home.social

Search

26 results for “synodinos”

  1. A guide on how to grow your career as a developer by participating in software conferences, speaking at community events, contributing to open source, and organizing events and communities:

    infoq.com/presentations/succes

    #qcon #qconferences #qconlondon #qconplus #infoq #StaffPlus #StaffPlusEngineer #StaffEngineer

  2. A guide on how to grow your career as a developer by participating in software conferences, speaking at community events, contributing to open source, and organizing events and communities:

    infoq.com/presentations/succes

  3. A guide on how to grow your career as a developer by participating in software conferences, speaking at community events, contributing to open source, and organizing events and communities:

    infoq.com/presentations/succes

    #qcon #qconferences #qconlondon #qconplus #infoq #StaffPlus #StaffPlusEngineer #StaffEngineer

  4. A guide on how to grow your career as a developer by participating in software conferences, speaking at community events, contributing to open source, and organizing events and communities:

    infoq.com/presentations/succes

    #qcon #qconferences #qconlondon #qconplus #infoq #StaffPlus #StaffPlusEngineer #StaffEngineer

  5. "[...] we need a framework to make the problem more tangible. I found the staff engineer pillars provided by Tanya Reilly in her book The Staff Engineer’s Path serves the purpose well."

    #StaffPlus #StaffPlusEngineer #StaffEngineer

    medium.com/@huangshuzhi/staff-

  6. #DavidPope @davpope
    Australian ambassadors to the US, political cartoons

    My #auspol #politicalcartoon in today's Canberra Times on the appointment of former Kevin Rudd as the next Australian ambassador to the US.

    And my #cartoon on the outgoing ambassador, Arthur Sinodinos, when he was first appointed in 2019.

    (In the wake of the 2019 election Arthur was hailing Scott Morrison as the "great unifier, someone who can build a big tent in the centre of politics" insert emoji)

    #alt #alttext

  7. #DavidPope @davpope
    Australian ambassadors to the US, political cartoons

    My #auspol #politicalcartoon in today's Canberra Times on the appointment of former Kevin Rudd as the next Australian ambassador to the US.

    And my #cartoon on the outgoing ambassador, Arthur Sinodinos, when he was first appointed in 2019.

    (In the wake of the 2019 election Arthur was hailing Scott Morrison as the "great unifier, someone who can build a big tent in the centre of politics" insert emoji)

    #alt #alttext

  8. #DavidPope @davpope
    Australian ambassadors to the US, political cartoons

    My #auspol #politicalcartoon in today's Canberra Times on the appointment of former Kevin Rudd as the next Australian ambassador to the US.

    And my #cartoon on the outgoing ambassador, Arthur Sinodinos, when he was first appointed in 2019.

    (In the wake of the 2019 election Arthur was hailing Scott Morrison as the "great unifier, someone who can build a big tent in the centre of politics" insert emoji)

    #alt #alttext

  9. #DavidPope @davpope
    Australian ambassadors to the US, political cartoons

    My #auspol #politicalcartoon in today's Canberra Times on the appointment of former Kevin Rudd as the next Australian ambassador to the US.

    And my #cartoon on the outgoing ambassador, Arthur Sinodinos, when he was first appointed in 2019.

    (In the wake of the 2019 election Arthur was hailing Scott Morrison as the "great unifier, someone who can build a big tent in the centre of politics" insert emoji)

    #alt #alttext

  10. #DavidPope @davpope
    Australian ambassadors to the US, political cartoons

    My #auspol #politicalcartoon in today's Canberra Times on the appointment of former Kevin Rudd as the next Australian ambassador to the US.

    And my #cartoon on the outgoing ambassador, Arthur Sinodinos, when he was first appointed in 2019.

