych i szukania ukojenia w poczuciu władzy.
A jednak. Komu więcej dano, od tego się także więcej wymaga. Żyję teraz z dysonansem, z którym jeszcze nie wiem, co zrobię. I nie jest to jedynie sprawa Kaczmarskiego. Nie śledzę mrocznych odkryć w tej materii, ale nie sposób przeoczyć choćby przypadku Gaimana. I nie sposób przypuszczać, że są to pojedyncze anomalie.
Jak sobie z tym poradzić? Na pewno nie przez wyparcie, czy zabliźnianie ran błoną podłości. Zdecydowanie pora sobie powiedzieć, co z dziedzictwa tego czy owego mistrza biorę dla siebie, a co odrzucam. Co przyjmuję jako moje, a czemu się sprzeciwiam. I jasno to wyrazić. Czyż nie na tym polega dojrzewanie?
Natomiast w przestrzeni wspólnej jest potrzeba sprawiedliwości restytutywnej. Oprócz jasnego uhonorowania osób skrzywdzonych - choćby poprzez odpowiednie noty w każdym wydaniu dzieła - w dzisiejszej zmonetyzowanej rzeczywistości należałoby tych, co ciągną zyski ze spuścizny opartej na krzywdzie skłonić, aby te zyski przeznaczyli na zadośćuczynienie - nie tylko bezpośrednim ofiarom, ale wszystkim im podobnym. Nie każdy winowajca był geniuszem, nie każdy pozostawił po sobie złotodajne prawa autorskie. Niech te profity służą innym, których gnębiciele nie wygrali na loterii sławy i bogactwa.
Dopiero wtedy my - jednostki, społeczeństwo, ludzkość - będziemy mogli zacząć przepracowywać nasze bałwochwalstwo wobec tytanów wszelakich.
#Kaczmarski #Gaiman #przemoc #krzywda #zadośćuczynienie #wolność #bałwochwalstwo
-
Ta Terra Felix, Sarmatia warta
Wiecznych podróży, pióra i lutni.
Istnieje przecież – wsparta na barkach
Bóstwa o rysach okrutnych.Jestem ze dwa pokolenia młodszy od powołanych w tekście "kaczmarofilów". Zdecydowanie nie jestem humanistycznym erudytą. A jednak Mury i część piosenek z czasu stanu wojennego były mocno formacyjne dla mnie i moich rówieśników.
Potem była przerwa, bo jakoś mi Kaczmarski dźwięczał "kirindżowo" wtedy. Dopiero "Sarmatia" i "Dwie skały" spowodowały, że go zacząłem cenić, szczególnie jako jednego z mistrzów języka. Nigdy nie wpadłem w kult taki, jaki mi się przydarzył z Wysockim (300 piosenek na dysku, puszczane losowo i na okrągło przez kilka lat), ale do dzisiaj, męcząc się z jakimś tekstem, wzdycham do tej precyzji i ekspresji, jaką podpatrywałem u Kaczmarskiego.Powoli i niechętnie przyjmowałem do wiadomości, że te piękne kwiaty rosły na mierzwie i zgniliźnie. No, niby człowiek pamiętał Rilkego z jego demonami i aniołami. Ale to bardziej - w duchu romantycznym - było rozumiane jako cierpienia samego artysty. Sam, zmagający się (od pewnego wieku) z przekazem przemocowym, nie dopuszczałem myśli, że te demony także poetę mogły doprowadzać do rzucania meblami, wylewania furii na słabszych i szukania ukojenia w poczuciu władzy.
A jednak. Komu więcej dano, od tego się także więcej wymaga. Żyję teraz z dysonansem, z którym jeszcze nie wiem, co zrobię. I nie jest to jedynie sprawa Kaczmarskiego. Nie śledzę mrocznych odkryć w tej materii, ale nie sposób przeoczyć choćby przypadku Gaimana. I nie sposób przypuszczać, że są to pojedyncze anomalie.