    (In the wake of the 2019 election Arthur was hailing Scott Morrison as the "great unifier, someone who can build a big tent in the centre of politics" insert emoji)

    #alt #alttext

  11. 10:50 - #Notarzteinsatz:
    Linien #M5_BVG und #M6_BVG werden Richtung #Hohenschönhausen von S Landsberger Allee bis Sandinostraße (M5) bzw. Altenhofer Straße (M6) umgeleitet.
    #BVG #Berlin #BVGLive

  12. > 「ハード技術」とは、(1)生態学的に不健全で、(2)エネルギー投入が大きく、(3)汚染率が高く、(4)物質とエネルギーが再生不能であり、(5)限られた時代だけにしか機能せず、(6)大量生産的で、(7)専門性が高く、(8)自然から疎外され、(9)談合政治に適合し、(10)技術の限界が富によって定められ、(11)世界的貿易に適し、(12)地域文化に対して破壊的で、(13)悪用されやすく、(14)人間以外の種に対して高度に破壊的で、(15)利潤と戦争によって技術革新が導かれ、(16)成長指向的経済に適合し、(17)資本集約的で、(18)集権的で、(19)一般に大きいほど効率がよくなり、(20)運転の仕方があまりに複雑であるためそれを理解できる者は少なく、・・・といった具合に、マイナスイメージの文言が続く。
    synodos.jp/opinion/society/151
    #ラングドン・ウィナー #ハード技術 #鯨と原子炉

  13. 1700 jaar Nikaia (3): het concilie begint

    Constantijn (let op het embleem op de helm; Staatliche Münzsammlung, München)

    Het is vandaag 1700 jaar geleden dat in Nikaia, het huidige İznik in Turkije, de grote kerkelijke vergadering begon die bekendstaat als het Eerste Oecumenische Concilie. Nu zou het zomaar eens kunnen zijn dat u nog nooit een oecumenisch concilie hebt bijgewoond, dus leek het me zinvol eens te vertellen wat er zoal gebeurde. Hoewel de handelingen (actae) verloren zijn gegaan en we dus geen primaire bron hebben, zijn er redelijk wat secundaire bronnen, waarover ik later nog zal bloggen.

    Voorbereidingen

    Uiteraard werden eerst uitnodigingen verstuurd. Toevallig is een zo’n uitnodiging overgeleverd in een in de vijfde eeuw door een Armeense geleerde aangelegde verzameling. Het was Constantijn (en niemand anders) die de bisschoppen uitnodigingde, en uitlegde dat de locatie in Nikaia was gekozen omdat de stad voor Italische bisschoppen makkelijk bereikbaar was, omdat er een gunstig klimaat was en omdat hij zelf ook van plan was vanuit Constantinopel langs te komen. De genodigden – zoals gezegd: niet iedereen die zich christen noemde – ontvingen behalve reisvouchers ook de agenda. Die is verloren, maar Eusebios van Caesarea vermeldt dat er reden was om te overleggen over de relatie tussen God de Vader en God de Zoon, over bisschoppen die (zoals Meletios van Lykopolis) hun autonomie wilden handhaven en over de kwestie van de paasdatum.

    Vanuit het perspectief van de christenen, traditioneel geleid door autonome bisschoppen, was het, zoals gezegd, wat dubieus dat het concilie zich bevoegd achtte algemeen geldende regels op te stellen. De keizer had, als hoofd van de staatsgodsdienst, dit recht wel. Hij diende zichzelf echter niet aan als pontifex maximus, “hoogste priester”, zijn titel als hoofd van de staatsgodsdienst. In plaats daarvan benutte hij de meer christelijke titel episkopos. Dat woord betekent doorgaans bisschop, maar de oorspronkelijke betekenis was die van opzichter en het lijkt erop dat Constantijn dat heeft bedoeld. Dat hij zich echter met een voor christenen herkenbare titel presenteerde, suggereert een persoonlijke betrokkenheid.

    Evengoed was het uniek dat de keizer ingreep in christelijke aangelegenheden. Om de pil te vergulden, werden christelijke aanwezigen herinnerd aan een precedent: de vergadering in Jeruzalem die staat genoemd in de Handelingen van de apostelen. De apostelen hadden daar hun beslissing genomen “in overeenstemming met de heilige Geest”,noot Handelingen 15.28. en dat zou ook in Nikaia gelden: het mocht dan een keizerlijke ingreep zijn, aangezien er consensus groeide, was evident dat Gods zegen er desondanks op rustte. De Oostenrijkse oudheidkundige Günter Stemberger heeft erop gewezen dat de bevoegdheden van het Concilie van Nikaia feitelijk waren geïnspireerd door het joodse Sanhedrin.

    20 mei 337

    Op 20 mei begonnen in het paleis van Nikaia, zes eeuwen eerder gebouwd door koning Nikomedes I van Bithynië, de voorbereidende besprekingen. Er waren gasten uit de hele wereld, dus niet alleen het Romeinse Rijk: ook uit Mesopotamië en Armenië kwamen bisschoppen.We weten niet precies hoeveel aanwezigen er waren: Eusebios stelt dat het er “meer dan 250” waren, andere auteurs noemen 270, “bijna 300” en zelfs 318. De diverse handschriften van het Synodikon, de lijst van deelnemers, bevatten tussen de 200 en 220 namen.

    De bisschop van Rome, Sylvester I, liet zich vertegenwoordigen door twee priesters. De verklaring is dat de paus al oud was, maar er speelt mogelijk meer: de bisschop van Rome claimde destijds al de eerste onder gelijke bisschoppen te zijn, en zou later het recht opeisen de beslissingen van elke kerkelijke vergadering te mogen bekrachtigen. Het kan zijn dat dit ook Sylvesters positie al was: hij liet anderen debatteren en zei dan na afloop ja of nee. Dataschaarste zijnde dataschaarste valt dit niet precies te weten. Overigens erkende het Concilie van Nikaia het gezag van de bisschop van Rome over alle provincies – niet gering.

    Constantijn in Nikaia

    Drie dagen na het begin van de voorbesprekingen arriveerde Constantijn zelf – met alle op effect gerichte fanfare waarmee een antieke vorst zijn onderdanen kon overdonderen. Denk aan trompetgeschal en een presentatie die hem, aldus Eusebios, “deed lijken op hemelse gezant van God”. Het is wonderbaar dat de auteurs van onze bronnen deze epifanie opvatten als uiting van bescheidenheid. Het curieuze argument is dat de keizer al op zijn troon zat als de gasten binnenkwamen, en dat het dit keer de bisschoppen waren die al zaten.

    Nu is de keizerlijke aanwezigheid misschien aanleiding tot vragen. In christelijke bronnen staat Constantijns aanwezigheid ook vermeld voor de Synode van Arles (314), hoewel we weten dat hij feitelijk een campagne leidde tegen de Franken. Dat Constantijns aanwezigheid in Nikaia eveneens een vroom verzinsel is, is dus denkbaar, maar we weten uit de wettencollectie die bekendstaat als Codex Theodosianus dat de keizer in deze tijd te Nikaia regelgeving heeft uitgevaardigd. Hij was er zeker.

    Het was óf Eusebios van Caesarea óf Eusthathios van Antiochië die de keizer welkom heette met een gebed voor ’s keizers gezondheid. Constantijn bedankte in het Latijn, de taal die de keizer altijd sprak aan het begin van een officiële plechtigheid. De eigenlijke beraadslagingen waren in het Grieks, de taal van het Nieuwe Testament, de moedertaal van de meeste aanwezigen en de taal waarin ook de Latijnse, Armeense en Aramese bisschoppen uit de voeten konden.