Jak sobie z tym poradzić? Na pewno nie przez wyparcie, czy zabliźnianie ran błoną podłości. Zdecydowanie pora sobie powiedzieć, co z dziedzictwa tego czy owego mistrza biorę dla siebie, a co odrzucam. Co przyjmuję jako moje, a czemu się sprzeciwiam. I jasno to wyrazić. Czyż nie na tym polega dojrzewanie?
Natomiast w przestrzeni wspólnej jest potrzeba sprawiedliwości restytutywnej. Oprócz jasnego uhonorowania osób skrzywdzonych - choćby poprzez odpowiednie noty w każdym wydaniu dzieła - w dzisiejszej zmonetyzowanej rzeczywistości należałoby tych, co ciągną zyski ze spuścizny opartej na krzywdzie skłonić, aby te zyski przeznaczyli na zadośćuczynienie - nie tylko bezpośrednim ofiarom, ale wszystkim im podobnym. Nie każdy winowajca był geniuszem, nie każdy pozostawił po sobie złotodajne prawa autorskie. Niech te profity służą innym, których gnębiciele nie wygrali na loterii sławy i bogactwa.
Dopiero wtedy my - jednostki, społeczeństwo, ludzkość - będziemy mogli zacząć przepracowywać nasze bałwochwalstwo wobec tytanów wszelakich.
#Kaczmarski #Gaiman #przemoc #krzywda #zadośćuczynienie #wolność #bałwochwalstwo
-
Ta Terra Felix, Sarmatia warta
Wiecznych podróży, pióra i lutni.
Istnieje przecież – wsparta na barkach
Bóstwa o rysach okrutnych.Jestem ze dwa pokolenia młodszy od powołanych w tekście "kaczmarofilów". Zdecydowanie nie jestem humanistycznym erudytą. A jednak Mury i część piosenek z czasu stanu wojennego były mocno formacyjne dla mnie i moich rówieśników.
Potem była przerwa, bo jakoś mi Kaczmarski dźwięczał "kirindżowo" wtedy. Dopiero "Sarmatia" i "Dwie skały" spowodowały, że go zacząłem cenić, szczególnie jako jednego z mistrzów języka. Nigdy nie wpadłem w kult taki, jaki mi się przydarzył z Wysockim (300 piosenek na dysku, puszczane losowo i na okrągło przez kilka lat), ale do dzisiaj, męcząc się z jakimś tekstem, wzdycham do tej precyzji i ekspresji, jaką podpatrywałem u Kaczmarskiego.Powoli i niechętnie przyjmowałem do wiadomości, że te piękne kwiaty rosły na mierzwie i zgniliźnie. No, niby człowiek pamiętał Rilkego z jego demonami i aniołami. Ale to bardziej - w duchu romantycznym - było rozumiane jako cierpienia samego artysty. Sam, zmagający się (od pewnego wieku) z przekazem przemocowym, nie dopuszczałem myśli, że te demony także poetę mogły doprowadzać do rzucania meblami, wylewania furii na słabszych i szukania ukojenia w poczuciu władzy.
A jednak. Komu więcej dano, od tego się także więcej wymaga. Żyję teraz z dysonansem, z którym jeszcze nie wiem, co zrobię. I nie jest to jedynie sprawa Kaczmarskiego. Nie śledzę mrocznych odkryć w tej materii, ale nie sposób przeoczyć choćby przypadku Gaimana. I nie sposób przypuszczać, że są to pojedyncze anomalie.
Jak sobie z tym poradzić? Na pewno nie przez wyparcie, czy zabliźnianie ran błoną podłości. Zdecydowanie pora sobie powiedzieć, co z dziedzictwa tego czy owego mistrza biorę dla siebie, a co odrzucam. Co przyjmuję jako moje, a czemu się sprzeciwiam. I jasno to wyrazić. Czyż nie na tym polega dojrzewanie?
Natomiast w przestrzeni wspólnej jest potrzeba sprawiedliwości restytutywnej. Oprócz jasnego uhonorowania osób skrzywdzonych - choćby poprzez odpowiednie noty w każdym wydaniu dzieła - w dzisiejszej zmonetyzowanej rzeczywistości należałoby tych, co ciągną zyski ze spuścizny opartej na krzywdzie skłonić, aby te zyski przeznaczyli na zadośćuczynienie - nie tylko bezpośrednim ofiarom, ale wszystkim im podobnym. Nie każdy winowajca był geniuszem, nie każdy pozostawił po sobie złotodajne prawa autorskie. Niech te profity służą innym, których gnębiciele nie wygrali na loterii sławy i bogactwa.