    [wordt vervolgd]

    Als u wil helpen dragen in de kosten van deze blog, kunt u doneren, maar ook een van mijn boeken kopen (en lezen). Mijn boek over Libanon verschijnt in april, maar u kunt het al bestellen. Er is ook een HomeAcademy-cursus, waarvan de opbrengst naar Cordaid Libanon gaat. En u kunt deze blog volgen via het Whatsapp-kanaal.

    Zelfde tijdvak


    Het bekken van Sint-Nikolaas

    december 4, 2021
    1700 jaar Nikaia (2): de gastenlijst

    mei 19, 2025
    Limes en scepsis (2)

    september 30, 2016 Deel dit:

    #Aramees #bisschop #CodexTheodosianus #ConstantijnDeGrote #dataschaarste #EersteConcilieVanNikaia #EusebiosVanCaesarea #EusthathiosVanAntiochië #GünterStemberger #GriekseTaal #Latijn #MeletiosVanLykopolis #NikomedesI #Sanhedrin #SylvesterI #Synodikon

  14. On Wednesday, Nicaraguans celebrated the 90th death anniversary of Gen. Augusto Cesar Sandino, the leader of the resistance to U.S. imperialism during the early 20th century.

    At the ceremony held in Managua, a speaker recalled the San Albino manifesto, a document that summarizes the reasons why Sandino fought to defend Nicaraguan sovereignty. “For General Sandino, the father of the Nicaraguan revolution and anti-imperialist struggle… the people never surrender or sell themselves,” he said to the young citizens present at the tribute to the historic revolutionary leader.

    Born on May 18, 1895 in Niquinohomo, Sandino became the leader of the Nicaraguan resistance against the American occupation army. In 1912, during his youth, he witnessed the first intervention of American troops in Nicaragua.

    Later, Sandino fought against the troops of different U.S.-backed governments, which allowed him to gain popular admiration and gather some 3,000 men in his ranks. Thus he began a guerrilla force that fought U.S. troops and its local lackeys from the jungles of Nueva Segovia.

    In the 1920s, Sandino traveled to Honduras, Guatemala and Mexico, where he expanded his political relations and became imbued with unionist, socialist and anarchist ideas.

    “He learned about the union struggles, the U.S. aggression against Mexico to achieve control of the oil fields, the Mexican Revolution, and the constant struggles of the working class,” the Mexican National Commission on Human Rights recalled on its website.

    In 1926, Sandino returned to his country to initially fight alongside the liberal troops in defense of the sovereignty of Nicaragua. Shortly after, in 1927, he began the fight against the U.S.-backed government of Jose Maria Moncada and formed the “Army in Defense of the National Sovereignty of Nicaragua.”

    This happened at a time when Nicaraguan elites signed the Tipitapa Agreement, a peace agreement that allowed the perpetual presence of U.S. troops in Nicaragua.

    In response to this handover of the Central American country to Washington, Sandino began a guerrilla war against U.S. troops and the Nicaraguan National Guard.

    In 1928, the ranks of the Sandino’s army were fed by members of the Anti-Imperialist League of the Americas, among whom would be Farabundo Marti, the Salvadoran revolutionary who became involved in the Nicaraguan struggle and and became a colonel in the guerrilla army.

    Faced with the impossibility of defeating Sandino, President Herbert C. Hoover ordered the withdrawal of U.S. troops, which allowed Sandino to begin negotiations with the Nicaraguan government for the return to civilian life in 1933.

    A year later, the then head of the National Guard Anastasio Somoza, who would become the first member of a family clan of dictators, ordered the arrest of the revolutionary leader.

    On February 21, 1934, during a dinner at the Presidential Palace, generals Augusto Cesar Sandino, Francisco Estrada and Juan Umanzor were arrested, taken to El Hormiguero prison, and murdered by soldiers under orders from Somoza.

    Somoza’s family would stay in power till the Sandinista revolution in 1979 that carried the name of the fallen guerrilla commander.

    https://abolitionmedia.noblogs.org/post/2024/02/23/nicaraguans-celebrate-90th-anniversary-of-sandinos-death/

    #fsln #news #nicaragua #sandino

  15. On Wednesday, Nicaraguans celebrated the 90th death anniversary of Gen. Augusto Cesar Sandino, the leader of the resistance to U.S. imperialism during the early 20th century.

    At the ceremony held in Managua, a speaker recalled the San Albino manifesto, a document that summarizes the reasons why Sandino fought to defend Nicaraguan sovereignty. “For General Sandino, the father of the Nicaraguan revolution and anti-imperialist struggle… the people never surrender or sell themselves,” he said to the young citizens present at the tribute to the historic revolutionary leader.

    Born on May 18, 1895 in Niquinohomo, Sandino became the leader of the Nicaraguan resistance against the American occupation army. In 1912, during his youth, he witnessed the first intervention of American troops in Nicaragua.

    Later, Sandino fought against the troops of different U.S.-backed governments, which allowed him to gain popular admiration and gather some 3,000 men in his ranks. Thus he began a guerrilla force that fought U.S. troops and its local lackeys from the jungles of Nueva Segovia.

    In the 1920s, Sandino traveled to Honduras, Guatemala and Mexico, where he expanded his political relations and became imbued with unionist, socialist and anarchist ideas.

    “He learned about the union struggles, the U.S. aggression against Mexico to achieve control of the oil fields, the Mexican Revolution, and the constant struggles of the working class,” the Mexican National Commission on Human Rights recalled on its website.

    In 1926, Sandino returned to his country to initially fight alongside the liberal troops in defense of the sovereignty of Nicaragua. Shortly after, in 1927, he began the fight against the U.S.-backed government of Jose Maria Moncada and formed the “Army in Defense of the National Sovereignty of Nicaragua.”

    This happened at a time when Nicaraguan elites signed the Tipitapa Agreement, a peace agreement that allowed the perpetual presence of U.S. troops in Nicaragua.

    In response to this handover of the Central American country to Washington, Sandino began a guerrilla war against U.S. troops and the Nicaraguan National Guard.

    In 1928, the ranks of the Sandino’s army were fed by members of the Anti-Imperialist League of the Americas, among whom would be Farabundo Marti, the Salvadoran revolutionary who became involved in the Nicaraguan struggle and and became a colonel in the guerrilla army.

    Faced with the impossibility of defeating Sandino, President Herbert C. Hoover ordered the withdrawal of U.S. troops, which allowed Sandino to begin negotiations with the Nicaraguan government for the return to civilian life in 1933.

    A year later, the then head of the National Guard Anastasio Somoza, who would become the first member of a family clan of dictators, ordered the arrest of the revolutionary leader.

    On February 21, 1934, during a dinner at the Presidential Palace, generals Augusto Cesar Sandino, Francisco Estrada and Juan Umanzor were arrested, taken to El Hormiguero prison, and murdered by soldiers under orders from Somoza.

    Somoza’s family would stay in power till the Sandinista revolution in 1979 that carried the name of the fallen guerrilla commander.

    https://abolitionmedia.noblogs.org/post/2024/02/23/nicaraguans-celebrate-90th-anniversary-of-sandinos-death/

    #fsln #news #nicaragua #sandino

  16. 1700 jaar Nikaia (2): de gastenlijst

    Het Concilie van Nikaia (Soumela)

    De Oudheid is per definitie de periode waarover we naast het archeologische materiaal ook geschreven bronnen hebben, maar niet voldoende om te komen tot werkelijke geschiedvorsing. Daardoor zijn er talloze onderwerpen waarover we niets weten. Zo staat vast dat Egypte in de tweede eeuw na Chr. een ware fabriek van nieuwe christelijke ideeën is geweest, maar hebben we geen idee, zelfs geen begin van een idee, hoe het christendom in Egypte is gekomen. Dat is maar één voorbeeld van het simpele feit dat we over de Oudheid eigenlijk altijd onvoldoende weten.