Dopiero wtedy my - jednostki, społeczeństwo, ludzkość - będziemy mogli zacząć przepracowywać nasze bałwochwalstwo wobec tytanów wszelakich.
#Kaczmarski #Gaiman #przemoc #krzywda #zadośćuczynienie #wolność #bałwochwalstwo
-
Ta Terra Felix, Sarmatia warta
Wiecznych podróży, pióra i lutni.
Istnieje przecież – wsparta na barkach
Bóstwa o rysach okrutnych.Jestem ze dwa pokolenia młodszy od powołanych w tekście "kaczmarofilów". Zdecydowanie nie jestem humanistycznym erudytą. A jednak Mury i część piosenek z czasu stanu wojennego były mocno formacyjne dla mnie i moich rówieśników.
Potem była przerwa, bo jakoś mi Kaczmarski dźwięczał "kirindżowo" wtedy. Dopiero "Sarmatia" i "Dwie skały" spowodowały, że go zacząłem cenić, szczególnie jako jednego z mistrzów języka. Nigdy nie wpadłem w kult taki, jaki mi się przydarzył z Wysockim (300 piosenek na dysku, puszczane losowo i na okrągło przez kilka lat), ale do dzisiaj, męcząc się z jakimś tekstem, wzdycham do tej precyzji i ekspresji, jaką podpatrywałem u Kaczmarskiego.Powoli i niechętnie przyjmowałem do wiadomości, że te piękne kwiaty rosły na mierzwie i zgniliźnie. No, niby człowiek pamiętał Rilkego z jego demonami i aniołami. Ale to bardziej - w duchu romantycznym - było rozumiane jako cierpienia samego artysty. Sam, zmagający się (od pewnego wieku) z przekazem przemocowym, nie dopuszczałem myśli, że te demony także poetę mogły doprowadzać do rzucania meblami, wylewania furii na słabszych i szukania ukojenia w poczuciu władzy.
A jednak. Komu więcej dano, od tego się także więcej wymaga. Żyję teraz z dysonansem, z którym jeszcze nie wiem, co zrobię. I nie jest to jedynie sprawa Kaczmarskiego. Nie śledzę mrocznych odkryć w tej materii, ale nie sposób przeoczyć choćby przypadku Gaimana. I nie sposób przypuszczać, że są to pojedyncze anomalie.
Jak sobie z tym poradzić? Na pewno nie przez wyparcie, czy zabliźnianie ran błoną podłości. Zdecydowanie pora sobie powiedzieć, co z dziedzictwa tego czy owego mistrza biorę dla siebie, a co odrzucam. Co przyjmuję jako moje, a czemu się sprzeciwiam. I jasno to wyrazić. Czyż nie na tym polega dojrzewanie?
Natomiast w przestrzeni wspólnej jest potrzeba sprawiedliwości restytutywnej. Oprócz jasnego uhonorowania osób skrzywdzonych - choćby poprzez odpowiednie noty w każdym wydaniu dzieła - w dzisiejszej zmonetyzowanej rzeczywistości należałoby tych, co ciągną zyski ze spuścizny opartej na krzywdzie skłonić, aby te zyski przeznaczyli na zadośćuczynienie - nie tylko bezpośrednim ofiarom, ale wszystkim im podobnym. Nie każdy winowajca był geniuszem, nie każdy pozostawił po sobie złotodajne prawa autorskie. Niech te profity służą innym, których gnębiciele nie wygrali na loterii sławy i bogactwa.
Dopiero wtedy my - jednostki, społeczeństwo, ludzkość - będziemy mogli zacząć przepracowywać nasze bałwochwalstwo wobec tytanów wszelakich.
#Kaczmarski #Gaiman #przemoc #krzywda #zadośćuczynienie #wolność #bałwochwalstwo