    Gelukkig begrijpen we wel waarom we over bepaalde onderwerpen minder informatie hebben dan er moet zijn geweest. We weten dat er teksten zijn geweest van de mensen die Christus vereerden in combinatie met andere goden, maar de middeleeuwse kopiisten hebben die niet overgeschreven. Ook de teksten van degenen die later als ketters zouden komen gelden, zijn op deze wijze verloren gegaan.

    Schaarse informatie is normaal en het is niet vreemd dat we alleen indirect zijn geïnformeerd over het Eerste Concilie van Nikaia, dat morgen 1700 jaar geleden is begonnen. We beschikken niet over de zogeheten actae, “handelingen”, die we over andere kerkelijke vergaderingen wel hebben. De wel overgeleverde deelnemerslijst, het Synodikon, is een latere reconstructie. Hoewel de in Nikaia genomen beslissingen bekend zijn, en we ook wel iets weten over het verloop van de discussies, missen we belangrijke stukken informatie. Het is bijvoorbeeld onbekend hoe de gastenlijst tot stand is gekomen.

    Geweigerde bisschoppen

    En dat is wel een gemis, want lang niet iedere bisschop was uitgenodigd. Zo ontbrak bisschop Donatus van Karthago. Die had weliswaar een discussie over de financiën van zijn kerk verloren en is de geschiedenis in gegaan als ketter, maar dat was pas later. Wie in 325 besloot hem niet uit te nodigen, en wel Donatus’ rivaal Caecilianus, had al een beslissing genomen over wat orthodox was en wat niet. Een misschien voorspelbare beslissing, aangezien Donatus in de westelijke provincies al een reputatie had als onruststoker, maar evengoed: niet iedere zich christen noemende bisschop was uitgenodigd. We weten niet wie de gastenlijst samenstelde, met welk recht en met welke criteria.

    Een soortgelijke kwestie speelde in Boven-Egypte, waar bisschop Meletios van Lykopolis een conflict had met de bisschop van Alexandrië. Volgens de regels die in Nikaia afgesproken zouden worden, zat Meletios in dit conflict verkeerd, maar die regels waren er vanzelfsprekend nog niet toen iemand besloot Meletios niet uit te nodigen. Terwijl Meletios en ook Donatus als bisschoppen van hun steden een grote autonomie hadden en officieel niemand boven zich hadden staan die beslissingen over hen kon nemen, plaatsten de organisatoren van het concilie zich wel boven de bisschoppen.

    Er kunnen meer van dit soort gevallen zijn geweest en we weten zeker dat er in Nikaia niemand is geweest die een niet-exclusivistische uitleg van het geloof voorstond. Terwijl Christus vereren in combinatie met andere goden, hoe ongebruikelijk wij dat ook vinden, destijds was wat elke weldenkende Romein zou hebben gedaan. Hoeveel Christusvereerders hadden de andere goden afgezworen? Hoeveel mensen combineerden de verering van Christus met de verering van andere goden? Hadden we maar meer informatie, maar het simpele feit is dat we over de exclusivisten wél informatie hebben en over de niet-exclusivisten niet. We kunnen niet vaststellen hoe representatief de genodigden in Nikaia zijn geweest voor de toenmalige verering van Christus.

    Een proto-kerk?

    Hoe dat ook zij: er was iemand die al beslissingen aan het nemen was voordat het Concilie van Nikaia begon, en die iemand had het oor van de keizer. Een mogelijke hypothese is dat er al iets bestond dat we gemakshalve “de proto-kerk” zullen noemen: een groep bisschoppen die weliswaar niet officieel was georganiseerd, maar zich op veel punten al kon presenteren als “de” vertegenwoordigersvan de christelijke gemeenschap. Die groep was dan exclusivistisch van aard.

    Hoewel de geschiedenis vaak zo wordt gepresenteerd, en er ook exclusivistische bronnen zijn over bisschoppen die met elkaar communiceren en discussiëren, is deze hypothese feitelijk ontoetsbaar omdat we, zoals gezegd, niet weten hoe representatief onze informatie is. Doordat de kopiisten teksten met sterk afwijkende meningen niet overschreven, hebben we over de eeuwen vóór Nikaia vooral informatie die in lijn is met de daar vastgestelde orthodoxie. Er is tekstselectie geweest, zoals altijd het geval is met informatie over de Oudheid.

    Toch is er een aanwijzing voor het bestaan van een min of meer erkende kerk vóór 325. Die aanwijzing betreft een zekere Paulus van Samosata, die bisschop was in Antiochië en ideeën verkondigde die in 269 werden afgewezen door een vergadering van zo’n zeventig bisschoppen. Zij zetten hun collega af, waarop keizer Aurelianus in 272 een hoorzitting organiseerde. Hij liet zich daarbij adviseren door de bisschoppen in Italië en bevestigde de afzetting. In deze anekdote ligt besloten dat er op dat moment een min-of-meer officiële kerk was, waar zelfs een keizer naar luisterde.

    Het probleem met deze anekdote is dat onze informatie vooral afkomstig is van Eusebios van Caesarea, een auteur die het bisschoppelijk gezag voortdurend benadrukt. Natuurlijk waren er rotte appels. Eusebios was een realist. Maar het college van bisschoppen corrigeerde dwalende bisschoppen als Paulus, en de gelovigen mochten hun herders vertrouwen. Aldus Eusebios. De anekdote past te goed bij de tendens van zijn werk om niet verdacht te zijn. Dat wil niet zeggen dat de bisschop van Caesarea snoeihard liegt, maar wel dat we zijn informatie niet kritiekloos mogen overnemen.

    Nikaia: de gezagsvraag

    Samenvattend: de gastenlijst van het Concilie van Nikaia is opgesteld door iemand die mensen uitsloot. Hier was iemand aan het werk die naar bepaalde conclusies toe wilde werken. In welke mate deze organisator een eerdere, min of meer erkende kerk vertegenwoordigde, en hoe representatief de vergadering was voor alle vereerders van Christus, valt niet langer uit te maken. We beschikken over te weinig data: het waren, zoals het cliché luidt, de overwinnaars die de geschiedenis schreven. Of, beter gezegd: het waren de orthodoxen die de bronnen kopieerden.

    Waar het om draait: er zijn bisschoppen geweest die vasthielden aan hun aloude autonomie, die niet werden uitgenodigd en die, autonoom als ze waren, ook geen reden hadden om het gezag van het Concilie van Nikaia te erkennen. Nikaia schiep de eenheid die Constantijn wilde, maar feitelijk is de vraag met welk religieus gezag de verzamelde bisschoppen hun meningen oplegden aan de kerk.

    [later meer over Nikaia]

    Als u wil helpen dragen in de kosten van deze blog, kunt u doneren, maar ook een van mijn boeken kopen (en lezen). Mijn boek over Libanon verschijnt in april, maar u kunt het al bestellen. Er is ook een HomeAcademy-cursus, waarvan de opbrengst naar Cordaid Libanon gaat. En u kunt deze blog volgen via het Whatsapp-kanaal.

    Zelfde tijdvak


    Kybele in de Grieks-Romeinse wereld

    juli 10, 2023
    B6: Boeddhisme als oosterse filosofie

    juni 9, 2024
    Vasa diatreta

    december 8, 2018 Deel dit:

    #bisschop #Caecilianus #ConstantijnDeGrote #dataschaarste #donatisme #Donatus #EersteConcilieVanNikaia #EusebiosVanCaesarea #exclusivistischeChristenen #kopiist #MeletiosVanLykopolis #nietExclusivistischeChristenen #PaulusVanSamosata #Synodikon #tekstselectie